Nie zabiłam

Przyznam się, nie znam książek Klaudii Muniak, czytałam jedynie Estrogen, który autorka pisała w trio, swój drogą polecam. Do tej książki namówili mnie @bliskiespotkania i @czytampowoli chłopaki to mają gust, ale tak nie do końca polecam ich obserwować, przez nich stosik książkowy rośnie.

Już wracam do książki.

Sabina zmaga się z traumami przeszłości jeszcze z dzieciństwa. Kiedyś nie była Sabiną, zrobiła rzecz straszną, która mimo lat terapii, cały czas tkwi gdzieś w niej. Jedno zdarzenie odkopuję demony przeszłości, a Sabina nie potrafi sobie z nimi poradzić, sprawę komplikują w jej mniemaniu zaniki pamięci, albo to że nie chce pamiętać. Nowa terapia nie przynosi według niej skutków, a wręcz pogarsza sprawę. Dziewczyna ma wrażenie, że wszyscy są nastawieni przeciwko niej i każdy chce działać na jej szkodę.

Czy Sabina jest winna temu o co oskarża ją policja? Przeczytajcie.

Takiego dobrego thrillera potrzebowałam, jak roboczo powiedziałam, ryje beret, przeważnie nie używam takiego języka w swoich recenzjach, tym razem tak to tutaj zostawię. Emocje, napięcie jakie towarzyszą tej historii powodują to ,że autorka bardzo u mnie zapunktowała, pisze tak bardzo w moim stylu, że mam ochotę na więcej. Czułam jakbym stąpała po cienkiej linie i za chwilę miała runąć w dół. Polecam, warta przeczytania.

Sabina jest trzydziestokilkuletnią kobietą z zaburzeniami depresyjno-lękowymi. Przechodzi terapię, ale z czasem zaczyna wątpić w jej skuteczność, a nawet podejrzewa negatywne skutki uboczne. Sytuacja zaognia się, kiedy brutalnie ginie jedna ze znajomych Sabiny, a policja wzywa ją na przesłuchanie.

Główna bohaterka staje się ofiarą własnego umysłu. W pewnym momencie również czytelnik zaczyna gubić się między tym, co jest jawą, a co zwykłym wymysłem.

Otrzymujemy bardzo ciekawy portret psychologiczny pogubionej kobiety, która w dzieciństwie doznała straszliwej traumy. Jej podświadomość grubą kreską nakreśliła pewien obraz, który stał się palącym piętnem na dalszym życiu.

Autorka nawiązała do rodzinnej patologii i chorych relacji. W fabułę wplotła również motyw eksperymentalnych terapii i nieufności wobec nowych metod leczenia.

Bardzo odpowiada mi klimat thrillerów napisanych przez Klaudię. Niewymuszony, lekki styl, a z drugiej strony nacechowany medycznym sznytem. W każdej Jej książce odnajduję mnóstwo ciekawostek, które dodatkowo wzbogacają odbiór powieści. Akcja jest idealnie wyważona. Rozkręca się stopniowo, podrzucając kolejne tropy. Nie brakuje jednak plot twistów, a zakończenie potrafi zaskoczyć.

Jestem zdecydowanie na TAK

Gdy widzę kolejny thriller Klaudii Muniak od razu wiem, że ta historia wciśnie mnie w fotel. Mam z tyłu głowy, że prawdopodobnie będzie w niej poruszony wątek medyczny i nie będzie to łatwa do zrozumienia książka.

Sabina ma za sobą traumatyczne przeżycia. Leczy się psychicznie i obecnie został jej zaaplikowany nowy lek. To on wywołuje dziury w pamięci. Jedna z nich wiąże się z momentem dokonania morderstwa kobiety, bardzo dobrze znanej bohaterce. Przez pewną sprzeczkę, Sabina staje się główną podejrzaną. Czy to ona zabiła?

Po raz kolejny otrzymujemy wzorcowo skonstruowany thriller, podczas którego czytania pojawiają się ciarki na ciele, a włosy stają dęba. Skrupulatnie utkana fabuła, nie pozostawia miejsca na zbyt wiele wyobrażeń. W tej książce cały czas coś się dzieje. Nie można zaczerpnąć oddechu. Nieustannie przyspieszony oddech towarzyszy podczas czytania. Niepokojąco zagadkowa fabuła, nastawiona na odkrywanie nowych tajemnic i granie na emocjach. Co może być bardziej poruszającego, niż toksyczne relacje rodzinne, wszędobylski strach i poczucie pustki? W tej książce nic nie jest oczywiste, a do tego powiązanie z medycyną, której wszyscy powinniśmy ufać, ale czy na pewno? Zdecydowanie ta historia wymaga dużej atencji, by nie stracić najważniejszych punktów zapalnych. Natomiast skonstruowana została doskonale, z dość dynamicznie prowadzoną akcją. Paranoidalne zachowanie głównej bohaterki jest mistrzowskie i idealnie przedstawione. Namacalnie czuć jej strach i zwątpienie. Doskonale wykreowany thriller, z dreszczykiem emocji, który głęboko wdziera się do umysłu czytelnika i nie chce go opuścić

Sabina jest osobą cierpiąca na zaburzenia depresyjno-lękowe. Do takiego stanu zdrowia doprowadzili przede wszystkim jej najbliżsi, którzy w dzieciństwie zgotowali jej prawdziwe piekło. Te wydarzenia odcisnęły trwałe piętno na życiu Sabiny i towarzyszyły jej przez wszystkie kolejne lata.

Gdy w mieście zaczyna dochodzić do tajemniczych morderstw, policja od razu bierze Sabinę na celownik. Jej przeszłość, a także stan zdrowia sprawiają, że staje się ona głównym podejrzanym.

,,Nie zabiłam,, należy do tego rodzaju thrillerów, które lubię najbardziej. Akcja porywa czytelnika już od pierwszej strony i nawet na chwilę nie zwalnia tempa.

W tej książce nic nie jest przewidywalne, ani takie jak nam się wydaje. Autorka wiele razy wyprowadza czytelnika w pole podsuwając trop, który za moment okazuje się być błędny.

Jest to moje pierwsze spotkanie z twórczością autorki i muszę przyznać, że jestem zachwycona. Bardzo lekki i przystępny język sprawia, że książkę dosyć szybko i przyjemnie się czyta, nawet pomimo poruszanych w niej, ciężkich tematów.

Troszeczkę bardziej rozwinęłabym postacie drugoplanowe. Co prawda nie miałoby to znacznego wpływu na rozgrywające się wydarzenia, ale umożliwiłoby czytelnikowi lepsze poznanie bohaterów i zrozumienie motywów ich działania.

W samej fabule, a także w zawartym na końcu posłowiu bardzo ujął mnie fakt podjęcia niezwykle istotnego tematu, jakim jest coraz częstsze oferowanie pacjentom, rożnego typu nowinek medycznych, wobec których pozostajemy nieufni.

Wszyscy zdajemy sobie sprawę z tego, że medycyna, podobnie jak inne dziedziny, nieustannie się rozwija. Cały czas jednak konfrontujemy informacje otrzymane od lekarza, z tym co wyczytamy w internecie. Nie jest to najwłaściwsza metoda weryfikowania informacji i może nam przysporzyć więcej problemów niż korzyści.

Jeśli, tak jak ja, lubicie tego typu thrillery, to zdecydowanie mogę polecić Wam tę pozycję!

