Nie pozwól mi odejść. Seria Nadmorska. Tom 2

Dzisiaj poczułam zbliżającą się jesień. Obudziłam się rano, za oknem zobaczyłam szary świat, krople deszczu po cichu uderzały o ziemię, a wiatr szeptał.

Życie też potrafi być czasem ponure, pełne utrapień i bolączek, ale warto każdego dnia szukać nadziei i szczęścia w najdrobniejszych gestach, słowie, bo choć czasem bywa trudno to warto wierzyć w lepsze jutro.

Z wielką przyjemnością wróciłam do historii Marcina i Leny, a wiedziałam, że nie będzie łatwa…

Lena postawiła wszystko na jedną kartę, to właśnie z Marcinem chce ułożyć swoje życie. Chłopak jest nieuleczalnie chory i choroba daje o sobie znać z coraz większą mocą. Czy będą potrafili poukładać swoją codzienność, czy wszystkie przeciwności losu, jakie staną na ich drodze, będą w stanie pokonać. Przyjdą chwile zwątpienia, smutku, cierpienia, ale może pomimo wszystkiego wyjdą z tego zwycięsko?

Autorka wprowadza również wątek Ady, siedemnastoletniej dziewczyny, która jest samotną matką. Nie jest jej łatwo powiązać koniec z końcem, a w kwestiach finansowych może liczyć tylko na swojego brata, ale skąd chłopak ma gotówkę?

Autorka przedstawia świat, który daleki jest od ideału, ale czy Ty, Drogi Czytelniku nigdy nie miałeś problemów? Troski z jakimi mierzą się bohaterowie są dużego kalibru. Niekiedy człowiek pod naporem kłopotów odsuwa się od innych, ale to nigdy nie jest dobre rozwiązanie, bo to właśnie najbliżsi dadzą wsparcie nawet podczas największej życiowej burzy.

Oprócz tej dwójki jest jeszcze Ada, która również stara sobie ułożyć życie. Podziwiałam ją za jej walkę o synka. Choć młoda i nie mająca za wiele wsparcia kroczyła dumnie do przodu, aby Krzyś mógł być szczęśliwy. To historia poruszająca, pełna emocji, również tych negatywnych, ale właśnie takie jest prawdziwe życie. Niekiedy obfitujące w smutne kolory, ale zawsze znajdzie się na palecie życia jasna barwa.

Czytając każdy kolejny rozdział, który stanowił myśli bohaterów zastanawiałam się jak ja postąpiłabym w podobnych sytuacjach. Podziwiałam ich, trzymałam kciuki, bo każdy zasługuje na szczęście.

To historia taka, która może się właśnie dziać za ścianą Twojego mieszkania… prawdziwa.

I myślę, że to nie koniec, czekam na więcej 🙂

W powietrzu czuć już jesień, pomimo słonecznego dnia jest już chłodno.

Lubicie tą porę roku? Z czym kojarzy Wam się jesień?

Nie dawno czytałam książkę „Moje życie przed tobą” i od razu sięgnęłam po kontynuacje „Nie pozwól mi odejść” Anny Ziobro, wydawnictwo Dragon.

Lena wraca do Trójmiasta, aby wesprzeć Marcina w szpitalu, który jest po skomplikowanej operacji.

W tej części poznajemy Adę, siedemnastoletnią mamę Krzysia. Dziewczyna wychowuje i zmaga się z trudami macierzyństwa sama, gdzież ojciec dziecka nie chce mieć z nimi nic wspólnego. Krzyś wymaga drogiej rehabilitacji, którą chce sfinansować jej starszy brat.

Czy Marcin i Lena przetrwają próbę czasu?

Czy Ada poradzi sobie z samotnym macierzyństwem?

W kolejnej części związek Leny i Marcina zostaje poddany po raz kolejny próbie, gdyż choroba mężczyzny ponownie powraca. A Lena nadal tkwi w martwym punkcie i nie pamięta nic z minionych lat. Związek tej dwójki znów zostaje wystawiony na próbę, czy ją razem przejdą?

Kibicowałam Lenie i Marcinowi, od pierwszej części, aby im się udało, ale powiem Wam, że los nie jest dla nich łaskawy i kładzie coraz więcej przeszkód na ich drodze.

