Skrawki przeszłości. Muślinowa saga. Tom 1

Bohaterami jest wielodzietna rodzina Wilamowskich, która mieszka w Lidzbarku i tam para się krawiectwem. Ich pogodne, porządne, w miarę szczęśliwe życie pewnego dnia pryska. Los to jak loteria, nigdy nie wiadomo co w kolejnym dniu nam przypadnie na loterii. Tak jest z Wilamowskimi.

Wydarzenia, które mają miejsce są straszne i burzą ich dotychczasowe życie. Jest to początek wydarzeń, ale i zmian, jakie zajdą w ich życiu.

Nie będę wam opowiadać fabuły. Nie ma to najmniejszego sensu. Jest ona wspaniale nakreślona, wielowątkowa i zabiera czytelnika do innego, wyjątkowego świata, świata, którego już nie ma, a który autorka wspaniale przed nami maluje.

Wciąga sama historia rodziny Wilamowskich, porusza dramat dziecka, które umiera, ale i intryguje skąd wzięło się nowe dziecko, co się dalej stanie.

Jednak największym atutem Sagi Muślinowej jest wspaniałe oddanie historycznych szczegółów. Wszystkie wydarzenia, małej i wielkiej historii, są wspaniale opisane, zręcznie poprowadzone, bogato udokumentowane, poparte bogatym reaserchem co od razu rzuca się w oczy. Anna Sakowicz zadała sobie bardzo dużo trudu żeby o okresie międzywojennym, o życiu w Lidzbarku, ale nie tylko, zgromadzić tak bogaty materiał źródłowy. Dzięki temu i tak porywająca historia, jest jeszcze ciekawsza, jeszcze bardziej wciąga. A samo miasto jest równoprawnym bohaterem obok rodziny Wilamowskich.

Z lektury będą zadowoleni zarówno miłośnicy historii, jak i wielbiciele sag rodzinnych. Całość mistrzowsko napisana, wspaniale dopracowana.

Wilamowscy to różnorodna, spora rodzina. To ludzie, których trudno nie polubić, mimo iż charaktery niektórzy mają ciężkie. Bardzo się z nimi zżyłam i niecierpliwie czekam na dalszy ciąg ich losów.Rodzina krawca Wawrzyńca Wilamowskiego poprzez swoją niedoskonałość i wyjątkowe pióro pisarki sprawia, iż lektura jest wyjątkową przyjemnością, a bohaterowie stają się bliscy jak żadni inni. Polecam.

BRUNETTE BOOKS

Kto z Was lubi czytać sagi rodzinne?

Autorka zabiera nas w podróż do Lidzbarka z lat dwudziestych ubiegłego wieku.

Poznajemy rodzinę krawca Wawrzyńca Wilamowskiego, który mieszka z żoną Rozalią i dziećmi. Pewnej marcowej nocy w ich domu wydarza się tragedia. Zmęczona Rozalia podczas karmienia kilkudniowej Nastki zasypia i niechcący przydusza niemowlę. Właśnie wtedy do domu Wilamowskich trafia podrzucone dziecko. Posłaniec twierdzi, że dziewczynka jest małą Wilamowską.

Czyją córką jest maleńka dziewczynka?

Wawrzyńca czy jego niepełnoletniego syna?

Jak potoczą się losy dziewczynki i rodziny Wilamowskich?

Przeczytajcie i sami sprawdźcie.

"Skrawki przeszłości" to historia, którą autorka napisała na podstawie wspomnień swoich przodków i splotła je z literacką fikcją.

Autorka wykonała kawał dobrej pracy, bo trzeba mieć ogromny talent i obszerną wiedzę, żeby pisać o czasach wojennych w taki sposób, aby zaciekawić czytelnika. Bohaterowie powieści są bardzo autentyczni i poznajemy ich historie z życia codziennego.

Tajemnice, romanse, skandale, szantaże to wszystko sprawi, że nie oderwiecie się od tej książki dopóki nie rozgryziecie rodzinnych sekretów bohaterów powieści.

Jeśli lubicie czytać literaturę, w której możecie cofnąć się w odległą przeszłość i poznać historię, która rozgrywała się w przedwojennym miasteczku to koniecznie zajrzyjcie do tej książki.

Gwarantuję Wam, że nie wyciągnięcie nosa z tej książki, a później będziecie z niecierpliwością czekali na drugi tom tak jak ja.

Coś wspaniałego!

Rewelacja!

Polecam gorąco!

