Ofiara dla Kusiciela

„Ofiara dla Kusiciela” to część kończąca trylogię z Gaborem Horthym, specjalistą od starożytnych wierzeń, do którego zapałałam żywą sympatią już przy lekturze wcześniejszych tomów „Denar dla szczurołapa” i „Wąż z lasu cedrowego”. Od razu zaznaczę, że należy je czytać chronologicznie, gdyż historia łączy się ze sobą tworząc nierozerwalną całość, a niektóre istotne wątki dopiero w końcowym tomie zyskują wyjaśnienie.

Już od pierwszej części podążyłam za klimatem tajemniczości, mroku i przygody niczym za hipnotyzującymi dźwiękami cedrowego fletu przyzywającego swe ofiary. Jednak to ostatni tom wzbudził we mnie najsilniejsze emocje i sprawił, że z jeszcze większym zaangażowaniem śledziłam nie tylko historię osnutego legendą malarza Novomagiusa, ale również oglądałam obrazy, o których mowa i sprawdzałam pewne informacje w Internecie.

W twórczości autora zachwyca mnie umiejętność wplecenia olbrzymiej wiedzy w tak porywającą fabułę, przekucia jej w opowieść pełną magii i mroku. Przedstawiane smaczki z dziedziny sztuki i nauki pobudzają ciekawość i snucie domysłów ile w odkrywanych przez autora legendach jest fikcji, a ile prawdy.

Tym razem z niepokojących snów przypadkowych osób wyłaniają się cztery nazwiska. Łączy je zainteresowanie nieznanym malarzem Novomagiusem i przeraża, że dwie z noszących je osób poniosło śmierć. Czy pozostałym dwóm, Florike Vessier i Gaborowi Horthy’emu również grozi niebezpieczeństwo? Z pewnością tak, podobnie jak każdej osobie, która w jakikolwiek sposób próbuje mężczyźnie pomóc rzucić światło na tajemnicę ukrycia śmiercionośnego fletu.

Ponownie ułuda dźwiękami fletu będzie próbowała zawładnąć rzeczywistością, a zło ubrane w kolorowe szaty, wykorzystując najgłębiej skrywane lęki i sekrety, wolą słabych ludzi. Dokąd doprowadzi dążenie do prawdy? Czy będą w stanie przeciwstawić się czemuś przekraczającemu granice pojmowania?

Autor prowadzi nas przez wieki ciemności i zła owładniętego chciwością i egoizmem człowieka zdolnego do największych okrucieństw. Czy na końcu tej drogi zabłyśnie światło?

Dzisiaj chciałabym Wam opowiedzieć o książce, którą czyta się jednym tchem.

Po pierwszych dwóch częściach przygód Gabora Horthy’ego spodziewałam się istnej petardy i … tak właśnie było! Nie dość, że cały czas szukamy rozwiązania zagadek ukrytych w dawnych symbolach to tu na pierwszy plan wychodzi tajemniczy obraz, który skrywa w sobie... samo zło.

Patrzymy na przebieg zdarzeń z różnych perspektyw, cały czas pędzimy z bohaterami i uciekamy przed niebezpieczeństwem.

Co więcej całą historię poznajemy od samego początku. Dowiadujemy się jak powstało owo malowidło i jakie później, z biegiem lat, niosło za sobą skutki. Uprzedzam można się bać!

Mogłoby się wydawać, że nasz główny bohater schodzi trochę na drugi plan, bo to nie wokół niego autor skupia swoja uwagę, zwłaszcza wprowadzając nas w historię, a wokół osób, które miały styczność z obrazem lub w jakikolwiek sposób interesowały się tym dziełem sztuki. Jednak fragmenty pamiętnika Horth’ego, które wplecione są od pierwszych stron niosą za sobą dodatkowo klimat tajemniczości, strachu i wzmagają emocje czytelnicze.

Nie ma tu również ani jednej chwili na odprężenie. Cały czas czytelnik zaskakiwany jest nowymi informacjami, szczegółami, przerażającmymi wydarzeniami.

Podróże po bibliotekach, odczytywanie manuskryptów to klimat, który niewątpliwie jest mi bardzo bliski. A wiedza jaką posiada autor i która została wykorzystana to wykreowania tego świata jest niesamowita!

Jeżeli chcecie wpaść w wir poszukiwań, tajemnic, mroku, zagadek to pozycja, którą musicie poznać. Z pewnością lepiej się w niej odnajdziecie czytając wcześniejsze dwa tomy.

Ależ to było dobre!

Zdecydowanie najlepsze ze wszystkich dotychczas ukazanych na rynku wydawniczym tomów z serii!

Brak mi słów. 