Jest to książka o nadziei, o walce o lepsze jutro, że warto pomimo problemów i wielu przeciwnościach zawalczyć o własne szczęście.

Poznajemy tu również Adę, nastoletnią mamę, która boryka się z wieloma problemami. Szczególnie ciąży jej brak funduszy na leczenie Krzysia. Moim zdaniem pomimo, że los nie jest dla niej łaskawy to  Ada stanęła na wysokości zadania i pomimo młodego wieku wykazała się niezwykłą dojrzałością.

W książce poruszone zostają trudne tematy takie jak smierć bliskiej osoby, żałoba, przyjaźń, nastoletnie macierzyństwo, akceptacja samego siebie.

Autorka zabrała mnie ponownie do świata bohaterów pełnego emocji, wyrzeczeń, trudnych decyzji i jednocześnie nasyconego życzliwością, przyjaźnią i miłością.

Obie książki polecam z całego serca.

Anna Ziobro za sprawą lektury "Moje życie przed tobą" wycisnęła ze mnie wszelkie możliwe emocje. To była wyjątkowa przygoda, pełna wzruszeń i mocnych motywów wyrwanych z prawdziwego życia, więc z przyjemnością sięgnęłam po kontynuację losów bohaterów. Wiedziałam, że i tym razem ich opowieść mnie nie oszczędzi, ale nie spodziewałam się, że autorka jeszcze bardziej spotęguje towarzyszące im troski.

W pierwszym tomie dwójkę bohaterów połączyło głębokie uczucie oparte na trudnych doświadczeniach. Piętno nieuchronnego końca rzutowało na ich szczęśliwe chwile, ale potrafili mimo to udowodnić czytelnikowi, że warto chwytać dzień, skupiać się na tu i teraz i na moment wyrzucić z głowy wszelkie troski. Ogromnie polubiłam wykreowanych przez autorkę bohaterów, trzymałam za nich kciuki i w pełni żyłam ich historią, więc w drugim tomie przepadłam od pierwszej strony. Muszę jednak przyznać, że autorka zmieniła odrobinę bieg fabuły i zaserwowała mi coś, czego zupełnie się nie spodziewałam a co jeszcze bardziej przypadło mi do gustu.

Lena zrobiłaby dla Marcina wszystko, dlatego pojawiła się w Trójmieście. Nie bacząc na obawy bliskich, ostatnią operację mężczyzny oraz poczucie, że wszystko może pójść nie tak, kobieta walczyła o miłość swojego życia. Jednak nie skupiamy się cały czas na nieuleczalnie chorym Marcinie i jego ciężkiej walce, ale obserwujemy życie, jego problematyczne kwestie oraz codzienne wyzwania. Poznajemy nowych pobocznych bohaterów, w tym siedemnastoletnią Adę, mamę Krzysia i wczytujemy się także w jej dylematy. Tym samym autorka zabarwia lekturę nowymi wyzwaniami, zagęszcza motywy, pozwala spojrzeć z dystansem na podjęte tematy i ani przez moment nie pozostawia nas obojętnym na towarzyszące bohaterom dramaty.

Autorka mocno angażuje nas w rozgrywane wydarzenia, ponieważ pisze bardzo wiarygodnie. Wydaje się, że fabuła wyrywana jest z ram codziennego życia a bohaterów równie dobrze moglibyśmy spotkać na ulicy. To bardzo ważne, szczególnie w przypadku powieści obyczajowych, więc tym mocniej odbieramy samotną nastoletnią matkę, chorego mężczyznę, wsparcie bliskich czy choćby kosztowne leczenie. Jednak mimo ogromu nieprzyjemnych momentów powieść niesie ze sobą solidną porcję nadziei na lepsze czasy, więc wszystko jest tutaj odpowiednio zrównoważone.

