Pamięci mordercy

Często i z ciekawością sięgam po dzieła skandynawskich autorów. Mają w sobie coś intrygującego i mrocznego, jak klimat panujący w Skandynawii. I tym razem również mogę tylko potwierdzić to, o czym mówię od dłuższego czasu …

Dwóch odważnych i niezłomnych bohaterów będzie podążać tropem mordercy. Nie będzie to droga łatwa i przyjemna, lecz z góry skazana na niepowodzenie, pełna trudów i przeciwności losów. Ale wytrwałość będzie górą i tym, co przyświeca parze depczącej po piętach sprawcy morderstw.

Rok 1994 w szwedzkim Falum, po masowej strzelaninie, zostają znalezione zwłoki kobiety. Wszystko wskazuje na to, że nie jest ofiarą strzelaniny, ale została uduszona. Wkrótce dochodzi do podobnych morderstw, sposób działa sprawcy jest podobny, co wskazuje na seryjnego mordercę. Rozpoczyna się wyścig z przestępcą, należy zrobić wszystko, aby znów nie zaatakował … I wtedy do akcji wkraczają oni ...

Tomas Wolf, policjant, który wiele lat spędził na misji pokojowej w Bośni. Powrócił do kraju, ale w sercu ma ból i traumę, a przed oczami mordowanych niewinnych ludzi. Przeszłość nie daje mu chwili wytchnienia. Nie może znaleźć zrozumienia u małżonki, co sprawia, że powstał między nimi niewidzialny mur. Małżeństwo wisi na włosku. Musi zdecydować, co jest dla niego ważniejsze ...

Vera Berd, dziennikarka z mroczną przeszłością, o której najchętniej zapomniałaby. Ucieka przed byłym partnerem, gangsterem i handlarzem narkotyków, ale nie jest sama, ma przy sobie syna partnera. I chce pierwsza odkryć prawdę ...

„Wiedział, że znajdzie sprawcę, dowie się, jak tamten się nazywa, spojrzy mu w oczy i dopiero wtedy poczuje spełnienie. Jego motywem była żądza poznania prawdy. Nie robił tego dla nikogo innego, tylko dla siebie. Robił to, by któregoś dnia wspominać mordercę”.

Zawsze musi się znaleźć, dość szybko typowany sprawca. I niebawem jawi się na horyzoncie Micael Beatt, znany w kraju aktor, zapatrzony tylko w siebie i zaliczający panienki. Łatwy trop, ale czy prawdziwy? Czy nie za szybko wszystkie oczy są na niego zwrócone? Czy dowody nie są zbyt oczywiste? Prawda jest bardziej bolesna, niż można przypuszczać …

Pamięci mordercy to mroczny, inteligentny i emocjonujący thriller, z wielowątkową, umieszczoną na różnych płaszczyznach fabułą. Jest ona tylko pretekstem do pokazania, z jakimi problemami w latach 90. borykała się Szwecja. Masowy napływ imigrantów, stworzenie dla nich osobnych obozów, podzielone szwedzkie społeczeństwo. Wysoka przestępczość, handel narkotykami i nietypowy sposób działania miejscowej policji. Brak przepływu informacji między poszczególnymi jednostkami policji był rajem dla przestępców. Czuli się bezkarni i to wykorzystywali.

„- Serio, dużo łatwiej być policjantem niż człowiekiem – powiedział do siebie, wzdychając ciężko”.

Akcja toczy się spokojnie, a nawet leniwie, nie ma nagłych zwrotów akcji i nierównomiernego tempa. Nie jest to zarzut, ale zaleta. Można się delektować fabułą, kroczyć dzielnie za tymi, którzy depczą po piętach sprawcy. Jedno mogę zagwarantować, nic w tej powieści nie jest oczywiste i pewne. Autorzy umiejętnie manipulują czytelnikiem, który już święci triumf, że schwytał sprawcę. A tu zmiana planów, to na pewno nie jest ten, którego szukamy. I oczywiście nie można się nudzić, nie ma na to przyzwolenia.

