Szukając miłości

Czasami jedno zdarzenie, nawet nieprzyjemne, może odmienić naszą przyszłość, determinując zupełnie nasze postrzeganie rzeczywistości. Dlatego też zawsze należy wierzyć w odmianę losu, zawsze też należy być czujnym, bo odmiana ta niekoniecznie – przynajmniej w krótkiej perspektywie czasu – jest dla nas korzystna. Wszystko jest jednak po coś, a los ma wobec nas plan, którego nawet nie jesteśmy w stanie przewidzieć.

Czy tak właśnie stało się w przypadku Jolanty i Bogdana, których znajomość rozpoczęła się dość niefortunnie? On potrącił ją rowerem i jeszcze obrzucił niewybrednymi, szowinistycznymi epitetami. Ona wzięła go za buca, honorowo oddając pieniądze za naprawę roweru mimo, iż wina leżała po jego stronie. Ta znajomość powinna się na tym etapie zakończyć, ale los miał wobec nich inny plan.

Jolantę niektórzy czytelnicy znają już dzięki książce pt. „I ślubuję ci…”. Autorka, Magdalena Chrzanowska, postanowiła jednak dać swojej bohaterce szansę na prawdziwe szczęście, to płynące z miłości, świadomości iż mamy przy sobie drugą osobę, nawet jeśli droga do wspólnego bycia razem jest długa i kręta. Opublikowana nakładem Wydawnictwa Replika książka pr. „Szukając miłości” stanowi jednak dowód, że nigdy nie jest za późno, by o tę miłość i szczęście zawalczyć, a także, że uczucie nie zagląda w metrykę. To książka nie tylko dla tych, który Jolantę już znają i zdążyli przejąć się jej nieszczęśliwym małżeństwem i rozwodem. To również lektura dla tych wszystkich, którzy w życiu zostali skrzywdzeni, którzy pragną mieć przy sobie kogoś bliskiego, którzy wciąż marzą o wielkiej miłości.

To, że rozpoczynamy powieść od drugiego tomu, zupełnie nie przeszkadza w jej odbiorze, bowiem poznajemy losy Jolanty i jesteśmy w stanie wyobrazić sobie, w jak trudnym położeniu była, a nawet podziwiać ją za to, jaki kształt ostatecznie nadała swojemu życiu. Po rozwodzie z obojętnym, zdradzającym ją Adamem i wyprowadzce z domu teściów podjęła studia, rekompensując sobie przerwaną poprzednio przez ciążę i małżeństwo naukę. Jej dzieci, Kamil i Agnieszka, są już dorosłe i doskonale sobie radzą w życiu, więc Jolanta postanowiła zawalczyć o swoje szczęście. Teraz, po zdobytym licencjacie pracuje w domu kultury prowadząc zajęcia plastyczne dla dzieci, mieszka w malutkim mieszkaniu, które stanowi jej azyl, ale wciąż nie może znaleźć miłości. Jej romanse nie zakończyły się szczęśliwie i już nawet straciła nadzieję, że kogokolwiek spotka. Tym bardziej nie wyobrażała sobie spotykając, a właściwie wpadając na Bogdana, że los w jakikolwiek sposób ich jeszcze połączy.

Jolanta padła ofiarą złego humoru Bogdana, ale gdyby znała przyczynę, zapewne jej podejście do mężczyzny byłoby inne. Właśnie dowiedział się, że jego żona – z którą wciąż mieszka i wychowuję dwójkę dorastających córek – złożyła pozew rozwodowy. Dowiedział się tego jednak nie od niej, choć wielokrotnie go w ten sposób straszyła, ale z listu z sądu. Na dodatek zdradzająca go od dłuższego czasu kobieta postanowiła obarczyć go winą za rozwód, za kartę przetargową uznając mieszkanie. Ostatecznie po latach związku Bogdan wyprowadza się wyłącznie z kilkoma przedmiotami, zmuszony zaczynać od nowa. Jednak nie to boli go najbardziej, tylko świadomość, że żona mogła tak postąpić i że teraz, zbliżając się do pięćdziesiątki, jest zmuszony rozpoczynać wszystko od nowa.

Bogdan nigdy nie przypuszcza, że spotka jeszcze kiedykolwiek Jolantę szczególnie, że zaczął romans z młodą mężatką, do której coraz mocniej jest przywiązany. Jednak ogłoszenie na portalu randkowym dotyczące poszukiwania osoby na bal sylwestrowy ma zaskakujący finał. Okazuje się, że jego autorką jest właśnie Jolanta, która wybiera się potańczyć z przyjaciółmi. Odpowiada na nie właśnie Bogdan, którego przeraża perspektywa samotnego witania Nowego Roku w związku z tym, że kochanka spędza ten czas u boku męża. Jak rozwinie się ta osobliwa znajomość. Czy dwójka ludzi w średnim wieku, z przeszłością i pewnymi oczekiwaniami wobec życia, będzie potrafiła znaleźć wspólne szczęście? Przekonamy się o tym dzięki lekturze książki, która bardziej przypomina powieść obyczajową niż romans. Autorka skupia się nie tylko na sferze miłosne, ale również na emocjach bohaterów, dzięki czemu ich historia staje się nam szczególnie bliska i trzymamy kciuki za ich wspólne szczęście i za to, by w końcu znaleźli miłość…

Szukając miłości

Tytuł ten wspaniale wpisuję się w tematykę romansu.

