Nić przeznaczenia

Tematyka wojny wspomniana w książce porusza czytelnika od samego początku.

Człowiek, który był niegdyś dla drugiego bratem, w obawie o swoje życie może stać się największym wrogiem.

Wybuch wojny rozdzielił rodzinę Wilamowskich, zmuszając większość jej członów do opuszczenia rodzinnego domu.

Posiadłość pozostaje jedynie pod opieką Rozalii oraz jej córki, Agnesy. Jednak na nieszczęście kobiet pod ich dachem dochodzi do wypadku, w którym ginie niemiecki żołnierz. Kobiety w obawie o swojej życie muszą pozbyć się ciała intruza, aby incydent nie pogorszył już i tak ich trudnej sytuacji życiowej.

Chwilowe pozbycie się problemu ciągnie za sobą kolejny, a mianowicie sprowadzenie nowych lokatorów, niemieckich urzędników, którzy bez zahamowań przejmują posiadłość kobiety, a właścicielka domu staje się ich gospodynią.

Książka ukazuje nam w szczególności problemy ludności polskiej w czasie okupacji.

Godność zwykłego człowieka zostaje zmiażdżona pod butem okupanta. Przymusowe prace, zakaz wyrażania własnych poglądów, a jedynie ciągłe posłuszeństwo wobec wroga zdają się być jedynym sposobem na przeżycie.

Autorka w swojej powieści odnosi się w sposób autentyczny do wydarzeń z II wojny światowej, ukazując przede wszystkim zachowania zwykłych ludzi obawiających się każdego dnia o własne życie. Bohaterzy tamtych trudnych zdarzeń starają się uczynić wszystko co w ich w mocy, aby móc cieszyć się kolejnym dniem swojego istnienia.

Lektura skierowana jest do osób interesujących się literaturą wojenną, co w gruncie rzeczy jest trudną tematyką, wzbudzającą emocje w każdym czytelniku.

Niemniej jednak uważam, że warto zapoznać się z twórczością autorki i poznać jej spojrzenie na wydarzenia z tamtych lat.

„Jesteśmy utkani z muślinu, delikatni, ale mocni. Chowamy to co najcenniejsze, ale też mamy serca przykryte tkanym powietrzem”.

Z przyjemnością, niecierpliwością i niepokojem wzięłam do ręki drugi tom „Sagi Muślinowej”. Wojenna zawierucha trwa w najlepsze, zbiera swoje okrutne żniwo. Rodzina Wilamowska zostaje rozdzielona, Rozalia zostaje w rodzinnym Lidzbarku. Kobieta wykazuje się dużą odwagą, pozbywając się ciała zamordowanego w jej domu hitlerowca, później z uporem walczy możliwość dalszego mieszkania w nim razem z córką Agnes. Rozalia jest przekonana, że po wojnie mąż i dzieci powrócą do domu. Agnes wiąże się z niemieckim oficerem.

Cóż to była za niesamowita, zaskakująca, emocjonująca lektura! Wielowątkowa, a przy tym bardzo spójna opowieść, wnikliwa perspektywa. Akcja toczy się swoim rytmem i intryguje, ukazuje lata 1939 – 1950. Fabuła ciekawie poprowadzona, jest realnie, naturalnie, całość dopracowana w każdym szczególe. Niepodważalnym atutem powieści są bohaterowie. Skomplikowane, autentyczne osobowości, wzbudzają w czytelniku wiele sprzecznych emocji. Nie wszystkich polubiłam, nie dało się. Cały czas miałam wrażenie, że razem z nimi przemierzałem ich kręte życiowe ścieżki.

Porywająca historia rodzinna, od której nie mogłam się oderwać. Miłość, tajemnice rodzinne, niedopowiedzenia, ludzkie pokomplikowane losy. Nasi bohaterowie muszą się zmagać z wieloma przeciwnościami losu, na każdym kroku czai się śmierć. Bolesne straty, cierpienie, niemoc, głód, rozpacz, przebaczenie, miłość, która przychodzi niespodziewanie. Silne więzy rodzinne, wzajemne poszanowanie, tradycja. Zakazane, głęboko skrywane uczucie, związki pozamałżeńskie, homoseksualizm, różne odcienie miłości w tym ta matczyna. Były też i bardzo trudne, porażające chwile, a czytanie wręcz bolało. Obóz koncentracyjny w Stutthof, okrucieństwo, bestialsko okupanta wobec więźniów poraża. Czas tuż po wojnie, dotarcie Sowieckich „wyzwolicieli”. Piekło na ziemi, które człowiek zgotował człowiekowi.

