Oblicze diabła. Dziedzic podziemia. Tom 3

Catriona dotrzymała słowa i postawiła warsztat ojca na nogi. Problem w tym, że po tym co odkryła na jego temat, czuje do niego coraz większą odrazę. Grigoriy wyjechał do Włoch, by zapewnić kobiecie bezpieczeństwo, gdyż ratując własne życie, w rezultacie ściągnęła na siebie jeszcze większe niebezpieczeństwo. Pozostawiona z ludźmi Griszy powinna być bezpieczna, ale nikt się nie spodziewał, że zdrajca jest bliżej niż myślą.

"Dziedzic podziemia. Oblicze diabła" to trzeci i zarazem ostatni tom przygód Catriony i Grigoriya. Śmiało mogę przyznać, że seria bardzo mi się podobała, pomimo tego, że w rezultacie nie zapałałam sympatią do Grigoriya. Był według mnie zbyt oschły, ale przez to wyróżnia się wśród męskich bohaterów książek mafijnych. Za to... Uwielbiam jego brata, Vincenzo oraz to jak czuły i opiekuńczy był dla Catriony.

W książce oczywiście nie mogło zabraknąć mojego ulubionego bohaterka, a mianowicie pana Ziółkowskiego, który wpada na tak świetne pomysły, że pakuje wszystkich w kłopoty. A szczególnie główną bohaterkę.

Nie brakuje tu prędkiej akcji czy oczywiście intryg. Na drodze do szczęścia Griszy i Cat ciągle stawiane są przeszkody, a kobiecie nie jest trudno zwątpić w szczerze uczucie mężczyzny. Wystarczy jedno zdjęcie, które może wszystko zniszczyć...

Mam cichą nadzieję, że autorka nas tak nie zostawi i postanowi podsunąć nam jeszcze historie dotyczące innych bohaterów z tej serii. Marzy mi się poznać dalsze losy Vincenzo, a także Zorana, który był dla mnie przerażającym, a zarazem intrygującym bohaterem.

Tak, ta recenzja może i jest o książce mafijnej, w której akcja dzieje się w naszym kraju. Możecie się zastanawiać, dlaczego znowu mafia, ale co poradzę, że to lubię i jeszcze mi się nie znudziło? Poza tym jest to trzeci tom cyklu Dziedzic podziemia, więc za nic na świecie nie mogłam przegapić, aby dowiedzieć się, co dla głównych bohaterów zaplanowała autorka. „Szept diabła” był pierwszym tomem cyklu, a zarazem pierwszą powieścią Moniki Nerc. „Dziedzic podziemia. Pocałunek diabła” to drugi, w końcu przyszła pora na „Dziedzic podziemia. Oblicze diabła” powieść, na którą czekało wielu czytelników. Jesteście ciekawi, jak poradziła sobie autorka z tą książką?

W „Dziedzicu podziemia. Obliczu diabła” naszej bohaterce, Catrionie grozi niebezpieczeństwo. Chociaż Giovanna nie żyje, dziewczyna ogląda się nerwowo za siebie, nic nie jest tak, jak powinno być. Grigoriy nie może stać bezczynnie i patrzeć, jest człowiekiem czynu, dlatego postanawia wyjechać do Włoch. Sporą szansą na utrzymanie Catriony przy życiu jest spotkanie ze Starszyzną, jeśli ich przekona, może zgodzą się na to, aby zająć się ojcem Catriony. Życie kobiety wręcz wisi na włosku, za każdym razem może się wydarzyć coś tragicznego, w wyniku zamachu ginie ktoś jej bliski. Tajemnice przeszłości wychodzą na jaw zagrażając przyszłości i jej uczuciu, które żywi do Grigoryia. Czy dla bohaterów jest szansa na szczęśliwe zakończenie? Czy kobiecie uda się przetrwać, a może stanie się ofiarą zamachu? Kim tak naprawdę jest Catriona? Komu zależy na tym, aby para się rozstała?

„Dziedzic podziemia. Oblicze diabła” jest zwieńczeniem cyklu Dziedzic podziemia, wszystko zostało dopięte na ostatni guzik i należy myśleć o tym, że to pożegnanie z bohaterami. Ta cześć trylogii jest równie ciekawa i emocjonująca, co poprzedniczki. Muszę Wam powiedzieć, że Monika Nerc w żadnym wypadku niczego nie ułatwia swoim bohaterom, niczym kat czuwa nad nimi podsyłając im kłody pod nogi, aby jednocześnie w pewien sposób wzmocnić ich relację. Jeśli będą w stanie przetrwać takie problemy to jestem pewna, że nic nie będzie im straszne. „Dziedzic podziemia. Oblicze diabła” to przede wszystkim opowieść o miłości i o tym, że warto o nią walczyć. Autorka potrafi wywieść czytelnika w pole, stosuje zwroty akcji, zaskakując i jeszcze bardziej podsycając zaciekawienie książką. Monika Nerc stworzyła brutalny świat, pełen agresji, w którym wykiełkowało silne uczucie.