Osobiście jestem ogromnym fanem literatury miłosnej, gdy tylko w jesienne wieczory przychodzi chwila, siadam z książką chwytającą za serce, a ta zdecydowanie jest jedną z nich.

Sądzę, że każdy w tej książce znajdzie zaledwie trochę swoich miłosnych rozterek życiowych, zdecydowanie książka dla każdego, kto lubi czasem posłuchać o miłości problemach zwykłych ludzi w niezwykłym świecie. Bo przecież miłość tak jak cień człowieka, Nigdy nie wiesz, kiedy Cię dogoni.

W przypadku tej książki powiedzenie to jest trafieniem w samo sedno tego, czego oczekujemy od tego tytułu.

"Szukając miłości" to dalsze miłosne perypetie Joli znanej z "I ślubuję ci...". Byłam bardzo ciekawa tego, co jeszcze wymyśli dla swojej bohaterki Magdalena Chrzanowska.

Ile razy można zaczynać od początku? Czy łatwo poddajecie się, a może walczycie za każdym razem z taką samą determinacją i wiarą, że teraz wszystko musi się udać? Każdy z nas ma chwile zwątpienia, jednak ważne jest, by znaleźć w sobie siłę i jeszcze raz zawalczyć. Lepiej zaryzykować i żałować, że się coś zrobiło, niż poddać się bez walki, ciągle analizując za i przeciw.

Podobało mi się to, że autorka postawiła na bohaterów dojrzałych, po przejściach, a przede wszystkim wiarygodnych, z którymi można się utożsamić. Ale nie tylko postacie sprawiają wrażenie prawdziwych. Tu każdy wątek, każde zdarzenie czy sytuacja wydaje się, że mogłyby mieć miejsce w rzeczywistości. Autorka ponownie naszpikowała tę historię mnóstwem emocji, które odczuwamy całym sobą.

"Broniła się przed tym, udawała, że ta znajomość nie ma dla niej znaczenia, ale to nic nie dawało. Nie mogła nad tym zapanować. Wspomnienia oplatały ją jak nić pajęcza, która się przykleja i trudno się jej pozbyć. A przecież postanowiła nie wikłać się w żaden związek. Jednak coraz częściej dopadały ją myśli, że młodość już dawno minęła, że jest sama, i że coraz częściej czuje się samotna."

Choć przyznaję, że były takie momenty, kiedy złosiciłam się na bohaterów. Zarówno Jola, jak i Bogdan zbyt dużo myślą, analizują, zwlekają, zamiast po prostu działać, rozmawiać, zrobić krok do przodu. Wiadomo że zawód miłosny, jaki się nam przytrafia może nas mocno zdystansować do drugiego człowieka, zburzyć nasze zaufanie, ale nie można wszystkich mierzyć jedną i tą samą miarą. Trzeba podążać za głosem serca, ono zwykle się nie myli do tego co może być dla nas dobre.

"Ale jak miała znaleźć człowieka, którego będzie w stanie pokochać, który odwzahemni jej uczucia, i jej nie oszuka? Przecież do tanga trzeba dwojga. Nie, to się nie uda. Nie w jej wieku i nie po takich przeżyciach. Chyba już się zestarzeję w samotności - westchnęła. A do przytulania rzeczywiście trzeba się będzie rozejrzeć za jakimś psem albo kotem."

Historia ta udowadnia, że na miłość nigdy nie jest za późno, że każdy z nas zasługuje na zaznanie smaku szczęścia. Samotność jest dobra, ale tylko na krótką chwilę. Na dłuższą metę to się nie sprawdza. Zawsze będzie nam brakowało kogoś u boku, by chociażby zamienić z nim kilka słów, przytulić się, dzielić wspólne problemy, troski i radości. Miłość jest w życiu potrzebna jak tlen.

"Szukając miłości" to obraz strachu i obaw dwojga skrzywdzonych ludzi, którzy chcą, a uciekają. Czy Jola zawalczyła o siebie i otworzyła nowy rozdział w swoim życiu? Czy wreszcie odnalazła miłość? Sprawdźcie!

Powracamy do losów Jolanty Kryczuk, którą zdążyliśmy już poznać w pierwszym tomie I ślubuję Ci…

Jola ma za sobą trudne doświadczenia życiowe, a mężczyźni na których trafiała w swoim życiu okazywali się nie być jej godni. Sparzyła się i to nie raz, dlatego teraz z wielką rezerwą podchodzi do mężczyzn. Nie chce się wiązać, teraz zamierza korzystać z życia. Ale jak to w życiu bywa, los lubi być pierwotny. Na jej drodze pojawia się Bogdan, z którym kiedyś miała niemiłe zdarzenie nad jeziorem, gdyż potrąciła go rowerem. On również nie miał łatwo w życiu, które i jego doświadczało. Czy dwoje osób, którzy pragnąć kochać i być kochanymi w końcu odnajdą swoje szczęście i miłość?