A bohaterowie? Czy można ich polubić? Czy nas zachwycają czy denerwują? Kibicujemy im czy liczmy, że rozliczą się ze swoją przeszłością? Sami odpowiedzcie na pojawiające się pytania …

Polecam, poczujcie skandynawskie klimaty i chłód, przenieście się na chwilę do Szwecji, aby znaleźć się w epicentrum poszukiwań seryjnego mordercy. Tylko uważajcie, aby oczy śledczych nie skierowały się niepostrzeżenie na was …

Mroczna aura, naznaczeni przez życie bohaterowie, z których każdy dźwiga bagaż własnych doświadczeń i seryjny morderca, który bezrefleksyjnie dusi swoje ofiary. Nie brak tutaj również trudnych relacji partnerskich i rodzinnych, nieprzepracowanych traum, które zbierają swoje żniwo oraz szeroko rozumianej problematyki społecznej.

„Pamięci mordercy” przenosi nas do niebezpiecznych lat 90 i kreśli realia, w których neonazizm panoszył się ulicami Szwecji, podobnie jak negatywne nastawienie względem imigrantów. Jeśli interesuje Was ta tematyka, to sporo smaczków można w tym zakresie tutaj znaleźć. Autorzy doskonale poradzili sobie z przedstawieniem tła społecznego, problemów z jakimi zmagali się mieszkańcy Szwecji, ale także ułomności organów ścigania i postawy stróżów prawa wobec narastających konfliktów. Aczkolwiek skupmy się na tym co najistotniejsze, a mianowicie intrydze kryminalnej. Dogłębnie przemyślanej, bardzo złożonej i zupełnie niebanalnej. W przypadku tej powieści nie będziecie narzekać na brak zaskoczeń. Akcja toczy się raczej spokojnie, jak na skandynawski kryminał przystało, ale na żadnym etapie lektury nie wkrada się nuda. Autorzy umiejętnie wodzą czytnika za nos, podsuwają mylne tropy i wyprowadzają na manowce. Sukcesywnie budują napięcie i stopniowo odkywają przed czytelnikiem elementy utkanej intrygi, jednak nic nie podają nam na tacy. Książka mimo swojej objętości czyta się niezwykle szybko i płynnie, w dużej mierze za sprawą krótkich rozdziałów, które tylko zwiększają poziom zaintrygowania u czytelnika. I ten poniekąd otwarty finał, który pozostawia czytelnika z szybciej bijącym sercem. Z wielką przyjemnością sięgnę po kontynuację tej wielowymiarowej historii.

" [...] Mój syn jeszcze o tym nie wie, ale ten dzień zapamięta już na zawsze. Ten dzień ukształtuje go do końca życia. [...]"

Książka "Pamięci mordercy" Pascala Engmana i Johannesa Selåkera, to kryminał, o którym marzy każdy miłośnik tego gatunku. Jest to dosyć spory grubasek — ponad 600 stron, którego bardzo szybko się czyta. Po przeczytanie chciałoby się więcej. Mam nadzieję, że autorzy pociągną dalej wątki trójki bohaterów. Jestem bardzo ciekawa dalszych ich losów. Zakończenie dało mi małą nadzieję, że jeszcze kiedyś usłyszę o Tomasie, Verze i Micaelu.

Jestem pod ogromnym wrażeniem tego kryminału. Dopracowany jest w każdym calu. Dosłownie nie mam się tutaj do czego przyczepić. Idealna książkowa perełka. Podobały mi się wątki obyczajowe głównych bohaterów. Każdy z nich przebył drogę niestety nieusłaną różami. Czy dalej będzie już tylko lepiej?

Polubiłam Tomasa Wolfa, który obecnie pracuje w policji i prowadzi bardzo trudną sprawę. Tego bohatera polubicie lub znienawidzicie. Jego zachowanie czasami mnie mocno irytowało. Jego bracia, to istne diabły. Jednym słowem przerażająca rodzinka. Warto nie być ich wrogiem.

