Zapadły pałac

Martę Kisiel poznałam już kilka lat temu, gdy pokładałam się ze śmiechu podczas lektury “Nagle trup” i “Wtem denat”. Tym razem padło na młodzieżówkę pełną zjawisk nadprzyrodzonych, ale zdecydowanie niepozbawionej humoru, z którego słynie autorka. Pierwszy tom cyklu Trupia główka “Zapadły pałac” to naprawdę genialna książka, która jest połączeniem mrocznej baśni osadzonej w klimacie letniego obozu. Jednak nie można zapomnieć, że ten obóz wcale nie toczy się spokojnie, przez większość czasu dzieciaki najzwyczajniej w świecie walczą o życie.

Jeśli myślicie, że macie pecha, to sobie wyobraźcie nastolatkę, która z pechem jest za pan brat. Emka dwukrotnie nie dostała się do żadnego liceum, a jej ostatnią deską ratunku jest tajemnicza placówka, która zorganizowała pięciodniowy obóz rekrutacyjny do swojej placówki. Jednak jak dostać się na ten obóz, jeśli po dotarciu do bramy wszyscy znikają, którzy nie zostali zaproszeni na ten obóz. Jedynymi osobami, które mogły wejść za bramę i doszły do posiadłości, to równie zagubione osoby, jak Emka. Reguły, jakie tu panują, również są dziwne, czas się zatrzymuje, telefony nie działają i jak wspominałam, nie ma nikogo dorosłego. A żeby nie było im za miło w tym odciętym od świata zewnętrznego odludziu, to czekają na nich zadania, niekiedy makabryczne i zdecydowanie dziwne. Jednak to walka ze słabościami nastolatków, jest głównym filarem tej historii.

Książka jest skierowana do nastolatków, ale naprawdę dobrze może się przy niej bawić i dorosły. Bohaterowie w tej książce to prawdziwe złoto, zadziorni, wyraziści i sarkastyczni. W połączeniu z mrocznym klimatem, który przywołuje dreszczyk podczas czytania.

Marta Kisiel przypomina w swojej książce, że dorastanie i szkolne problemy potrafią być prawdziwym horrorem dla nastolatków, w przenośni, lecz jednak i niekiedy dosłownie. “Zapadły pałac” to pierwszy tom i trzeba się na nim skupić, ponieważ jest tu mnogość wątków, to zapewniam, że gdy skończycie książkę, będziecie chcieli więcej. Dziękuję bardzo za książkę wydawnictwu Mięta.

☕ 𝚁𝚎𝚌𝚎𝚗𝚣𝚓𝚊 ☕

// współpraca barterowa //

16/2026📚

🄾🄲🄴🄽🄰: 4.5/5⭐

🅃🅈🅃🅄🄻: Zapadły pałac

🄰🅄🅃🄾🅁: Marta Kisiel

🅂🄴🅁🄸🄰: Trupia Główka (TOM 1)

🅆🅈🄳🄰🅆🄽🄸🄲🅃🅆🄾: @wydawnictwo_mieta

🅂🅃🅁🄾🄽🅈: 336

Książki Marty Kisiel czytam i lubię od naprawdę wielu lat. Jest to autorka naprawdę wielu świetnych tytułów dla młodszych i starszych czytelników.

„Zapadły pałac” jest książką skierowaną do młodszej młodzieży. Opowiada historię kilku bohaterów, którzy trafiają na obóz kwalifikacyjny do szkoły „ostatniego ratunku”. Nie udało im się zakwalifikować do żadnego z wybranych wcześniej liceów, a to miejsce ma być ich ostatnią szansą. Od samego początku okazuje się jednak, że nic niewygląda tak, jak w tradycyjnej placówce edukacyjnej.

Już odpierwszych stron historia ta wciąga bez opamiętania. Wyjątkowy klimat tajemnicy, mroku i niepokoju, który stworzyła tutaj Marta sprawia, że czytelnik nie ma ochoty odkładać tej książki nawet na sekundę. Tajemnice, zagadki i wyzwania, to coś, co znajdziemy tutaj na każdej stronie.

Bardzo mi się spodobała kreacja bohaterów. Mamy tutaj grupę nastolatków, gdzie każdy jest inny i nietypowy. Każdy z nich zmaga się z różnego rodzaju demonami swojej osobowości. Przynajmniej dwie z bohaterek są neuroatypowe, czego autora nienowi na wprost, ale pokazuje poprzez ich myśli i zachowania. Pokazuje w tej książce jak każdy z nas jest inny i różny, ale przy tym naprawdę wyjątkowy.

To książka gdzie nie tylko fabuła i przygody są najważniejsze, ale również skupiamy się na emocjach oraz poszukiwaniu siebie. Rozumieniu tego kim jesteśmy.

W całej tej świetności książki znalazłam jednak pewne minusy. Dwa razy moją uwagę zwróciły zdania, które w odległości kilku stron, są praktycznie napisane słowo w słowo, a moim zdaniem można było z nich zrezygnować.

Polecam tę książkę młodszym, jak i starszym czytelnikom!

