Pociągi wciąż jeżdżą. Za twoją melodią

Miałam kilka dni na upewnienie się, że zachwyt nad tą książką to nie tylko chwilowe uniesienie. Uśmiecham się sama do siebie, bo po raz kolejny powieść obyczajowa, w której ważnym wątkiem jest muzyka, tak mną zawładnęła. W tamtym roku był to „Wyśniony koncert” Anny Bałenkowskiej, a teraz to „Pociągi wciąż jeżdzą. Za Twoją melodią” Anny Purowskiej.

Z drugiej strony chyba nie powinnam się dziwić, bo chociaż nie poszłam w tym kierunku to od dziecka mam wrażenie, że czuję muzykę bardziej niż inni ludzie wokół mnie. ❤️

Świetna w tej książce była jej sama konstrukcja, która w sporej mierze opierała się na motywie książka w książce. Dzieje się to, gdy Nadia trafia na książkę w antykwariacie, która niezamierzenie staje się książką jej życia. Wspólnie z nią odkrywamy historię miłości Marie i Laurenta (imiona bohaterów nie są tak do końca oczywiste, ale o co chodzi musicie sami się dowiedzieć sięgając po książkę), która przenosi nas na południe Francji do malowniczego miasteczka Cordes-sur-Ciel. Nadia przygnieciona tym co ją spotkało w życiu i też chęcią odnalezienie samej siebie wyrusza w podróż śladami bohaterów książki. Czyż to już samo w sobie nie brzmi dobrze? Trochę jej zazdroszczę, że aż tak poczuła moc literatury.

Mogę jeszcze napisać, że to co się okazuje na miejscu, czyli w Cordes-sur-Ciel jest już wyjściem z motywu książki w książce, ale też nie do końca. Bardzo mi się spodobał ten zabieg, bo byłam już przygotowana na to, że mogę się zostać bez odpowiedzi, a tu jednak historia płynie dalej. Też na uznanie zasługuje ode mnie styl, którym posługuje się autorka. Jest taki płynny, subtelny i sprawia, że czuję się unoszącą w powietrzu magię danej chwili...

Do tego muzyka zespołu Roxette, która unosi się ze stron. Tu może polecieć zalecenie niczym z aptecznej ulotki, by przed użyciem książki koniecznie zadbać sobie o dobre głośniki do słuchania Roxette i nie przejmować się nerwowym wystukiwaniem nogami do rytmu, bo to nie jest zespół niespokojnych nóg. 😂

To książka o uporczywej tęsknocie, która na pewno nieraz spotyka każdego z nas w życiu. Warto przeczytać, szczególnie jeżeli przeżywamy taki stan. Dobrze, lekko napisana, ale dająca do myślenia. Na pewno nie jest to lekka lektura, ale nie należy tez do najbardziej ambitnych. Zdecydowanie polecam wszystkim.

Jest to druga książka od czasów podstawówki której nie dałam rady dokończyć, na 80 stronie powiedziałam stop… Pomysł ciekawy jednak w tym wszystkim, stałe schematy, nieszczęśliwa miłość, spełnianie oczekiwań rodziców wbrew sobie. Autorka stara się wszystko tak dokładnie opisać że robi się to niestety męczące dla czytelnika. Trzymam jednak kciuki za dalszy rozwój autorki. Dwie gwiazdki za okładkę, brawo dla grafika :)

Książki to nie tylko niewinne litery układające się w zrozumiałe słowa. To magia zaklęta na kartach papieru, która jeśli trafi do odpowiedniego człowieka w odpowiednim momencie, może zdziałać cuda. Bowiem bywają powieści, które potrafią zmienić życie. Trzeba tylko odpowiednio ich poszukać.

Nadia to odpowiedzialna, dorosła kobieta. Kiedyś kochała pisać, obecnie nieco marnuje swój talent, ale z czegoś przecież musi się utrzymać. Ma starszego brata, na którego opiekę zawsze może liczyć, pomimo swojej metryki, ale i ona stara się go wspomóc, gdy tego potrzebuje. Niestety, jej serce jest pokiereszowane do granic możliwości, bowiem jej ukochany odszedł, a jego ostatnie słowa wyryły się w jej duszy, aż nazbyt dotkliwie. Ukojenie znajduje w jeździe pociągiem, czytaniu książek i nieustannej nadziei, że on wróci. Jedna, zwyczajna podróż, jedna zmiana w idealnie ułożonym harmonogramie i nagle nic już nie będzie takie samo. Lecz czy to znaczy, że będzie lepiej?

