Kolaborantka

Stefania pochodzi z dobrego domu, pewnego dnia ucieka z domu by poznać swoją biologiczną matkę. Niestety to spotkanie nie przebiega pomyślnie, zostaje okradziona i nie ma nawet jak wrócić do domu. Z opresji ratuje ją przystojny dżentelmen o imieniu Adam. Postanawia ją nakarmić i dać dach nad głową na jedną noc, a następnie pożycza pieniądze na bilet by mogła spokojnie wrócić do domu. To przypadkowe spotkanie na długo zostanie w ich pamięci.

Po latach ich drogi znów się krzyżują, ona jest już Stellą von Ulfeldt- żoną austriackiego hrabiego i nazisty, on natomiast jest cenionym etnologiem. Tym razem ich spotkanie jest bardziej owocne, aczkolwiek los znów płata im figla i ponownie ich rozdziela.

Chwilę przed wybuchem wojny główna bohaterka wraca do Krakowa. Podczas okupacji przejmuje kawiarnię po zaprzyjaźnionych Żydach. Kobieta żyjąc w dobrych relacjach z Niemcami postanawia pomagać ludziom z getta. A na jej drodze znów pojawia się Adam.

Czy Stella uratuje wiele żydowskich istnień? Jaką cenę będzie musiała płacić za udzielanie pomocy? W jakim celu Adam znów stanie na drodze kobiety?

Nie będę ukrywać, że książki autorki uwielbiam i zawsze sięgam po nie bez zastanowienia. Wiem, że się nie zawiodę.

Ta historia przedstawia dwa światy, pierwszy z nich to ten przed wojną, gdzie główna bohaterka żyła w luksusie u boku męża hrabiego, aczkolwiek ich małżeństwo było z rozsądku, a nie z miłości, a może bardziej by uciec od okropnego ojca. A drugi świat to gdy Stella po śmierci męża wraca do Krakowa, tam mimo iż wygląda jak dama to nie boi się pracy i zatrudnia się w pewnej kawiarni. Kobieta udowodniła, że nie boi się pracy. Jedyne czego się bała to tego jaką cenę będzie musiała ponieść za pomaganie Żydom.

Autorka po raz kolejny pokazuje czytelnikom jak okrutne były czasy II Wojny Światowej. Mimo wrogości nazistów każdy chciał żyć normalnie, każdy miał marzenia, każdy chciał zaznać miłości, tej jedynej i wyjątkowej.

Barbara Wysoczańska nie oferuje prostych rozwiązań, bohaterowie równie dobrze mogliby się zaszyć w piwnicy i starać się to jakoś przeczekać. Jednak to zapewne nie zaciekawiło by czytelnika.

W tej powieści mamy wachlarz emocji które możemy przeżywać z głównymi postaciami. To ile Stella musiała znieść chcąc ratować osoby, na których jej zależy, nie mieści mi się w głowie.

Co do zakończenia nie będę ukrywać, że złamało mi serce. Aczkolwiek II Wojna Światowa wielu ludziom mimo ogromnej nadziei bez skrupułów tą nadzieję odebrała.

Książka jest dosyć obszerna, jednak jak się w nią wciągnęłam to nie mogłam się od niej oderwać. Czytałam w każdej wolnej chwili, bo byłam szalenie ciekawa dalszych losów Stelli.

Jeśli lubicie takie powieści z czasów wojennych, to wam gorąco polecam. Ja już nie mogę się doczekać kolejnych książek autorki.

"Kolaborantka" Barbary Wysoczańskiej to nie tylko powieść historyczna, ale głęboka eksploracja moralnych granic, miłości i przetrwania w czasach okupacji. Autorka znana z wyjątkowego pióra i umiejętności portretowania złożonych postaci, tworzy historię, która wżera się w czytelnika na długo po przewróceniu ostatniej strony.

Stefania (Stella) to zagubiona panna z dobrego domu, która wskutek życiowych zawirowań staje się żoną austriackiego arystokraty i nazisty von Ulfeldta. Adam to idealistyczny etnolog, który ratuje ją z opresji w młodości, by po latach spotkać ją ponownie jako uznany naukowiec. Ich romans, zapoczątkowany przed wojną, staje się aktem buntu przeciwko nieludzkiej rzeczywistości okupowanego Krakowa. Gdy Stella przejmuje kawiarnię po żydowskiej rodzinie i podpisuje volkslistę, a Adam włącza się w ruch oporu, ich miłość zmienia się w pole minowe, gdzie każdy krok grozi śmiercią lub zdradą.