To już ostatni tom serii dziedzica… I szczerze przyznamy, że jest nam jednocześnie przykro, że to już koniec ale również cieszymy się, że w nasze ręce trafiła tak dobra seria ❤️ od początku do końca była to niezwykła przygoda o bezkompromisowej mafii i niełatwej miłości między naszym Grigoriym oraz Catriony. Akcja goni akcje, od pierwszych stron autorka zasypuje nas wydarzeniami po których ciężko nam się pozbierać, ale z niecierpliwością czytamy dalej z trudem odrywając się od lektury. Łał!

Nie zabrakło humoru, który troskliwy staruszek zwany zdrobniale móżdżkiem dostarczał nam w dużych ilościach 🤣 Jego żarty i docinki robiły robotę 😁 Był świetną równowagą między relacjami z półświatka. Charakterek Grigoriygo znów dał się nam we znaki… Czy znamy bardziej stanowczego mężczyznę niż sam dziedzic podziemia? Z pewnością nie, tylko tym razem pokazał nam również też swoje drugie oblicze, w którym jednak nadal pokazywał swoją pewność siebie 😃 Caaały Grisza 🙂

"Gdy w krwi zalęgnie się strach, człowiek zawsze podejmuje błędne decyzje, a ja sprawię, że będzie płakała z przerażenia, że ją dorwę. Będę delektował się każdą minutą jej ucieczki, obserwując ją z oddali. Mój głos będzie budził ją po nocach, a kiedy ujrzy oblicze diabła, nie będzie mieć siły na dalszą walkę."

Książka przypadnie również do gustu kobietom lubiącym niegrzeczne treści. Między Cat i Grigoriym nawet na odległość mocno iskrzy 🔥 Dziedzic rozpalał naszą wyobraźnię będąc wspaniałym kochankiem o różnych twarzach. Wydaje się być mężczyzną który nigdy się nie znudzi 😈❤️

" Pragnę zerwać z niej tę słodką piżamę, gdy będę mieć ją pod sobą. Poczuć, jak wbija paznokcie w moje plecy. Spojrzeć w piwne oczy, które akceptują mnie takiego, jakim jestem, i w tym samym czasie wsunąć fiuta w tę ciasną cipkę. Zdominować i ponownie naznaczyć ją jako moją. Tylko moją."

Autorka z pewnością może nas wpisać na listę swoich fanek, z chęcią sięgniemy po następne jej książki. Oblicze Dziedzica przypieczętowało jej literackie umiejętności. Książkę czytało się z zapartym tchem, dając się pochłonąć dojrzale napisanej treści 🙂

Catriony i Grigoriya pokonali wiele, aby móc być razem, jednak sama miłość w tym przypadku to zdecydowanie za mało. Mężczyzna musi wyjechać do Włoch i spotkać się ze Starszyzną, to jedyne wyjście, aby zapewnić kobiecie bezpieczeństwo, a to jest jego priorytetem. Czego go niełatwe zadanie, ale musi sobie dać radę.

Kobieta zostaje w domu, zostają jej przydzieleni ochroniarze. Wie, że nie ma innego wyjścia, a jednak to rozstanie jej nie służy, tym bardziej że Grigoriya praktycznie się nie odzywa. Na dodatek nadal jest w ogromnym niebezpieczeństwie, a w jej samochodzie zostaje podłożona bomba. Jakby tego było mało, w warsztacie pojawia się tajemnicza kobieta, która nie wiadomo co tak naprawdę chce.

Im więcej tajemnic wychodzi na jaw, tym bardziej kobieta jest zdenerwowana. Nie wie, komu tak naprawdę może ufać, osoby, które wiele dla niej znaczą, okazują się zdrajcami, a mężczyzna, którego kocha, jest daleko. Czy pokonają przeciwności losu? Czy ich miłość będzie na tyle silna, aby wytrwali ten trudny czas? Jakie tajemnice odkryją? Kto tak naprawdę jest przyjacielem, a kto wrogiem? Czy wyjazd mężczyzny zakończy się sukcesem?

To już ostatni tom i według mnie jest rewelacyjnym zakończeniem trylogii. Historia ciekawa i wciągająca, a przy tym pełna namiętności, niebezpieczeństwa, mafii, pościgów, humoru. Akcja toczy się szybko, co sprawia, że nie można się od książki się oderwać. Momentami byłam mocno zaskoczona tym, co się działo, moim zdaniem jest nieprzewidywalna. Podczas czytania towarzyszyło mi wiele emocji.

Bohaterowie nadal ciekawi i dobrze wykreowani.

