Nic nie mów

„To jest twoje życie i ono kończy się minuta po minucie”.

Co to była za książka! Zacznę od tego, że nie jestem zwolenniczką szufladkowania, które z góry zakłada, że mężczyźni gorzej piszą o miłości. Bo niby, dlaczego tak ma być? Odkrywają ją, karmią i przeżywają podobnie jak kobiety. To, że robią to na nieco inny sposób nie świadczy, że źle. Wszystko, co miłością zwane jest na ogół poplątane. Nic nowego, bo codziennie doświadczamy relacji, które wbrew pozorom nie są miłe, łatwe czy przyjemne.

Tomasz Kieres „rozebrał” je na czynniki pierwsze i dał nam możliwość oraz czas, na przetrawienie tego wszystkiego. W niezwykle wiarygodny sposób pokazał czytelnikowi, co kryje się pod płachtą naszej małżeńskiej codzienności. Otwarł je niczym puszkę Pandory i czekał na rozwój wydarzeń.

„Nic nie mów” to historia, która może mieć odzwierciedlenie w naszym sąsiedzkim życiu. Nie każdy jest pilotem, jak Mateusz (główny bohater) i na co dzień nie zmaga się z tak odpowiedzialną pracą, ale liczni twierdzą, że wypowiadając słowo ”tak” podejmujesz wystarczające ryzyko i masz powody by obawiać się o swoje życie. Tak mawiają…

Jednak takich ryzykantów mamy naprawdę wielu. Jeśli nawet na początku tak do tego nie podchodzimy, to wcześniej czy później pozwalamy sobie na refleksję. Bo nic nie trwa wiecznie. Co jest wyznacznikiem tego „przelało mi się”? U każdego z nas może być to zupełnie coś innego, ale co by to nie było, stanowi bodziec do działania. Wystarczy sekunda, by podjąć działanie. Otwieramy oczy i dziękujemy w duchu, że zebraliśmy w końcu wystarczająco dużo siły. Chwilę później, byłoby za późno, by o siebie zawalczyć.

Zaczytując się w lekturze łapałam się na tym, że błądziłam gdzieś myślami w najbliższej okolicy. Zastanawiałam się, jakie historie mogłabym usłyszeć przy okazji garden party u jednego z moich sąsiadów. Życie to gra pozorów i trzeba mieć dużo odwagi, by wysiąść z pędzącego pociągu, nie bacząc na czyhające niebezpieczeństwo. Przedstawione w powieści sytuacje nie są odosobnione. Nie stanowią wyjątku, ale coraz częściej spotykaną regułę. Nie mówię tu o rozstaniach, choć i te nie są nam obce. Mówię o wyborach. To one niosą konsekwencje, które niczym korzenie drzew posadzonych zbyt gęsto plączą się ze sobą. Metod na ich rozplątanie jest wiele i nie zawsze użycie siły okazuje się najlepszą metodą. Siła może występować pod wieloma postaciami i musimy być tego świadomi. Nie da się na wszystko przygotować, ale żyjąc w kłamstwie przegrywamy już na starcie.

„Czasami wydawało mu się, że potrafi czytać w myślach. Tak chyba jednak nie było albo wybierała tylko te myśli, które służyły jej celom”.

W chwili naszych narodzin zaczynamy realizować pewien plan. Im jesteśmy starsi, tym częściej łapiemy się na tym, że nie ma oczywistych oczywistości. Dociera do nas to, w ile spraw daliśmy się wmanipulować. A pomyślcie i popatrzcie na siebie, czy nie robimy wszystkiego w imię dobra. Tylko czyjego? Chcąc wprowadzić w swoje życie nieco świeżości zaczynamy poszukiwania, tego co nam umknęło. Czemu pozwoliliśmy przejść obok, nawet się o to nie ocierając.

O czym mowa?

Szczęście?

Zaspokojenie?

Bliskość?