*współpraca reklamowa*

👉Wiele słyszałam o tej książce, kusiły wysokie oceny, pochwalne opinie, ale też przede wszystkim wydanie, które jest po prostu cudowne i nie można się na nie napatrzeć. Aż człowiek żałuje, że gdy był dzieckiem takich książek nie było. To lektura dla dzieci i młodzieży, to tez lektura która zachwyci nie jednego dorosłego, który chciałby się ponownie poczuć dzieckiem. Opowieść łącząca w sobie elementy realistyczne z fantastyką.

👉No jestem pod wrażeniem, świetna młodzieżówka, w której świat realny łączy się z tym nadprzyrodzonym. Autorka zabrała nas na niezwykły obóz, który staje się grą o życie. Gdzie miano baśni nabiera nowego znaczenia, gdzie młodzież musi się wykazać odwagą, sprytem i tym w co w nich najlepsze, by osiągnąć zamierzony cel i ujść cało z tej nietypowej potyczki, na którą nikt ich nie przygotował.

👉Lektura wciągnęła mnie już od pierwszej strony, fabuła było oryginalna, intrygująca, dosyć szybka i dynamiczna. Działo się wiele, nasi bohaterowie stawali przed kolejnymi wyzwaniami, to taka troszkę lektura z dreszczykiem, ale dopasowana dla młodszego czytelnika.

👉Powiedziałabym, że to książka dla każdego, zarówno starszego jak i młodszego. Mamy tutaj wielu bohaterów, każdy z nich jest inny, autorka w cudowny sposób przedstawiła tutaj różne typy nastolatków, jak i ogólnie postaw ludzkich, przez co każdy czytelnik w jakimś stopniu, z którymś z tych bohaterów jest w stanie się utożsamić. Ta różnorodność postaci to moim zdaniem najmocniejsza strona tej historii. Kolejną równie mocną stroną są ukazane w powieści wartości, od których się roi. Dodatkowo choć to opowieść pełna magii i dziwnych wydarzeń, to mimo wszystko relacje pomiędzy naszymi bohaterami są bardzo realistyczne, dotykające nie tylko tych pozytywnych aspektów, ale też i trudność, problemów i niezrozumienia, czy po prostu nastoletnich utarczek.

👉Bardzo mi się podobało, przeczytałam tą książkę za jednym zamachem, czcionka jest duża, akcja szybka, pojawiają się ilustracje, to wszystko sprawia, że czytanie idzie szybko i jest prawdziwą przyjemnością.

*olilovesbooks2*

„Do trzech razy sztuka” – zwykło się mawiać.

„Wszystko będzie dobrze” – to też doskonale znamy.

Ale jakoś magia wyparowała z tych zaklęć. Bo nie było dobrze. Emma Jaroszewska zaliczyła dwukrotny falstart w wyścigu o przyjęcie do zacnego grona licealistów. Ostatnią szansą dla niej i kilku innych nieszczęśników jest obóz rekrutacyjny do prywatnego liceum.

Wydawać by się mogło – nic złowrogiego, nic złego.

I nic bardziej mylnego.

Wystarczy, że się człowiek obróci i wiele rzeczy znika. Tramwaj. Auto. Rodzice. Brama wyjazdowa. Zostaje zapadły pałac, las i grupa nastolatków. Nie ma zasad, nie ma dorosłych, ale za to czyhają niespodzianki. Czas stanął w miejscu a świat przełączył się w tryb analogowy. I tak właśnie zaczyna się baśniowo – mroczny obóz, w którym priorytetem staje się przetrwanie podczas wykonywania zadań. Czy przypadkiem pałac nie wie zbyt dużo o nich? I czy naprawdę lokalna flora i fauna muszą tak bardzo utrudniać im życie?

„Zapadły pałac” nie jest tylko historią opowiadającą o fantastycznych przygodach grupy nastolatków, inspirowanych baśniowymi motywami. Owszem, w tej historii jest miejsce i na strach, i na śmiech. Ale przede wszystkim na zmierzenie się z własnymi słabościami. Główni bohaterowie nie znaleźli się tam przypadkowo. Na co dzień mają problemy z dopasowaniem się do innych.

"Czy te próby miały sens? Tylko oni nie umieli go odczytać? Nie, wróć – nawet nie próbowali, odruchowo ruszali przed siebie. Iść, zrobić, zaliczyć. Zupełnie jak w szkole (…)".

Dla Emki, dziewczyny – pancernika, świat mógłby się ograniczać do zasad, myślenia tunelowego, wielkich liter i świętego oburzenia. Ofi, skryta pod niezliczonymi warstwami koronek i koralików, usiłuje zapanować nad rwącą rzeką swoich myśli, wyrzucanych z siebie na jednym wdechu. Filip, schowany w szarości swojej bluzy, ugrzązł w wysokiej wieży troskliwości. Zapomniał o sobie, bo przecież niesłysząca siostra Lotka jest najważniejsza. A Lotka, pomimo że jest najmłodsza ze wszystkich, ma zwyczajnie dość swojego wykluczenia i obchodzenia się z nią jak z jajkiem.