Oparta na prawdziwych wydarzeniach historia rodzinna. Od pierwszych stron chwyta za serce, zostanie tam na dłużej. Pełna kontrastów i skrajnych emocji, mądra, nietuzinkowa, ponadczasowa, napisana z rozmachem i empatią opowieść. Ukazuje ogromną siłę, jaką daje rodzina i miłość. Mam nadzieję, że to jeszcze nie koniec. Z całego serca polecam. Tatiasza i jej książki :)

Tym razem autorka Anna Sakowicz i jej bohaterowie zabierają nas do lat 1939-1950. Dużo się tutaj dzieje. Najpierw wybucha druga wojna światowa, a później atakują kacapy. Ruscy żołnierze byli i w sumie cały czas są najgorszymi potworami na świecie. Grabią, bałamucą młode dziewczyny, torturują i mordują. Czy wszyscy, z rodziny Wilamowskich przeżyją te okrutne czasy?

Wybuch wojny rozdzielił rodzinę. Głowa rodziny, czyli Wawrzyniec utknął u swojego brata. Agnieszka (Agnes) została ze swoją mamą Rozalią w ich rodzinnym domu. Doszło tam do pewnej tragedii, dlatego Franciszka ze swoją opiekunką Kasią musiały uciekać. Matka obiecała, że po wojnie je odnajdzie. Czy dotrzyma słowa? Rozalia to dzielna kobieta, która w tej części bardzo wiele przejdzie. Razem z nią płakałam. Agnieszkę również spotka wiele nieszczęść. Czy szczęście się do niej uśmiechnie?

Edzia po czasie dołączy do swojego ojca. Co przyniesie jej los? Jej historia również sprawiła, że płakałam.

Jurek w 1939 roku trafił do obozu w Stutthofie. Czy wyjdzie z niego żywy? Bardzo się o niego bałam.

Heniek nie będzie miał lżej. W tej części czeka na niego mnóstwo pułapek.

Mietek dostał się do niemieckiej niewoli. Jak on zniesie te okrutne czasy?

Co stało się z Kasią i Franią? Tego dowiecie się podczas czytania tej książki. Warto przeczytać tę historię.

Najnowsza powieść Anny Sakowicz, to istny wyciskacz łez. Nie da się czytać tej historii bez płaczu. Piękna i zarazem bolesna opowieść. Warto pamiętać co działo się w czasie drugiej wojny światowej i krótko po niej.

Najbardziej znienawidzoną przeze mnie postacią była Jadwiga Weber, która na każdym kroku knuła. Pokazywała wszystkim, że dla niej liczą się tylko kosztowności, a nie życie drugiego człowieka. Czy w chwili próby podejmie właściwą decyzję?

Najbardziej interesowała mnie historia Frani. Byłam bardzo ciekawa, kim okażą się jej prawdziwi rodzice. Miałam swoje typy, które się niestety nie sprawdziły. Czy wy też jesteście ciekawi, kto jest jej prawdziwą mamą, a kto tatą? Jeżeli czytaliście pierwszą część, czyli "Skrawki przeszłości", to wiecie, w jaki sposób Frania znalazła się w domu rodziny Wilamowskich. Jeżeli, tego nie wiecie, to odsyłam was do pierwszego tomu.

Jestem wdzięczna Annie Sakowicz, że stworzyła tak rewelacyjną sagę. Mam cichą nadzieję, że na drugim tomie nie skończy swojej przygody z rodziną Wilamowskich. Bardzo się z nimi zżyłam. Przeżywałam każdą ich stratę. Płakałam razem z nimi. W radosnych chwilach byłam obok nich. Nie chcę ich jeszcze opuszczać.

Podoba mi się klimat tej powieści. Autorka bardzo dobrze opisała ówczesne czasy.

Rozalia robiła pewne danie, które chciałam spróbować. Zastanawiałam się, jak zdobyć na nie przepis. I tu ubiegła mnie autorka. Na końcu książki znalazłam oryginalne przepisy. Bardzo za nie dziękuję i chętnie je wypróbuję. Przyznam, że nigdy nie jadłam tych potraw.

Jestem zachwycona okładką tej książki, a zwłaszcza jej wewnętrzną częścią.

I co dla mnie najważniejsze, na końcu książki znalazłam kilka słów od autorki do jej czytelników. Koniecznie powinniście je poznać.

Na uwagę zasługuje również gwara, którą posługują się nasi bohaterowie.

