Łąki kwitnące purpurą. Saga Spacer Aleją Róż. Tom 2

"Łąki kwitnące purpurą" jest drugim tomem sagi Spacer Aleją Róż. Znajdziemy w nim nie tylko tło historyczne z realnymi postaciami, ale również potrzebę miłości i marzenie o bezpiecznym kraju oraz spokojnym, godnym życiu. W tej części jest znacznie więcej wątków politycznych i przytrafiających się dramatycznych wydarzeń bohaterom. Czy i jak zdołali to udźwignąć? 

Edyta Świętek osadziła akcję powieści w realiach Polski Ludowej lat 50-tych XX wieku. Były to szare, aczkolwiek bardzo interesujące, pełne sprzeczności czasy. Propaganda kontra dramaty mieszkańców, obietnice świetlanej przyszłości, nowe mieszkania, stabilna praca kontra strach przed donosami i kontrolą władzy. Pierwsze powojenne wybory, więziony kardynał Wyszyński, słynna Trybuna Ludów, dyskryminacja i prześladowanie księży czy ingerowałnie władzy w działalność kościoła. Znajdujemy się w robotniczej dzielnicy Krakowa, Nowej Hucie, która prężnie się rozrasta i staje się pełnoprawnym bohaterem książki. To tu zamieszkała piątka rodzeństwa Szymczaków. Na wsi zaś została matka z Dorotką. 

Towarzyszymy bohaterom w ich smutkach, radościach, lękach, rozczarowaniach, złości, trudnych wyborach,  i czyhających niebezpieczeństwach. Wreszcie dowiedziałam się, który z braci wymierzył sprawiedliwość. Kibicowałam też niespełnionej miłości najstarszego z braci oraz powstającym nowym związkom. Postaci pokazują nam, jak ważna w życiu człowieka jest rodzina i wiara. Miłość, oddanie, szacunek, lojalność wobec najbliższych oraz wartości wyniesione z rodzinnego domu, sprzyjają w odnalezieniu się w niełatwej rzeczywistości i w jakimś sensie życiu. Wsparcie bliskich dodaje sił do tego, by walczyć z przeciwnościami losu. 

Autorka zadbała o zaskakujące zwroty akcji. Zwłaszcza ostatnie strony przyniosły niezwykłe spotkanie, które jak przypuszczam, odmieni życie jednego z bohaterów. Jestem ciekawa, co z tego wyniknie.

Dodatkowym atutem jest zamieszczone we wstępie książki drzewo genealogiczne, które ułatwia odnalezienie się w wielopokoleniowej rodzin: Pawłowskich, Szymczaków oraz Kurbieli.

"Łąki kwitnące purpurą" to pełna emocji, poruszająca wielowątkowa powieść o rodzinnych więzach, potrzebie miłości, przyjaźni, dojmującej samotności, bezlitosnej tęsknocie, zazdrości, nienawiści. Wspaniała kontynuacja historii, jaką rozpoczął pierwszy tom. Wsiądziecie do tramwaju nr 5, który łączy Nową Hutę z Krakowem?

Nie raz pisałam, że uwielbiam, kiedy wydawnictwa wznawiają swoje książki dowodzi to, że niezależnie od upływu czasu od wydania pierwszego tomu, jej treści pozostają aktualne i trafiają do nowego czytelnika. Kocham tę serie całym sercem nie tylko za treść, ale za naprawdę ludzkie życie. To co nasi rodzice, dziadkowie przeszli tuż po wojnie. Nie tylko w Hucie obywatel zmagał się z codziennością odbudowy kraju, ale cała Polska, każda miejscowość każdego dnia walczyła o lepsze jutro nie tyle dla siebie, ale przede wszystkim dla własnych dzieci i wnuków.

Przed wami „Nowa Huta w purpurze”, opowieść o tym, co w życiu naprawdę ważne. Niedawno skończyłam drugi tom, „Łąki kwitnące purpurą” i muszę przyznać, że ta lektura mnie mocno przeorała (w tym dobrym, głębokim sensie). Jako książkoholiczka, która niejedno już w życiu widziała i przeczytała, rzadko daję się uwieść samym opisom historycznym. Owszem, tło jest tu nakreślone fenomenalnie. Przenosimy się do lat 50., do rodzącej się w trudzie i socrealistycznym absurdzie Nowej Huty. To nie jest jednak podręcznikowa historia. To świat pełen błota, kurzu z budowy, kolejek i wszechobecnego strachu przed „bezpieką”, uosobioną w tej części przez mściwego Edwarda Marczyka. Autorka z ogromną dbałością oddała ten klimat gdzie nowe bloki wyrastały obok przeludnionych baraków, a wielka polityka brutalnie wchodziła butami w prywatność zwykłych ludzi. To wszystko powoduje, że nie tylko oczami wyobraźni odczuwasz losy bohaterów, ale jesteś w stanie czuć realnie trud, jaki musieli znosić każdego dnia.