„ […] Czy myślisz, że coś może z tego być? Coś na długo, coś prawdziwego? Wiem, że brzmię jak desperatka, ale kiedy przekroczyłam tę niewidzialną barierę, która odgradzała mnie od życia przez te wszystkie lata, tak bardzo chcę, aby to się udało i jednocześnie się boję, że może być inaczej.

— Nie ma nic złego w tym, że się bardzo chce. Ja mam tak samo i pewnie też jest we mnie jakaś desperacja, żeby żyć, być szczęśliwym, żeby ko… — Na chwilę zawiesił głos, po czym mocniej dodał: — … żeby kochać”.

Wiele z tego co nas spotyka bywa ulotne, a szczęście wydaje się najbardziej narażone na klęskę. Szczery uśmiech ż y c z l i w e j nam osoby stanowi doskonałą przykrywkę dla jej niecnych czynów. Niczym eter, uśpi naszą uwagę i będzie nas prowadził tylko ścieżkami wytypowanymi przez niego.

Nic już nie jest takie samo. Łatwo możemy się pogubić. Gdzie w tym wszystkim jest miejsce dla prawdy? Zatraceni w kłamstwie ulegamy idyllicznemu wyobrażeniu naszego bajkowego życia. Jest księżniczka, jest książę i zaręczam wam, że znajdzie się i wiedźma… zapewne niejedna.

Autor zwraca nam uwagę na fakt, że niczego nie możemy być pewni. Że nie zawsze białe jest białym, a czarne ma wiele odcieni. Zrządzenie losu potrafi człowiekowi zamknąć powieki, ale musimy wierzyć w to, że spotkamy na swojej drodze kogoś, komu się będzie chciało nam pomóc. Podejmie ryzyko za nas dwoje i rozpocznie walkę, nie bacząc na to, na jaką stronę przechyli się szala zwycięstwa.

Pozory, to najlepsza przykrywka na nasze niepowodzenia.

Powieść „Nic nie mów” poleciłabym każdemu, kto szuka odpowiedzi na pytania, których tak bardzo boi się powiedzieć na głos. Rewelacyjnie wykreowane postaci ukazujących prawdę o tym, jak poplątana może być sieć naszej codzienności. Sięgając po tę książkę musisz zdawać sobie sprawę, że podczas czytania odbędziesz rozmowę z samym sobą, wykonasz rachunek sumienia i na wiele spraw spojrzysz w zupełnie inny sposób. Kipiące z tej historii emocje nie dają się w łatwy sposób okiełznać. Skłania do chwili refleksji, a to właśnie w książkach uwielbiam.

Sprawdźcie sami, ile prawdy zapisano na prawie czterystu stronach tej powieści. Powieści, która może być trudna do przełknięcia, jeśli tylko uświadomimy sobie, że żyjemy w podobnym „układzie” co Magda i Mateusz (kobietę wymieniłam w pierwszej kolejności nie z dobrego wychowania, czy książkowej uprzejmości, ale dla zwrócenia Waszej uwagi) para, która nie działa już na zasadach partnerskich. Chęć „posiadania” skutecznie przysłania racjonalne myślenie. Ogłupia i omamia, kusi do złego. Odbiera racjonalne myślenie. Mamy tu obraz tego, że nie każdy zasługuje na drugą szansę i choć nie przychodzi nam to z łatwością, musimy nauczyć się patrzyć na wszystko w sposób, jakbyśmy byli tylko biernymi widzami. A to jest najtrudniejsze.

Nie trzeba mieć dużo, by stracić wiele.

Drogi Autorze, napisałeś wspaniałą powieść i za to moje wielkie, ogromniaste podziękowanie. Także, za TE sceny, w których moja wyobraźnia mogła sobie nieco pofolgować. Niczym wprawny krawiec uszyłeś nam gustowną historię. To nieodkładalna powieść, która zostanie ze mną na dłużej💙.

