Znaki na niebie i ziemi

Joanna musi podjąć kilka trudnych decyzji. Wyjeżdża z Warszawy, żeby przemyśleć swoje dotychczasowe życie i zmierzyć się z ciężką próbą. Poznaje nowych ludzi, którzy stają się jej coraz bliższi, jednak czy warto zacząć wszystko od nowa?

Lubicie Nicholasa Sparksa? Jeżeli tak to z pewnością pokochacie również Kasię Keller. Właśnie z tym autorem skojarzyła mi się Jej twórczość, a historia Joanny pod pewnymi względami przypomina mi książkę "Bezpieczna przystań", niby podobne, a jednak dwie różne, wspaniałe historie. Pióro Kasi jest lekkie, przyjemne i ciepłe, sprawia, że ma ochotę przytulić się książkę i bohaterów, choć nie wszystkich. Większość bohaterów pokochałam od razu, ale pewna dwójka nie zyskała mojej sympatii, a nawet i wręcz przeciwnie, stała się moimi wrogami.

W historii mamy prawdziwych bohaterów z prawdziwymi problemami, rozterkami i marzeniami. Marzeniami o które warto walczyć, ponieważ o swoje szczęście walczyć należy, mimo iż nie zawsze jest łatwo. Autorka pokazuje nam, że nic nie dzieje się bez powodu, wszystko co nam się przydarza jest po coś, to jest znak z nieba i ziemi.

Są tu również sytuacje, które mnie rozśmieszyły, więc za to również dodatkowy plus. Cieszę się, że podczas tej historii mogłam przemyśleć kilka różnych spraw, może nawet i wzbogacić się o jakąś tam wiedzę, ale również pośmiać się, a przede wszystkim dobrze spędzić dwa wieczory.

Wiem, że nie każdy lubi książki obyczajowe, jednak jeżeli ktoś chce spróbować się do nich przekonać, to na pewno warto wziąć tę pozycję pod uwagę.

„Życie jest za krótkie, żeby oddychać jednym płucem. Trzeba nabierać powietrza w oba i żyć pełną piersią”.

@@@

Joanna – kobieta, na którą patrząc z boku moglibyśmy pomyśleć, że w życiu ma już wszystko – dobrą pracę, męża senatora, swój dom… Jednak praca zawodowa i wydarzenia z przeszłości zepchnęły na dalszy plan przyjaźń. Joanna a właściwie Dżoana w wielkim świecie czuje się samotna. Czara goryczy się przelewa, gdy po powrocie z pracy przypadkiem słyszy telefoniczną rozmowę męża….. W pośpiechu pakuje walizkę i postanawia wyruszyć przed siebie…

Wydarzenia z przeszłości Joanny odkrywane są powoli. Dowiadujemy się z nich, że ta kobieta pod maską makijażu skrywa cierpienie, a pozory które udało się stworzyć przez ostatnie lata tak naprawdę nie pozwoliły nikomu dostać się do jej serca. I nagle przychodzi taki moment, ekstremum, po którym wszystko jest inne. Świat staje się kolorowy, śmiech głośny, a makijaż zbyteczny.

Książka skłania do przemyśleń, do zastanowienia się nad swoim życiem i nad tym, co jest dla nas ważne. Czasami smutek i ból, który trzymamy w sercu powoduje, że nie potrafimy cieszyć się z tego co dostarcza nam los. A zrezygnowanie z czegoś co nam uwiera może przynieść mnóstwo pozytywów. Wystarczy otworzyć się na nowych ludzi i nowe miejsca, a potem wziąć się w garść i zacząć żyć.

Polecam fankom książek obyczajowych, a także tym którzy chcieliby poznać nieco inne niż do tej pory pióro autorki.

Nieczęsto sięgam po powieści obyczajowe, ale byłam bardzo ciekawa czy autorka świetnych książek dla dzieci trafi i do dorosłego czytelnika. I książka spodobała mi się tak bardzo, że zdecydowałam się objąć ją patronatem.

Dżoana jest kobietą sukcesu, ma wszystko – świetną pracę, cudownego męża i wspaniały dom. Czego chcieć więcej? Pewnego tragicznego dnia jej życie okazuje się pełną pozorów farsą, a wspomnienia niedawnej traumy uderzają z nową siłą. W pierwszym, desperackim odruchu decyduje się na ucieczkę. Byle dalej, byle szybciej. Jednak żadna odległość nie uchroni jej przed podjęciem decyzji, wyborem dalszej drogi swojego życia.

Czy pomoże jej w tym miejsce, do którego dotrze? Ludzie, których napotka na swojej drodze? Czy będzie umiała dostrzec i zrozumieć znaki, które wskazują jej co w życiu naprawdę ważne? Czy odnajdzie w sobie dawną Joannę, która miała własne plany i marzenia? Która cieszyła się życiem, a nie żyła na pokaz i dla innych?

Ileż ta historia ma w sobie ciepła! Otula niczym mięciutki kocyk i rozgrzewa jak gorąca herbata z imbirem. Uświadamia, że nic nie dzieje się bez przyczyny, nie wszystkich powinno się mierzyć jedną miarą i zawsze jest czas na spełnianie marzeń. Idealna na wieczorny relaks z książką!