„Długo karmiłam się złudzeniem, że może mi się udać, jednak to nigdy nie miało prawa się powieść. Zepsucie wyssałam z mlekiem matki, a potem wchłonęły je moje uszy, które słyszały zbyt wiele, oczy, które płakały za dużo i skóra pokornie znosząca kolejne cięgi."

Thrillery, które wychodzą spod pióra Klaudii Muniak zawsze czytam z zaciekawieniem i jeszcze nigdy się nie nich nie zawiodłam. Tak samo było przy książce „Nie zabiłam”. Autorka wciągnęła mnie w tę historię już od samego początku, mimo trudnego tematu, jaki poruszony jest w książce przeczytałam ją za jednym zapachem. Naprawdę nie mogłam się od niej oderwać, ciekawa każdego jednego rozdziału i wskazówek ukrytych między wierszami tekstu. Czy połączyłam kropki i domyśliłam się, kto stoi za zbrodniami? Absolutnie nie. Chociaż po przeczytaniu i przemyśleniu przedstawionych faktów, pewne powiązania się wyklarowały.

Świat, który obserwujemy oczami Sabiny jest klaustrofobiczny, odczuwałam to za każdym razem, gdy czytałam rozdziały pisane z jej perspektywy. Natomiast w całej książce nie brakuje napięcia, który w tego typu książce jest dla mnie obowiązkowe.

Bardzo lubię styl pisania Klaudii Muniak, jest on lekki i bardzo wciągający. Bardzo się cieszę, że pisząc thrillery zawsze zawiera w nich jakiś ważny przekaz. Tym razem jest to zdrowie psychiczne, ale także przemoc domowa. Klaudia Muniak to mój pewniak, jeśli chodzi o thrillery, dlatego z niecierpliwością czekam na kolejne jej książki, które podobnie jak "Nie zabiłam" wzbudza moje emocje.

Twierdzi, że nie zabiła. A przecież wszyscy wiemy, że jest do tego zdolna. Przecież raz już to zrobiła.

To chyba najlepsza książka Klaudii Muniak. Serio. Wyobraźcie sobie, że macie tylko dwie opcje do wyboru: zabiła, albo nie zabiła. I wiecie, że nie sposób się domyślić i mieć pewność? I za to ja się kłaniam w pas. Takiej książki było mi trzeba. Takiej, która porządnie zamiesza mi w głowie, a na koniec jeszcze zaskoczy dość sporym zwrotem akcji.

Autorka pominęła wszelkie schematy i po prostu zrobiła to po muniakowatemu - czyli świetnie. Moje pierwsze skojarzenie z twórczością Klaudii to medycyna i tutaj również jej nie zabrakło. Autorka po raz kolejny pokazała, że potrafi w pisanie i że wciąż można wymyślić coś nowego, nie opierając się po raz enty na tym samym wzorze.

Gorąco polecam. To taka powieść na raz, bo trudno ją odłożyć 😊

Znałam nazwisko autorki, jednak nie czytałam jej poprzednich książek. Jako nowa zapowiedź wydawnictwa postanowiłam spróbować. Czy było warto?

'Przekonałam się na własnej skórze, że wymuszona życzliwość wyrządza więcej szkód, niż mogłoby się wydawać. Zderzyłam się z nią dziesiątki razy.'

Sabina nie miała łatwego dzieciństwa, a w dorosłym życiu jest jej równie ciężko. Ma problem ze znalezieniem się wśród ludzi, szczególnie w nowym towarzystwie. Na dodatek straciła pracę przez kobietę, która właśnie została zamordowana. Wszystkie podejrzenia padają na Sabinę. Czy to właśnie kobieta zabiła swoją byłą szefową w akcie zemsty? A może za morderstwem kryje się coś więcej?

Historia opowiadana jest głównie z perspektywy Sabiny. Dzięki temu od samego początku wchodzimy w klimat, który jest swego rodzaju oderwaniem od rzeczywistości. Wraz z główną bohaterką próbujemy zorientować się co jest rzeczywistością, a co fikcją. Zabieg był o tyle trafiony, że podczas lektury miałam wrażenie, że w mojej głowie też wszystko się ze sobą miesza. Czy można popełnić zbrodnię nie pamiętając tego wydarzenia? Czy nasz mózg faktycznie broni się przed sytuacjami, które mogą sprawić nam kłopoty?

'Lepiej się za dużo nad sobą nie użalać, nawet kiedy ma się ku temu dobry powód. Ja mam tych powodów co najmniej kilka.'

Pierwszy, ale z pewnością nie ostatni thriller autorki. Bardzo dobra historia. Klimat niesamowicie mroczny i psychodeliczny. Do końca nie wiemy tak jak i sama bohaterka co jest prawdą, a co zostało wytworzone wyłącznie w jej głowie. I również do ostatnich stron nie udało mi się rozwiązać zagadki, a było ono bardzo zaskakujące. Polecam, nie zawiedziecie się!

'Jestem przecież silna. Jestem. Udowodniłam to już kiedyś, mogę zrobić to po raz drugi.'

Samotna, mająca zaburzenia depresyjno-lękowe, bezrobotna i pozostawiona praktycznie sama sobie Sabina Gancarek przeżywa bardzo trudne chwile w swoim życiu. Trzydziestoczterolatka próbuje panować nad swoimi lękami i kiepskim odnajdywaniem się wśród ludzi. Wszystko to za sprawą nowego leku. Leku, którego możliwe efekty uboczne skłaniają stosujących go lekarzy do stałej obserwacji swoich pacjentów. Czy zatem terapia mogła obudzić w sfrustrowanej i zmęczonej własnym życiem kobiecie, drzemiące w niej pokłady mroku i okrucieństwa. Wszystko na to wskazuje, bo w brutalny sposób zostaje zamordowana kobieta, która przyczyniała się do zwolnienia Sabiny z pracy. Kobieta twierdzi, ze nie pamięta gdzie była felernej nocy, ale przecież już raz zabiła…

Klaudia Muniak jest pierwszą osobą, która jako pierwsza przychodzi mi do głowy ilekroć pomyślę o thrillerze medycznym, bo te pisze po prostu mistrzowskie, a „Nie zabiłam” jest kolejnym z nich. Najlepszym. Bez dwóch zdań. To wręcz popis niesamowitych umiejętności autorki, która niezwykle lekko porusza się po meandrach ludzkiej, skrzywdzonej psychiki.

„Nie zabiłam” swoją fabułą wali czytelnika w łeb niczym obuchem, pochłaniając całkowicie jego uwagę. Przy tym intryguje i pozwala na doświadczanie wielu emocji z całą ich mocą. To thriller komplety, niezwykle przemyślany i pełen zaskakujących zwrotów. Brawo, brawo, brawo…

Współpraca z wydawnictwem Czwarta Strona.

Życie Sabiny nie było usłane różami. Trudne dzieciństwo i zbrodnia odbiły piętno na jej zdrowiu psychicznym, pozostawiajac po sobie ślad w postaci zaburzeń depresyjno-lękowych. Samotna, nie posiadająca niczego, co sprawiłoby, że z chęcią rozpoczynalaby kolejny dzień, poddaję się nowatorskiej terapii.

Podawany jej lek jest jeszcze w fazie testów, dlatego osoby, które go przyjmują, zostają pod ścisła obserwacją.

W międzyczasie dochodzi do zbrodni - ginie kobieta, która przyczyniła sie do zwolnienia Sabiny z pracy.