Na początku książki znalazłam drzewo genealogiczne rodziny Wilamowskich. Robi ogromne wrażenie.

Z czystym sercem polecam wam tę historię.

"Nić przeznaczenia 1939-1950" to drugi tom Muślinowej sagi. Nie jest to łatwa literatura jednak ja ostatnio czytam taki gatunek literacki. Wiadomo, że nikt nie zachwyca się, gdy czyta o wojnie. Jednak dla takich emocji przelanych na kartkach powieści warto zaczytać się w takiej książce.

Rodzina Wilamowskich zostaje rozdzielona przez wybuch wojny. Trafiają w różne miejsca. Ich rodzinne miasto Lidzbark staje się niemieckim miastem. Celem Rozalii, żony krawca jest obrona domu rodzinnego przed okupantami, by każdy z członków rodziny Wilamowskich miał dokąd wrócić. Kobieta musi pozbyć się zwłok zabitego hitlerowca Hansa, które leżą na podłodze w jej domu akurat w chwili, kiedy nieoczekiwanie ktoś stuka do drzwi.

Czy Wilamowskim uda się przetrwać i wrócić do rodzinnego Lidzbarka?

Czy Rozalia poradzi sobie będąc gospodynią niemieckich urzędników?

Przekonajcie się sami.

Przyznam się, że lubię czytać sagi rodzinne z historią w tle. Autorka stworzyła świetną sagę o rodzinie Wilamowskich. Ja śledziłam ich losy z zapartym tchem. Bohaterowie zmagali się z przeciwnościami losu jakie stawiała na ich drodze wojna. Autorka postarała się pokazać nam realia tych ciężkich czasów, w których przyszło żyć bohaterom powieści. Autorka opowiada nam o ich codzienności, poświęceniu, tajemnicach, marzeniach, uczuciach oraz roli kobiet. Autorka poprzeplatała losy swojej rodziny z fikcją literacką i kupiła mnie tą historią. Nie jest to lekka i przyjemna książka. Każdy wie, że wojna zmienia wszystko w życiu ludzi. Bardzo wzruszająca i nasycona emocjami. Autorka pozostawia czytelnika z przemyśleniami. Długo nie zapomnę tej sagi.

Jeśli lubicie taką literaturę to koniecznie musicie przeczytać tę chwytającą za serce sagę.

Warto przeczytać!

Polecam!

BRUNETTE BOOKS

Opowieść przedstawia czasy wojny, kiedy zwykli ludzie musieli się kłaniać żołnierzom, by tylko nikt ich nie zaczepił. Kobiety bały się ich, gdyż nigdy nie było wiadomo co im strzeli do głowy i co by musiały dla nich zrobić. Dodatkowo jedna z nich musiała oddać swoje dziecko na przechowanie. Ciężko się czyta o takich momentach, gdyż i moje serce rozdzierał wtedy ból ich rozłąki. Również nie każdy tutaj odnajdzie swoją rodzinę. Niektórzy byli zmuszeni się rozdzielić i długo nie wiadomo czy się odnajdą. Pewna kobieta ma tutaj nie lada zadanie do wykonania. Po tym jak zabiła hitlerowca, starannie rozebrała go do naga. Poodczepiała wszystkie guziki i ubrania spaliła w piecu. Rozpoczęła się sprawa jak z horroru, gdyż zastanawiali się w jaki sposób pozbyć się ciała. Dość zastanawiającym sposobem było poćwiartowanie go, ale czy faktycznie do tego doszło? Tutaj dodam, że brat kobiety chciał wziąć na siebie winę za morderstwo, gdyby ktoś ich nakrył. Wiedział co by go czekało w tym momencie, jednak dla rodziny gotów był na wszystko. To niesamowite ile można zrobić z miłości dla drugiego człowieka. Kolejną przejmującą kwestią jaka została tu poruszona, to powrót do domu. Oni tak bardzo chcieliby tam wrócić, by móc spokojne odetchnąć, by choć przez moment poczuć się bezpiecznie. Dokonują tu wielkich poświęceń i pytanie brzmi, czy wszystkim będzie dane się tam spotkać? Czy szczęście może dotknąć tutaj każdego?

Jest to tom drugi, pierwszego nie czytałam, więc nie dziwi mnie, że opowieść zaczyna się tutaj nagle. Jednak już po kilku linijkach czujemy się jak rażeni prądem, tak bardzo nas ona wciąga. Autorka zaserwowała nam ogrom uczuć, prawdziwą mieszankę emocji wpierw tych złych, byśmy później mogli docenić te dobre. Idealnie dobrała język dla postaci i zaznaczę tutaj, że nie każdy wysławia się tu tak samo.