Główni bohaterowie się sporo zmienili od początku historii. Catriony stała się bardziej pewna siebie oraz odważniejsza. Grigoriya pozostał Diabłem, a jednocześnie stał się opiekuńczy i umiejący kochać. Mnie te zmiany się podobały.

„Dziedzic podziemia. Oblicze diabła” to książka, która jest doskonałym zakończeniem trylogii. Mnie bardzo się podobała i z przyjemnością polecam.

Recenzja pojawiła się również na moim blogu - [Adres usunięty]

Dziedzic podziemia. Oblicze diabła"

@monikanerc

@wydawnictwoniezwykle

Ostatni tom o mafiozie który rządzi Warszawa. Wiele tajemnic i intryg zostaje wyjaśnionych, wszystkie elementy układanki trafiają na swoje miejsce.

Od pierwszego tomu uwielbiam twórczość autorki i kończąc jeden tom, marzyłam od razu o kolejnym. Tak też było i teraz, tylko że teraz miałam problem aby wkręcić się na początku w historię, bo jak wiadomo najlepiej czytać wszystkie tomy na raz. Jednak im dłużej czytałam tym bardziej powracały wspomnienia poprzedniego tomu i to co się działo sprawiło że czytając ostatnie strony poczułam smutek. To już koniec historii Diabła i uroczej kochającej pączki Catriony. Historia Grigorija i Catriony była pełna wzlotów i upadków, a to co zaserwowała nam autorka w tym tomie, kompletnie mnie zaskoczyło.

Historia tak zakręcona, że czytając otwierałam szeroko oczy i wprost wszystkie tajemnice które zostały odkryte mną wstrząsnęły. Uhh działo się i to nie mało. W książce oczywiście dawkę humoru dostarczał Staruszek, który wprost rozbrajał każda napięta atmosferę. Uwielbiam gościa!

Ale końcówka książki sprawiła, że prawie pękło mi serce! A epilog? Uuu to autorka dała czadu, do praktycznie ostatniej chwili trzymała w niepewności.

Świetna seria i mega polecam ❤️

Związek Catriony i Grigoriya jest skomplikowany. Dzieje się wiele przez co muszą się rozdzielać i żyć osobno.

Gdy bohaterowie nie są razem to życie Catriony jest zagrożone i dochodzi do zamachów na nią.

Grigoriy walczy o jej bezpieczeństwo i jest w stanie zrobić wszystko dlatego wyjeżdża do Włoch i walczy o jej ochronę.

Ale pomiędzy wydarzeniami ciągle pojawiają się nowe sekrety i tajemnice. Każdy sekret zmieni ich postrzeżenie na przeszłość. A każda znacząca dla nich osoba może okazać się kimś innym.

Zdecydowanie to mój ulubiony tom. Czytałam z takim zapałem ze oderwać się nie mogłam. Całym sercem oddałam się w tą książkę.

Pan ziółko doprowadził mnie do takiego śmiechu ze zrywałam boki.

Autorka zagwarantowała nam humor ale również nie zapomniała o smutku.

Pojawiły się u mnie łzy. Jak Autorka to rozegrała byłam w szoku.

Szokująca, zaskakująca i pełna zwrotów akcji historia.

Jest mi smutno że to już koniec tej historii, ponieważ bardzo zżyłam się z bohaterami a Grigoriy skradl moje serce ❤️

W życiu Catriony i Grigoriya ciągle coś się dzieje i zamiast to zbliżać ich do siebie, oddala. Mężczyzna, wylatuje do Włoch aby zapewnić jej ochronę, chce się spotkać się ze Starszyzną. Tymczasem ktoś czyha na jej życie, o mało nie ginie w zamachu. Ofiarą staje się jej przyjaciel Łukasz, dziewczyna nie może się pogodzić z jego śmiercią.

Osoba, która miła dbać o jej bezpieczeństwo okazuje się wrogiem i chce jej śmierci, wtedy do akcji wkracza Staszek, który cudem ratuje dziewczynę. Catriona pokazuje mu pierścień, który znalazła w kieszeni swojej kurtki, jest pewna, że podrzuciła go kobieta, którą wzięła za bezdomną. Mężczyzna decyduje, że nie mogą czekać i muszą lecieć na Sycylię.

Grigoriy, przez jakiś czas się nie odzywała dowiaduje się, że Catriona i Staszek zniknęli, jest strasznie zły, bo nie wie, co się dzieje z jego kobietą. Mężczyzna nie cofnie się przed niczym, aby uratować ukochaną. Na jaw powoli wychodzą sekrety, o którym oboje nie mieli pojęcia, fakty te burzą świat ich obojga. Czy uda im się być razem? Komu mogą zaufać? Kto okaże się przyjacielem a kto wrogiem?