Kiedy już w "Wężu z lasu cedrowego" Aleksander R. Michalak potwierdził swój niebywały talent do opowiadania absolutnie fenomenalnych historii, nie spodziewałam się, że przyjdzie mu jeszcze mnie zaskoczyć. Byłam po prostu pewna, że oto mam przed sobą autora nietuzinkowego. I tyle.

A później popełnił dzieło swojego literackiego życia i stworzył "Ofiarę dla Kusiciela". 

Autor zaparł mi dech, oszołomił perfekcją. Bo oto, drodzy czytelnicy, przed Wami powieść sensacyjno-przygodowa (z mocnym elementem thrillera), jakiej jeszcze nie mieliście okazji przeczytać. Idealna. Totalna. 

Zapomnijcie o bajeczkach w stylu Dana Browna. 

Macie bowiem do czynienia nie tylko z autorem, który prywatnie jest znawcą tematyki stanowiącej kanwę serii - co sprawia, że "Ofiarę dla Kusiciela" czyta się na bezdechu  z otwartą buzią - ale także ze świetnym pisarzem, który tę pasję i rozległą wiedzę jest w stanie przekazać w sposób lekki i piekielnie ciekawy. Nie obawiajcie się akademickiego wykładu. Choć z drugiej strony, gdyby każdy wykład był tak pasjonujący, na swoim koncie miałabym kilka fakultetów. 

"Ofiara dla Kusiciela", jak i cały cykl o węgierskim orientaliście Gaborze Horthym, to arcydzieło powieści rozrywkowej, co absolutnie w niczym jej nie ujmuje. Życzyłabym sobie, by pozycje dostarczające nam na co dzień rozrywki, stały na tak wysokim poziomie. Po skończonej lekturze miałam poczucie najlepiej wykorzystanego czasu. A na dodatek rozbudziłam w sobie zainteresowanie holenderskim malarstwem epoki renesansu.

Słowo honoru.

Niech to będzie najlepsza rekomendacja dla tej powieści.

Czapki z głów!

W tej części cofniemy się w czasie i poznamy historię pewnego obrazu, który skrywa w sobie mroczną tajemnicę.

Gabor będzie próbował ją rozwikłać, przy okazji mierząc się z własnymi demonami przeszłości i groźnymi przeciwnikami, którzy zrobią wszystko, aby mu w tym przeszkodzić.

Ponieważ chce również do końca poznać legendę o naszym Szczurołapie, wyruszy w podróż tropem malarza i Kampanii Wschodnioindyjskiej.

Droga ta zawiedzie go na odległą wyspę wielorybniczą i to właśnie tam być może znajdzie odpowiedzi na swoje pytania.

Ależ to była niesamowita podróż!

Pełna tajemnic, bogactw i legend!

Nasz bohater przez całą książkę nie ustaje w śledztwie, a my czytamy w napięciu podgryzając paluszki, co zaraz się wydarzy.

A dzieje się naprawdę sporo!

Akcja momentami pędzi jak błyskawica, a im bliżej wyspy, tym większy okrywa nas mrok i niepokój.

Jeśli mam być szczera, to ta część podobała mi się najbardziej.

Niczym klamra spina ze sobą wszystkie wcześniejsze wątki i wyjaśnia domysły.

To, co się dzieje na wyspie, było dla fenomenalne i miałam czasami ciarki na rękach.

Poza tym książka reprezentuje sobą najwyższy poziom i ma wszystko to, co lubię.

Było mroczno, dynamicznie i sensacyjnie!

Dlatego jeśli chcecie zamienić się w prawdziwych tropicieli zagadek, to jak najbardziej polecam i zapraszam do czytania!

"Bój się i rób" - te słowa najlepiej oddają to, co czułam podczas lektury tej książki. Powieści tak dobrej, że mimo ciągle niemalże odczuwanego strachu, nie mogłam się od niej oderwać. A jest to niezły, ponad 500-stronicowy grubasek.

Atmosfera, którą wykreował tutaj autor jest mroczna, a zło czai się na każdym kroku. Mimo tego Gabor Horthy nie ustaje w swoim śledztwie. Tym razem legendę o Szczurołapie musi poznać do samego końca. Tajemnica przeklętych obrazów, potężny kult, przerażające legendy i makabryczne rozwiązania zagadek- to wszystko czeka na czytelnika "po drodze". Ta trzecia część łączy w całość całą trylogię, stanowiąc jej dopełnienie.

Klimat jak z dobrego horroru, satanistyczne elementy, odizolowana wyspa i jej przerażająca historia- to wszystko pochłonęło mnie całkowicie. Świetne połączenie powieści przygodowej z thrillerem, w której ani przez chwilę nie opada napięcie.

Muszę przyznać, że ta lektura spowodowała, że chcę przejść przez tę fabułę raz jeszcze, od początku, żeby w pełni móc poznać wszystkie elementy tej mrocznej układanki.

Także i Wy, bójcie się i czytajcie 😉 bo warto!