Ile razy w życiu zdarzyło wam się zrezygnować z czegoś, gdyż nachodziły was wątpliwości? Ile razy myśleliście, a co jeśli to nie wyjdzie? A jeśli on/ona mnie skrzywdzi? Ile razy można zaczynać od nowa? I ile człowiek jest w stanie znieść? Zapewne takich myśli mieliście wiele. Jednak po przeczytaniu tej pozycji zrozumiecie, że czasem lepiej działać od razu niż rozmyślać. Lepiej zaryzykować, nie bić się z myślami, przekonać się na własnej skórze czy to się uda czy nie. Bo po co się zadręczać?

Magdalena Chrzanowska po raz kolejny napisała powieść, w której możemy spotkać samo życie. Pokazuje nam, że na miłość nigdy nie jest za późno i każdy z nas ma prawo do szczęścia. I choć w życiu nie zawsze wszystko nam się układa to jakbyśmy tego chcieli, to mimo wszystko nikt z nas nie chce być sam. Bo „samotność to straszna trwoga”, kiedy siedzisz w domu sam, nie masz się do kogo odezwać ona przenika do twojego umysłu. Ogarnia cię uczucie pustki i zdajesz sobie sprawę z tego, że nie chcesz, aby tak wyglądało twoje życie. Kiedy mamy wokół siebie życzliwą osobę to i przez życie idzie się lepiej. Kiedy masz problem możesz podzielić się z nim z kimś innym, kiedy się cieszysz, twoja radość udziela się tej drugiej osobie.

Nasi bohaterowie, czyli Jola i Bogdan pod pewnym względem są do siebie bardzo podobni. Oboje się strasznie uparci i zamiast wykonać ten pierwszy krok, wciąż dopuszczają do swojej głowy dziwne myśli, które powodują ciągłe zawahania. Obydwoje męczą się z tym, wciąż zadają sobie pytania, choć prawdę powiedziawszy oboje mają się ku sobie. W życiu już tak jest, że czasem spotykamy kogoś pierwszy raz, a od razu wiemy, że ta osoba jest wyjątkowa, że nie możemy przejść obok niej obojętnie. Nie wiem jak to się dzieje, ale tak jest, takie coś można wyczuć. I choć nie wiem czy każdy tak ma, mnie się już takie coś zdarzyło, a moja intuicja mnie nie zawiodła.

„Broniła się przed tym, udawała, że ta znajomość nie ma dla niej znaczenia, ale to nic nie dawało. Nie mogła nad tym zapanować. Wspomnienia oplatały ją jak nić pajęcza, która się przykleja i trudno się jej pozbyć. A przecież postanowiła nie wikłać się w żaden związek. Jednak coraz częściej dopadały ją myśli, że młodość już dawno minęła, że jest sama, i że coraz częściej czuje się samotna.”

Jola próbuje ułożyć sobie życie po kolejnym rozstaniu, powoli przestaje wierzyć, że miłość może się jej jeszcze przydarzyć. Mężczyźni, których spotykała na swojej drodze zawsze ją zawodzili. Dlatego teraz jest niezwykle ostrożna i nieufna. Bogdan choć się rozwiódł, wierzy, że miłość gdzieś jeszcze jest, musi jej tylko poszukać. Ale czy warto szukać na siłę uczucia? Czy w ogóle można to zrobić? Miłość zapuka do naszych drzwi wtedy, kiedy najmniej będziemy się tego spodziewać. Taka jest prawda. Przychodzi taki moment, że pojawia się ta odpowiednia osoba, która wywraca nasze życie do góry nogami i pojawia się uczucie, może nie od razu, ale po jakimś czasie. Nikt nie powiedział, że miłość jest łatwa i nieskomplikowana. Miłość wymaga czasu, zaufania i wzajemnych kompromisów. Ale jedno jest pewne, na nią nigdy nie jest za późno.

Historia naszej autorki pokazuje nam bohaterów starszych, doświadczonych, z bagażem życiowym. Takich, którzy po tylu latach, inaczej podchodzą do wielu spraw, są bardziej ostrożni (choć nie zawsze), a na pewno którzy wyciągali wnioski z własnych popełnianych błędów. To osoby rzeczywiste, które możemy spotkać na swojej ścieżce życiowej. Podobała mi się niezwykła przyjaźń pomiędzy paczką przyjaciół, którzy zawsze mogli na siebie liczyć i chętnie spędzali ze sobą czas. Myślę, że ja będąc w podobnym wieku też chciałabym mieć obok siebie takich przyjaciół.

"Szukając miłości" to historia, która pokazuje nam, że miłości nie należy się bać, że o uczuciach należy mówić otwarcie i że każdy z nas zasługuje na to, aby móc zacząć od nowa. Polecam.