W tym tomie wszystkie brudy wychodzą na jaw, osoby, które oboje uważali za przyjaciół zaczęły im zagrażać. Autorka bardzo dobrze wykreowała bohaterów drugoplanowych, Staszek i Vicenzo skradli moje serce. Ucieszyłabym się gdyby Monika przybliżyła nam w kolejnej swojej książce postać Vicenzo 😁.

Grigoriy dalej pokazuje swoje diabelskie oblicze, tylko Catriona i Złotousty widzą jego prawdziwą twarz. Mężczyzna nie miał łatwego życia cały czas musiała walczyć, aby przetrwać, ona dostrzegła w nim dobro, które tak skrupulatnie starał się ukryć. Choć jej życie i pochodzenie okazało się jednym wielkim kłamstwem zrozumiała, że nie więzy krwi łączą rodzinę, ale miłość.

Autorka nie jednokrotnie nas zaskoczy a końcówka książki jest fenomenalna. Polecam

"Dziedzic Podziemia. Oblicze diabła" Moniki Nerc to książka, którą po prostu musiałam przeczytać i poznać zakończenie całej historii. A jednocześnie wiedziałam, że trudno będzie rozstawać się z bohaterami, wiedząc, że nie będzie ciągu dalszego.

Poprzednie tomy czytałam stosunkowo niedawno, więc pamiętałam wszystkie wydarzenia, których bezpośrednią kontynuację otrzymujemy w trzecim tomie.

Akcja zdecydowanie przyspiesza, ciągle ktoś ginie, a ja przez cały czas boję się o zdrowie i życie bohaterów, oraz zastanawiam się, czy w końcu będą razem.

Nie brakuje również paru zaskoczeń. Zwłaszcza w ostatnim rozdziale.

Gratuluję autorce i jestem pełna podziwu, że w tak młodym wieku potrafiła stworzyć historię, która skradła serca już wielu wiernych czytelniczek.

📖 Miłość nie rozwija się za sprawą naszego wyboru, ale za sprawą przeznaczenia.📖

[RECENZJA]

DZIEDZIC PODZIEMIA.OBLICZE DIABŁA

Autor: Monika Nerc

Wydawnictwo: NieZwykłe

Premiera: 14.04.2021

Tom 3, seria: Dziedzic Podziemia

Monika Nerc zadebiutowała w 2020 roku powieścią DZIEDZIC PODZIEMIA. SZEPT DIABŁA, w styczniu 2021 roku ukazał się drugi tom tej serii DZIEDZIC PODZIEMIA. POCAŁUNEK DIABŁA. Teraz przyszła pora na ostatnią kropkę w historii Grigoriya i Catriony.

MIŁOŚĆ DO DIABŁA NIE JEST ŁATWA, ALE CZASEM SERCE NIE POZOSTAWIA WYBORU.

Relacja łącząca głównych bohaterów nadal jest skompilowana. Dodatkowo ktoś ciągle czyha na życie Catriony, dziewczynie grozi śmiertelne niebezpieczeństwo. Grigoriy udaje się do Włoch, by spotkać się ze Starszyzną. Stara się zapewnić dziewczynie ochronę. Nie cofa się przed niczym, żeby jego ukochana była bezpieczna. Dodatkowo na światło dzienne wychodzą sekrety z przeszłości. Zarówno Catriona jak i Grigoriy poznają swoje prawdziwe pochodzenie.

W finałowym tomie serii dzieje się bardzo dużo, Autorka gra z Czytelnikiem w kotka i myszkę, takiego obrotu spraw z pewnością nikt się nie spodziewał. Gwarantuję, że będziecie bardzo zaskoczeni jak odkryjecie kto jest kim. Krew lała się strumieniami, była akcja, sporo trupów, solidna dawka mafii i… miłość. Wszystkie wątki zostały rozwinięte i wyjaśnione. Autorka dopięła historię na ostatni guzik. Podczas lektury towarzyszył mi cały wachlarz emocji, od radości, po wzruszenie i strach. Czytelnik zdecydowanie nie będzie się nudził. Ciężko nadążyć nad uporządkowaniem powiązań bohaterów. Finał godny zakończenia serii.

Niestety to już ostatni tom serii Dziedzic Podziemia, którą z pewnością długo będę wspominać z sentymentem. Spędziłam z nią wiele ekscytujących chwil, pobudziła moją wyobraźnię, zapewniła nie mało emocji.

Ta seria jest poprostu rewelacyjna, dlatego tak ciężko będzie mi się rozstać z bohaterami.

Ostatni tom to chyba najbardziej emocjonująca część serii. Nawarstwiające się tajemnice wreszcie zostaną wyjaśnione, powodując radykalne zmiany w mafijnym półświatku, ale nie tylko. Związek Grigoriya i Catriony będzie wystawiony na ogromną próbę przez knowania i zdrady najbliższych. Spisek goni spisek, przyjaciel okazuje się wrogiem.