Z czułością obrazująca barwną linię życia rodzinnego, akcentująca rzetelnie oddany kontekst historyczno-polityczny, będący wyraźnym tłem do kreacji nasączonych emocjami zdarzeń, eksponująca tajemnice ściśle spowijające prozę dnia.

Niesiona nurtem symbolicznego muślinu, historia ukazuje skrojoną codzienność, osadzoną na lidzbarskich ziemiach w latach 1928-1939, poprzetykaną nićmi sekretów, skrzętnie skrywanych przed oczami innych, niepewności, determinujących nie zawsze słuszne wybory, oraz kłamstw, które koniec końców otulone światłem dziennym, ranią znacznie dotkliwiej niż od razu poznana prawda. „Skrawki nadziei” to saga w wysublimowany sposób kompilująca wyraziście nakreślone realia międzywojnia, rzucające subtelny cień na życie Wilamowskich, oraz z autentyzmem odzwierciedlone losy wielodzietnej familii, pozwalając na przestrzeni lat, doświadczyć ich osobowościowych zmian i charakternego procesu dorastania oraz starzenia się. Fabularny fundament, wokół którego oscyluje powieść, stanowi portret Franciszki, małej dziewczynki podrzuconej zaraz po narodzinach – odbiorca pewnie brnie przez mgłę enigmatyczności owiewającą postać najmłodszej Wilamowskiej, by na ostatnich stronach z zaskoczeniem dopasować klocki układanki do ich właściwych miejsc. Malowniczo naszkicowane piórem ze słów Anny Sakowicz pogranicze dwóch byłych zaborów, w obliczu licznych podziałów, które zatrważają surowym wydźwiękiem, za nic mające tragiczne implikacje zainicjowane na ich podłożu, tradycję i kulturę, często podszyte obecnie wywołującymi uśmiech na twarzy zabobonami, jawi poczuciem naturalnej swojskości i ciepła, rozgrzewającego czytelnicze serce. Wrażenie sielankowej osnowy to jednak tylko iluzoryczne złudzenie, treść opiewa bowiem w rozliczne dramaty ocierające się wręcz o głośne skandale, a łzy mimowolnie napływające do oczu, tylko świadczą o emocjonalnej skali owych wydarzeń. Doznania intensyfikuje świadomość inspiracji autorki egzystencjonalnymi kolejami własnej rodziny – odciskające swój ślad na realnym drzewie genealogicznym incydenty, z wirtuozerią przenikają się z taflą fikcji literackiej, nie pozwalając rozróżnić, które okoliczności przekraczają ramy wyobraźni, a które swoiście się nich trzymają. Tym samym Anna Sakowicz intencjonalnie zasiewa w czytelniku ziarno, kiełkujące potrzebą eksploracji życiorysu własnych przodków. W końcu najbardziej intrygujące historie tka samo życie, prawda? To z pasją i wrażliwością rozpisana kompozycja rodzinnych zmagań z przeciwnościami, kładąca nacisk na rolę kobiet i rozkwitającą emancypację. Treść łączy skrawki – charakterów, konfliktów, miłości, nienawiści – tworząc zapierające dech w piersiach sukno, na którym wyszyto jawnie odczuwalne uczucia, owinięte całunem mroku rzutującego widmem najgorszych lat w dziejach ludzkości. Ten tom to tylko preludium do cierpienia i traum, które doświadczą Wilamowskich jarzmem wojennej zawieruchy – tak na dnie serca czuję…

Uwielbiam sagi, kiedy dostałam propozycje recenzji sagi muślinowej nie wahałam się ani chwili.

Historia zaczyna się gdy umiera seniorka rodu Franciszka. Młodsze pokolenie zdaje sobie sprawę, że tak naprawdę nie wiele wiedzą o pochodzeniu swojej rodziny.

Autorka w tym momencie przenosi nas do Lidzbarka, małej miejscowości, w której zamieszkuje rodzina Wilamowskich. Pewnej nocy kiedy umiera ich nowo narodzone dziecko, przychodzi posłaniec i wręcza Wawrzyńcowi zawiniątko, a w nim dziecko. Rodzina postanawia nikomu nie wspominać o śmierci Nastki a podrzucone dziecko traktować jak swoje własne. W tej sposób Franciszka odebrana swojej matce, trafia pod dach Wilamowskich.

Czyje to dziecko i kto jest matką? Na to pytanie próbuje odpowiedzieć Wawrzyniec, czy to jego dziecko, a może syna?