Policja obiera cel, którym jest Gancarek. Czy to Sabina popełniła tę brutalną zbrodnie?

Gdzie była w czasie morderstwa? Czy przyjmowany lek mog obudzić w kobiecie jej mroczną stronę?

Muszę przyznać, że to jeden z lepszych thrillerow, jakie ostatnio czytałam. Fabuła wręcz pochłania czytelnika, zatrzymując czas w miejscu.

Zostajesz tylko Ty i książka.

Autorka dawkuje informacje jak i emocje, dzięki czemu podsyca apetyt na więcej. Robi to bardzo umiejętnie, uzależniając czytelnika od swojego pióra.

Z ogromną przyjemnością nadrobię wszystkie jej książki, ponieważ ta pozycja posiadała wszystko to, czego potrzebowałam. Choć od początku przypuszczałam, jak może się skończyć, to wcale jie przeszkodziło to w tym, że na koniec i tak zbierałam szczękę z podłogi.

Pod przykrywką trudnego dzieciństwa autorka zwraca uwagę na to, co do dziś dzieje się za zamkniętymi drzwiami niektórych domów. Przemoc, odrzucenie i brak miłości - to tylko jedne z nich. Mało kto zastanawia się nad tym, jakie mogą przynieść skutki.

Thrillery medyczne są moimi ulubionymi. Ciało człowieka jest niesamowite, ale wciaz skrywa masę tajemnic, które nie zawsze są do przewidzenia.

"Nie zabiłam" to historia, w której każdy element wydaje się być przemyślany już od pierwszej strony, chociaż początkowo nie miałam takiego wrażenia. To, co działo się w głowie bohaterki wydawało się być na wyrost, jednak im bardziej ją poznajemy, tym bardziej wszystko staje się zrozumiałe.

Każdy kolejny rozdział wciągał mnie w historię Sabiny, otaczając dusznym, psychodelicznym klimatem, od którego trudno się uwolnić – nawet po zakończeniu lektury. Klaudia Muniak spowodowała, że w pewnym momencie byłam zagubiona jak jej bohaterka, miałam podejrzenia wobec innych bohaterów – nawet w stosunku tych pozornie niezwiązanych ze sprawą.

Ten thriller szybko się rozpędza i nie zwalnia ani na moment. Rozwiązanie to z jednej strony duże zaskoczenie, z drugiej – wywołuje niemałe emocje i daje sporo powodów do refleksji.

A świat, do którego należy Sabina, wzmaga te doświadczenia. Nie zabiłam to brutalny obraz polskiej rodziny patologicznej, bezradności (lub znieczulicy) systemu i (zapewne słusznego) braku zaufania do niego.

Świat Sabiny doskonale obrazuje mieszkanie Wieśka: brudne, cuchnące, zaniedbane. Tak też wyglądało całe życie kobiety, która od urodzenia była ofiarą. Brak miłości, troski, odrzucenie – to wszystko wpłynęło na jej zdrowie psychiczne i zaradność w dorosłym życiu. To bolesny, niezwykle poruszający obraz – a jak wskazują statystyki podane na początku książki: nie ma w nim niestety nic wyjątkowego.

Klaudia Muniak oddaje w ręce czytelników thriller, który przeraża, porusza i całkowicie pochłania czytelnika. Wydaje się, że w temacie thrillerów medycznych krążących wokół zdrowia psychicznego Autorka powiedziała już wiele, jednak okazuje się, że ciągle jest w stanie zaskoczyć. Polecam jak nie wiem co!

"NIE ZABIŁAM" KLAUDIA MUNIAK

Długo myślę nad tym co tu się wydarzyło? Wystarczyło parę niewygodnych pytań, by zasiać ziarenko niepewności, które zaczęło kiełkować i w rezultacie główna bohaterka Sabina zaczęła zastanawiać się czy znowu mogła zabić? Czy ma zaniki pamięci? Czy nowy lek ma skutki uboczne?

Sabina nie miała łatwego dzieciństwa, ojciec trafił do więzienia, bo znęcał się nad nią, matka miała do niej oto żal, a przez to zaczęła traktować ją równie brutalnie co małżonek i to nie tylko była przemoc fizyczna, ale i psychiczna. W rezultacie dziewczyna pod wpływem impulsu atakuje matkę, a jej czyn odbija się na całej jej przyszłości.

Sabina jest nieśmiała, skryta, wręcz boi się dużych skupisk ludzi, lubi rutynę, cały czas pod stałą opieką medyczną, szczególnie pod względem jej zdrowia psychicznego. Jej życie jest w miarę ustabilizowane do czasu... gdy traci pracę, a parę miesięcy później zostaje wezwana na komisariat gdzie musi złożyć zeznania. Giną kobiety, a Sabina je zna - problem polega na tym, że nie pamięta żeby je zabijała.

Czuję niepewność, strach i mrok. Lęki zaczynają wychodzić na wierzch, z każdym dniem jest ich coraz więcej, bo Sabina nie ufa już nikomu nawet sobie. Obawia się nowego leku i skutków ubocznych, swojego lekarza, który zaczyna za bardzo się z nią spoufalać, czuje że ktoś ją śledzi, boi się policji, bo myśli, że chcą nią manipulować, nie potrafi spać, myśleć i normalnie funkcjonować, wszędzie węszy podstęp. Czy kobieta może komuś zaufać?

Kocham takie thrillery, bo nie potrafię się od nich oderwać, bo są tak zawiłe i wciągające, że szkoda słów, je się pochłania... Nie wiesz co jest prawdziwe, co kryje się za każdą odkrytą stroną czy rozdziałem i te lęki, obawy, które powodują, że popadasz w obłęd, chcesz poznać myśli głównej bohaterki, poznać jej motywacje i skutki.

Powiem tylko jedno końcówka zaskakuje w dwóch aspektach, a tak naprawdę zawiódł system, który i w realnym życiu też nie działa tak jak powinien. Zdrowie psychiczne jest bardzo ważne, ale jest tematem tabu, ktoś kto się leczy jest wytykany, a jeśli chodzi o małe dzieci, należy je wysłuchać, a nie stłamsić. Poleca i jeszcze raz polecam, nie możecie przejść obojętnie obok tego tytułu!!!!

#Niezabilam #NiezabilamKlaudiamuniak #klaudiamuniak #Czwartastronakryminalu

Nie jestem w stanie opisać jak bardzo ta książka mi się spodobała! Jestem pod ogromnym wrażeniem poprowadzonej fabuły, która niemal do samego końca niczego nam nie zdradza, ale buduje ogromne napięcie. Nie jesteśmy pewni co tu tak naprawdę się dzieje. Głównej bohaterce bardzo współczujemy, choć nie wiemy czy powodem jest choroba, czy leki, czy też coś innego. Widzimy tylko, że poddaje się terapii, dostaje szczepionkę po której nie czuje się dobrze. Nie zawsze szczerze opowiada wszystko doktorowi, choć on bardzo ją o to prosił. W momencie, kiedy zjawia się policja zaczynamy podejrzewać ją o jakiś niecny czyn. Ona tylko wspomina nam, że kiedyś miała już z nimi do czynienia i została nawet sądzona za niewinność, jak podkreśla. Tutaj czujemy jej nerwy, jakby niepokój, że jednak nie do końca jest szczera, choć to, co czuje opisuje jakby sama chciała nawet siebie do tego przekonać. W momencie, kiedy czytamy o śmierci pewnej kobiety za którą nasza bohaterka nie przepadała, zaczynamy ją obwiniać, lecz nie bardzo jeszcze wiemy o co. Tutaj nadchodzi czas jej załamania, jakby rozdwojenia jaźni. To, co wcześniej udało jej się poskładać, teraz ponownie się sypie. Jest nam jej żal, ale jej zachowanie zaczyna nas niepokoić. Kiedy już wiemy o co wcześniej była sądzona, nasze zdanie o niej się zmienia. Im bardziej nas przekonuje o swojej niewinności, tym bardziej jej nie wierzymy. Tutaj autorka tak pomieszała z jej osobowością, że z łatwością przychodzi nam osądzanie jej. Jednak czy faktycznie podejrzana o tak podłe zabójstwo poprzez gniew i niesprawiedliwość mogłaby dopuścić się kolejnego morderstwa?