Autorka jest mistrzynią niespodziewanych zwrotów akcji, które przyprawiają o palpitacje serca. Praktycznie do ostatniego rozdziału byłam trzymana w niepewności co do zakończenia, które przeszło moje najśmielsze oczekiwania.

Lektura tej książki zapewniła mi wszystko to, czego potrzebowałam, nie ma tutaj miejsca na nudę, autorka budowała napięcie od samego początku tak, aby na koniec zrzucić na nas bombę emocji i zdarzeń.

Postać Grigoriya nie straciła na mocy wraz z kolejnym tomem, wręcz przeciwnie, diabeł pozostał diabłem. Monika Nerc stworzyła najlepszą i niepowtarzalną postać męską wśród romansów mafijnych! Grisza to skrajna postać, która jednocześnie wzbudza strach i ekscytację. Jedyny w swoim rodzaju.

Ta seria wzbudziła we mnie ogromny apetyt na więcej, mam nadzieję, że wkrótce znów będę mogła zatopić się w lekturze spod pióra Moniki Nerc!

~Miłość dla diabła nie jest łatwa. Ale czasem serce nie pozostawia wyboru.

Z bólem serca żegnam się z Grigoriyem oraz Catrioną, a także z niesamowitym Vincenzo i Staruszkiem. Papa, będzie mi Was brakowało..

W tej części odkrywamy wszystkie niewiadome, co niewątpliwie może wywołać u Was niedowierzanie i dezorientację. Prawda zawsze wyjdzie na jaw.

Grigoriy leci na Sycylię, by uratować życie swojej ukochanej. Wie, że nie będzie to takie łatwe. Musi przekonać Starszyznę, do zmiany decyzji, w czym pomogą mu dokumenty zebrane prez zmarłego ojca Kiski.

W tym samym czasie w Warszawie dzieje się istny armagedon. Catriona poznaje prawdę na temat swojej rodziny, a także tego w jaki sposób jest powiązana z mafią.

Ile jest jeszcze w stanie znieść?

Cały czas coś staje na drodze szczęścia tej dwójki. Życie w mafii nie jest usłane fiołkami, na każdym kroku ktoś czyha na ich życie.

Oboje odkryją też, kto najbardziej chciał ich rozdzielić i jaki miał w tym interes. Pozbędą się wielu kretów.

Czy parze uda się wyeliminować wrogów i w końcu będą szczęśliwi?

Przed nimi niesamowicie niebezpieczne przygody.

Ta seria zachwyciła mnie i mocno chwyciła za serce. Nie zapomnę o bohaterach, zarówno tych, którzy polegli jak i tych, którzy do ostatniej strony pozostali żywi. Nie wątpię, że przez jakiś czas będę sobie odpowiadać ciąg dalszy, którego już nie poznam.

Moniko, gratuluję Ci z całego serca. Postawiłaś przed sobą nie lada wyzwanie. Dziedzic podziemia tom 1, był Twoim debiutem tak udanym, że napisałaś jeszcze pozostałe dwa tomy. Jestem bardzo szczęśliwa, że mogłam poznać diabełka. Czekam z niecierpliwością na Twoje następne książki, które na pewno będą równie fenomenalne a może nawet i lepsze!

Czytałam całą trylogię i muszę przyznać, że ta część jest najlepsza. Akcja goni akcję, wszystko się wyjaśnia i .....autorka zaserwowała nam niezłą ruletkę wrażeń. W tej części poznajemy wiele wątków, o których nie mieliśmy pojęcia w poprzednich. Mieliśmy tu dużo mafii, intryg i okazuje się, że wszytko, o czym się dowiedzieliśmy w częściach pierwszych ma swoje drugie dno, a przeszłość głównych bohaterów jest zupełni inna niż oni sami zakładali.

Grigiriy wyjeżdża do Włoch, by zapewnić "nietykalność" Catrionie. Jego karta przetargową mają być dokumenty zdobyte przez jej "ojca". W kraju zostaje Catriona, ale szereg zdarzeń, jakie mają miejsca sprawia, że jej świat rozpada się na nowo. Od matki dowiaduje się, że jest adoptowana a kochanka jej męża była w ciąży co potwierdza znaleziona wśród papierów ojca opaska ze szpitala. Ani Grigoriy, ani Catriona nie sądzili, że ich pochodzenie jest zupełnie inne niż sądzili.

Książkę czyta się szybko. Wszystko toczy się tak szybko, że czasem nie nadarzałam. Jeśli chodzi o erotykę, to niestety tu miłośnicy się zawiodą. Scen erotycznych jak na lekarstwo. Jednak mamy tu więcej akcji, zawirowań, intryg, totalnej demolki w życiu bohaterów. Aż szkoda, że poprzednie części nie miały tego pazura i takiej mnogości jak ta część.