Po raz kolejny Anna Ziobro zabrała mnie w piekielnie emocjonalną podróż, która nie dawała mi spokoju nawet po odłożeniu lektury. Losy bohaterów okazały się wyjęte z prawdziwego świata a lawina trudnych do zaakceptowania sytuacji przytłoczyła ich tak mocno, że oczekiwali ratunku od samego czytelnika. Mogłam więc zadedykować im tylko moje wsparcie, które trwało od pierwszej do ostatniej strony a "Nie pozwól mi odejść" zapisało się w mojej pamięci jako jedna z lepszych książek jakie miałam okazję czytać.

Lena przyjeżdża do Trójmiasta by być bliżej Marcina z którym planuje ułożyć sobie życie. Marcin który jest nieuleczalnie chory właśnie przeszedł operację i oboje zdają sobie sprawę że ich życie nie będzie łatwe. W Trójmieście Lena poznaje Adę nieletnią matkę Krzysia. Chłopczyk jest wcześniakiem i potrzebuje kosztownej rehabilitacji, na którą jej nie stać. Nieoczekiwanie pomoc w pokryciu kosztów leczenia proponuje Adzie jej starszy brat. Tylko skąd ma taką ilość pieniędzy...

„Nie pozwól mi odejść” to kontynuacja losów bohaterów "Moje życie przed tobą", w której poznajemy dalsze losy Leny i Marcina ale i pojawiają się nowi bohaterowie. Autorka po raz kolejny udowodniła, iż potrafi swoimi niebanalnymi historiami poruszyć najczulsze struny i wzbudzić ogrom emocji. To historia o miłość, samotności, wsparciu i zaufaniu. Pokazuje, że w życiu są takie rzeczy o które zdecydowanie warto walczyć pomimo przeciwności losu. Książka porusza ważny temat wczesnego i samotnego macierzyństwa. Uzmysławia jakie trudności Ada spotyka na swojej drodze, jak często jest oceniana. Jej świat zmienił się diametralnie, a z beztroskiej nastolatki musi stać się zarówno matką i ojcem. Uświadamia również jak brak rozmowy czy niedopowiedzenia mogą wszystko zniszczyć. Jak istotne jest wsparcie najbliższych nawet wtedy gdy jej nie chcą i odrzucają tą pomoc. Pokazuje ograniczenia osób niepełnosprawnych, ich rozterki i dylematy. Całość jest również pełna nadziei i wiary w lepsze jutro. To cudowna historia która mnie pochłonęła.

"Nie pozwól mi odejść" jest kontynuacją powieści "Moje życie przed tobą", w której poznajemy dalsze losy Leny i Marcina. Jednakże te postaci ustępują nieco miejsca nowym, którzy także mają nam wiele do zaoferowania. Anna Ziobro ponownie poruszyła struny moich emocji. Trudno było mi oderwać się od książki.

Chciałam wiedzieć jak Marcin radzi sobie z chorobą. Łatwo nie jest. Facet ma charakter! Jego duma, obcesowość i obojętność przekłada się na bliskich, którzy z nim współcierpią. Ale miłością i cierpliwością można zdziałać cuda, prawda? W końcu przecież każdy kiedyś pęknie...

Historia Leny i Marcina udowadnia, że trzeba walczyć o to na czym nam zależy. Wskazuje również, że czasem warto czekać na to, co najlepsze. Widzimy jak w relacjach międzyludzkich istotne jest wsparcie, bezinteresowna pomoc, akceptacja, zaufanie i szczera rozmowa. Z kolei poświęcenie, samotność, przemijanie, wczesne macierzyństwo, przyjaźń i zaufanie, które tak łatwo stracić, wykluczenie, brak miłości i akceptacji, walka z niskim poczuciem wartości to dodatkowe tematy, na które warto zwrócić uwagę i które skłaniają do wielu przemyśleń.

"Nie pozwól mi odejść" to powieść niosąca nadzieję i wiarę. To książka pozwalająca zrozumieć lub przypomnieć nam co w życiu jest ważne i ważniejsze, a przede wszystkim brać z niego jak najwięcej. Przenosi nas do nadmorskiego krajobrazu, gdzie poczujemy zapach morza, lata i kwiaty z ogrodu babci Malwiny. Polecam gorąco! 

Jan Kochanowski kilka stuleci temu napisał fraszkę "Na zdrowie". Cytując "Ślachetne zdrowie, Nikt się nie dowie, Jako smakujesz, Aż się zepsujesz".