To, co jednak najmocniej ujęło mnie w tej historii, to nie same fakty, ale poglądy i wartości, które autorka przemyca między wierszami. W dzisiejszym, tak bardzo poszatkowanym świecie, „Łąki kwitnące purpurą” przypominają o fundamentach. Rodzina Szymczaków to ludzie z krwi i kości. Nie są idealni, popełniają błędy, kłócą się, czasem podejmują decyzje, których sami później żałują (jak, choćby Bronek, rozdarty między poczuciem obowiązku a dawną miłością). Ale w tym wszystkim niosą ze sobą jeden, niezwykle ważny przekaz: rodzina jest jednością. W czasach, gdy system próbował złamać kręgosłupy moralne i zachęcał do donosicielstwa, oni trzymali się razem. To lekcja lojalności, której tak bardzo nam dzisiaj brakuje. Świętek pokazuje, że choć los może nas rozrzucić po różnych miastach, to te korzenie i wzajemny szacunek są tym, co pozwala przetrwać największe burze.

Kolejnym aspektem, który do mnie mocno trafił, jest wątek duchowości i walki o własne przekonania. W latach 50. przyznanie się do wiary czy obrona krzyża w Nowej Hucie wymagały ogromnej odwagi. Dla mnie ta książka to przede wszystkim opowieść o godności. O tym, że nawet w najbardziej opresyjnym systemie, w cieniu więzionego kardynała Wyszyńskiego i wszechobecnej propagandy, człowiek ma prawo do własnego kawałka nieba i własnych zasad. Widzimy to w postawie Julii, samotnej matki, która mimo lęku i poczucia bycia śledzoną stara się budować normalne życie dla swojego dziecka. To jest ta cicha, kobieca siła, którą tak bardzo cenię w literaturze.

Jeśli szukacie lekkiego romansu do poduszki, to możecie poczuć się zaskoczeni. „Łąki kwitnące purpurą” bywają brutalne jest tu zbrodnia, jest mrok nowohuckich zaułków, są trudne emocje w nieszczęśliwych małżeństwach. Ale właśnie dzięki temu ta książka jest prawdziwa.

Polecam ją każdemu bez względu na wiek, która. To lektura, która skłania do refleksji nad tym, cobyśmy zrobili na miejscu bohaterów. Czy potrafilibyśmy zachować twarz? Czy umielibyśmy wybaczyć? Autorka pisze w sposób tak plastyczny i „ludzki”, że czujemy ten kurz na zębach i ten ścisk w żołądku, gdy bohaterowie stają przed swoimi życiowymi zakrętami.

Powracamy do ulubionych bohaterów, by poznać dalsze losy ich krętych dróg. Czy tym razem życie będzie dla nich łaskawe i przyniesie odrobinę ukojenia?

Edyta Świętek pisze swoje serie z mocnym naciskiem na ciąg przyczynowo-skutkowy, więc polecam zacząć zgodnie z chronologią. Natomiast na starcie uprzedzam, że ten kto raz zdecyduje się na jej twórczość - przepadnie na całego. Wiem z doświadczenia! Baczne obserwowanie świata jest przelewane na karty powieści tworząc niezwykle złożone, realne, w pełni wiarygodne historie z którymi bez problemu potrafimy się utożsamić. I nie ma tutaj żadnego przerysowana, świadomego koloryzowania treści - są dramaty znane z prozy życia, trudne wybory oraz związane z nimi, czasami niemożliwe do odwrócenia, konsekwencje.

Nowa Huta nieustannie zaskakuje. Niestety nie pozytywnie. Mieszkańcy szukają spokoju, chociaż codzienność tego nie ułatwia. Edward Marczyk przyjeżdża, by pomścić brata a rodzina Szymczaków będzie musiała uniknąć ciosów. Bronek rozerwany między przeszłością a teraźniejszością nie potrafi zdecydować w którą stronę powinno podążać jego serce. Złe wybory prowadzą do nieustannych kłótni. Julia natomiast będzie musiała wykazać się spostrzegawczością, gdy jako samotna matka będzie musiała ochronić siebie i dziecko przed tajemniczym nieznajomym. Czy losy ich wszystkich w końcu wskoczą na właściwe tory?

Wydaje się, że kontynuacja podnosi poprzeczkę i wypada jeszcze lepiej. Wielowątkowa fabuła kluczy pomiędzy losami licznych bohaterów i pokazuje nam jak kształtują się ich charaktery na bazie tego co doświadczyli. Dużo skrajnych emocji łączy się w spójną całość, gdy wraz ze wszystkimi przeżywamy chwile smutku, wzruszeń, obawy o bezpieczne jutro czy ulotnej nadziei, szczęścia, poczucia subtelnej równowagi. Na prawie czterystu stronach dzieje się naprawdę dużo, akcja jest dynamiczna i w odpowiednich momentach zaskakująca a my do samego końca nie jesteśmy w stanie przewidzieć jak ostatecznie potoczą się wszystkie losy. Lekkość stylu, odpowiednio dobrana forma a także duża plastyczność towarzyszą nam na każdym kroku podbijając stawkę a wszechobecny klimat PRL-u uwzględnia wszystkie potrzebne detale.

To przepiękna historia w której każdy z nas odnajdzie cząstkę własnej opowieści. Nostalgiczna, trudna, pokazująca doświadczenia codzienności, gdy za każdym razem jedno powodzenie przyćmiewa wiele innych wyzwań. Autorka z dbałością o szczegóły i podziwu godną precyzją prowadzi nas przez szereg problemów do pokonania, jednocześnie zaznaczając jak ważna jest w tym wszystkim akceptacja ze strony bliskich oraz ich bezinteresowne wsparcie. Jeśli więc szukacie sagi rodzinnej angażującej na wiele godzin literackiej uczty - oto idealna propozycja.