Anna Sakowicz stworzyła historię, opartą na prawdziwych wydarzeniach, opowieść pełną różnorakich emocji. Poznajemy zwyczaje Warmii, ich gwarę, autorka naprawdę przygotowała się do tej powieści perfekcyjnie i dzięki temu oddała w nasze ręce perełkę, książkę niezwykłą.

Ja już czekam na kolejny tom, który pojawi się w kwietniu 2023.

A za egzemplarz i współpracę bartetową dziękuję wydawnictwu Luna.

Historia toczy się w okresie 20-lecia międzywojennego. Dość często pomijanym, rzadko wspominanym. Przenosimy się do małej miejscowości jaką jest Lidzbark. Poznajemy tam rodzinę Wilamowskich w dniu, w którym umiera ich najmłodsze dziecko. Wtedy też, do ich domu puka tajemniczy mężczyzna, który podaje zawiniątko mówiąc, że "jest to mała Wilamowska" i prędko odchodzi. Dziecko otrzymuje imię Franciszka. Dlaczego jednak mężczyzna ten uważa, że dziecko jest potomkiem Wilamowskich? Czy prawda wyjdzie na jaw?

To moje pierwsze spotkanie z twórczością Autorki. Trochę zamysł przypomina mi "Stulecie winnych". Lekkie pióro Pani Anny oraz świetnie wykreowani bohaterowie sprawiają, że mimo dość obszernej ilości stron, książkę czyta się bardzo szybko i ciężko ją odłożyć. Mamy tutaj wątki historyczne, ale są tylko tłem. Fabuła skupia się na polskiej rodzinie. Pokazuje realia życia w tamtych czasach - dialogi , kulturę i przywiązanie do tradycji, a czasem i wiarę w zabobony. Nie jest to jednak sielanka, mamy tutaj dramaty, traumy ale również chwile szczęścia.

To co mnie urzekło to, to, że Autorka uchyla nam nieco drzwi do historii własnej rodziny. Powieść napisana jest na podstawie "skrawków przeszłości", wspomnień jej przodków. Choć przeplatane jest także fikcją, to czytając ją, odnosi się wrażenie jakbyśmy patrzyli z boku na te wszystkie wydarzenia.

Ta pozycja wzruszy, momentami wywoła uśmiech oraz da Wam lekcję historii i kultury polskiego społeczeństwa z okresu międzywojennego. Ja z niecierpliwością czekam już na kolejny tom, który zabierze nas w czasy II wojny światowej.

Anna Sakowicz z wielką wrażliwością napisała historie swojej rodziny. Dopracowana ,dopieszczona w każdym calu z przyjemnością było przenieść się w te czasy gdzie była inna mentalność ludzi, ich zwyczaje, zachowania i przekonania . Pięknie pokazana jest historia Lidzbarka które zachwyca swą prostotą. Autorka zachwyca nas swą historią od pierwszej strony. Tajemnice ,romanse i skandale tak mnie wciągnęły że nie mogłam odłożyć tej historii dopóki nie skończyłam.

Polecam całym sercem bo to niesamowita historia do przeszłości którą jestem zauroczona. Czekam oczywiście na dalsze losy bohaterów książki.

Akcja książki toczy się w 20 leciu międzywojennym. Poznajemy rodzinę Wilamowskich od dnia, gdy feralnej nocy umiera ich najmłodsze dziecko, Nastka, a ktoś podrzuca pod drzwi dwa dni młodszą dziewczynkę, której nadają imię Frania.

Niezwykły jest klimat tej książki, bo tacy też są jej bohaterowie. Nakreśleni pieczołowicie, z detalami, nie sposób ich nie polubić i się z nimi nie zżyć.

Codzienne życie mieszkańców miasteczka z pogranicza byłych zaborów: pruskiego i rosyjskiego, niby zwyczajnie spokojne, raz po raz zostaje przecięte jakąś nowiną, która elektryzuje wszystkich jego mieszkańców. Topielica w rzece, zakazany romans czy pożar kamienicy. Te i wiele innych wydarzeń tworzą niezwykle barwną fabułę.

Język i styl autorki bardzo mi się podoba. Czytałam z niekrytą przyjemnością i jednocześnie nie chciałam skończyć czytać. Była to niezwykle przyjemna podróż po kartach historii, a jednocześnie życiu zwykłych ludzi tej epoki.

