Opiekunka marzeń

„Opiekunka marzeń” to ciepła i otulająca powieść poruszająca niezwykle ważne i życiowe tematy. To historia, która ukazuje toksyczne relacje i ich pływ na późniejsze życie człowieka, ale też to jakie oddziaływanie na teraźniejszość ma przeszłość. W końcu to książka wyjątkowo wartościowa i skłaniająca czytelnika do refleksji, do zastanowienia się nad swoim życiem, nad tym co ważne i co powinno tworzyć priorytety.

Mika zajmuje się projektowaniem ogrodów i ich pielęgnacją. Jej klienci to zamożni, choć często potrzebujący życiowego wsparcia ludzie. Mika nie tylko potrafi zaobserwować kto owej pomocy potrzebuje, potrafi też wysłuchać i udzielić wsparcia. Nawiązuje bliskie relacje i staje się dla nich podporą. Każda taka pomoc jest dla Miki wyzwaniem, bowiem sama zmaga się z trudną przeszłością, która niczym chwast rozrasta się w jej wnętrzu. Czy dziewczyna zdobędzie się w końcu na krok, by poczynić porządek w swoim życiu? Czy zdoła wyplenić chwasty z przeszłości?

Agnieszka Krawczyk przepiękną paleta barw odmalowała tę historię. Utkała powieść niezwykle wartościową i cenną. Otaczających tę historie ludzi przyrównała do ogrodu, a relacje międzyludzkie podzieliła na te które są dla człowieka toksyczne i te które stanowią dla niego ogromną wartość. Znajdziemy tutaj otulające serce ciepło, ale też problemy współczesności – od braku czasu i zbyt dużą ilość obowiązków życiowych, a na łatwym dostępie do bezkresu internetu kończąc. Autorka zmyślnie wymienia zagrożenia będące dla młodego pokolenia pułapką, ostrzegając przed nimi i zwracając uwagę na to, jak ważna jest wartościowa relacja ze swoimi dziećmi.

„Opiekunka marzeń” stanowi nie tylko literacką, angażującą przygodę ale jest też refleksją nad życiem. Nakłania, by podążać w wyznaczonym przez siebie kierunku i realizować swoje marzenia bez oglądania się na przeszłość.

Idealna historia na nadchodzące, długie, jesienne wieczory. Do delektowania się nią przy filiżance herbaty…

Jesień. Czas, w którym można bezkarnie zwolnić obroty, usiąść we fotelu, otulić się kocem. Wszystko dookoła też przygotowuje się do odpoczynku. Popatrzmy na zwierzęta, rośliny.

Mam dla was idealną propozycję na ciepłą, otulająca, a przede wszystkim odprężającą powieść na długie jesienne wieczory. Agnieszka Krawczyk dała mi się już poznać z kilku powieści obyczajowych i jej kolejna, Opiekunka marzeń zdecydowanie trzyma poziom poprzedniczek. To międzypokoleniowa historia obyczajowa, w której ważną rolę odgrywa najbliższa społeczność w jakiej każdemu z nas przychodzi żyć. Nikt nie jest samotną wyspą, żyjemy wśród innych i dla innych, a czasami nie wiemy nawet co trapi naszych najbliższych, nie wspominając już o sąsiadach.

Bohaterka powieści - Mika prowadzi firmę zajmującą się ogrodami, jednak robi to w dość nietypowy sposób. Rozpoczynając prace skupia się najpierw na obserwacji domowników, a dopiero później dopasowuje ogród do ich charakterów, stylów życia i wymagań. Oczywiście, tylko dość bogaci ludzie mogą pozwolić sobie na zatrudnienie firmy zajmującej się ich ogrodem, a tam gdzie wielkie pieniądze często też samotność i życie niby ze sobą, ale jednak obok siebie. Tak Mika poznaje dwoje nastolatków pozostawionych samych sobie i mnóstwo dorosłych, którzy nie potrafią poradzić sobie z relacjami międzyludzkimi.

Całkowicie pochłonęła mnie ta książka. To lekka i przyjemna opowieść, wiadomo, nie jest to jakaś mocno wymagająca lektura, ale historia, która sprawia, że można przypomnieć sobie, że są obok nas ludzie, którzy są w stanie wysilić się i pomóc, a czasem służyć dobrą radą. Agnieszka Krawczyk wplata w powieść problemy dotykające każdego z nas - nękanie w szkole, zgubny wpływ internetu czy uzależnienia. Pod płaszczykiem lekkiej obyczajówki pozwala odczuć, że każdy z nas boryka się z czymś przykrym, nawet jeśli skrywa to głęboko w swoim wnętrzu.

Podobało mi się, po prostu miło spędziłam z nią czas i takich życiowych powieści obyczajowych mogłabym czytać znacznie więcej.

Najnowsza powieść Agnieszki Krawczyk opowiada o młodej kobiecie, która prowadzi własny biznes związany z projektowaniem i pielęgnacją ogrodów. Bohaterka woli towarzystwo roślin niż ludzi – bardziej lubi ich słuchać niż z nimi rozmawiać. Ma za sobą trudną przeszłość, a ludzi często porównuje do roślin, zwłaszcza do ostów i pokrzyw. Trudno jej komukolwiek zaufać, ale ma nadzieję, że ta praca pomoże zostawić za sobą bolesne lata pełne porzucenia i traumy. Łatwiej bowiem jest pomagać innym – nie tylko w pielęgnowaniu ogrodów – niż zmierzyć się z własnymi demonami.