Niesamowita zagrywka psychologiczna. Czytający bardzo często zmienia swoje osądy, jest to zależne od szczegółów, które są nam podawane. Bardzo realistycznie opisane uczucia głównej bohaterki na której miejscu nigdy nie chcielibyśmy się znaleźć. Wspaniały styl pisarski, który jakby bardziej został rozwinięty niż poprzednia książka autorki. Wielka niepewność do samego końca z zaskoczeniem na mecie. Łatwo jest oceniać innych, lecz należy dwa razy się zastanowić przed wydaniem opinii kogoś, kogo w ogóle nie znamy. Polecam!

Przypomnijcie sobie niedawną pandemię. Przyklejeni do telewizorów śledziliśmy napływające nowinki, z przerażeniem spoglądając na publikowane statystyki. Eksperci prześcigali się w poradach i wypowiedziach, które miały nas uchronić przed najgorszym. Wielu z nich okazało się pseudoekspertami, którzy swą medialnością byli w stanie zakwestionować autorytet ludzi i instytucji, którym od bardzo dawna zawdzięczamy cywilizacyjne zdrowie. Jedno jest pewne… W czasie dwóch lat zmagań z COVID-19 bardzo dobrze poznaliśmy, czym są nieufność i lęk - przed nowinkami medycznymi, farmakologią, innowacyjnymi metodami leczenia. To dobrze, że thriller “Nie zabiłam” ukazał się już po pandemii, bo dzięki temu jego odbiór będzie silniejszy, głębszy, a przez to istnieje szansa, że wpłynie na nasze myślenie o tym ważnym temacie.

Nowa powieść Klaudii Muniak jest jak papierek lakmusowy idealnego thrillera. Pierwszoosobowe narracje, napięcie graniczące ze strachem i utrzymujące swój poziom przez wszystkie rozdziały, pogłębione profile psychologiczne bohaterów i oczywiście zaskakujące zakończenie, które wprawia czytelnika w osłupienie.

Pisarka serwuje nam podróż do wnętrza chorego umysłu, który naznaczony przemocą i przepełniony nieufnością przestaje odróżniać realny świat od wyobrażonego. Zaburzenia depresyjno - lękowe, a w ślad za nimi narastające problemy z pamięcią kreują przed czytelnikiem rzeczywistość, w której dominują niepewność, brak zaufania i panika.

Książkę otwiera zestawienie niechlubnych statystyk dotyczących przemocy w rodzinie i ten wątek ma swoje odzwierciedlenie w powieści. Powiem więcej… Ukazany jest wielowymiarowo, a główna bohaterka doświadcza skutków dorastania w przemocowej rodzinie na wielu scenach własnego, już dorosłego, życia.

Muniak opowiada o dotkliwej samotności, zemście, stygmatyzacji osób chorych psychicznie i wreszcie piętnie, jakie odciska przemoc domowa na wszystkich jej świadkach. Pisze w sposób, który czytelnika hipnotyzuje, żongluje jego uwagą, zgrabnie przeplata perspektywy, a przede wszystkim pozwala na doświadczenie emocji i przeżyć bohaterów niemalże niczym własnych.

“Kontakt z psychiatrą nadal stanowi rodzaj naznaczenia” - pisze Klaudia Muniak, po czym ze smutkiem stwierdza, że “Ludzie nie chcą pomagać innym bez poklasku. Nawet funkcjonariusze służb, które zostały powołane właśnie w celu niesienia pomocy [...] Współczesnemu społeczeństwu brak empatii i bezinteresownej troski o drugiego człowieka”.

“Nie zabiłam” to thriller z najwyższej półki, którego nie sposób oceniać wyłącznie przez pryzmat literackiej rozrywki - po prostu jest na to zbyt mądry, zbyt przemyślany, zbyt dobry. Polecam!

"Ukształtowała mnie nienawiść. To nią od zawsze byłam karmiona. Od tego nie ma ucieczki".

~ Sabina Gancarek to 34 - latka, borykająca się z traumami z dzieciństwa, które rzutują na jej życie dorosłe.

Depresja i lęk to codzienność, która zaburza jej codziennie życie...

Sabina, postanawia zawalczyć o samą siebie i za namową lekarza poddaje się nowemu innowacyjnemu leczeniu.

Z pomocą nowego leku, który od niedawna wszedł do użytku ma doświadczyć "normalności". Ale czy to pomoże ujarzmić demony przeszłości?

Niestety już po przyjęciu pierwszej dawki leku występują skutki uboczne. Kobieta ma silne zawroty głowy i olbrzymie luki w pamięci, które powodują zerowy kontakt ze światem zewnętrznym.

W tym samym czasie w wyniku brutalnego morderstwa ginie przełożona Sabiny, która była odpowiedzialna za zwolnienie.

Sabina staje się główna podejrzaną w sprawie.

Czy jest winna? Gdzie przebywała w noc morderstwa? Czy śmierć matki Sabiny ma jakiś związek w sprawie?

Jaka przeszłość skrywa nasza bohaterka?

~"NIE ZABIŁAM" Klaudii Muniak to moje pierwsze spotkanie z autorką dlatego nie wiedziałam tak naprawdę czego mogę się spodziewać. A będą już jakiś czas po lekturze muszę przyznać, że dawno nie czytałam tak dobrego thrillera psychologicznego z rozbudowanym wątkiem medycznym.

~ Jak dla mnie jest to doskonały przykład prawdziwego rasowego thrillera, który już od początku swej historii trzyma nas w niewyobrażalnym napięciu, co wraz z kreacją głównych bohaterów stworzyło prawdziwą jazdę bez trzymanki ociekającą strachem, bólem, cierpieniem i ciągłym niepokojem.

~ Całą opowieść poznajemy z perspektywy dwóch osób. Sabiny naszej głównej bohaterki, która po traumach z dzieciństwa próbuje znaleźć ukojenie w innowacyjnej metodzie leczenia, to pozwala wniknąć nam w jej skrzętnie skrywane wspomnienia, doświadczenia, myśli, lęk, obawy i ciche pragnienia oraz komisarza Witolda Miłka, który ma za zadanie dowieść prawdy czy oskarżona jest winna popełnionej zbrodni.

Dzięki temu jako bierny widz mamy szerszy obraz sytuacji przez co bliżej możemy przyjrzeć się nieoczywistej i wciągającej historii.

Tutaj każdy jest podejrzany i każdy ma coś na sumieniu!

~ Klaudia Muniak w swej książęce porusza bardzo ważny temat przemocy domowej jak i jej skutków które mają ogromny wpływ na nasze życie dorosłe.