💫 Siłą powieści są moralne niuanse. Barbara Wysoczańska odrzuca czarno-białe schematy. Pokazuje, że kolaboracja nie zawsze oznacza zdradę, a bohaterstwo może przybierać ciche formy. Stella, oskarżana o współpracę z Niemcami, w rzeczywistości balansuje na krawędzi, by chronić bliskich i zachować resztki godności.Klimat i realizm powieści. Kraków okresu wojny ożywa na kartach powieści. Od dusznej atmosfery kawiarni "Biała Róża" po ulice patrolowane przez nazistów. Autorka nie epatuje brutalnością, ale sugestywnie oddaje codzienny terror, czyli łapanki, donosy, wszechobecny strach. Świetny rozwój postaci. Stefania/Stella to jedna z najbardziej złożonych bohaterek współczesnej literatury. Jej przemiana z bitej przez ojca dziewczyny w kobietę wykorzystującą swą pozycję do niebezpiecznych gier z okupantem jest poruszająca i psychologicznie wiarygodna.Miłość jako akt oporu. Romans Stelli i Adama to nie melodramat lecz próba zachowania człowieczeństwa. Ich spotkania w cieniu wojny są pełne milczących spojrzeń i gestów, gdzie każdy dotyk staje się deklaracją wolności. Tytułowa "kolaborantka" celowo prowokuje do refleksji. Czy mamy prawo osądzać wybory tych, którzy chcieli po prostu przeżyć? Ta powieść demaskuje łatwość osądów i każe zadać sobie pytanie. Co ja bym zrobiła na jej miejscu? Język powieści jest plastyczny i nasycony emocjami. Od tęsknoty po gorycz. Zwroty akcji trzymają w napięciu bez epatowania tanimi chwytami. Choć objętość powieści może przytłaczać, narracja płynie dynamicznie, a rozdziały kończą się niedopowiedzeniami, które zmuszają do dalszej lektury.

Dla kogo jest ta książka?

Dla miłośników historii z niuansem, którzy cenią wierność realiom, szukających głębokich portretów psychologicznych i moralnych dylematów. Przekonacie się, że literatura może wzruszać bez tanich chwytów.

"Kolaborantka" to powieść, która nie daje łatwych odpowiedzi, ale za to zmusza do myślenia i czucia. Autorka udowadnia, że wojna nie dzieli ludzi na bohaterów i zdrajców. Pokazuje ich jako ofiary i wykonawców systemu, kochanków i zakładników honoru. Jeśli szukasz historii, która zostanie z Tobą jak blizna po zbyt mocnym uścisku sięgnij po tę książkę. Dla mnie to literacki majstersztyk, który zasłużenie zajmuje miejsce w kanonie współczesnej prozy historycznej.

Moja ocena: 10/10🌟

Zdecydowanie polecam!

BRUNETTE BOOKS

Do powieści Barbary Wysoczańskiej podchodzę z wielkimi oczekiwaniami. Autorka tworzy historie wyjątkowe, bogate w emocje oraz rozrywające serce przeżycia. Nie inaczej sytuacja wygląda w przypadku "Kolaborantki", która jest powieścią zmuszającą do głębokich refleksji nad istotą lojalności, determinacji oraz poświęcenia.

To historia niezwykle urodziwej osiemnastoletniej Stefani, która w 1930 roku w poszukiwaniu prawdy o swoim pochodzeniu udaje się do Krakowa. Zostaje jednak odprawiona z kwitkiem, okradziona, nie ma pieniędzy na bilet powrotny do domu. Na jednej z krakowskich ulic spotyka Adama, który udziela jej pomocy.

Ci młodzi ludzie nie są wówczas świadomi, że to całkiem przypadkowe spotkanie na zawsze odmieni ich życie. Wymieniają kilka listów, ona jest mu wdzięczna za pomoc, a on czuje, że ta kobieta jest inna niż wszystkie.

Gdy ponownie się spotykają, on jest agentem tajnych służb, a ona jest już uciekającą przed dawnym życiem Stellą. Ich ścieżki znów zostają przerwane, a do ponownego spotkania dochodzi w samym środku II wojny światowej.