Niezwykle przypadły mi do gustu swego rodzaju smaczki, które elektryzowały mnie i jeżyły włos na głowie podczas czytania. Mam na myśli najmłodszą bohaterkę książki- Franię. Jej zabawy z Walusiem... i zaborczość względem matki przywoływały w pamięci niektóre ze strasznych filmów, które jako dziecko oglądałam.

Ogólny klimat książki był dla mnie niezwykle przyjemny. Autorka stworzyła dzieło, które trudno odłożyć. Losy bohaterów chce się poznawać, ich świat, marzenia, tęsknoty i bolączki. Bardzo wyważona lektura. Mimo iż tło ma historyczne to historia naszego kraju nie dominuje historii rodziny. To uważam za ogromny atut tej książki. Czyta się z przyjemnością, bez ciężkiego ładunku emocjonalnego, choć powodów do wzruszeń nie brakuje.

Z niecierpliwością czekam na dalsze losy bohaterów muślinowej sagi, a Wam serdecznie polecam jako lekturę na jesienne wieczory.

Lubię rodzinne sagi, choć zazwyczaj trudno mi się połapać w ilości bohaterów, którzy czasem niewiele wnoszą do akcji. Tymczasem powieść Anny Sakowicz „Skrawki przeszłości” wyraźnie odbiega od tych wszystkich sielskich, nudnawych rodzinnych historii. Historia Wilamowskich zaczyna się od trzęsienia ziemi, a potem… potem jest już tylko ciekawiej. Wciągnął mnie ten przedwojenny świat Lidzbarka, leżącego na styku światów. Mamy tu wielu bohaterów, ale każdemu poświęcona jest jakaś część książki, każdy wnosi swoją historię do tej niezwykłej powieści. Jest tu historia, miłość, romanse, szantaże, zranione uczucia i odrobina magii. A postać małej Frani hipnotyzuje i z miejsca rozbudza wyobraźnię, rodząc pytania „kim jest ta dziewczyna?” i „jaki los ją czeka?” A trzeba przyznać, że niezłe z niej ziółko. Z niecierpliwością zatem czekam na kolejny tom, a ten już w przyszłym roku.

[Współpraca reklamowa] Wydawnictwo Luna

Wolicie czytać polskich czy zagranicznych autorów? Ja coraz częściej sięgam po polskich i odkrywam coraz więcej perełek. Wśród nich na pewno znajduje się Pani Anna Sakowicz.

Autorka zabiera nas małego miasteczka, Lidzbarku. W tej miejscowości mieszka Wawrzyniec wraz z żoną, Rozalią i dziećmi. Kobieta niedawno urodziła. Jest zmęczona i wszystko ją boli. I chociaż wie, że nie powinno się brać noworodka do łóżka i tam go karmić, to jednak ulega pokusie położenia się. Po godzinie budzi się. W pokoju jest nie tylko ciemno, ale i cicho. Zbyt cicho. Rozalia spostrzega, że jej mała córeczka – Nastka, nie żyje. Podczas karmienia została przyduszona.

W te samą noc do domu Wawrzyńca puka pewien mężczyzna i podaje mu zawiniątko. Jedynie co mówi, to to, że jest to mała Wilamowska i odchodzi. Nowe dziecko przyjmuje drugie imię Nastki, czyli Franciszka. Dlaczego tajemniczy mężczyzna podrzuca dziecko akurat Wawrzyńcowi? I kogo to jest córka? Wawrzyńca czy może jego nastoletniego syna, Mietka?

Poszukiwania matki nie są łatwe. Wawrzyniec domyśla się kto jest rodzicami dziecka. Czy prawda kiedykolwiek ujrzy światło dziennie? Jakie to będzie miało wpływ na losy całej rodziny? Przekonajcie się sami.