To właśnie ten wątek oraz obawa wobec nowinek medycznych staje się punktem kulminacyjnym całość.

~ Jak dla mnie bomba! Dlatego jeśli tak ja uwielbiasz thrillery to nie mogłaś/es trafić lepiej!

Czytaliście? A może macie ja dopiero w swoich planach?

Klaudia Muniak, mistrzyni thrillerów psychologicznych, wkracza na scenę z "Nie zabiłam", czyli bardzo dobrze rokującą opowieścią. Już sama okładka przyciąga wzrok a opis na niej sugeruje jazdę bez trzymanki, jednak największa trakcja kryje się na stronach po brzegi wypełnionych skrajnymi emocjami.

Lubię twórczość tej autorki, ponieważ wiem, że ma podobny punkt widzenia gatunku i tym samym zawsze trafia w mój gust. Jej lekki styl i talent do ukrywania dodatkowych znaków w fabule podsycają mój apetyt do odkrywania tajemnic i sprawiają, że zazwyczaj zarywam dla danej powieści noc. Nie inaczej było w tym przypadku, ponieważ bawiłam się fantastycznie śledząc przebieg wydarzeń oraz analizując zachowania bohaterów, którzy ewidentnie mieli coś do ukrycia.

Sabina Gancarek ma już trzydzieści cztery lata a wciąż wraca pamięcią do trudnego dzieciństwa. Niestety sprawy nie ułatwia jej równie ciężka teraźniejszość. Nie ma pracy, rodziny a zaburzenia depresyjno-lękowe leczy nowo odkrytym lekiem, wciąż pozostającym w testach. Dlatego pozostaje pod stałą obserwacją. Niestety dochodzi do morderstwa a Sabina staje się główną podejrzaną. Czy to możliwe, że jej natura po zaaplikowania leku nabrała mroczniejszych kształtów? Kobieta nie ulega oskarżeniom, ale stara się rozwiązać zagadkę, która okaże się przerażająco zawiła.

To była przygoda! Thriller emocjonujący, mocno wpływający na psychikę, sprawiający, że mój umysł działał na najwyższych obrotach. Działo się wiele a chwilowe przestoje w fabule nie były nudne tylko zwiastowały ciszę przed burzą, bo oczywistym był fakt, że do samego końca nie możemy być pewni tego co bohaterka próbuje nam wmówić. Na wszystko należało brać poprawkę, konfrontować swoje spostrzeżenia z tymi, które miała Sabina a kluczenie w labiryncie kłamstw jedynie podsycało gęsty od samego początku klimat. W dodatku autorka poruszyła ważne kwestie, nawiązała do zaburzeń głównej bohaterki i pokazała, że każdy z nas na co dzień mierzy się z licznymi, prywatnymi wyzwaniami.

"Nie zabiłam" to wyścig z czasem o to, by rozwiązać zagadkę i odnaleźć winnego zbrodni. To także lawina skrajnych emocji i naprawdę dobrze przedstawiony pomysł na thriller z elementami kryminału. Klaudia Muniak odwołuje się do naszych prywatnych lęków, pokazuje skutki trudnej przeszłości i nie boi się namieszać w umyśle czytelnika, który niczego już nie może być pewny. Jeśli szukacie historii pełnej wrażeń i trzymającej w nieustannym napięciu - lepiej trafić nie mogliście!

ŚWIETNY kryminał psychologiczny. Coś co najbardziej lubię - wciągająca od pierwszej strony.

Po jej przeczytaniu długo miałam w głowie - 🤯.

O czym jest książka? Sabina to trzydziestoczteroletnia kobieta, której dzieciństwo nie rozpieszczało. Trudne przeżycia niesie ze sobą jak bagaż, którego nie może nigdzie zostawić. Ma problemy z relacjami, odnajdywaniem się w środowisku, leczy swoje zaburzenia depresyjno lękowe - używając leku, który dosłownie chwile temu wszedł na rynek farmakologiczny. Jest to nowość, więc używający go pacjenci są pod obserwacją - w tym również Sabina. Kiedy pewnego dnia zostaje brutalnie zamordowana była szefowa głównej bohaterki ta staje się podejrzaną. Czy terapia miała wpływ na jej mroczne zachowania? Czy mogła dopuścić się morderstwa? Co skrywa?

Moja opinia: Bardzo polecam tę książkę wszystkim miłośnikom thrillerów. Bardzo rozbudowana historia, która pozostawia dreszczyk na ciele. Książka jest zdecydowanie nieoczywista, pozwala myśleć dwutorowo. Tak bardzo doświadczona przez życie kobieta staje naprzeciw zbrodni, której rzekomo się dopuściła, tyle czy na pewno? Całą historie widzimy z dwóch perspektyw Sabiny oraz komisarza, który prowadzi śledztwo. Uwielbiam takie połączenia, bo dzięki temu widzimy bieg zdarzeń z zupełnie dwóch stron. Nie ukrywam, że miałam wiele razy mętlik i czułam się zapędzona w kozi róg 🐐 320 stron wydało mi się za krótkie żeby kończyć tak ciekawą opowieść! Wkreciłam się tak mocno, czytałam tak szybko, że musiałam wracać do kartki wcześniej, bo już zapomniałam co czytam 😅 Tak bardzo chciałam już poznać zakończenie. To mówi samo za siebie. Gwarantuje, że spodoba się miłośnikom kryminalnych historii.

Są takie przeżycia, a raczej "wytwory przeszłości", które sprawiają, że nasza dusza rozlatuje się na tysiące kawałków, a skleić ją może jedynie pomoc psychiatryczna. "Nie zabiłam" to psychologiczne studium długotrwale pielęgnowanych traum. To obraz wspomnień z dzieciństwa, które zamiast beztroski niosą echo dramatów rozgrywających się w czterech ścianach domowego zacisza. Kiedy surowe ściany domu "pochłaniają krzywdę dziecka całą swoją powierzchnią" i zatrzymują ją w sobie, by świat ich nie ujrzał. Kiedy koszmarne przebłyski przeszłości nie znikają- tkwiąc w sercu jak zadra, jakby "zacumowane na stałe". Prowadzi to do tego, że człowiek staje się "kłębowiskiem bólu, strachu i odrzucenia".

.

Sabina pozornie niczym nie różni się od innych.

"Z zewnątrz nikt nie zauważy, że coś z nią jest nie tak". Twardy, zazwyczaj niezawodny pancerz chroni ją przed światem i ludźmi. Ale kiedy ta skorupa zaczyna pękać - widać dopiero to, co dzieje się w jej duszy. Retrospekcje trzymają nas w swoich objęciach, wywołując ogrom emocji. Bezlitośnie obnażają prawdę o różnych obliczach rodzicielstwa, możliwościach pomocy przez służby pokrzywdzonemu, ukazują bezbronność i bezradność ofiary przemocy. Coraz głębiej zanurzamy się w kompilację obrazów, podejrzeń, przypuszczeń, które generuje umysł bohaterki oraz jej intuicja. Ostatecznie prawda miażdży, a finał boli niczym rana o poszarpanych brzegach.

.