"Kolaborantka" to powieść wyjątkowa, przesiąknięta realizmem wojennej rzeczywistości, utkana z wielowarstwowych, głębokich emocji. To historia opowiadająca o życiu w totalnym chaosie, o trudnych wyborach w obliczu wstrząsającego upadku humanitaryzmu.

Autorka stworzyła chwytającą za serce historię zdumiewającej, oszałamiającej miłości. Miłości zakazanej, ale słodkiej i namiętnej, która musiała się mierzyć z gorzką rzeczywistością wojennej zawieruchy, z rozłąką, trudnymi wyborami.

"Kolaborantka" to także powieść o dylematach moralnych, o sile kobiet, które z pozoru słabe i bezbronne, posiadały coś, dzięki czemu mogły i musiały walczyć. Kobiety piękne, ponętne, szalenie pociągające, których urok osobisty stanowił bezsprzecznie potężną broń w świecie opanowanym przez łaknących władzy mężczyzn.

Jest to historia przedstawiająca zacierające się granice pomiędzy moralnością, a jej brakiem, pomiędzy dobrem a złem. To napisana z wrażliwością opowieść o niewyobrażalnej tęsknocie, cierpieniu, lojalności, a także nadziei i godnej podziwu odwadze. Rozdzierająca serce, zdumiewająca, niesamowicie prawdziwa, po prostu wspaniała. Taka właśnie jest ta książka, nie sposób przejść obok niej obojętnie.

Jestem przekonana, iż każdy, kto podejmie się lektury "Kolaborantki" niejednokrotnie popadnie w zadumę, czy podejmie się głębokiej analizy ludzkich zachowań i wyborów oraz napędzających je motywów. To historia, która pozostaje w głowie na dłużej, ciężko się od niej oderwać i ciężko ją zapomnieć. Mocno polecam!

Wychodzicie czasami ze swojej strefy komfortu, aby sięgnąć po autora z innego gatunku literackiego? Ja tak mam z książkami Pani Barbary, nie trzeba mnie namawiać do ich przeczytania🥰

.

Kolejna bolesna historia osadzona w czasach wojny i okupacji niemieckiej. Stella i Adam to główni bohaterowie, którzy będą musieli walczyć o swoją miłość w obliczu nadchodzącej wojny, grożącej śmierci, bólu i innym przeciwnościom, jakie przyniesie im los. Stella to kolejna silna postać kobieca stworzona przez autorkę, jej obraz na długo pozostanie w pamięci czytelnika. Jej oddanie słusznej sprawie, poświęcenie dla dobra ojczyzny, niesiona pomoc ludziom potrzebującym i tym najbliższym, nie zważając na ryzyko, jakiego się podejmuje i poświęcenie swojej godności nie miało dla niej znaczenia. Liczył się jedynie cel do, jakiego dążyła, aby pomóc ludziom, którym wolność została odebrana.

.

Historia pełna emocji, ukazująca świat jedynie w czarno-białych barwach. To wciągająca i zarazem dramatyczna powieść o prawdziwej miłości, która nie miała prawa się wydarzyć, lecz zakochani ponieśli ogromne konsekwencje swoich uczuć. Nieprzewidywalne i szokujące zakończenie, które wyciśnie nie jedną łzę u czytelnika i pozostawi po sobie ślad. Powieści, które wyszły spod ręki autorki, to historie pełne emocji i wartościowych elementów. To wyjątkowy i bardzo wyrafinowany styl pisania, który każdemu przypadnie do gustu.

"Kolaborantka"

Barbara Wysoczańska

Stefania- Zagubiona panna z dobrego domu i Adam -doktor etnologii, zajmuje się badaniami kultury germańskiej, to oni są głównymi bohaterami tej historii.

Ich przypadkowe spotkanie łączy ich nierozerwalną nicią ...

Spotykają się po latach ...

Stefania należy już do innego świata. Jest żoną hrabiego Alfreda von Ulfeldta i mieszka w Wiedniu .

A Adam konsekwentnie obala nazistowskie teorie...z ktorymi nie zgadza się I podważa je na każdym kroku...

Miał nadzieję, że wywoła zwątpienie wśród nazistów...Czy tak się stanie ?

W powietrzu wisi wojna I strach który towarzyszy nie tylko Polakom ale także społeczności Żydowskiej. Wybucha wojna I wszystko się zmienia ...

Stefania wraca do Krakowa, tam poznaje rodzinę ,która prowadzi kawiarnię "Biała Róża".