Bohaterowie świetnie wykreowani, intrygi skutecznie zamydlają nam oczy. Okazuje się, że wiele pobocznych ludzi w otoczeniu tej dójki to zupełnie inne osoby niż sadziliśmy. Jak np. Nina, Sergiej. Sama fabuła nabrał pikantności i czyta się ją z wypiekami na twarzy. Aż szkoda, że to ostatnia część bo polubiłam w końcu Grigorya, a Catriona nabrał końcu pazura i pokazała, że potrafi być twarda.

Czas na pożegnanie. To ostatnia wspólna podróż, podczas której Catriona i Grigoriy muszą stawić czoła niebezpieczeństwu ze strony starszyzny i zweryfikować najbliższe relacje. Czy ludzie, którzy ich otaczają są tymi, za których się podają? Dlaczego się spotkali? Czy mają szansę na szczęśliwe zakończenie, gdy świat rzuca im kłody pod nogi?

Ostatni tom trylogii Dziedzic Podziemia, przynosi nam więcej odpowiedzi, niż pytań. W końcu poznajemy przeszłość bohaterów, która okazuje się mroczniejsza, niż moglibyśmy zakładać. Wychodzą na jaw kolejne tajemnice, które pokazują, jak niewiele wiedzieliśmy o niektórych bohaterach i ich motywacji.

„Oblicze diabła” to tom pełen emocji i akcji, nie ma czasu na nudę i przede wszystkim - przerwy od lektury. Pochłonęłam całość w jeden dzień, z jednej strony bardzo tego żałuje, bo nie nie chciałam się żegnać z bohaterami, ale nie mogłam się oderwać, pchana ciekawością chciałam wiedzieć, jak to wszystko się rozwiąże, czy Catriona i Grigoriy w końcu zasłużą na chwile wytchnienia w tym całym szaleństwie?

Moja ulubiona postać w tej części? Zdecydowanie Złotousty, który wywoływał uśmiech na twarzy, chociaż jego przeszłość nie malowała się w pięknych barwach.

Historia, którą wykreowała autorka była dla mnie świetną zabawą, oderwaniem od rzeczywistości i pozycją, przy której wiedziałam, że będę się dobrze bawić. Z upływem czasu bohaterowie nie stawiali się nijacy, miałcy czy nudni. Na każdej kolejnej stronie odkrywali nowe karty, które chce się poznać na już!

Tak jak pozostałe cześć Diabełka - polecam! 

Czekałam na finał historii o rosyjskimi diable. Bezwzgledny, brutalny, prawdziwy człowiek mafii i to z krwi i kości. Tym razem @monikanerc znów zakręciłaś historią niczym karuzelą. Śmiem twierdzić, że to najlepszy tom. Co rozdział byłam zaskakiwana zwrotami akcji. Dostałam genialny koniec losów ludzi, którzy całe życie żyli w przekłamaniu co do swojego pochodzenia, otaczali się fałszywymi przyjaciółmi, a Ci, których mieli za wrogów koniec końców pomogli dobić do szczęśliwego zakończenia. Nasza różowowłosa, chyba w koncu zaczęła dorastać, dało się to zauważyć. Diabeł to Diabeł, jest jaki być powinien, nic bym w nim nie zmieniła. Monia jesteś kolejną autorką, która udowadnia, że postacie drugoplanowe są dopełnieniem fabuły i bez nich, ta historią nie miałaby racji bytu. Mowa o Staruszku i złotoustym. Jak jeden wprowadzał humor, tak drugi pokazał na kim mu zależy. Ale ostatnie strony spowodowały, że wstrzymałam oddech na chwilę i już zaczynałam mieć pretensje jak można tak zakończyć, na szczęście za chwilę wszystko się wyjaśniło. Trylogie Dziedzic podziemia czyta się szybko, za zainteresowaniem, z lekkimi wypiekami na twarzy przez niektóre sceny, na pewno jako czytelnik nie znajdziecie tu nudy, co to, to nie. Szkoda, że to koniec, bo polubiłam Grigoriya i to bardzo. Mam nadzieję, że będę miała jeszcze szansę coś od Ciebie przeczytać. Dziękuję, że chciałaś bym recenzowała Twoją książkę a wydawnictwu @wydawnictwoniezwykle Dziękuję za egzemplarz.