„Pociągi wciąż jeżdżą. Za Twoją melodią” to pozycja nietuzinkowa, emocjonalna i wręcz poetycka. Tutaj muzyka i uczucia grają pierwsze role, a życie biegnie nieoczekiwanymi drogami, które nie zawsze są satysfakcjonujące. Absolutnie nie jest jedną z tych pozycji, które czyta się na raz, bowiem to opowieść, którą należy celebrować, tak, by odpowiednio rezonować z każdym słowem, które tu się znajduje. Narracja teraźniejszych wydarzeń z perspektywy Nadii miesza się z fikcją literacką zawartą w książce, która trafia w ręce kobiety. A może to wcale nie jest fikcja? Ta niebanalna historia perfekcyjnie ukazuje, jak ludźmi najczęściej kierują emocje. Złożone, niespodziewane, trudne do zrozumienia. Bywa, że tak mocno pochłaniają myśli, że nie jest się w stanie dostrzec czegokolwiek innego. A przecież świat oferuje tak wiele szans, tak szeroki wachlarz możliwości. I nawet gdy los zawodzi, roztrzaskuje nam serce i sprawia, że wszystko traci sens… to warto dać szansę. Życiu, innym ludziom, nowej ścieżce, na którą rzuciło nas przeznaczenie. Znajdziemy tu barwny pejzaż ludzkich życiorysów niosący mnóstwo rozczarowań, zmian, niezrozumienia, niepewności i bólu, wśród których to trudno dojrzeć pozytywne aspekty losu. Lecz one są, wciąż dają o sobie znać i aż proszą się o to, by dać im szansę. Wystarczy tylko, ale i aż, wsłuchać się w siebie. Ania pisze tak pięknie o ludzkich losach, tak genialnie oddając wszelkie trudy życiowych ścieżek, że trudno to ubrać w słowa – to jedna z tych pozycji, którą należy poznać samemu. A w tle piękne miasteczko Cordes-sur-Ciel, które chce się odwiedzić; niezapomniana muzyka Roxette, która znakomicie pasuje do całokształtu fabuły oraz… miłość. Do ludzi, miejsc, muzyki, pisarstwa… ale przede wszystkim do samego siebie. Gorąco polecam ten tytuł!

Zawsze bardzo chciałam przeczytać piękną, niebanalną historię miłosną, która będzie miała mocno rozbudowany wątek muzyczny, najlepiej by to był wątek wiodący. Trochę już tych książek z muzyką przeczytałam ale taka idealna trafiła mi się dopiero teraz.

Czy można tak bardzo wejść w życie bohaterów książki, zatracić się w ich historii aby wyruszyć do innego kraju na poszukiwanie odpowiedzi, których nie znalazło się w powieści? Czy można w książce odnaleźć również siebie?

Och, jak bardzo można! Ta historia porwała Nadię, ale porwała również mnie i ciężko teraz wrócić do realności. Żyję tą historią! To chyba najlepsza rekomendacja, bo wybaczcie, nie da się opisać jaka to wspaniała powieść, żadne słowa tego nie oddadzą.

Historia Marie i Laurenta jest tak piękna, wzruszającą i rozdzierająca serce...

Anna Purowska zrobiła w tej książce tyle magicznych rzeczy! Przede wszystkim otuliła tę opowieść cudowną muzyką. Utwory Roxette wypływają nie tylko z discmana Marie. Usłyszymy je także grane przez Laurenta na skrzypcach, gitarze. Każda piosenka odgrywa rolę, nie jest tylko 'pustym' dodatkiem. Melodia rozbrzmiewa, płyną słowa. Z każdą piosenką bohaterowie docierają coraz bliżej prawdy, bliżej siebie... Wciąż mam przed oczami przepiękne, malownicze Cordes-sur-Ciel, które Anna Purowska opisała tak plastycznie, że gdybym mogła to już siedziałabym z biletem w dłoni. To miejsce jest absolutnie czarujące! Nadaje książce niepowtarzalny klimat! I właśnie w tym zakątku świata dwoje młodych ludzi szuka swojej drogi, melodii swojego serca...

Kolejną fantastyczną rzeczą jaką autorka zrobiła w "Pociągach..." jest ciekawy wątek literacki oraz umieszczenie książki w książce. Ten zabieg bardzo mi się spodobał. Nie sądziłam na początku, że tę 'drugą' historię w ogóle poczuję, a stała się ona dla mnie po prostu najważniejsza. Tutaj naprawdę dzieje się magia. Niesamowite jest to jak bardzo możemy się zaangażować w historię, jak na własnej skórze możemy odczuwać emocje bohaterów i jak to wszystko może wpłynąć na nasze życie. Bo zdarza się też tak, że książka potrafi nasze życie zmienić. Tak dzieje się właśnie w "Pociągach...".

Rozpłynęłam się czytając opowieść o Nadii, Marie i Laurencie, ale nie myślcie, że to takie słodkie rozpłynięcie. Nie do końca, bo znajdziemy tu trudne tematy, bolesną przeszłość, życie w rozżaleniu. Jednak wszystko zmierza w powieści Anny Purowskiej do tego by pokrzepić, by pokazać, jak bardzo uważnie trzeba słuchać melodii swojego serca.

Bardzo chciałabym zobaczyć tę historię na dużym ekranie. I bardzo też chciałabym aby ta książka trafiła do szerokiego grona odbiorców, bo bezapelacyjnie na to zasługuje! Niebanalna fabuła tej książki nieraz mnie zaskoczyła i nieraz emocjonalnie rozwaliła. Mam nadzieję, że też to poczujecie.