Stefania by zatrzymać kawiarnię przyjaciół, podpisuje w desperacji wolklistę. Nienawidzi Niemców ale by kontynuować dzieło żydowskich przyjaciół Elwiry i Jakuba , zrobi wszystko by wyrwać ich z rąk nieprzyjaciela ....

"Naziści niszczą nasze symbole narodowe ,depczą naszą historie i kulturę. Pozbawiają nas praw i swobód. Unicestwianie polskości trwa każdego dnia pod płaszczykiem tworzenia nowego lepszego świata."

Spokojna codzienność zmienia się w przerażenie i lęk .

Ludność żydowska zostaje wysiedlona i zamknięta w getcie.

Z dnia na dzień zaczęli być brutalnie szykanowani i poniżani.

"Mieli nagle pozostawić swoje domy ,zakłady pracy,wszystko to co składało się na ich życie, i odejść. Niemcy rozkręcili spiralę nienawiści, wobec ludności żydowskiej. Upadlanie ludzi ,traktowanie ich jak zarazę,ośmieszanie i pozbawianie ich środków do życia " -obrali sobie za priorytet .Segregacja stała się smutną rzeczywistością....

Jak potoczą się losy głównych bohaterów tej książki?

Czy los będzie im sprzyjał ?

Czy wojna nie zniszczy w nich wiary i nadziei na zwycięstwo?

Jaką rolę odegrają w czasie wojny ?

Antoni Dunajewski opowiada swą historie niespiesznie Ewie Jaczyńskiej ,doktorantce wydziału historii. Chce podzielić się z kimś swoją historią którą przez 60 lat ukrywał na dnie serca....

Chciał by ludzkość usłyszała prawdę i dowiedziała się ile istnień ludzkich zostało uratowanych ze szponów nazistów.....

"....czas zawsze jest naszym wrogiem. Nie potrafimy go zatrzymać, nie potrafimy też spożytkować go właściwie a później przychodzi kres i pozostaje w nas jedynie żal, że mogliśmy tyle zrobić, tyle powiedzieć i tyle zobaczyć, ale brakowało nam czasu ...."

Ta historia skłania do refleksji, kłuje jak drzazga ,myśli błądzą, wywołuje bezradność i pokazuje strach ale i odwagę mimo wszystko.

Daje nadzieję że kiedyś to się skończy i jeszcze będzie pięknie.

Barbara Wysoczańska napisała kolejną wartościową powieść która zapada głęboko w serce.

Pokazuje prawdziwe oblicze wojny, ludzi, ich codzienność i siłę by pokonać głód, ból I przeć do przodu pomimo wszystko, by żyć .

Poruszająca powieść polecam całym sercem 💔

Są tacy autorzy i autorki, którzy nawet o najtrudniejszych tematach potrafią pisać w sposób poruszający, subtelny i delikatny. Dla mnie jedną z takich pisarek jest Barbara Wysoczańska @[Adres usunięty]zanska Kolejny raz przekonałam się, że jest mistrzynią słowa. Potrafi opowiadać o bólu, stracie, dramacie, lęku i samotności tak, że serce pęka, ale jednocześnie wypełnia się podziwem dla siły jej bohaterów.

Kolaborantka... Stefania.. dla innych Stella... dla jeszcze innych dziewczyna, która stała się miłością życia, ale czy ta miłość była spełniona? W czasach wojny nic nie było pewne. Każdy krok mógł być ostatnim, zwłaszcza gdy szło się tuż obok wroga... a czasem razem z nim.

Stefania to bohaterka z krwi i kości, poraniona, ale silna. Całe życie walczyła z systemem, z ludźmi, z własnym cieniem i cudzymi osądami. Przez niektórych uważana za grzesznicę, zdrajczynię, oszustkę… a jednak właśnie w niej było więcej człowieczeństwa niż w niejednym „bohaterze”. To kobieta, która może inspirować, choć świat nigdy jej nie dał na to szansy.

Jej codzienność pełna lęku, maskowania emocji i nieustannego czuwania doprowadziła do tego, że przestała ufać komukolwiek, bo jak ufać, gdy wokół tylko cierpienie, śmierć i zdrada?

A jednak... był ktoś, ale czy faktycznie uczucie sprawiło, że mogła mu w pełni zaufać? Spotkali się w nieoczywistych okolicznościach, była to chwilowa znajomość, która zapisała się w nich na zawsze. Czasy wojennie sprawiły, że znowu się spotkali, ale dlaczego, po co, w jakich okolicznościach i czy ta znajomość pomimo wojny będzie trwała, czy oboje staną po tej samej stornie barykady? Pytań jest wiele, a odpowiedzi budzą najgłębsze emocje.