Vera Berg, to fajna kobieta, której zależy na dobru pewnego chłopca. Czy to, co zrobiła, ocali go przed jego własnym ojcem? Ta bohaterka jest dziennikarką. Podoba mi się jej zaangażowanie w pracy. Daje z siebie wszystko. Dosłownie żyły sobie wypruwa i naraża nie tylko swoje życie na ogromne niebezpieczeństwo. Czy zostanie za to doceniona? Jestem bardzo dumna z tej bohaterki. Pewnie też ją polubicie.

Micael Bratt jest cenionym Szwedzkim aktorem. Gra w filmach i teatrach. Jego zachowanie bardzo mi się nie podobało. Dosłownie byłam wściekła na niego, za to jak postępuje. Czy to on stoi za morderstwami kobiet w Szwecji?

Czas akcji tej książki, to czerwiec — wrzesień 1994. Z głównymi bohaterami poruszamy się po całej Szwecji. Dzięki świetnym opisom poczułam się jakbym tam była. Fajnie jest czynnie uczestniczyć w śledztwach. Mamy tutaj do czynienia z morderstwami i ciekawymi śledztwami. Podejrzanych jest wiele, a tropów jeszcze więcej. Czy wytypujecie sprawcę szybciej, niż sam się ujawni?

Znalazłam tutaj kilka wątków, które mną mocno wstrząsnęły i przeraziły. Dla takich momentów warto czytać książki. Uwielbiam, gdy podnosi mi się poziom adrenaliny.

Jeżeli kochacie bardzo dobre mocne kryminały i cenicie sobie twórczość szwedzkich pisarzy, to polecam książkę "Pamięci mordercy" autorstwa Pascala Engmana i Johannesa Selåkera.

Jeżeli chcecie poznać Szwecję od jej mrocznej strony, to nie możecie przegapić tego tytułu.

Duet tych dwóch autorów uważam za bardzo udany.

Mam nadzieję, że historia ukryta na kartkach "Pamięci mordercy" kiedyś doczeka się ekranizacji.

"Pamięci mordercy" to początek serii kryminałów szwedzkiego duetu Pascala Engmana i Johannesa Selåkera.

Tomas Wolf to funkcjonariusz policji, która po powrocie z misji pokojowej w Bośni musi schwytać dusiciela ze Szwecji, w czym pomoże mu dziennikarka kryminalna Vera Berg, która miała do czynienia z podobną sprawą w Malmö.

Nie ukrywam, że mam ogromną słabość do skandynawskich kryminałów i gdy tylko taki widzę, rzucam się niczym dzik na żołędzie.

Zwracająca uwagę para głównych bohaterów to już połowa sukcesu. Oboje na pierwszym miejscu stawiają pracę i mają mocno skomplikowane życie prywatne. Od początku dają się lubić, dlatego też kibicujemy im w codziennych zmaganiach. Fabuła stworzona przez autorów była mocno angażująca i dotyka problemów społecznych, z którymi borykała i myślę, że wciąż boryka się Szwecja.

Tak mocno wkręciłam się w tę lekturę, że już w jej trakcie cieszyła mnie myśl o zbliżającej się kontynuacji.

Pamięci mordercy. Pascal Engman, Johannes Selaker

Gruba książka, 670 stron, którą czyta się łatwo i szybko. Chyba za sprawą prostego języka, za wyjątkiem nazw własnych, gładkiego stylu i krótkim rozdziałom. Autorzy oprócz wątku kryminalnego dość starannie opisali warstwę społeczno-obyczajową. Jak pamiętam, Szwecja i Sztokholm w latach 90.XXw. była w mojej i nie tylko mojej wyobraźni krajem bezpiecznym, opiekuńczym, życzliwym emigrantom, spokojnym i sprawnym. Z książki dowiaduję się, że było zupełnie inaczej. Wręcz miałam wrażenie, że wszyscy albo piją, albo odurzają się narkotykami, są uwikłani w różne nielegalne działania, mają osobiste problemy i nie radzą sobie z rzeczywistością, a różne grupy narodowców czy ksenofobów piętnują emigrantów. Nie dziwi mnie, że na tym tle dwójka głównych bohaterów podejmuje dziwne, pochopne i nieprzemyślane działania. Wielokrotnie miałam wrażenie, że policjant Tomas i dziennikarka Vera zachowują się jak śledzie wyjęte z wody. Wątek kryminalny pokazuje specyfikę pracy policji i nie jest wyjątkowo skomplikowany. Dla mnie książka bardziej poznawcza niż kryminalna.

