Zbłąkany syn. Simon Snow. Tom 2

„Końca nie ma. Złe rzeczy się dzieją, potem mijają, ale sieją w ludziach zamęt”, s. 18.

Początkowo bałam się, że popełniłam błąd, decydując się na lekturę „Zbłąkanego syna” bez znajomości poprzedniej części („Nie poddawaj się”) czy nawet tak popularnej jakiś czas temu „Fangirl”. Po przeczytaniu mogę jednak z całą pewnością przyznać, że obawy były niepotrzebne. Nie wątpię, że spory fragment historii Simona uciekł mi sprzed nosa, ale dzięki wyjaśnieniom, które zawarte zostały w omawianej książce, miałam poczucie, że najważniejsze zostało przywołane przez samych bohaterów. Bezdyskusyjnie jest to wynik przepracowania przez nich zdarzeń czy pewnej refleksyjności, której poddają się postaci.

Głos w opowieści zostaje oddany bohaterom – to oni stają się narratorami własnej historii w zależności od tego, kogo wymaga dana sytuacja. W ten sposób czytelnik ma możliwość bliższego poznania Baza, Simona, Penelope, Agathy czy nawet Sheparda. Warto zaznaczyć, że w tej historii osobowości jest wiele i nie chodzi o sam wątek fantastyczny (skrzydła, ogon, wampiryzm lub magię). Obok wszystkich tych czarodziejskich zaklęć rzucanych na prawo i lewo „Zbłąkany syn” opowiada właśnie o tytułowym zagubionym chłopaku, który tkwi w apatii po tym, co przydarzyło mu się wcześniej. Mimo otoczenia przyjaciół i ich wsparcia nie jest w stanie wykrzesać z siebie żadnej energii, jednak nie jest to jego jedyny problem! Podobnie jest w przypadku pozostałych – każdy z grupy głównych bohaterów pomimo swojego nastawienia do otoczenia (czy to pozytywnego, czy negatywnego) ma za sobą jeszcze inne troski. Jedne są poważniejsze, drugie nie, ale są to nastolatkowie (co prawda z pewnym dużym bagażem przeżyć), więc można powiedzieć, iż wydaje się, że koniec końców poradzą sobie z tym, z czym przyszło im się zmierzyć.

Opowieść ta skonstruowana jest trochę w taki sposób, by móc wierzyć, że bohaterowie dadzą sobie radę. Prawie cały czas są w drodze i, mimo wszelkich przeszkód oraz chwil zwątpienia, ciągle podążają naprzód. Może o to też chodzi w życiu? By iść dalej, akceptując nawet wciąż pojawiające się wątpliwości? Po zapoznaniu się z historią Simona i grupy jego przyjaciół odnoszę wrażenie, że to wybrzmiało dość mocno. Życie jawi się jako pasmo pełne niepowodzeń, sukcesów i nie ma zbytnio reguł nim rządzących, które zawsze by się sprawdziły. To nie miejsce na uniwersalizm. Każdy musi podążać swoją własną ścieżką bez względu na opinie pozostałych – biorąc pod uwagę kwestię orientacji, poglądów, pochodzenia czy wyglądu.

Okazuje się, że Rainbow Rowell stworzyła całkiem niezłą kontynuację opowieści z [Adres usunięty]. wątkiem lgbt i fantastycznie magiczną otoczką skierowanej głównie do młodzieży. Nie wolno zapomnieć też o tłumaczeniu, które nie utrudnia lektury – młodzi z pewnością nie natrafią na ścianę podczas poznawania historii. Tylko od Was zależy, czy poznacie dalsze losy Simona!

[Adres usunięty]

„Nigdy nie wiadomo, kiedy ktoś wpędzi was w poczucie winy za to kim jesteście.", czyli pełna przygód podróż przez Amerykę.

Zbłąkany syn to kontynuacja przygód Simona i Baza, których poznaliśmy w Nie poddawaj się. Pierwszy tom przeczytałam w grudniu. Miałam do niego kilka uwag [Adres usunięty]. to, jak wiele jest nawiązań do Harry'ego Pottera. Ogólnie cała książka wydawała mi się jak historia rodem z fanfiction z uniwersum Pottera. Sama jestem wielką fanką serii J. K. Rowiling, dlatego w niektórych momentach było dla mnie za dużo tego podobieństwa. Czy w drugim tomie jest podobnie?