Dziś dzięki @monikanerc i @wydawnictwoniezwykle mam przyjemność podzielić się z wami kilkoma słowami recenzji trzeciego tomu Dziedzica podziemia czyli "oblicza diabła"

Zasiadłam do lektury a w głowie przewijał mi się tekst piosenki chyba mojego ukochanego nieżyjącego już niestety polskiego artysty pana Wodeckiego który śpiewał "Lubię wracać tam gdzie byłem już....." I ten tekst towarzyszył mi przez cały czas czytania.Bo lubię wracać tam gdzie już byłam czytając dwa wcześniejsze tomy serii. Czyli tam gdzie jak mawiał Grisza "demony ognia zabawiają się w podziemnych korytarzach"

Nie będę jedyną chyba która od zakończenia Pocałunku diabła przebierała nogami w oczekiwaniu na kontynuację i ponowne spotkanie z Griszą i jego Kiską Catrioną. Niech pierwszy rzuci kamień kogo ani trochę nie ciekawiły dalsze losy Vicusia lub czy Pinky i jego Móżdżek w końcu zawojują świat o ile staruszek nie będzie na haju.

Nie sądziłam że autorce uda się jeszcze w trzecim tomie mnie zaskoczyć ale @monikanerc wycisnęła fabułę jak cytrynę do ostatniej kropli.Zwrotow akcji jest tutaj aż zanadto, do końca nie wiadomo komu można ufać a kto z milutkiej potulnej owieczki okaże się wilkiem w owczej skórze. Krótko mówiąc po raz kolejny majstersztyk trafił w moje ręce i będę go polecać każdemu kto jeszcze nie ma dość mafijnych klimatów w literaturze. Nie sztuką jest bowiem napisać książkę w klimacie mafijnym sztuka jest poprowadzić fabułę tak że jedno co się czytelnikowi ciśnie na usta to zdanie " tego jeszcze nie grali"

Serdecznie dziękuję @monikanerc i @wydawnictwoniezwykle za zaufanie że dostałam szansę zrecenzowania Oblicza diabła. Na zakończenie mam pytanie do was kochani? Kto z was będzie miał odwagę stanąć przed obliczem samego Diabła?

„Czasami to, co wydaje się nam prawdziwe, jest wyłącznie mistyfikacją”.

Grigoriy musi udać się o Włoch, ma zamiar stanąć przed Starszyzną, zrobi wszystko, aby chronić Catrionę, która stała się jego słabym punktem i światełkiem w mrocznym, pozbawianym uczuć życiu. Nie cofnie się przed niczym, aby dziewczyna była bezpieczna. Czy mu się uda? Pozostawiona w Warszawie Catriona, musi mierzyć się z różnymi przeciwnościami i wątpliwościami. Ktoś próbuje zachwiać jej wiarę w Grigoriya i wzbudzić w niej wątpliwości, co do szczerości jego uczuć. Dochodzi do zamachu, w którym przez przypadek ginie jej przyjaciel, a celem była ona. Co jeszcze się wydarzy, czy ta trudna miłość ma szansę na spełnienie?

Catriona i Grigoriy to ludzie pochodzący z zupełnie różnych światów. Ich spojrzenie na świat, postrzeganie dobra, czy zła całkowicie się różni. A jednak nie mogą bez siebie istnieć… Akcja powieści toczy się dynamicznie i intryguje rozwojem wydarzeń. Fabuła dotyka pokomplikowanych relacji międzyludzkich, a w tle złowieszcza, niebezpieczna mafia. Autorka z łatwością oddaje emocje, jakie targają naszymi bohaterami, robi to z empatią, zadziornym pazurem, szczerze i realnie. Wraz z rozwojem wydarzeń rośnie niepokój i nerwowe napięcie. Stopniowo odkrywane tajemnice z przeszłości jeszcze potęgują te wrażenia. Catriona i Grygoryi do obojga poczułam sporą sympatię, choć były chwile, gdy wzbudzali moją irytację. Na uwagę zasługuje Staruszek jego miłość i oddanie dla Catriony i jej rodziny. Jego cięte riposty wywoływały mój szczery uśmiech – niesamowity facet. I Vincenzo, cóż za skomplikowany i nieprzeciętny facet. Z przyjemnością przeczytałabym o jego losach...

Brutalny, pełen agresji, niebezpieczny mafijny świat. Ludzie, którzy nie wiedzą, co to dobro, szacunek, ludzki los jest im całkowicie obojętny, zrobią wszystko dla zysku, władzy. Wykorzystanie dla swoich chorych ambicji niewinnych dzieci, handel żywym towarem - przerażające. Grigoriy odsłania przed nami swoją przeszłość, to, co doprowadził do tego, że stał się tym, kim jest. Tajemnice z przeszłości wiele wyjaśniają, nie są to przyjemne rzeczy. Bezwarunkowa miłość do dziecka, strach przed ojcostwem. Piękno prawdziwej przyjaźni i przyjaźń, która okazuje się nic nie warta. Jakie to przykre. Ogromny ból, niepewność, chwile zwątpienia, a z drugiej strony ogromna siła i zaufanie. Wzajemna fascynacja, pożądanie, miłość, która zniesie i wybaczy dużo, bardzo dużo.