Atutem jest na pewno klimat. Pogłębiona warstwa psychologiczna oraz złowroga aura unosząca się nad Sabiną tworzą mroczną całość, która oddziałuje na zmysły. Trochę obawiałam się rozbudowanych wątków medycznych. Są one jednak tak wplecione w fabułę, że tworzą przyswajalną integralną konstrukcję. Intrygują podejmowaną tematyką innowacyjności metod leczenia w dziedzinie psychiatrii. Przemawiają do mnie również dwie pierwszoosobowe narracje, dzięki którym na postać Sabiny możemy spojrzeć nie tylko przez pryzmat jej własnych emocji. Klimatycznie, niepokojąco, zatrważająco. Polecam.

„Tracę kontakt z rzeczywistością. Myśli gdzieś ulatują, zupełnie jakby nagle przestały istnieć. W mojej głowie zapada cisza, głucha, wręcz nienaturalna, nie przebijają się przez nią żadne bodźce z otoczenia”.

Czy wszystko naprawdę jest takie proste jak wydaje się na pierwszy rzut oka? Nie zabiłam, bo w końcu, dlaczego bym miała?

Nowa książka Klaudii Muniak powoduje totalny dyskomfort. Czytając, siedziałam jak na szpilkach! Dosłownie kuło mnie od emocji i nadmiernych bodźców. Jestem pod wielkim, wielkim wrażeniem. Czuć dyskomfort i emocje bohaterki w tej książce było czymś… niespodziewanym, nieoczywistym, a czasami i krępującym.

Jestem wielką fanką thrillerów psychologicznych Klaudii Muniak, ale „Nie zabiłam” zrobiło na mnie ogromne wrażenie. Nie mogłam przestać myśleć o tej książce i historii, która działa się na kartkach papieru.

Poznając Sabinę miałam dużo różnych odczuć. Otaczała ją taka dziwna i niewyjaśniona aura, której nie rozumiałam do końca, i właśnie przez to czułam ogromne napięcie. To jedna z tych bohaterek, która jest nieprzewidywalna, której paranoja i umysł działają w tak prosty a zarazem skomplikowany sposób, że potrafi wywieźć czytelnika w pole.

Niewyjaśnione zbrodnie, zagadki i cała ta otoczka nieufności powodowały, że lektura trzymała w napięciu do ostatniej strony. I szczerze? Kompletnie nie spodziewałam się takiego obrotu spraw. Intrygi sprawiają, że lektura „Nie zabiłam” jest połączeniem iluzji i emocji, które prześladują aż do końca. Ogromnie polecam!

Wiele zagadek, tylko jedna odpowiedź!

Życie Sabiny nie było łatwe, nadal sprawia ono trudność. Wszystko nie układa się tak jak trzeba, a do około wirują zaburzenia depresyjno-lękowe. Teraz poddaje się innowacyjnej terapii. Gdy ginie kobieta, która była odpowiedzialna za jej zwolnienie - Sabina zostaje wplątana w śledztwo.

Podobała mi się ta książka. Taka oczywista nieoczywistość. Z jednej strony biedna kobieta poturbowana przez życie, a z drugiej zagadkowe morderstwo i ona w nie wplątana. Ale czy aby na pewno wszystko jest takie oczywiste? Czy jedno zwolnienie doprowadziło do morderstwa? Jaki byłby motyw?

Całą historię widzimy z dwóch perspektyw: oczywiście Sabiny i... Komisarza Witolda Miłka. Jego część jest taka typowo śledcza - przesłuchania, rozmowy z kolegami z pracy. Sabina prowadzi nas przez swoje życie i lekkie nawiązanie do przeszłości. Obie części się ze sobą łączą i dają poczucie bycia w obu miejscach. Nie mamy tylko perspektywy detektywów, a jednak i oskarżonej. Ten zabieg bardzo mi się podoba. Widzimy obie strony i szukamy sami odpowiedzi na wiele pytań.

Autorka potrafiła mnie ciągnąć w ślepe zaułki. Moje domniemania co do zakończenia całej historii były różne. Lekko muskające owe zakończenie.

To było coś mega super, a zarazem całkiem inny temat na kryminał. Taki innowacyjny! Właśnie ten temat tak bardzo do siebie ciągnął - chciała wiedzieć co się stało z tą kobietą i co z tym wspólnego ma biedna Sabina. Było mi jej szkoda - jak ta kobieta mogła coś takiego brutalnego uczynić? W tym stanie? Sami zobaczcie jak się to kończy!

Bardzo, bardzo dziękuję @czwartastronakryminalu za egzemplarz! 🤗🤗🤗[Współpraca z Wydawnictwem Czwarta Strona Kryminału].

Sabina Gancarek przeszła przez koszmar dzieciństwa. Teraz jako 34letnia kobieta zmaga się z zaburzeniami depresyjno-lękowymi. Za namową lekarza poddaje się terapii z użyciem nowego leku. Pewnego dnia przed jej domem zjawia się policja. Sabina dowiaduje się o zabójstwie kobiety, przez którą straciła pracę. Ta sytuacja jak i kolejne, które zaczynają się dziać wokół niej, zaczynają wzbudzać podejrzenia w prowadzącym śledztwo... Gdy dochodzi do kolejnego morderstwa pętla przerażenia coraz bardziej zaciska się w psychice Sabiny..

Autorka zaaplikowała czytelnikowi solidną dawkę mocnych wrażeń. Jestem pełna podziwu za to w jak mistrzowskim stylu została skonstruowana cała akcja tej książki. To co przeżywała główna bohaterka doprowadzało i moją psychikę na skraj obłędu. Nie mogłam z nerwów wysiedzieć w miejscu. Czytałam zachłannie, bo już chciałam wiedzieć o co tutaj chodzi. Co jest prawdą. Kto za tym wszystkim stoi. Jakież było moje zaskoczenie ,gdy wszystkie karty zostały odkryte..

Świetna uczta czytelnicza !!!!!

Dajcie się na nią zaprosić ,a nie pożałujecie!!

„(…) lęk lubi ciemność i po nastaniu świtu chowa się po kątach, aby ponownie wypełznąć z nich po zmroku. Zwykle ze zdwojoną siłą”.

Sabina Gancarek, zwyczajna dziewczyna, która z pozoru nie wyróżnia się niczym z tłumu. Ale gdy przyjrzy się jej bliżej, łatwo dostrzec, że coś jest nie tak. Mimo, że dziś jest dorosłą kobietą, jej traumatyczne dzieciństwo odcisnęło na niej swoje piętno. Wieczny brak wewnętrznego spokoju i poczucia stabilizacji sprawiły, że całe jej życie, to walka o siebie. Strach, odrzucenie i mrok – towarzyszyły jej od urodzenia. Przemoc psychiczna i fizyczna wypełniały każdy dzień.. do czasu. Naznaczona zbrodnią Sabina ciągle próbuje okiełznać zaburzenia depresyjno-lękowe. Poddaje się nawet próbie „przetestowania” na sobie nowego leku, który niedawno wszedł do użycia. W związku z możliwością wystąpienia efektów ubocznych, kobieta poddawana jest stałej obserwacji.

Podanie pierwszej dawki leku zbiega się w czasie z brutalnym morderstwem w mieście. Rozchwiana psychicznie kobieta z uwagi na fakt, że ofiara morderstwa jest jej była szefową, znajduje się w kręgu zainteresowania policji. Sęk w tym, że Sabina nie pamięta, co robiła w noc morderstwa.. choć z całych sił próbuje dopuścić do siebie rzeczywistość i wyłonić z odmętów pamięci jakiekolwiek wspomnienie. Nad kobietą zawisa fatum niewyjaśnionej zbrodni.. i jak się wkrótce okazuje, nie jednej.