To ona przyszła mi na myśl w trakcie lektury najnowszej powieści obyczajowej Anny Ziobro. "Nie pozwól mi odejść" to dalsza część historii Leny i Marcina, których poznaliśmy w książce "Moje życie przed tobą".

To właśnie Marcin w młodym wieku przekonał się, jak to jest stracić zdrowie. Los go nie oszczędzał. Musiał wiele przejść i wiele wycierpieć.

Pewnego dnia poznaje Lenę i w jego życie wkrada się miłość. Niestety jego choroba postępuje. Marcin musi poddać się kolejnej operacji.

Czy Lena z nim zostanie? Czy ich związek przetrwa wszelkie przeciwności?

"Nie pozwól mi odejść" to powieść, która potrafi poruszyć czytelnika. Główni bohaterowie zmagają się z wieloma przeszkodami. Są silni, odważni, ale zdarza się, że mają gorszy dzień.

W tej części lepiej poznajemy nową postać. Ada to nastoletnia, samotna matka, która robi wszystko, żeby jej synek odzyskał zdrowie. Finansowo pomaga jej brat Sebastian. Skąd ma pieniądze?

Autorka jak zwykle porusza trudne tematy, które mogą dotyczyć każdego z nas. Potrafi wspaniale przelać na papier ludzkie uczucia, dylematy, obawy. Jej bohaterowie nie są papierowi, ani płytcy. Łatwo jest się z nimi utożsamić i im sympatyzować.

W książce nie zabrakło różnorodnych emocji. Jednak wydarzenia i zakończenie były zbyt przewidywalne.

Nie zmienia to faktu, że powieść połyka się w ekspresowym tempie.

Czytajcie, na zdrowie.

Lena przyjeżdża do Trójmiasta by towarzyszyć Marcinowi w trudnych dla niego chwilach po przebytej operacji. Pewnego dnia poznaje Adę- siedemnastoletnią matkę małego Krzysia. Dziewczyna pomimo swojego młodego wieku, robi wszystko by zapewnić swojemu synkowi odpowiednią opiekę, tym bardziej, że Krzyś wymaga drogiej rehabilitacji. Mimo iż ojciec dziecka nie chce mieć z nim nic wspólnego, Ada może liczyć na pomoc brata. Nieoczekiwanie Sebastian proponuje Adzie pokrycie kosztów leczenia Krzysia. Dziewczynie ciężko uwierzyć, że zaoferowane pieniądze pochodzą z legalnego źródła.

"Nie pozwól mi odejść" to kontynuacja losów Leny i Marcina, bohaterów powieści "Moje życie przed Tobą". Przyznaję, że po skończeniu pierwszgo tomu odliczałam dni do premiery kolejnej powieści Autorki. Cieszę się, że nie trwało to długo.

Poraz kolejny historia napisana przez Anię wywołała we mnie mnóstwo emocji. To historia, w której Autorka porusza bardzo trudne tematy, czym skłania czytelnika do refleksji. Pokazuje nam, że nie zawsze jest tak, jak sobie zaplanujemy. Życie nas zaskakuje, tak jak swoją powieścią zaskoczyła mnie Ania.

Już nie raz pisałam, że Autorka ma niebywały talent do tworzenia portertów swoich bohaterów, tym razem nie było inaczej. Bohaterowie powieści Anny Ziobro są niezwykle prawdziwi, silni i zdeterminowani.

Historia Leny i Marcina wciąga nas od pierwszych stron I nie pozwala się odłożyć nawet na moment, razem z głównymi bohaterami przeżywania ich rozterki i dramaty. To taka historia, która nas pochłania a na koniec zmusza nas do przemyśleń i zastanowienia się nad własnym życiem. Obok tej książki nie można przejść obojętnie.

"Nie pozwól mi odejść" to przepiękna, pełna emocji historia, która nie da o sobie tak szybko zapomnieć. Polecam.