Historie Barbary Wysoczańskiej mają w sobie moc kruszenia zbroi emocjonalnej. I to jest jedna z nich.

Głęboko wierzę w to, że każdy z nas ma na tym świecie jakiś cel, swoje przeznaczenie. Jednym pisana jest wielka miłość, drugim zawrotna kariera, tytuły naukowe albo walka o kraj i honory. Jeszcze inni mają mniej „prestiżowe” zadanie do wypełniania; może wychowanie dzieci albo pomoc potrzebującym? To co zostało zapisane w księdze życia musi się spełnić. Tylko co, jeśli Twoim przeznaczeniem okaże się pomoc innym kosztem siebie? Jakie konsekwencje niesie za sobą to powołanie? Czy udźwigniesz jego brzemię?

Przypadkowe spotkanie Stefanii z Adamem sprawia, że już zawsze będą wspominać się z sentymentem. Porozumienie dusz, to chyba najtrafniejsze sformułowanie oddające to co ich połączyło. Choć trwało tylko jedną noc… Życiowe meandry, wojenna zawierucha i tragiczne w skutkach wybory sprawiają, że po latach znów się spotykają. Serca biją szybciej, a honor, rozkazy i oddanie ojczyźnie schodzą na dalszy plan. Tylko czy uda im się pokonać przeciwności losu..?

Bardzo podobał mi się okres, który Stella spędza w Krakowie. Czułam jej autentyczne oddanie sprawie, poświęcenie. Nie zmieniła się raptem w wielką bohaterkę strzelającą celnie nawet z zamkniętymi oczami. Była kobietą, człowiekiem, który jak mógł tak działał, pomagał. Miała swoje emocje, uczucia, wątpliwości. Pani Barbara Wysoczańska kolejny raz stworzyła silną kobiecą bohaterkę, która zostanie w pamięci czytelników na długo.

Stefanię poznajemy w 1930 roku w Krakowie. Jej przypadkowe spotkanie z Adamem Kaweckim na zawsze odmieni życie ich obojga. Autorka genialnie prowadzi narrację i kreuje wątki, z każdą stroną kolejny element układanki wpada na swoje miejsce. W tle mam okres zarówno przedwojenny jak i późniejszej części wojenny. Powieść ukazuje nam brutalną rzeczywistość wojny, ale także różne oblicza kolaboracji a także nie zawsze słuszne wyroki egzekucji. Bo czy kolaboracja z wrogiem zawsze oznacza zdradę narodu? No właśnie... Autorka pokazuje nam historię co prawda fikcyjną, jednakże poprzedzoną szerokim reasearchem o głębokim podłożu historycznym i potwierdzonym faktami. Wojna rządzi się swoimi prawami, ale w życiu nie zawsze wszystko jest biało czarne a coś z pozoru wyglądające na złe, może mieć bardzo altruistyczne i godne podziwu pobudki. No właśnie... historia, którą pokazuje nam Autorka jest wielowarstwowa... kolaboracja z wrogiem, sprzeciwianie się rozkazom czy w końcu ucieczka...

Książkę czyta się jednym tchem, mimo iż liczy sobie ponad 600 stron jest do przeczytania w 2-3 wieczory. To ósma książka Autorki i zdecydowanie przebiła moją ulubioną Cenę Wolności, a to nie było łatwe. To zdecydowanie najlepsza powieść, jaką miałam okazję przeczytać w tym roku. Moja ocena 11/10.

Przypadkowe spotkanie.

A może to przeznaczenie?

Sami Państwo ocenią, kiedy przeczytają powieść „Kolaborantka”.

Stefania i Adam.

Spotykają się w bardzo bolesnym dla niej momencie, gdy życie w pewnym aspekcie obdarło ją ze „złudzeń”.

Krótki czas spędzony razem wystarcza, by nie mogli już o sobie zapomnieć.

Gdy ich ścieżki ponownie stykają się ze sobą.... są już zupełnie inni.

Wszak ludzie się zmieniają, czyż nie? Trudno mieć nadzieję, że przez całą egzystencję tu, na ziemi, będziemy tacy sami.

Stefania przestawia się jako Stella von Ulfeldt, jest żoną austriackiego dyplomaty, Adam zaś etnologiem na wysokim poziomie.