Pani Ania Sakowicz jest autorką ponad 20 tytułów. Parę z jej książek już czytałam i sięgając po kolejną, „Skrawki przeszłości”, nie rozczarowałam się. Autorka posiada lekkie pióro, a wykreowane przez nią bohaterowie są bardzo barwnymi i różnymi pod względem charakteru postaciami. To co podoba mi się w tej książce najbardziej to świetne połączenie zwykłego życia mieszkańców Lidzbarku. (Miasteczka położonego na granicy byłych zaborów pruskiego i rosyjskiego) z wydarzeniami historycznymi. Akcja książki bowiem toczy się w okresie międzywojennym. W czasie, o którym często zapominamy. Obok narastającego napięcia z powodu zbliżającej się II Wojny Światowej, toczy się życie takie jak wszędzie. Młodzi chcą kochać i być kochani. Przezywają swoje pierwsze miłości. Chłopcy szukają przygód a dorośli – zwłaszcza mężczyźni- rozmawiają o polityce, w której nie ma spokoju. Coraz częściej mówi się o przejęciu władzy w Niemczech przez Adolfa Hitlera. Bardzo podobały się opisy ich życia jak i dialogów. Nie są one przekoloryzowane. Są bardzo naturalne, co sprawia, że czyta się książkę przyjemnie i lekko. Autorka zadbała o detale. Ze szczegółami opisała co dzieje się w polskiej rodzinie. Jej przywiązania do tradycji i zwyczajów i podejście do życia. Zwłaszcza kobiet, które w tamtym okresie miały tendencję do buntowania się i walki o swoje. Nawet dialogi są napisane językiem jakim posługiwano się kiedyś.

„Skrawki przeszłości” tom 1, jest osadzony w latach 1928-1939. Akcja kolejnego, którego nie mogę się już doczekać, to lata wojny i to co działo się po wojnie.

Jeśli lubicie takie sagi rodzinne, w których nie brak tajemnic, skandali a także szantażu, to bardzo polecam „Skrawki przeszłości”.

Nieco ponad dekada poprzedzająca II wojnę światową, to okres w dziejach mieszkańców Polski dość spokojny pod względem ekonomicznym i rozwojowym. Naród cieszył się z odzyskanej niepodległości, następował rozkwit kulturalny i społeczny. Kobiety wywalczyły prawo do głosowania, a światopogląd zmieniał się wraz z poziomem wykształcenia. W polityce natomiast, spokoju nie było i coraz częściej w rozmowach opowiadano o niemieckim przywódcy NSDAP – Adolfie Hitlerze. Anna Sakowicz rozpoczęła swoją najnowszą sagę właśnie od tego okresu, a ściślej rzecz ujmując od 1928 roku.

Jest to opowieść o rodzinie Wilamowskich, którzy są szanowanymi w Lidzbarku krawcami. Wielodzietna i wydawać by się mogło bardzo ze sobą zżyta rodzina, przeżywa potworny dramat. Niespełna dwudniowa córeczka umiera przyduszona piersią przez matkę. Ojciec wybiega po pomoc lekarską, ale ktoś wciska mu w ręce tobołek z noworodkiem – maleńką dziewczynką, którą postanawiają zatrzymać, w zamian za niedawno zmarłą Nastkę. Nikt nie wie, że Frania nie jest prawdziwą córką Wilanowskich, ale los i tak się o tę zamianę upomni.

Annę Sakowicz kojarzyć można z książek obyczajowych, zarówno tych, poprawiających humor, jak i tych poruszających tematy ważne i trudne. Jednak to właśnie w tej wersji autorkę lubię najbardziej. Gargantuiczna praca, jaką włożyła w stworzenie pierwszego tomu sagi procentuje. Fabuła zachwyca nie tylko umiejscowieniem jej w danym czasie i przestrzeni, ale też dzięki urzekającym opisom.

Autorka zagląda do starych kamienic, patrzy na to, co gotuje się na kuchni, jakie tradycje pielęgnowane są w rodzinach i co w ich życiu odgrywa ważną rolę. ukazuje obraz polskiej (czasem zabobonnej) rodziny, której latorośle dorastają do tego, by przełamać pewien schemat i podążać własną ścieżką, choć nie jest to rzecz łatwa.

Dużo tu też mowy o kobietach, ich roli w życiu rodzinnym i społecznym i tym, że buntują się przeciwko niesprawiedliwości płci. Różnice wówczas były wyjątkowo wyraźne, a utrzymujący się od wieków patriarchat miał się dobrze i nikt nie zamierzał z niego rezygnować.

Ta książka to też obraz kochającej się rodziny nieidealnej. Takiej, która doświadcza traum, dramatów, ale też chwil mogących uchodzić za szczęśliwe. To też nauka miłości rodzicielskiej, aktu oddania i zaufania, którym obdarza się najbliższych.

To bardzo wartościowa, wzruszająca i piękna pozycja. Łakomy kąsek dla wielbicieli historii, etnografii i czasów dwudziestolecia wojennego. To też powieść dla wszystkich tych, którzy uwielbiają opowieści rodzinne i tajemnicze. Wspaniały pierwszy tom!