Postacie w większości potrafią się poświęcać, są nie uparte, tylko odważne i potrafią walczyć o swoje. Rodzina zawsze jest dla nich najważniejsza i dla niej naprawdę potrafią zrobić wszystko. Opowieść bardzo mnie urzekła, gdyż pokazała, że nie ważne jak bardzo jest źle, to od nas zależy, czy będzie lepiej, czy gorzej. Nigdy nie należy się poddawać, a docenić szczęście można wtedy, kiedy jest racjonalna obawa o to, że nas nie spotka:-)

Piękna opowieść, bardzo ją polecam!

„Nić przeznaczenia” to kontynuacja losów rodziny Wilamowskich, których poznaliśmy w pierwszym tomie sagi Muślinowej. Dzięki autorce trafiamy wraz z bohaterami w lata 1939-1950, towarzyszymy im w wojennej zawierusze, która przynosi wiele zła, cierpienia, ale także nadziei na to, że po skończeniu wojny wszystko, a przynajmniej większość rzeczy wróci do dawnego stanu. Rozalia chce za wszelką cenę ochronić dom i trudno jej się dziwić, liczy na to, że jego mieszkańcy, wrócą do niego i będą mogli liczyć w nim na bezpieczną, pełną wspomnień oazę. Losy bohaterów są trudne i zawiłe, przez co bardzo emocjonalne w odbiorze. Ta emocjonalność to również zasługa autorki, jej pióra i warsztatu pisarskiego. To także, dobrze opisana codzienność w takich miejscach, jak obóz w Stutthof, szczegółowy opis lazaretu, czy innych, które pojawiają się w powieści. Autorka sprawiła, że czułam całą gamę wrażeń i emocji, od chwil trwogi, smutku, po chwilę refleksji. Czytając książki osadzone w czasach II wojny światowej, odczuwam pewnego rodzaju strach o bohaterów, którego nie czuję w innych gatunkach. Być może to śmierć czająca się na każdym kroku, a może bestialstwo ludzi wobec ludzi, tylko dlatego, że urodzili się w innym państwie, wyznają inną religię. Myślę, że wszystko to ma znaczenie i pewnie wiele innych rzeczy.

Anna Sakowicz urzekła mnie tym, jak wplotła w fabułę pewne tradycje, które oddają ducha tamtych lat. Dodało to realizmu powieści, a ja czułam się, jakbym cofnęła się w czasie. „Nić przeznaczenia” to książka, która porusza serce. Moje zostało poruszone wielokrotnie podczas lektury tej historii. Ale jest jeszcze coś, co czyni tę historię wyjątkową, to że fikcja literacka przeplata się z historią rodziny autorki. Warto przeczytać „od autorki” umieszczone na końcu książki, tam dowiemy się, które z wydarzeń miały miejsce naprawdę.

Gorąco polecam.

Kolejna część sagi o rodzinie Wilamowskich przeszła moje najśmielsze oczekiwania. Przepiękna kontynuacja losów rodziny, która skrywa swoje tajemnice. Lidzbark staje się niemieckim miastem, a celem nadrzędnym dla Rozalii jest obrona rodzinnego domu przed okupantami.

Niezwykle ciekawie autorka opisała dalsze losy dzieci Wilamowskich, ich przemiany spowodowane wojenną zawieruchą. Kupuję tą historię w całości. Czytając miałam wrażenie jakbym ich znała od zawsze. Zasiadałam z nimi do stołu, płakałam nad obciętymi skrzydłami Edzi razem z nią i Szymonem i miałam mieszane uczucia co do "znajomości" Agnesy z Maxem.

Najciekawsza była oczywiście postać Franciszki, która w pierwszej części jako noworodek nieoczekiwanie zjawiła się pod drzwiami domu Wilamowskich. Świetny styl, płynny język, mnóstwo regionalnych ciekawostek i przepięknie pokazane rodzinne tradycje, wsparcie, miłość i oddanie rodzinie, Bogu i ojczyźnie. Rzadko się zdarza żeby druga część była lepsza od pierwszej, ale w tym przypadku tak było według mnie.

Jeśli jeszcze nie znacie tej sagi to ogromnie Wam polecam z całego serca obie części Muślinowej sagi .

To była cudowna podróż do niespokojnych czasów.