Kasia Keller udowadnia, że potrafi genialnie pisać nie tylko dla dzieci, ale również dorosłych czytelników.

Gorąco zachęcam do sięgnięcia po "dorosły" debiut autorki.

Dla Dżoanny nie ma rzeczy niemożliwych. Odkąd została członkiem zarządu domu mody pracuje coraz więcej i w coraz szybszym tempie. Pracuje żeby zapomnieć, bo wbrew pozorom to tu wśród obcych ludzi i natłoku spraw do załatwienia może nie myśleć o zdarzeniu, które chciałaby wymazać z pamięci. Dom nie jest dla niej synonimem szczęśliwej rodziny a jedynie adresem, który dzieli razem z mężem. Dla Sławka, wschodzącej gwiazdy sceny politycznej, żona to wizerunkowy „must have”. Każdy mężczyzna powinien wybudować dom, zasadzić drzewo i spłodzić syna, a jeśli jest się politykiem to już niemal obowiązek. Sławkowi do idealnego obrazka spełnionego mężczyzny brakuje jedynie dziecka. A co z miłością? Joanna nawet przed samą sobą nie próbuje udawać, że między nimi jest jeszcze jakieś uczucie. Dla męża ważniejsza jest opinia jego mamusi niż zdanie żony. Zresztą dla teściowej Dżoanna to wybrakowana kobieta, która zamiast dać jej synkowi upragnionego słodkiego bobaska, który tak pięknie wyglądałby na zdjęciach w kolorowych pismach ciągle stroi fochy i narzeka. Narastające problemy w pracy i w małżeństwie powodują, że Dżoanna pakuje się i wyjeżdża z Warszawy. Czy z dala od stołecznego blichtru i codziennej gonitwy stanie się znów naturalną i cieszącą się życiem Joasią?

Teresa od zawsze wiedziała, że będzie tańczyć. Kiedy poznała Piotra nigdy nie przypuszczała, że uczucie, które ich połączyło zmusi ją do podjęcia jednej z najtrudniejszych decyzji w życiu. Wiadomość o ciąży zaskoczyła ją i załamała. Dziecko oznaczało dla niej koniec kariery. Teresa najlepiej czuła się na scenie i postanowiła, że nie podda się i będzie walczyć o swoje marzenia. Kiedy Tośka pojawiła się na świecie nie chciała dłużej tracić czasu i choć Piotr „kupił pierścionek i stanął przed nią oferując wszystko, co tylko mógł jej dać – miłość, wierność, troskę i szczęście ona wybrała wolność. Zostawiła mu Tośkę i wyjechała.” Teresa, a raczej Tessa, nie czuła, że porzuca córkę. Przecież przyjeżdżała do niej kiedy tylko mogła. Planowała, że kiedy skończy karierę zabierze Tośkę do siebie, do Warszawy. A Piotr? No cóż, przyszłość zamknięta w formule ona, ON i dziecko to nie jej bajka.

***

Kasia Keller właśnie oddała w ręce czytelników swoją pierwszą powieść obyczajową. „Znaki na niebie i ziemi” to bardzo odważna premiera w której autorka nie boi się poruszać tematów o których wciąż niewiele mówi się i pisze. Myślę tu przede wszystkim o niechcianym macierzyństwie, chęci posiadania dziecka w celu osiągnięcia wymiernych korzyści, problemach związanych z zajściem w ciążę, czy ojcach samotnie wychowujących dzieci. U Kasi kobiety to silne osobowości, które decydując się na jakiś krok, robią to świadomie i zgodnie ze swoimi potrzebami. Autorka, tworząc postać Teresy, która co prawda ma w powieści pejoratywny wizerunek, nie boi się napisać, że pomimo odrzucenia roli matki jest ona spełnioną kobietą. A Piotr, choć nieudany związek pozostawił w jego sercu głębokie blizny, jest czułym, opiekuńczym tatą, który kiedy trzeba opatrzy skaleczone kolano, otrze zabłąkaną łzę i przytuli. Choć ma żal do Teresy to nie utrudnia jej kontaktów z córką bo wie, że nigdy nie będzie w stanie zastąpić córce matki. Samotne ojcostwo nie jest dla niego balastem, a wręcz przeciwnie motywuje go do bycia bardziej odpowiedzialnym człowiekiem.

Choć w powieści Kasi Keller nie brak trudnych tematów to nie przytłaczają one czytelników. Lekki i obdarzony inteligentnym humorem styl pisania autorki powoduje, że książkę czyta się z przyjemnością. Bo w „Znakach na niebie i ziemi”, podobnie jak w życiu, bohaterzy przeżywają lepsze i gorsze momenty. Czasami śmieją się do łez z przyjaciółmi, ale też zdarza się im w samotności przeżywać trudne chwile. Najnowsza powieść Kasi to premiera koło której nie można przejść obojętnie. Koniecznie ją przeczytajcie, bo jak pisze autorka, nic nie dzieje się bez przyczyny, a "Znaki na niebie i ziemi" pozwolą dostrzec Wam jak szczęśliwymi osobami jesteście.