A to jeszcze nie wszyscy bohaterowie… Każdy z nich przybywa z pewnym bagażem swoich lęków i porażek życiowych. I chociaż ta grupa rówieśników jest przedziwna, to łatwiej im mówić o swoich bolączkach. Nie od razu, nie każdemu. I mieć poczucie, że ktoś wreszcie ich nie tylko słuchał, ale i usłyszał. I docenił to, co u innych wywołuje niezrozumienie, czy grymas rozczarowania.

"Świat byłby o wiele fajniejszym miejscem, gdyby ludzie mówili sobie rzeczy. Tak… WPROST. A nie kluczyli jak… jak jacyś klucznicy albo uciekali w półprawdy, żarty, sarkazm albo… albo wielowarstwowe ALUZJE i potem się dziwili, że ktoś nie odczytał PODTEKSTU zapisanego DROBNYM druczkiem".

Czy ta książka jest tylko dla młodych czytelników z uwagi na wiek bohaterów? Zdecydowanie nie! Niech czytają i młodsi, i starsi, bo każdy wyczyta coś wartościowego. Na jednych zrobi wrażenie warstwa przygodowa, krwiożercze wyzwania, umiejętność współpracy i zaskakująca szczerość. Inni docenią nastoletni punkt widzenia świata – czasem nieco infantylny, czasem zaskakująco dorosły. Ale zawsze zachęcający do zrozumienia.

Dlatego uwielbiam czytać książki młodzieżowe. Kto powiedział, że dorośli czy rodzice nie mogą sięgać po tego typu lektury? Mimo upływu lat wciąż uwielbiam czuć się jak dziecko, które wierzy i marzy. Przede wszystkim to, że dzięki nim mogę przenieść się w świat przygód – wpadam w sidła zbójów, uciekam przed wściekłymi potworami, spotykam Fae i przeżywam wiele innych fascynujących historii. „Zapadły pałac” od Marty Kisiel to niby historia o nastolatkach i jakimś obozie rekrutacyjnym do liceum, ale szybko robi się z tego coś dużo grubszego. Moja dwunastoletnia córka pochłonęła ją w mgnieniu oka, a ja wcale się jej nie dziwię – sama wciągnęłam się w tę historię. Częściowy spoiler poniżej :D.

Główna bohaterka, Emka, jedzie na obóz jako swoją ostatnią szansę na dostanie się do szkoły. Już sam ten motyw jest bliski młodym ludziom, stres, presja, poczucie, że wszystko waży się właśnie teraz. Tyle że na miejscu nic nie działa tak jak powinno. Telefon milczy, dorośli znikają, czas jakby się rozjeżdża, a sam pałac wygląda jak miejsce, które ma swoje tajemnice i wcale nie chce ich zdradzić po dobroci. I nagle zwykły wyjazd zmienia się w walkę o ogarnięcie tego, co się w ogóle dzieje. Pojawiają się dziwne zadania, niepokojące próby, a momentami atmosfera staje się mroczna. Czujesz, że coś jest nie tak, że bohaterowie stąpają po cienkim lodzie, ale jednocześnie nie możesz oderwać się od lektury.

Najbardziej kupili mnie bohaterowie. Żadne kryształowe dzieciaki z reklamy. Każdy ma swoje słabości, swoje humory, swoje lęki. Kłócą się, dogadują, czasem palną coś głupiego, czasem zachowają się odważnie, choć sami się boją. Dzięki temu to wszystko brzmi prawdziwie, realnie. Moja córka co chwilę mówiła „ta jest jak ja” albo „o matko, znam kogoś takiego”., i to jest siła tej historii. Dzieciaki widzą w nich siebie. Klimat też robi robotę. Trochę tajemnicy, trochę absurdu, momentami lekki humor, który rozładowuje napięcie. Autorka umie w takie mieszanki. Raz jest niepokojąco, a za chwilę łapiesz się na uśmiechu. To sprawia, że książka nie męczy i nie przytłacza młodszego czytelnika.

Podoba mi się też to, że pod całą tą przygodą jest coś więcej. To historia o relacjach. O tym, że kiedy grunt usuwa ci się spod nóg, to najważniejsze są osoby obok. Zaufanie, współpraca, zwykłe bycie razem. Bez moralizowania, bez wykładów, po prostu widać to w działaniach bohaterów. No i wydanie jest piękne. Wydawnictwo Mięta naprawdę się postarało. To jedna z tych książek, które aż chce się mieć na półce. Tekstura okładki przypomina materiał, a barwione brzegi harmonizują z całością. Fantastycznym dopełnieniem są ilustracje zaprojektowane przez Panią Joannę Kencką. Gdybym miała powiedzieć wprost:, to jest świetna przygodówka z tajemnicą, klimatem i bohaterami, których naprawdę da się lubić. Dla młodszych czytelników to super wciągająca historia, a dla dorosłych fajny powrót do emocji z tamtych lat. Najlepszą recenzją jest to, że moje dziecko już pyta o kolejną część.