Upalny lipiec w Szwecji, w latach dziewięćdziesiątych. Przy okazji masowej strzelaniny odnalezione zostają zwłoki uduszonej kobiety. Jak się okazuje nie była jedyną ofiarą mordercy.

Równocześnie z funkcjonariuszem policji Tomasem Wolfem swoje śledztwo prowadzi także dziennikarka Vera Berg. Przy okazji oboje też mierzą się że swoimi osobistymi problemami. Muszą skupiać się nie tylko na dorwaniu sprawcy, ale również na poskładaniu swojego życia w całość.

Pojawiające się dowody, poszlaki i coraz to inni podejrzani nie ułatwiają.

Chociaż akcja nie pędzi jakoś bardzo to całość czyta się przyjemnie. Autorzy doskonale oddali klimat miejsca oraz tego co faktycznie miało miejsce w tym czasie w Szwecji. Bohaterowie są ciekawie wykreowani. A przybliżenie ich prywatengo życia i tym z czym przyszło im się mierzyć wzbudzą tylko większą sympatię do nich. Zwroty akcji oraz sceny wyjęte prosto z sensacji tylko budują większe napięcie. By na koniec soczyście zaskoczyć i zapomnieć o wyczekiwanym happy endzie.

W powieści „Pamięci mordercy”, Pascala Engmana i Johannesa Selåkera, dużo się dzieje równolegle. Fikcyjną intrygę kryminalną (morderstwa kobiet na tle seksualnym) sprawnie wymieszano z prawdziwym wydarzeniem jakim była strzelanina w Falum latem 1994 roku oraz życiem prywatnym i zawodowym postaci stworzonych na potrzeby książki. A wszystko to w oparach dymu papierosowego. Naprawdę tyle się paliło w latach dziewięćdziesiątych? Na sprawcę gwałtów i śmierci kobiet nieszwedzkiego pochodzenia poluje były żołnierz po powrocie z Bośni, Tomas Wolf, obecnie policjant na etacie i dziennikarka Vera Berg. Tomas ma problemy psychiczne, rodzinne i kochankę a Vera, byłego, problematycznego chłopaka oraz dziecko, którym się opiekuje. Żeby nie było za dobrze Vera podpadła gangowi motocyklowemu Odin a to może być szkodliwe dla zdrowia. Głównym podejrzanym w prowadzonej sprawie staje się znany aktor Micael Beatt. Śledztwo trwa. Akcja toczy się szybko a sytuacja zmienia często. Dochodzą coraz to nowe szczegóły, niekoniecznie zgodne z linią śledztwa ,co nie ułatwia pracy policjantom, bo oddala ich od złapania sprawcy a czas ma tu znaczenie. Bohaterowie powieści są skonstruowani ze szczegółami. Znamy nie tylko ich wygląd i pochodzenie, ale i historię, związki, dzieci , w dużej mierze poglądy a nawet traumy i lęki przed przyszłością. Szwedzi żyją mundialem i strzelaniną w Falun. Były żołnierz Mattias Flink zabił siedem osób. Chociaż kara była wyższa, Flink odsiedział w więzieniu dwadzieścia lat. W tle powieści ważny jest też Mundial 1994, Szwedzi stanęli na podium. Zajęli trzecie miejsce. Pierwsza była Brazylia a drudzy Włosi. Także akcja powieści jest mocno osadzona w rzeczywistości a jej bohaterowie biorą w niej czynny udział ubrani w żółte koszulki z napisem Brolin na plecach. Tło uzupełniają neonaziści i liczni emigranci. A potem przyszedł koniec upałów, mundialu i sprawy seryjnego gwałciciela.