Simon Snow zrobił wszystko, co powinien. Pokonał złoczyńcę. Wygrał wojnę. A nawet się zakochał… W tym miejscu powinien nastąpić happy end, prawda? Coś w stylu „I żyli długo i szczęśliwie...”.

Dlaczego więc Simon Snow popadł w apatię i nie może zejść z kanapy? Zdaniem najlepszego przyjaciela potrzebuje zmiany. Nowych bodźców, które sprawią, że ujrzy siebie w innym świetle i odzyska chęć do życia.

Przyjaciele ze szkoły dla czarodziejów wpadają na genialny pomysł: wyjazd do Ameryki jest tym, czego potrzeba Simonowi. Przy okazji odwiedzą starą znajomą.

Zbłąkany syn zawiera już dużo mniej powiązań z Potterem. Raz tylko nie mogłam uwierzyć, że autorka postanowiła nazwać jedną z postaci (jest ona tylko wspomniana) Beatrix Potter (która wymordowała wszystkie wampiry w pewnym miasteczku). Brzmi znajomo? Na szczęście był to jedyny moment w tej historii, gdzie tak jawnie nawiązano do Pottera.

Sama historia jest trochę w innym klimacie, niż to miało miejsce w Nie poddawaj się. Autorka w tej części skupiła się na Bazie, który odkrywa świat wampirów. Zbłąkany syn to powieść drogi – bohaterowie wybierają się na wycieczkę po Stanach Zjednoczonych. Na swojej drodze nie raz spotykają wrogów, narażają się na niebezpieczeństwo, ale i też walczą z tajemniczą organizacją o nazwie Następne Pokolenie.

Relacja Simona z Bazem jest tutaj dosyć chłodna. Wydaje mi się, że zarówno jeden, jak i drugi jest dosyć niezdecydowany. Przyciągają się i jednocześnie odpychają. Mamy niby przejawy zazdrości ze strony Simona i troskę Baza, ale jednak nie zachowują się jak para. Właściwie momentami wydaje się, jakby ciągle się nienawidzili. Dosyć pesymistycznie przedstawia się ten związek. Bohaterowie w tej części są strasznie zagubieni – to widać w ich zachowaniu.

Ogólnie historia jest ciekawa i dobrze ją czyta. Początek jest trochę oporny, ale potem kiedy już czytelnik wkręci się w akcję, strony umykają nie wiadomo kiedy. Książkę czyta się błyskawicznie – mnie to zajęło dwie godziny. Nie znajdziecie tutaj długich opisów, a krótkie konkretne zdania i sporo dialogów. Krótkie rozdziały przyśpieszają czytanie. Zbłąkany syn zawiera wątek LGBT, więc jeśli komuś to przeszkadza, to niech po prostu nie czyta tej książki. Zakończenie sprawia, że nie mogę się doczekać kolejnego tomu. Zapowiada powrót do Anglii, gdzie bohaterowie chyba bardziej pasują. Miejmy nadzieję, że Simon i Baz wkrótce wrócą...

Jest to typowa książka młodzieżowa, jednak sądzę, że spodoba się miłośnikom fantastyki, ale także nieco starszym czytelnikom. Tak naprawdę jeśli interesuje Was historia magiczna z pewnością sięgniecie po tę publikację. Jest to sporą dawka fantastyki, która powinna przypaść do gustu tym, którzy ubóstwiają ten gatunek. ,,Zbłąkany syn" stanowi drugi tom serii. Jest to mniej obszerna lektura, jednak dzięki temu sprawniej można przejść do części wieńczącej serię.

Muszę przyznać, że pozycja mimo dość powszechnego już wątku magicznych zdolności, spodobała mi się od razu i nie mogłam się od niej oderwać. Dzięki lekkiemu stylowi Rainbow Rowell ta lektura była mnie przyjemnością. Po wydarzeniach mających miejsce w poprzednim tomie Simon Snow musiał odreagować, a przyjaciele postanowili mu w tym pomóc.

Bardzo lubię książki fantastyczne, również te przeznaczone głównie dla młodzieży. Nie żałuję, że zapoznałam się ze ,,Zbłąkanym synem”. Faktycznie jest rewelacyjny. Już nie mogę się doczekać, kiedy sięgnę po ,,Co ma być, to będzie”, która już czeka u mnie na półce i znów poznam dalsze losy Simona Snowa i jego przyjaciół.