Rewelacyjny romans mafijny, który wciąga, wzbudza ogromne emocje i całkowicie odrywa od realnego świata. Ostatni tom serii ponownie przeniósł mnie w mafijny świat, a obok piękno prawdziwego uczucia, które nie powinno się przydarzyć. Jednak wbrew wszystkiemu i wszystkim rośnie w siłę, nabiera rozpędu, zniesie i pokona wszystkie przeciwności. Bardzo polecam całą serię, Tatiasza i jej książki :)

„Arogancki. Bezczelny. Władczy. Drapieżny. I cholernie pociągający.”

Mogłoby się wydawać, że Monika w tym tomie zwolni tempo i będzie rozwiązywać zagwozdki bohaterów, które mają status „w toku”. Nic bardziej mylnego. Monika od początku pozwala sobie na to, aby jeszcze bardziej namieszać w życiu bohaterów. Bo przecież dla Kiski i Diabła nie dane jest żyć w spokoju....

„Szczęście jest przereklamowane, lepiej wpaść w bagno, które jeszcze bardziej skomplikuje mi życie.”

Catriona zostaje sama, czeka aż Grigoriy wszystko załatwi. Ale jeżeli poznaliście już tę kobietę, to doskonale wiecie, że ona nie będzie czekać, aż książę na białym koniu ją uratuje. Za dużo się dzieje, aby siedziała bezczynnie. Ale czy angaż z jej strony będzie właściwym krokiem ? Czy kobieta taka jak ona będzie w stanie powstrzymać starszyznę ?

„Catriono, jeśli mój plan się nie powiedzie, to śmierć nie jest najgorszym, co mnie czeka.”

„Stworzył potwora, którego wszyscy się boją, ale teraz przyszedł czas, by to ON posmakował mojej pięści.”

Przez cały czas ktoś na nich poluje. Przez cały czas ktoś rzuca im kłody pod nogi. Muszą sobie z tym radzić. Dodatkowo ich przeszłość powraca i już nic nie będzie takie samo...

„Jestem królem wszelkiego cierpienia. Urzeczywistniam najgorsze koszmary, nie czując przy tym nawet strzępu współczucia.”

Nie będę zdradzała Wam fabuły, ale powiem Wam jak odbieram tą serię. Uważam, że jest to seria utrzymana na wysokim poziomie. Monika wie o czym pisze, co chce przekazać czytelnikowi i tego się trzyma. Posługuje się lekkim słowem, które wciąga, utrzymuje w niepewności i zaskakuje. Nie bawi się w niepotrzebne opisy i wyimaginowane sceny oraz postaci. Bohaterowie są wykreowani na miarę najlepszych kobiecych książek, które wychodzą z rąk zagranicznych autorek. Do tego ta ciągła akcja, tutaj nie ma czasu ani chwili się nie zanudzicie, nie zmęczycie i będziecie chcieli znacznie więcej.

„Dla ciebie jestem gotowy sprawić, żeby świat zapłonął. Chcę ciebie.”

Autorka stworzyła trylogię, która zawładnie niejednym sercem. Jest tu mnóstwo nieprzewidywalnej akcji, zwroty akcji wbijają w fotel, a tajemnice, które wychodzą, zadziwią niejednego z Was. Monika, ach Monika.... dziewczyna od rosyjskiego diabła. Diabła, który przybył z piekła, aby posiąść nasze serca.

„Strach wstrząśnie światem, gdy pokażę prawdziwe oblicze diabła. Woda w rzekach przemieni się w krew, a w miastach rozlegną się krzyki przeraże¬nia. Ludzie posmakują cierpienia z rąk osoby, którą sami stworzyli.”

Kochani, muszę Wam z całego serca polecić tę bezwzględną, mroczną i tajemniczą trylogię. Uwierzcie, Monika ma niesamowity talent do kreowania niesamowitych, niezapomnianych historii z piekła rodem. Już dawno tak dobrej serii nie czytałam ! Wasze #musthave !

"Dziedzic Podziemia" zaraz będzie się kończył. Czytałam poprzednie tomy i ze smutkiem przyjęłam wiadomość o tym, że "Oblicze diabła" to finał historii Catriony i Grigorija. Chociaż, autorka chyba doskonale wie, że nie ma co przedłużać tej historii. Chyba można powiedzieć, że kończy się ona w najlepszym z możliwych momentów. Nie ma tu zbędnego przeciągania, każdy element jest do siebie dobrze dopasowany. Myślę, że jest to jedna z najbardziej niezwykłych opowieści, jakie miałam przyjemność czytać w ostatnim czasie. Wyjątkowo wciągająca historia miłości, gdzie mamy do czynienia z wieloma tajemnicami.