Ta o dość pokaźnych rozmiarach książka, zaskoczyła mnie bardzo pozytywnie. To rewelacyjny skandynawski kryminał. Kilka lat temu byłam w Szwecji, w Sztokholmie oraz kilku innych miastach, więc z wielką ochota zabrałam się za lekturę książki "Pamięci mordercy", której fabuła rozgrywa się w 1994 roku. Jak wskazują sami autorzy, rok ten wielu Szwedów uważa za ważny. Pascal Engman i Johannes Selåker pokazują nam gorące lato tamtego roku, gdy narodowa drużyna Szwecji odnosiła sukcesy w USA w piłce nożnej, ale również w tym samym czasie doszło do masowej strzelaniny w Falun.

Gdy policja znajduje zwłoki kobiety w Falun tuż po strzelaninie, okazuje się, że nie została ona zastrzelona. Kobieta została zgwałcona i uduszona. Okazuje się, że to nie pierwsza taka ofiara. Tropy wskazują na tego samego sprawcę. Wcześniej nie zwrócono na to uwagi, bo zabójca wyszukiwał ofiary w różnych miastach Szwecji a poszczególne jednostki policji nie komunikowały się ze sobą w tej sprawie, co bezwzględnie wykorzystał sprawca.

Śledztwo w tej sprawie prowadzi doświadczony funkcjonariusz Tomas Wolf, który wrócił z misji w Bośni.

Tomas jest dobrym policjantem, lecz wychowywał się w dość patologicznym środowisku i właśnie tym usprawiedliwia swoje zachowanie. Do Bośni pojechał na ochotnika, zostawiając żonę z dziećmi. Twierdzi, że ma gen jak jego bracia, który odpowiada za to, że tęskni czasem za przemocą i nienawiścią. Nie potrafi tego w inny sposób wyjaśnić...

"Rozpoznawał w bracie samego siebie. W obu swoich braciach. Nie tylko z wyglądu, ale również z nienawiści, tęsknoty za przemocą. W najmroczniejszych momentach potrafił się przyznać sam przed sobą, że to dlatego zostawił rodzinę i ruszył na wojnę do Bośni. Dla przemocy. Przygody. To, co zastał na miejscu, nie miało jednak nic wspólnego z jego wyobrażeniami."

Przypadkowo w dochodzenie angażuje się reporterka Vera, która ma dość pokręcone i nieźle zagmatwane życie. Trochę może w nim i sama namieszała, lecz jej partner sprawia coraz większe problemy. Jakby mało miała kłopotów, Jonny w pewnym momencie wychodzi po piwo i... znika razem ze swoim motocyklowym gangiem. Vera otrzymuje ofertę pracy w Sztokholmie, nie wie jednak co zrobić z synem swojego chłopaka, nie może kilkulatka zabrać ze sobą, bo nie jest jego prawnym opiekunem. Zostaje tylko pogotowie opiekuńcze...

Vera wpadła na trop Tomasa i prowadzonego śledztwa nie do końca przypadkowo. Jedna z ofiar gwałciciela przeżyła. Dziennikarka zna ją i chce pomóc w znalezieniu sprawcy.

"''Zawód dziennikarki nauczył ją oceniać, ile jest prawdy w tym, co mówią ludzie. Prawdziwe historie miały jedną wspólną cechę. Nie były idealne. To, co wydawało się lukami, w rzeczywistości mogło wzmocnić wiarygodność."

Gdy dość namolna Vera zaczyna współpracować z Tomasem tempo akcji jakby przyspiesza, chociaż od początku nie ma tu miejsca na nudę. Wszystkie tropy zaczynają prowadzić do jednego ze znanych szwedzkich aktorów. I chociaż to wydaje się dość nieprawdopodobne, to w dniach zabójstw aktor znajdował się w tamtych okolicach i nie ma nawet alibi...

Podejrzanym jest jeszcze jeden mężczyzna, lecz niemal wszystkie ślady prowadzą właśnie do aktora.