Kiedy pisarz tworzy kolejną historię, czytelnik ma okazję zobaczyć, jak bogatą ma wyobraźnię. Nakreślona jego ręką fikcyjna opowieść wprawia w zachwyt, wywołuje emocje, te pozytywne bądź negatywne. Czasami historia staje się jedną z tych ukochanych, które zajmują wyjątkowe miejsce nie tylko na regałach, ale i w sercach czytelników. Co jednak, kiedy fikcja ustępuje miejsca prawdzie? Kiedy autor otwiera niejako drzwi do swego domu, snując opowieść o losach własnej rodziny? Czy może być wyraz większego zaufania?

W „Skrawkach przeszłości” Anna Sakowicz dzieli się historią swoich najbliższych. Opowieścią o tych, którzy na stałe zapisali się na gałęziach jej drzewa genealogicznego. Chociaż powieść jest zlepkiem wspomnień, dokumentów i pamiątek rodzinnych, przeplataną fikcją literacką, to z jej kart wybrzmiewa prawda i autentyczność minionych dni. Autorka opisuje bowiem losy zwykłych ludzi, ich codzienność. Oddanie pracy, pierwsze miłości, decyzje i błędy, które mogą nieść za sobą nieodwracalne skutki. Czytelnik niczym cichy obserwator ma okazję śledzić krzątaninę w zakładzie krawieckim, wewnątrz rodzinnego domu, przygotowania do świąt, ale i przeżywać wspólnie z bohaterami śmierć ich najbliższych. Anna Sakowicz kreśli opowieść, która nie jest pozbawiona ówczesnych zwyczajów, przekonań, a nawet zabobonów, które tak jak praca, są nieodłącznym elementem życia postaci.

Nowa książka autorki to jednak nie tylko opisana z dbałością o szczegóły codzienność członków jej rodziny. To również powieść, w której zaznaczone są różnice kulturowe, pojawia się także wątek antysemityzmu, który ma bezpośredni wpływ na relacje między członkami familii Wilamowskich. Anna Sakowicz snuje opowieść o zwyczajnych ludziach, którzy zajęci obowiązkami dnia codziennego i związanymi zeń problemami, zdają się nie wyczuwać zagrożenia zbliżającej się wojny. Nastroje polityczne można wyczytać przede wszystkim z rozmów mężczyzn, którzy komentują doniesienie z „wielkiego świata”. Pokłosie wojny nie dla każdego stanowi codzienność, ale ci, którzy walczyli, którzy na własne oczy widzieli, czym jest jej piekło, muszą zmagać się z nim każdego dnia. Nachodzi ich w snach, nie pozwalając o sobie zapomnieć. Jest niczym trucizna, która zawładnęła ciałem i umysłem, ale nie pozbawiła go możliwości oddechu i logicznego myślenia.

„Skrawki przeszłości” to także opowieść o młodych ludziach. O ich marzeniach i planach. O miłości, która czasami musi przejść długą drogę, aby dwa serca się odnalazły i zrozumiały, że są sobie przeznaczone, ale i o takiej, która niczym bolesny cierń będzie przypominać o niespełnionym uczuciu, pozostając tylko wspomnieniem – „skrawkiem przeszłości”. O próbie rozwinięcia skrzydeł, które tak ciężko jest rozłożyć, zwłaszcza kobiecie w świecie, w którym rządzą określone konwenanse, a jej miejsce jest niejako odgórnie przyporządkowane do bycia żoną i matką oraz gospodynią domową. O przyspieszonym dorastaniu, które często wymusza na młodych, podjęcie określonych decyzji, bez umiejętności przewidzenia, jakie skutki ze sobą przyniesie. Ale także o pierwszych popełnionych błędach i gorzkich łzach rozczarowania, które nikomu z nas nie jest obce.

Podsumowując:

„Skrawki przeszłości” to wciągająca powieść traktująca o ludzkich losach. Fakt, że Anna Sakowicz osnuła ją na kanwie prawdziwej historii swojej rodziny, sprawia, że nabiera ona realnego kształtu. To opowieść niemal intymna, w której autorka niejako zaprasza czytelnika do śledzenia przeszłości swoich krewnych, dzieli się z nim wspomnieniami, również bolesnymi, członków swojej rodziny, pamiątkami po tych, którzy odeszli i robi to w sposób niezwykle obrazowy. To poruszająca i nakreślona z rozmachem historia, będąca świetną kompilacją prawdy i fikcji literackiej.