Teraz zaczyna łączyć ich gorący romans, który znowu ma swój kres...

Stella wraca do Krakowa, gdzie prowadzi kawiarnię czekając, aż wrócą właściciele tego lokalu. Podpisuje też volkslistę.. Do miasta przyjeżdża Adam.

Drogi tej dwójki ewidentnie są stworzone, aby spleść się w jedną.

Niestety nie jest to takie łatwe...

Czy kiedykolwiek będzie możliwe?

Kiedy już byłam na granicy pewności, że mam z autorką identyczny pomysł na finał, dostałam pstryczka w nos. Co to jest Pani Barbaro? Szok! Czytałam z zapartym tchem. Mimo, że książka do szczupłych bez wątpienia nie należy, nim się obejrzałam, był koniec. Jestem bardzo na tak. Proza tej pisarki to mistrzostwo. Żeby tak lekko pisać o tak traumatycznych rzeczach? Chylę czoła. Moim numerem jeden pozostaje debiut Pani Barbary Wysoczańskiej, ale „Kolaborantka” wskakuje na drugie miejsce.

„Kolaborantka” to książka, która zostanie ze mną na długo. To nie tylko opowieść o wojnie, ale przede wszystkim o kobiecie, której serce rozdarte jest między miłością a lojalnością. Stella to postać niesamowicie prawdziwa – jej rozterki, lęki i wybory czytelnik czuje niemal fizycznie. Barbara Wysoczańska po raz kolejny pokazuje, jak pięknie potrafi pisać o emocjach – subtelnie, ale do bólu prawdziwie. To książka, która boli, wzrusza, ale też daje nadzieję. Absolutnie polecam!

Barbara Wysoczańska to moja ulubiona autorka i „Kolaborantka” tylko utwierdziła mnie w tym przekonaniu. To książka, której nie sposób odłożyć na bok – wciąga jak wir. Pokazanie historii z punktu widzenia zarówno Stelli, jak i Adama sprawia, że opowieść jest bardzo pełna i poruszająca. Książka złamała mi serce, a jednocześnie zafundowała chwile prawdziwego wzruszenia i refleksji. Słowa autorki są jak obrazy – malują świat pełen bólu, miłości i strachu. Zdecydowanie chcę wrócić do tego świata jeszcze nie raz.

Muszę przyznać, że podchodziłam do tej książki z pewnym sceptycyzmem. Kolejna opowieść o wojnie? Tymczasem „Kolaborantka” kompletnie mnie zaskoczyła i pochłonęła bez reszty. Historia Stelli i Adama jest przejmująca i pełna bólu, ale zarazem bardzo autentyczna. Uwielbiam lektury, które zostawiają mnie z refleksjami i pytaniami. Każde słowo tutaj jest ważne, a każda decyzja Stelli to prawdziwy dramat. Barbara Wysoczańska porusza uczucia, które zna każda kobieta — lęk, miłość i samotność. Naprawdę warto tę książkę przeczytać.

Od pierwszych stron „Kolaborantka” mnie zachwyciła. To historia, która poruszyła mnie do głębi – pełna miłości w czasach, gdy było na nią najmniej miejsca, i decyzji, które zostawiają ślad. Stefania/Stella to bohaterka, która budzi sprzeczne uczucia – chce się ją zrozumieć, choć niełatwo ją ocenić.

Barbara Wysoczańska napisała powieść, która nie pozostawia czytelnika obojętnym. To książka nasycona emocjami, daleka od prostych ocen – nikt nie jest tu wyłącznie dobry albo zły. Adam to postać, która zapada w pamięć i łamie serce. Jeśli chcecie przeczytać coś autentycznego, bez moralizowania, coś, co pokazuje szarą strefę ludzkich wyborów – sięgnijcie po „Kolaborantkę”.

Jako czytelniczka, która zna prawie wszystkie książki Barbary Wysoczańskiej, mogę powiedzieć jedno – nigdy mnie nie zawiodła. Jej powieści są piękne, poruszające, przemyślane i przepełnione emocjami. „Kolaborantka” tylko potwierdza tę opinię – to kolejna książka, która trafiła prosto w serce.