Wspomnienia z pobytu w Bośni zakłócają myśli Tomasa a jego problemy rodzinne tego nie ułatwiają i nie ograniczają się tylko do żony i dzieci, lecz także matki i braci, którzy mają dość częste kolizje z prawem. Mimo tego, że śledztwo posuwa się do przodu, policja odkrywa następny gwałt na kobiecie, udaje się jednak ją uratować.

Czy żona dowie się prawdy o tym, co zdarzyło się w Bośni? Czy miłość braterska pozwoli Tomasowi rozwiązać rodzinne problemy? Do czego upokorzony mężczyzna może być zdolny? Czy słynny aktor jest zabójcą i gwałcicielem? Czy uda się policji ująć mordercę? Czy można kochać dwie osoby jednocześnie?

To wielowątkowa powieść, lecz chociaż jej objętość może nawet niektórych przerażać, to czyta się ją bardzo lekko i szybko. Fabuła wciąga niesamowicie i trudno mi było książkę odłożyć na później. Myślę, że kryminał ten z pewnością spodoba się nie tylko fanom skandynawskich zagadek kryminalnych, lecz wszystkim czytelnikom lubiącym dobrą lekturę.

Dodam tylko, że gdy mój mąż zobaczył tę dość pokaźną książkę, stwierdził, że od samego patrzenia na to, jaka jest gruba, już odechciewa się mu czytać..., lecz on z reguły po prostu nie lubi czytać, więc jego zdanie nie ma tu żadnego znaczenia.

Książkę przeczytałam dzięki Pani Bognie Piechockiej z Agencji PRart Media, Wydawnictwu Czarna Owca dziękuję za otrzymaną książkę.

Początkowo nie mogłam tego uchwycić, ale już wiem, co mi przypomina ten skandynawski, kryminalny duet. Ta powieść, to trochę jak skrzyżowanie książek Stiega Larssona i Henninga Mankella, czyli w zasadzie klasyki skandynawskiego kryminału, ergo ja – fanka tychże, czuję się czytelniczo usatysfakcjonowana.

Latem 1994 w szwedzkim Falun znaleziono zwłoki zamordowanej kobiety nieszwedzkiego pochodzenia. Tomas Wolf – powracający z bośniackiego frontu policjant – zajmuje się wyjaśnieniem tej zbrodni. Pomaga mu (ja bym tego pomocą nie nazwała) wścibska i namolna dziennikarka, Vera Berg. Wkrótce odkrywają, że Carmen Diaz nie jest jedyną ofiarą zamordowaną w ten sposób.

„Pamięci mordercy” to wspaniała, wielowątkowa fabuła rozgrywająca się w czasie upalnego lata, kiedy to reprezentacja Szwecji w piłce nożnej omal nie dotarła do finału mistrzostw świata, okraszona wątkami społeczno-obyczajowymi dotyczącymi szczególnie dwójki głównych bohaterów – Tomasa i Very, a także przedstawiająca mroczne zakamarki ludzkiego umysłu. Na drugiej płaszczyźnie jest to też powieść o upokorzeniu, zadawnionych krzywdach i latami przygotowywanej zemście.

Początkowo obawiałam się, że na bez mała 700 stronach powieści główna fabuła w pewnym momencie po prostu utonie w gąszczu opisów, dygresji i innych mało istotnych detali, ale nic takiego nie miało miejsca. Mimo drobiazgowości w opisie wydarzeń i toku rozumowania bohaterów fabuła wciąż posuwała się do przodu, zaskakując zwrotami akcji i nowymi tropami. Tempo narracji cały czas utrzymywało typowo skandynawski klimat, czyli było niespiesznie, dokładnie, ale ciągle interesująco.

Postać Tomasa Wolfa uważam za jedną z lepiej wykreowanych w powieści. Jego zagubienie, PTSD, stany psychiczne i rozterki, w jakie popadał, były wiarygodne i wzbudzające współczucie. To zdecydowanie mój ulubiony bohater tej powieści, czego już niestety nie mogę powiedzieć o Verze… no jakoś mi się z kobietami w kryminałach nie układa… Najważniejsze, że karma wraca :)

Z przyjemnością sięgnę po kolejną, zapowiadaną na okładce, powieść autorów.