„Opiekunka marzeń” nie należy do powieści lekkich, łatwych i przyjemnych, bo autorka porusza w niej wiele trudnych tematów, ale jest napisana w taki sposób, że dosłownie się przez nią płynie. Zachwyca konstrukcja powieści oraz przepiękny język, którym została napisana. 𝑂𝑝𝑖𝑒𝑘𝑢𝑛𝑘𝑎 𝑚𝑎𝑟𝑧𝑒ń to emocjonalna historia, która została opowiedziana w niezwykły sposób. Mądra i życiowa, skłania do refleksji – bo człowiek, podobnie jak roślina, potrzebuje opieki, zainteresowania i miłości, aby móc się rozwijać i żyć.

Mika jest osobą po ciężkich przejściach i nie potrafi nikomu zaufać, ponieważ ciągnie za sobą doświadczenia niczym worek z kamieniami – ma swoje przyzwyczajenia, lęki i zasady wyniesione z przeszłości. Na co dzień zajmuje się ogrodami trzech kobiet: adwokatki Patrycji, która lubi mieć wszystko idealne i pod kontrolą; emerytki Leny Górskiej, która oprócz trawnika nie pozwala Mice niczego przycinać; oraz Doroty Daniłowicz, która odziedziczyła ogród po rodzicach. Ogród Doroty jest najbardziej nietypowy, ponieważ jego właścicielka marzy o ogrodzie sensorycznym, lubi bawić się kolorem i zapachem, a Mika ją w tym wspiera.

Patrycja poleca Mikę swojej dobrej znajomej Milenie. Ogród i jego właścicielka stanowią dla dziewczyny wyzwanie, ponieważ jest to dom, w którym nikt nikogo nie słucha – tylko siebie. Milena to manipulantka dbająca o pozory, jej mąż Konrad zajmuje się doradzaniem klientom, ale sam nie ogarnia swojego życia. Szesnastoletnia Julka to zbuntowana nastolatka, która traktuje wszystkich z góry, natomiast trzynastoletni Tymon jest najbardziej pokrzywdzony z całej rodziny, z nikim nie ma poprawnych relacji i w akcie desperacji się samookalecza. To z nim Mika nawiązuje bliskie relacje, ponieważ czuje, że chłopak rozpaczliwie potrzebuje kogoś, komu może zaufać. Mika nie miała ochoty wtrącać się w życie klientów, ponieważ z zasady zawsze była obserwatorką. Niestety, Tymon przypominał jej kogoś z przeszłości.

Niesforny kocur Doroty wybiera ryby z oczka Leny, co wywołuje jej pretensje. W roli mediatora wysyła do sąsiadki Mikę. Jakie jest zdziwienie dziewczyny, gdy zamiast Doroty w jej domu zastaje obcego młodego mężczyznę. To Mat Weber – Austriak polskiego pochodzenia, dziennikarz, bliski znajomy Doroty, który przyjechał do Polski, aby pisać artykuł o domach dziecka, rodzinach zastępczych i adopcjach. Dorota wraz z mężem wyjechali na jakiś czas do Hiszpanii na kontrakt, o czym klientka zapomniała poinformować dziewczynę. Mika widzi w spotkaniu z dziennikarzem znak od losu do rozliczenia się z przeszłością, co wcale jej się nie podoba.

Praca Miki jest niezwykle ciekawa, ponieważ ma coś z psychologii. Lepiej jednak czuła się w otoczeniu roślin – wtedy nawet żądania i oczekiwania klientów jej nie deprymowały. Trzymała się w ryzach, nie chciała wracać do przeszłości. Ostatnie zdarzenia jednak ją roztroiły i zburzyły spokój, który tak sobie ceniła. Wszyscy zaczynają ją traktować jak psychoterapeutkę, a to ona potrzebuje pomocy, ale za nic do tego się nie przyzna.

„Opiekunka marzeń” to analiza mechanizmów ludzkich zachowań, opowiadanie o ludzkich losach i zerwanych więzach oraz marzeniach, które nigdy się nie ziściły. Jeśli istnieją takie miejsca, gdzie dusza znajduje spokój, to jest nim ta książka, w której ludzie niczym rośliny w ogrodzie żyją obok siebie, w symbiozie. W jakiś sposób współzależą od siebie, czy chcą tego, czy nie. Jednych lubimy od razu, a innych – mimo usilnych starań – nigdy nie uda się nam polubić.

Historia Miki jak roślina kiełkuje stopniowo, wzrasta, rozwija się i w końcu rozkwita, by ukazać, co dziewczyna przeżyła w przeszłości oraz co spowodowało, że jest taka, a nie inna. Pokazuje również, jakie życiowe zakręty musiała pokonać, by znaleźć się w miejscu, w którym teraz jest.

Bohaterowie występujący w tej powieści są jak barwne rośliny, z których autorka ułożyła przepiękny bukiet. W „Opiekunce marzeń” jest wiele analogii do ogrodnictwa i podobieństw do uprawy ziemi. Relacje międzyludzkie przypominają prace w ogrodzie: przygotowanie gleby, zasiew, kiełkowanie, wzrastanie, aż po kwitnienie. Bo z ludzkim życiem jest jak z roślinami w ogrodzie: zbierzesz to, co zasiejesz. Niedobrze jest, gdy plonem są wyłącznie nienawiść, obojętność i złość. Każdy z bohaterów kojarzy mi się z rośliną – czasem dobrą, czasem złą, a niekiedy neutralną. Każdy ma jednak swoje miejsce i istotną rolę do spełnienia.