„Nie zabiłam” to pochłaniający thriller. Autorka zwraca uwagę, przede wszystkim, na problem przemocy domowej. Piętnuje ludzi, którzy mając dzieci powinni obdarzać je bezwarunkową miłością i zapewniać im bezpieczeństwo, tymczasem zatracają instynkty, które ich uczłowieczają. Otwiera oczy na znamienny wpływ rodziców na psychikę i rozwój dziecka. Na konkretnym przykładzie wytyka luki systemu. Portret psychologiczny Sabiny jest pełen rys, zadr, blizn, otwartych ran. Bardzo aktualny wątek medyczny składnia do refleksji. Ta klimatyczna, mroczna historia absorbuje uwagę, budzi emocje i nie pozwala przejść obok siebie obojętnie.

Polecam.

[RECENZJA PRZEDPREMIEROWA]

NIE ZABIŁAM

Autor: Klaudia Muniak

Wydawnictwo: Czwarta Strona Kryminału

Premiera: 22.02.2023

Klaudia Muniak uznawana jest za prekursorkę thrillera medycznego w Polsce. W doskonały sposób łączy wątki kryminalne z wiedzą medyczną. Ostatnio nawiązała współpracę z Wydawnictwem Czwarta Strona czego owocem są książki z gatunku literatura obyczajowa. Aktualnie natomiast debiutuje w Czwartej Stronie Kryminału książką NIE ZABIŁAM!

TWIERDZI, ŻE NIE ZABIŁA, ALE PRZECIEŻ JUŻ RAZ POPEŁNIŁA ZBRODNIĘ…

Bardzo lubię i cenię książki Klaudii Muniak. Wszystkie thrillery mają w sobie pewną świeżość i zupełnie nowe ujęcie tematów medycznych. Mocno kibicuję Autorce i zawsze z niecierpliwością czekam na nowości. Już sama okładka książki NIE ZABIŁAM bardzo wpada w oko, świetna kolorystyka i tajemnicza kobieta. Dodatkowo na okładce znajdziemy polecajkę od Małogrzaty Oliwii Sobczak.

Główną bohaterką książki jest Sabina Gancarek – kobieta ma za sobą bardzo trudne dzieciństwo, które odcisnęło piętno na całym jej życiu. W domu rodzinnym nie zaznała miłości tylko odrzucenie, przemoc, pogardę. Teraz trudno jej odnaleźć równowagę, nie ma znajomych, stroni od towarzystwa, źle czuje się wśród ludzi. Aby zmierzyć się z codziennością wzięła udział w Narodowym Programie Ochrony Życia Psychicznego. Nowoczesny system terapeutyczny ma zastąpić standardowe leki psychoaktywne. Kobieta co kilka tygodni ma aplikowany specjalny lek – Deprotiksol. Terapia ma być maksymalnie skuteczna, a jednocześnie ma do minimum redukować działania niepożądane. Jednak w życiu Sabiny dochodzi do serii niespodziewanych zdarzeń. Kobieta zaczyna źle się czuć i ma problemy z pamięcią. Dochodzi do tego, że policja podejrzewa ją o popełnienie zbrodni. Czy Gancarek była zdolna zabić człowieka? Czy terapia, której się poddała wywołuje negatywne skutki w jej organizmie? Jaki wpływ na dorosłe życie ma przemocowy dom rodzinny?

Oprócz sprawy kryminalnej z zabójstwem kobiet, Autorka wprowadziła bardzo ciekawy wątek medyczny. Coraz częściej w naszym życiu spotykamy się z różnymi nowinkami. Technologia w każdej dziedzinie idzie do przodu. Medycyna się rozwija. Priorytetem zmian jest zawsze pomoc człowiekowi, dbałość o zdrowie i życie ludzi. Jednak nie da się przewidzieć wszystkich skutków nowych metod leczenia. Każdy organizm ma prawo zareagować inaczej na podawane substancje. Wielu ludzi podchodzi bardzo nieufnie do nowych metod leczenia, boi się negatywnych następ. Jak specjalny lek wpłynął na główną bohaterkę i do czego ją doprowadził? O tym musicie przekonać się sami sięgając po książkę. Trudnym i ważnym tematem tej historii pozostaje również przemoc domowa. Autorka pokazuje jak ogromny wpływ na dorosłe życie ma dzieciństwo w tym relacja rodzic-dziecko. Jeśli brakuje rozmowy, wsparcia i wspólnego dialogu – dziecko zamyka się w sobie, nie wierzy w siebie, ma trudności w kontaktach z ludźmi. Przemoc niszczy wszystko, wywołuje negatywne emocje i może doprowadzić do tragedii.

Klaudia Muniak zagłębia się w zakamarki ludzkiego umysłu i bardzo szczegółowo nakreśla portret psychologiczny głównej bohaterki. Informacje dotyczące przeszłości Sabiny są stopniowo dozowane co jeszcze bardziej buduje napięcie. Przyznam szczerze, że każda nowa wzmianka o dzieciństwie Gancarek była dla mnie szokująca. W pewnym momencie trudno było już uwierzyć co jest prawdą, a co wytworem wyobraźni. Czasem trudno nam sobie przypomnieć czy zamknęliśmy okno, wyłączyliśmy żelazko… ale czy można zapomnieć o tym, że się kogoś zabiło?Sabina wzbudza skrajne emocje, z jednej strony jest określana jako „dziwoląg” i osoba, której lepiej unikać, z drugiej czasami budzi współczucie. W książce nie brakuje mrocznego klimatu, a wielu wydarzeniom towarzyszy mglista i duszna atmosfera. Zakończenie zdecydowanie mnie zaskoczyło. Temat medyczny skłonił do przemyśleń, a cała fabuła z pewnością zostanie ze mną na dłużej. Klaudia Muniak wciąż w doskonałej formie. Czekam na więcej.

Co jest prawdą, co omamem, a co kłamstwem? Jedynie nasza przeszłość nas definiuje? Teraźniejszość nie liczy się? Jeśli nie pamiętamy swoich czynów to czy jesteśmy w pełni za nie odpowiedzialni? Zbrodnia pozostaje zbrodnią, lecz czasem sprawca wcale nie musi nim być …

Podobno morderca zwykle wcale nie jest obcą osobą dla ofiary. Jeśli tak na to spojrzeć to Sabina Gancarek dobrze wpisuje się w profil zabójcy Jowity Niedbalec. Pozostaje jeszcze coś, co sprawia, że w ogóle trafiła pod lupę policji. Nikogo zdaje się nie obchodzić kim jest obecnie, za to interesują się dawnymi wydarzeniami. Nawet bez zainteresowania śledczych jej życie przypomina przysłowiową jazdę bez trzymanki. Może nowa generacja leku pozwoli na opanowanie zaburzeń depresyjno-lękowych? Codziennie zmaga się z efektami trudnego dzieciństwa i jego brutalnych następstw, terapia powinna przynieść pozytywne skutki, ale jakie mogą być efekty uboczne? Wciąż wraca do niej zabójstwo matki, śmierć Jowity, z którą była w konflikcie obciąża Sabinę. Wszystko to sprawia, że krąg podejrzeń zacieśnia się, dużo wskazuje na nią, zwłaszcza, iż jeszcze nie koniec zabójczego łańcucha. Nie tak łatwo odsunąć od siebie wątpliwości i obalić dochodzeniową hipotezę. Gancarek zdaje się być w samym centrum domysłów i posądzeń, sama już nie jest pewna jaką rolę odgrywa. Niezaprzeczalnie dokonano morderstw, ale kim jest w rzeczywistości ktoś, kto aż za dobrze pasuje na sprawcę?