„Nie pozwól mi odejść” to kontynuacja losów Leny i Marcina, których poznajemy w książce „Moje życie przed Tobą”. Pierwsza część zostawiła mnie z dużym apetytem na więcej, więc po kontynuację sięgnęłam dość szybko. I cóż mogę powiedzieć? Ludzie! Czytajcie to! W tej książce jest masa emocji, a wszystkie przeżywa się wspólnie z bohaterami. Nie brakuje tu wzruszeń, ale sporo jest też gniewnych odczuć. Autorka kolejny już raz zaskakuje i pokazuje, że możemy snuć plany, a życie i tak pisze własny scenariusz. Bardzo podoba mi się to, jak charakterystycznych bohaterów stworzyła Anna Ziobro. Ich siła i determinacja zwraca uwagę na to, co się w życiu liczy. A pisanie rozdziałów z perspektywy różnych postaci dodatkowo tworzy napięcie i rozbudza ciekawość. Czy ta historia ma pozytywne zakończenie? Tego wam nie zdradzę, ale możecie przekonać się sami sięgając po tę książkę.

Chciałabym napisać, że kolejną książkę Ani wzięłam z radością, rozkoszowałam się treścią, celebrowałam słowa. Jednak nic z tego.

Ja wpadłam w tę książkę jak dzika świnia w żołędzie, jadłam, żarłam, bekałam i sięgałam po jeszcze. Rodzina odeszła w zapomnienie, mąż głodny nie miał siły wstać od komputera, pies zrezygnowany siedział patrząc na drzwi a ja oddawałam się szaleństwu, które można nazwać ziobromanią.

Dalsze losy Leny i Marcina ( słownik podpowiada Mellera, ale ja akurat nie o tym) pochłaniałam z prędkością światła. Czułam się wściekła na samą siebie, że nie jestem w stanie dawkować sobie tej historii. Chciałam wiedzieć, zaspokoić ciekawość i taki czytelniczy niepokój. W końcu polubiłam tę parę, dobrze jej życzyłam a Ania nie idzie w książkach na kompromisy i zdarzyć się mogło dosłownie wszystko.

Przyznam, że to jedna z rzeczy jaka mi się podoba, właśnie ta bezkompromisowość, bo życie takie jest. Mimo ułożonych planów, sprecyzowanych oczekiwań, ono pisze nam swój własny scenariusz.

Ania nie zawodzi w swojej kolejnej książce stylem, pomysłem na fabułę, realizmem postaci i sytuacji. O wielu autorach mówi się, że można ich kochać lub nienawidzić, ale Anię można tylko kochać. Ta doskonała obserwatorka rzeczywistości w płynny i spójny sposób zabiera nas do stworzonego przez siebie świata. Jednak uważajcie, bo nawet mnie, zatwardziałą kryminałomaniaczkę zrobiła ziobromaniaczką. To właśnie po przeczytaniu książki Ani poczułam, że powieść obyczajowa może być pasjonująca, niebanalna, emocjonująca, jak to mówi Czesio po prostu zajebi...

Czy polecam? Rajuuuuuu 🥰 polecam i to jak. Ta książka, te książki (bo najlepiej zacząć od tomu pierwszego) są doskonałą rozrywką dla Ciebie, Ciebie i również Ciebie mój drogi bo panowie w gronie fanów także mile widziani.

"Nie pozwól mi odejść" to druga część losów Leny i Marcina znanych z "Moje życie przed tobą".

Marcin musi zmierzyć się z nawrotem choroby i kolejną operacją. Lena z nową rzeczywistością u boku ukochanego. Ada jest nastolatką, która zaufała niewłaściwemu chłopakowi. Teraz sama wychowuje Krzysia. Los stawia Adę na drodze Leny. I okazuje się, że życie pełne jest splotów wydarzeń i zbiegów okoliczności.

Czytałam i nie mogłam się oderwać. Kibicowałam i przeżywałam i płakałam. Chociaż jest to kontynuacja losów Leny i Marcina jest to też zupełnie nowa historia. Widzimy problemy znanych nam już bohaterów oraz calkiem nowych. Problemy niebanalne i jakby nieodpowiednie do wieku bohaterów. Ale życie takie jest. Nie oszczędza nikogo. Nie ważne ile masz lat może poddać Cię próbie, na ktora absolutnie nie jesteś gotowy. W tej części momentami postaci drugoplanowe stają się pierwszoplanowymi i to na nich skupia się historia. Niektórzy mogą być rozczarowani, ale mnie zupełnie to nie przeszkadzało. Każda z tych osób jest ważna, każda stanowi osobny puzzle w tej skomplikowanej układance losów i zdarzeń. Bez kogokolwiek obraz byłby niekompletny.