Rok 1939-1950 zaczyna się na strachu, lęku, rozpaczy, a kończy na prawdziwej miłości i zwycięstwie. Autorka w piękny a zarazem straszny sposób ukazuje losy rodziny Wilamoskich, która zostaje rozdzielona, a ich rodzinny Lidzbark staje się niemieckim miastem. Rozalia wraz z Agnes bronią rodzinnego domu przed okupantami, by dzieci i mąż mieli do czego wracać. Kobiety chociaż się boją, to ze wszystkich sił próbują przeżyć. A mówię wam, że nie jest to wcale takie łatwe. Czytając tę historię nie raz po policzkach poleciały mi łzy. Historia nie jest lekka i przyjemna, lecz czyta się bardzo szybko, nie potrafiłam się oderwać. Z każdą kolejną kartką zastanawiałam się co się wydarzy, kto zginie, kto przeżyje, kogo złapią, gdzie wywiozą, kto wróci. W książce również autorka zabiera nas do obozu koncentracyjnego Stutthof, który odwiedziłam i wspomnienia wróciły, nie ma w nim nawet odrobiny radości, jest tylko śmierć i cierpienie, które jak wchodzi się za bramę uderza z ogromną siłą. Nie można nawet sobie wyobrazić ile ci ludzie musieli znieść cierpienia, ile cierpienia zniósł Jurek.

Rozalia, Agnieszka, Frania, Kasia, kobiety, które walczyły nie tylko o miłość, bliskość czy nawet o rodzinę, walczyły bo pragnęły spokoju, pragnęły końca wojny i życia bez lęku. Frania mimo swego młodego wieku, pracowała w lazarecie, patrzyła na cierpienie dzieci, serce pęka. Autorka daje nam historię od której nie sposób jest się oderwać z pewnością nie zapomnę jej długo. Polecam, książka wzruszająca i pełna ciepła oraz nadziei, oddaje hołd dla przeszłości i dla ludzi, którzy wiele wycierpieli.

Bywa, że po doskonałej lekturze, mam kilka dni czytelniczego przestoju. Wtedy dużo myślę o tym, co przeczytałam, analizuję pewne fakty i wertuję książkę wielokrotnie by utrwalić to piękno z wewnątrz. Tak, ta powieść robi wrażenie, jest nietuzinkowa, wartościowa i ponadczasowa i zostanie z czytelnikiem na długo.

Drugi tom historii o rodzinie Wilamowskich, nie jawi się niestety w jasnych barwach. Po wybuchu II wojny światowej, wszyscy członkowie klanu rozpierzchają się po Polsce. W domu zostaje jedynie Rozalia z Agnesą, które przysięgają sobie utrzymać dom po to, by po zakończonej wojennej tułaczce, rodzina mogła wrócić do domu. Niestety nie wszyscy wrócą, a jeśli już, to pokieraszowani psychicznie i fizycznie.

Tym razem Anna Sakowicz opowiada historię rozsianych po Polsce członków rodziny Wilamowskich, którzy usiłują przetrwać wojnę. Zagląda w miejsca, które zasiedlają, doświadcza ich okrutnie, w sposób, jaki robili to okupanci, głodzi ich, smaga batem, wybija zęby, zrzuca choroby, a nawet śmierć. Wszystko to po to, by zwrócić uwagę na fakt, że mimo trudnych i przerażających czasów w jakich przyszło żyć bohaterom, rodzina znaczy więcej niż chleb lub życie.

Przeplata tu losy Wilamowskich i łączy ich w pary z osobami, na które w normalnych, pozbawionych wojny czasach nawet nie zwróciliby uwagi.

Mnóstwo w tej powieści uczuć. I tych rodzicielskich, matczynych, ciepłych, ale też tych, które zawierają sporo żalu, pretensji i złości, czasem też nienawiści, odrzucenia i poczucia niesprawiedliwości. I ten pełen różnorakich doświadczeń tygiel aż kipi od emocji, nadając postaciom wyjątkowego sznytu.

Jeśli chodzi o tło historyczne, to jest wyjątkowe. Dopracowane w każdym szczególe i z pietyzmem wprowadzane do fabuły. Lidzbark, jego najbliższe okolice, a także obozy pracy i obozy koncentracyjne opisano tu niezwykle dramatycznie, ale zgodnie z prawdą. Nie ma więc tu miejsca na niedociągnięcia lub dziury.

Gorąco polecam tę nietuzinkową i oryginalną dwutomową sagę! To, pomimo bólu i cierpienia, jedna z piękniejszych pozycji na rynku.