Nigdy nie będę wyższa. Duże Litery

„Nigdy nie będę wyższa, ale mogę być szczęśliwsza” to lekka, przyjemna lektura, która nadaje się zarówno na letnie, jak i zimowe wieczory. Sięgnęłam po nią z uwagi na temat, ale też formę graficzną- duży i wygodny druk to idealny pomysł wydawniczy. W ten sposób każda osoba, nawet z silną wadą wzroku, nie będzie żałować, że wypożyczyła tę książkę. Ja aż tak dużej czcionki jeszcze nie potrzebuję, ale czułam się zrelaksowana, a tego było mi teraz trzeba.

Małgorzata, główna bohaterka, jest kobietą przed sześćdziesiątką, choć sama o sobie mówi, że to wiek „pięćdziesiąt plus”. Ot, ładniej to brzmi, a już na pewno mniej przygnębiająco dla kobiety. Małgorzata z wykształcenia jest inżynierem (nie znoszę nowoczesnych feminatywów), natomiast jej pasją jest pisanie kryminałów. Kobieta napisała już kilkanaście części, a niektóre opowieści zostały przeniesione na szklany ekran. Co z tego, że nie w Polsce? O takim wyróżnieniu marzy zapewne każdy człowiek pióra. Jeśli chodzi o rodzinę, ma ona dwoje dorosłych dzieci, syna Piotra i córkę Martę, którzy totalnie różnią się pod względem podejścia do życia, co nadaje kolorytu całej powieści. Małgorzata ma też męża Tomasza, ale jak aktualnie wygląda ich małżeństwo? Czy przypomina bajkę? O tym trzeba dowiedzieć się samodzielnie, a nie będzie to stracony czas.

Czas mija, życie Małgorzaty skupia się wokół pisania, ale czasem wystarczy jeden ruch, by widzieć świat w zupełnie innych kolorach. Nieoczekiwane spotkanie z Wiktorem Tarnowskim, promotorem doktoratu syna, znowu nadaje książce zupełnie innego charakteru. Wymiana korespondencji między nimi czasami nieco mnie nużyła, ale żadne dialogi nie zostały jednak nadmiernie przesłodzone. Bardzo się z tego cieszę, bo nie znoszę nadmiaru cukru w cukrze- ani w jedzeniu, ani w literaturze.

Sferę obyczajową mogę ocenić jako poprawną, ale bardzo podoba mi się tematyka samej pracy pisarza/pisarki. Stworzenie ciekawej opowieści wcale nie jest drobnostką i dobrze by było, gdyby czytelnicy zdawali sobie z tego sprawę. Możemy mieć w głowie mnóstwo pomysłów, ale co z tego, skoro nie umiemy w odpowiedni sposób przelewać ich na papier? Małgorzata, jako zaawansowana pisarka, czasami rozbawiała mnie swoimi notatkami. Każde zdanie, nawet wypowiedziane przez przechodnia, może mieć kluczowe znaczenie.

Muszę też pochwalić Agnieszkę Dydycz zapis relacji między Małgorzatą a jej matką, Heleną. Nie podam szczegółów, ale wątek ten na pewno skłoni czytelników do intensywnych przemyśleń. Warto odpowiedzieć sobie na pytania: jaka jest moja mama? Czy mogę potraktować ją jako przyjaciółkę? Ja, owszem, mogę.

Miłość, prawdziwa przyjaźń, relacje międzypokoleniowe- wszystko to tutaj odnajdziemy. Co więcej, istotniejsze kwestie zostały wyróżnione inną czcionką. Autorka zapowiedziała ciąg dalszy- rzeczywiście, można już sięgnąć po drugi tom. Czy sama to zrobię? Mam nadzieję.

Małgorzata jest autorką kryminałów o ambitnej pani prokurator. Dodatkowo jest żoną robiącego karierę Tomasza, matką dorosłych już dzieci oraz córką apodyktycznej Heleny. Jej poukładane życie wyznaczają obowiązki wobec rodziny, wydawnictwa i dwóch przyjaciółek. Stara się by jej bliscy byli szczęśliwi. Wydawać by się mogło, że w jej poukładanym życiu nie masz szansy na żadne niespodzianki, zwłaszcza uczuciowe. A jednak dzieje się coś tak niespodziewanego, że nawet ona by tego nie wymyśliła. Jesteście ciekawi?

„Nareszcie mogłam odetchnąć z ulgą. No i poczułam dumę, że nie jestem już tą Małgosią samosią, którą byłam w młodości, i nie wstydzę się prosić o pomoc, gdy jej potrzebuję. Nie siedzę w kącie i nie czekam, aż inni się domyślą, czego mi potrzeba. Trochę to trwało, ale gdy wreszcie nauczyłam się wyraźnie prosić o pomoc, moje życie stało się łatwiejsze. A że czasem mi odmówią, to co? Podobno marzenia się nie spełniają, marzenia się spełnia, a gdybym nie próbowała, miałabym o wiele mniejsze szanse na osiągnięcie tego, na czym mi zależało…O!”

Czytając tą powieść miałam wrażenie, że główna bohaterka ma wiele ze mną wspólnego, a imię Pani Agnieszka Dydycz nadała jej zupełnie nie przypadkowo 😊. Ale gdy za każdym razem czytałam o przemyśleniach Małgorzaty i jej zachowaniu, wiedziałam, że dużo jeszcze muszę się nauczyć. Jej zdrowe podejście do życia i otaczającego ją świata, zdecydowanie warte jest zastosowania we własnym życiu.

Nigdy nie będę wyższa to pełna emocji powieść o kobiecie w wieku 50+. Jak sama o sobie mówi 50 z dużym plusem. Cała książka pełna jest życiowych mądrości wartych zapamiętania. Ale podawanych nie w sposób przemądrzałej kobiety ale tak subtelnie, delikatnie. Gdy ją czytałam wiele razy chciałam krzyknąć: „ hej, ja też tak myślę!”.

Jeśli chcecie przeczytać powieść podczas której wielokrotnie się uśmiechniecie, pokiwacie głową, pomyślicie, że dokładnie tak powinno być to właśnie jest ta książka. Gorąco polecam i zapraszam na stronę Silver Oficyna Wydawnicza [Adres usunięty]

Współpraca z Silver Oficyna Wydawnicza

Ilość stron: 464

Data premiery: 20 kwietnia 2022

Główna bohaterka Małgorzata jest znaną pisarką, która spełnia sie nie tylko zawodowo, ale także w życiu prywatnym. Przynajmniej tak jej się zdaje. Dzieci odchowane, choć syn Piotr wymaga czasem jej wsparcia, ale za to jest w tym tak uroczy, że trudno mu odmówić. Mąż od lat ten sam, trochę spowszedniał, ale trudno się o coś do niego doczepić, no - mógłby trochę bardziej być samodzielny w ogarnięciu siebie, ale Małgorzata obsługuje go już z przyzwyczajenia tyle lat, że nawet tego nie zauważa. Aż tu nagle w życiu tej dojrzałej kobiety pojawia się dawny przyjaciel, który oznajmia coś bardzo nieoczekiwanego, coś co wywraca Małgorzaty życie do góry nogami i zmienia jej postrzeganie swojego małżeństwa. Polecam - bardzo wciągająca książka, idealna na wakacje lub wyjazd wiosenny, w dodatku motywujące przemyślenia Małgorzaty są w książce zaznaczone, więc można w łatwy sposób do nich wrócić.