Niewinność była złudna. Winą łatwo obciążyć. Osądzenie kogoś niekiedy zajmuje niekiedy chwilę. Zrzucenie łatki winnego jest niezwykle trudne, bywa, że niemożliwe. Raz wydany wyrok niełatwo zmienić. Klaudia Muniak, w swojej najnowszej książce, z niezwykle osobistej perspektywy głównej bohaterki przedstawia sytuację osoby, zmagającej się ze swoją przeszłością, jej skutkami coraz dotkliwiej odczuwanymi oraz obecną sytuacją, skomplikowaną i pełną niewiadomych. Kryminalna zagadka jest skomplikowana i łączy w sobie zbrodnię oraz dawne i nowe lęki człowieka, egzystującego od zbyt długo czasu na krawędzi. Strach ma wiele twarzy, pierwszoplanowa postać pokazuje ich naprawdę dużo, każda jest prawdziwa dla niej, zaciera on również granicę pomiędzy tym co realne, a co stanowi iluzję. Niekiedy to ta druga jest brana za fakt, a pierwsze nie zostaje na czas dostrzeżone. Podczas lektury „Nie zabiłam” napięcie i niepokój odczuwalne są nieustannie, podkreślają nieprzewidywalność kierunku fabuły, a nabierające coraz to nowych kształtów podejrzenia sprawiają, że całość zaskakuje nieustannie. Tak naprawdę czytelnik utrzymywany jest w niepewności co do finału historii dalekiej od oczywistej i przewidywalnej.

Nie zapałałam miłością do twórczości Klaudii Muniak od pierwszej ani nawet od drugiej książki, ale w końcu zaczęłam zaliczać ją do ścisłej czołówki polskiego thrillera i kolejne czytane przeze mnie pozycje tylko mnie w tym utwierdzają. Ta najnowsza nie jest wyjątkiem, to prawdziwa petarda.

"Nie zabiłam" przykuwa wzrok już samą niebanalną okładką, ale warto go od niej oderwać i skupić się na treści. Jest to thriller z rodzaju tych nieodkładalnych, tym bardziej, że połączony jest niejako z klasycznym kryminałem. Atmosfera w tej powieści jest niezwykle gęsta, mimo to akcja toczy się w naprawdę szybkim tempie, Klaudii Muniak udało się pod tym względem zachować wręcz idealną równowagę, głównie dzięki konstrukcji.

Fabuła biegnie dwutorowo, mamy wyraźny podział na dwie narracje, zaakcentowany dodatkowo czcionką. Pierwsza i główna to perspektywa Sabiny utrzymana w nurcie domestic noir w połączeniu ze znakiem charakterystycznym autorki, czyli wątkami związanymi z szeroko pojętą medycyną. W drugiej towarzyszymy komisarzowi Witoldowi Miłkowi i możemy podejrzeć prowadzone przez niego skomplikowane śledztwo, w którym niektóre tropy nieustannie prowadzą do Sabiny.

Książkę czytało się świetnie, moje zainteresowanie rozwiązaniem rosło z każdą stroną, a część wątków skutecznie mąciła mi w głowie. Jednak po zakończeniu cała historia zaczyna się jakby na nowo. Jest ono na tyle nietypowe i szokujące, że dopiero po nim można w pełni zrozumieć tę fabułę, a to skłania do refleksji i analiz nie tylko ściśle związanych z tą powieścią. Myślę, że to właśnie najlepszy dowód na to, jak dobra jest to lektura, w końcu w czytaniu chodzi przede wszystkim o emocje i materiał do przemyśleń.

Muszę jednak podkreślić też walory części kryminalnej, zwłaszcza że dotychczas nie natknęłam się na rozwinięcie takich wątków u Klaudii Muniak, a zdecydowanie i do nich ma talent. Fragmenty z perspektywy policjanta na pewno były bardziej suche, konkretne, mniej emocjonalne, choć i jego męczyły wewnętrzne rozterki, to jednak wygrywał profesjonalizm, dlatego, jak już wspominałam, równoważyły natłok poplątanych i rozchwianych przeżyć Sabiny. Podobało mi się to, że autorka postawiła na żmudne dochodzenie, które stawało wielokrotnie w miejscu, a o ostatecznym rozwiązaniu sprawy zadecydował nie geniusz śledczego, lecz częściowo przypadkowy splot sprzyjających okoliczności. Dzięki temu jest jakoś bardziej realnie.

"Nie zabiłam" to doskonały, pełen napięcia thriller z mocno rozwiniętymi wątkami kryminalnymi. Historia Sabiny pokazuje nam jak niezwykła jest ludzka psychika, jak wiele pułapek się w niej skrywa i jak bardzo podatna jest na manipulacje. Polecam i nie mogę się już doczekać kolejnej książki Klaudii Muniak.

Moje 10/10.

„ Tymczasem wstydzić powinni się Ci, którzy zadbali o to, aby nasza dusza się rozleciała. Czasem jedynym sposobem, aby ją posklejać, jest właśnie pomoc psychiatryczna ”.

Z powyższym fragmentem najnowszej książki Klaudii Muniak trudno się nie zgodzić. Leczenie psychiatryczne, trauma z dzieciństwa.

Tematy wciąż wstydliwe. Omijane szerokim łukiem. A tak bardzo ważne. Potrzebne. A cały czas zapominane. Tak bardzo istotne. A tak mało się jeszcze o nich mówi. Tym bardziej cieszę się, że Autorka tak ważne zagadnienia w tej książce poruszyła.

Dziecięca dusza pragnie ukojenia, ciepła rodzicielskiej dłoni pragnie. Dotyku czułego. Uczucia. Bliskości. Tej dobrej. Jakiej powinno każde dziecko doznać. W zamian otrzymuje zimno i ból. Cierpienie i łzy. Tęsknotę za dzieciństwa namiastką. Zmartwieniem tej dziecięcej duszy jest to, ile jeszcze ciosów wymierzonych w swoje wnętrze wytrzyma. Pragnie żyć, być dzieckiem. Pragnie pomocy, ale nikt jej cierpienia zdaje się nie zauważać.

„ To, co dzieje się w naszych duszach, należy tylko do nas ”.

Dorosłość duszy nie zaznała ukojenia. Trauma nie odeszła. Okaleczona dusza boli. Wspomnienia pozostają. A wraz z nimi zaburzenia depresyjno - lękowe. Mimo tego, Sandra walczy. Walczy o siebie, o każdy kolejny dzień. Choć dorosłość nie jest jej przychylna. Poddaje się nowoczesnej terapii. Jednak to, co zaczyna się dziać w jej otoczeniu sprawia, że gubi się w tym, co jest prawdą, a co ułudą. Gdy dochodzi do morderstwa, już sama nie wie czy...zabiła.

Ta książka krzyczy. Boli.

Napięciem ocieka. Wybrzmiewa aurą dusznej atmosfery.

Ta książka to emocje. Trudne. Mocne. Smutne. Poruszające.

Ta książka to niepokojąca wędrówka meandrami ludzkiego umysłu obarczonego głęboko tkwiącą w duszy zadrą.

Ale ta książka to też nadzieja. A na co, sprawdźcie sami.