Główna bohaterka zostaje postawiona w sytuacji, w której każda decyzja niesie ze sobą ryzyko osądzenia – przez innych i przez samą siebie. Czy zdrada zawsze musi oznaczać hańbę? A może lojalność ma różne oblicza? Autorka nie daje łatwych odpowiedzi. Zamiast tego prowadzi czytelnika przez historię pełną napięcia, emocji i pytań, które pozostają w głowie jeszcze długo po przeczytaniu ostatniej strony.

To, co wyróżnia twórczość Barbary Wysoczańskiej, to jej umiejętność malowania wojennej rzeczywistości nie w czerni i bieli, lecz w odcieniach szarości. U niej nie ma jednoznacznie dobrych ani złych bohaterów – są tylko ludzie, którzy w ekstremalnych warunkach próbują ocalić siebie i swoich bliskich. To literatura, która porusza, skłania do refleksji i zostawia ślad.

Nie mogę przestać zachwycać się darem, jaki posiada autorka do opowiadania o ludzkich losach w czasach, gdy człowieczeństwo poddawane było największym próbom. „Kolaborantka” to nie tylko opowieść o wojnie, ale przede wszystkim o dylematach moralnych, trudnych wyborach i cenie, jaką płaci się za przetrwanie, za szczęście i miłość.

Polecam ją nie tylko fanom powieści historycznych, ale wszystkim, którzy cenią literaturę z duszą, opowiadającą o człowieku w sposób prawdziwy, poruszający i autentyczny.

To moje pierwsze spotkanie z twórczością Barbary Wysoczańskiej i czuję, że trafiłam na prawdziwy literacki skarb. „Kolaborantka” wciągnęła mnie od pierwszych stron. Zaczęłam czytać wieczorem i... przepadłam. Styl autorki jest niesamowity – pełen emocji, a jednocześnie precyzyjny i elegancki. Widać ogromne przygotowanie historyczne, ale historia nigdy nie przytłacza fabuły.

Najbardziej poruszyła mnie postać Stelli – kobiety uwikłanej w dramatyczne wybory, które są dalekie od jednoznaczności. To bohaterka, którą rozumiem i której współczuję, choć nie zawsze się z nią zgadzam. Miłość w cieniu wojny, okupacja, zdrada, godność – Wysoczańska udowadnia, że nie trzeba krzyczeć, by mówić o rzeczach ważnych. Piękna, dojrzała literatura. Już szukam innych książek tej autorki.

„Ludziom ciągle się wydaje, że świat jest czarno-biały. Że coś jest albo dobre, albo złe i nie ma nic pośrodku. A ten środek istnieje i stanowi esencję wszystkiego”.

Ona – piękna panienka z dobrego domu, która osiągnąwszy pełnoletność zasmakowała cierpkiego smaku dorosłości. Odważnie wyruszyła na śmiałą wyprawę, która miała odmienić jej życie. Tymczasem rzeczywistość okazała się gorzka i brutalna..

On – przystojny, ambitny inteligent, etnolog, człowiek z poukładanym życiem prywatnym i zawodowym.

Stefania i Adam poznają się w 1930 r. w Krakowie. Czy to przypadek, czy przeznaczenie – tego jeszcze nie wiedzą. I choć ich spotkanie trwa dosłownie chwilę, pamięć o sobie pozostaje w ich sercach na zawsze..

Po kilku latach skryta z zakamarkach pamięci Adama kobieta ponownie staje na jego drodze. Teraz jest jednak dumną Stellą von Ulfeldt – żoną austriackiego arystokraty i nazisty..

Zmieniły się czasy, zmienili się też oni..

Czy łączące Stefanię i Adama uczucie w tak trudnej wojennej rzeczywistości jest w stanie przetrwać mimo wszystko, wznieść ich na wyżyny możliwości, rozpalić umysł do działania, skłonić do pojęcia właściwych decyzji..?

„Kolaborantka” kolejna niezwykła, chwytająca za serce powieść historyczna Barbary Wysoczańskiej ubrana w poruszające obrazy, zachwycająca słowem i stylem, dotykająca duszy i grająca na najczulszych strunach wrażliwości. Wojenna rzeczywistość wydaje się tu tak namacalna, trzeźwa, nieprzerysowana, że budzi niepokój i nakręca spiralę myśli. Przedstawiona na jej tle historia kobiety i mężczyzny nie jest ani czarna, ani biała, za to pena emocji – pochłania, wzrusza, nie pozwala o sobie zapomnieć na długo.. bo dzieje się w czasach, gdy działania ludzi determinują: wychowanie, rozkaz, strach i wola przetrwania.

Polecam.