Autorka doświadcza swych bohaterów i uświadamia nas, czytelników z czym borykają się inni. Że najłatwiej ocenić po okładce, ale to trudy przynoszą efekty. Choć pełno w książce zwątpienia i trudów to jednak czuć wiarę w lepsze jutro i nadzieję, że wszystko będzie dobrze. I miłość, bo bez miłości nic nie miałoby sensu.

Pierwsza część tej serii przypominała mi w niektórych fragmentach inne popularne książki z gatunku tzw. literatury kobiecej, w „Nie pozwól mi odejść” tych podobieństw było już mniej, ale też w niektórych wątkach aktorka trochę popłynęła, bo np. to, co działo się z Sebastianem, zupełnie nie pasowało mi do tego typu powieści, tworząc trochę niewygodny dysonans.

Wątek Leny i Marcina schodzi na dalszy plan. Niby cały czas coś u niech dzieje, ale jednak losy Ady bardziej przyciągają i to jej czytelnik mocniej kibicuje. W przypadku Marcina i Leny praktycznie od początku można było się domyślić, jakie będzie zakończenie, mimo wszelkich burz i zawirowań, które pojawią się po drodze.

Książkę czyta się szybko i całkiem przyjemnie, jednak zdecydowanie nie była to powieść, która na długo zostanie w pamięci. Jeśli czytaliście pierwszą część, można z ciekawości sięgnąć po kontynuację, ale w moim odczuciu ten tom jest nieco słabszy, niż „Moje życie przed tobą”. Zabrakło mi tutaj emocji, choć autorka stawia przed wykreowanymi przez siebie bohaterami trudne decyzje, to jednak wszelkie zwroty akcji są, cóż, dość przewidywalne.

W powieści "Nie pozwól mi odejść" poznajemy dalsze losy bohaterów książki, która wywołała we mnie mnóstwo emocji i zajęła miejsce w moim sercu - "Moje życie przed Tobą". 🥰 Autorka kolejny raz udowodniła, że potrafi snuć piękne, choć niełatwe historie, mogące przytrafić się każdemu. Daje nam nadzieję na lepsze jutro i pokazuje, że nawet w najgorszej sytuacji można odnaleźć jakieś plusy. ☺️

•

Lena bez wahania rzuca pracę na norweskiej plantacji truskawek, by wrócić do swojego ukochanego. Stęskniona, pełna obaw i lęku, ale także determinacji wita Gdańsk. Marcin przeszedł właśnie kolejną skomplikowaną operację i wie, że życie z nim nie będzie sielanką. Jego niepełnosprawność już na zawsze będzie towarzyszką ich związku. Czuje się ciężarem dla Leny i próbują ją od siebie odepchnąć. Jednocześnie bardzo ją kocha i pragnie spędzić z nią resztę życia.

Zmęczona długą podróżą kobieta postanawia zajrzeć najpierw do mieszkania, odświeżyć się, zjeść coś szybkiego i wreszcie odwiedzić Marcina. Po drodze jej uwagę przykuwa młodziutka dziewczyna drzemiąca na ławce pod blokiem i znajdujący się obok niej wózek z płaczącym niemowlakiem. Zaniepokojona Lena budzi nastolatkę i tak zaczyna znajomość z samotną, przemęczoną Adą i jej przedwcześnie urodzonym synkiem. Jak się później okazuje dziewczyny mają ze sobą coś wspólnego.

•

Poruszająca opowieść o sile miłości, akceptacji, o zmaganiach z chorobą i wczesnym macierzyństwem. Przestrzega nas, że łatwo jest zdecydować za kogoś, odrzucić pomoc i zostać samemu. Zmusza do refleksji nad własnym życiem. Polecam serdecznie! 😍

•

Za egzemplarz bardzo dziękuję @wydawnictwo_dragon . ❤️