„ — W sumie to nie ma takiego słowa, które mogłoby określić, kim jesteś dla mnie. Każde będzie zbyt mało znaczące… Jesteś wszystkim i więcej”.

“Brak rozmów, brak zobowiązań, brak drugiego dnia…”

Niewielkie osiedle i ludzie, którzy tam mieszkają. Mateusz jest mężem Magdy, ich małżeństwo nie należy do udanych. Kobieta jest psychologiem, Mateusz ma wrażenie, ze ciągle jest poddawany psychoanalizie. Pracuje jako pilot, podczas jednego z lotów, dzięki zachowaniu zimnej krwi, zdołał uratować setki pasażerów od katastrofy. Od tego czasu coś się w nim zmieniło, nie jest już tym samym człowiekiem. Dagmara jest żoną Krzysztofa, zawodowo zajmuje się redakcją książek, stroni od ludzi, jest małomówna, ma za sobą trudną przeszłość, od której nie potrafi się uwolnić. Pewnego razu na ich osiedlu zostaje urządzona impreza, na której drogi Dagmary i Mateusza się krzyżują. Gdy następnego dnia biegnie obok jej domu, dostrzega stojącą ją w oknie, a drzwi wyraźnie uchylone… Czy wejdzie do środka?

Tym razem Pan Tomasz mocno, pozytywnie mnie zaskoczył. Akcja powieści toczy się swoim rytmem i intryguje. Fabuła ciekawie utkana, dopracowana w każdym szczególe, ukazuje pokomplikowane relacje międzyludzkie, różne odcienie miłości, stopniowo budowane napięcie wzrasta w miarę czytania. Zajmująco ukazani bohaterowie, to złożone, nieidealne, pokomplikowane osobowości. Ich zachowanie zaskakuje, początkowo trudno było mi zrozumieć motywy ich postępowania, z czasem wszystko staje się oczywiste.

Przeznaczenie, którego nie da się oszukać. Był to romans, który stopniowo nabiera zupełnie innego znaczenia. Skrajne, ogromne emocje wirują. Naszych bohaterów zaczyna łączyć intymna bliskość, która z czasem zaczyna się zmieniać, staje się głębsza. Pan Tomasz porusza szereg ważnych, trudnych, życiowych tematów. Początkowo spokojna atmosfera zaczyna gęstnieć, tak jakby zło czaiło się tuż obok. Autor umiejętnie wodzi nas za nos, tutaj nic nie jest oczywiste. Kłamstwa mieszają się z prawdą, namiętności, zazdrość, niedopowiedzenia, brak szczerych rozmów. Skrywane tajemnice, dojrzali ludzie po przejściach. rodząca się zazdrość, toksyczne relacje. Miłość, która z biegiem lat się kończy, umiejętnie stwarzane pozory.

Poruszająca, wnikliwa, fascynująca opowieść. O dojrzałej miłości z niepokojącymi elementami thrillera, skłania do refleksji. Serdecznie polecam, Tatiasza i jej książki :)

To moje kolejne spotkanie z twórczością autora, czytałam kilka książek Pana Tomka i każda mi się bardzo podobała, dlatego też nie mogłam przejść obojętnie obok jego najnowszej powieści - "Nic nie mów", która jest połączeniem połączeniem obyczajówki i romansu z elementami thrillera psychologicznego. Stylistyka i język jakim posługuje się autor jest bardzo lekki, prosty i przyjemny co sprawia, że książkę czyta się wręcz ekspresowo. Ja tą historię pochłonęłam w jedno popołudnie i nie odłożyłam póki nie poznałam jej zakończenia. Fabuła została w interesujący sposób nakreślona, przemyślana, dopracowana i dobrze poprowadzona. Jeśli chodzi o bohaterów to zarówno ci pierwszo jak i drugoplanowi zostali naprawdę świetnie wykreowani. To postaci, które tak jak my popełniają błędy, borykają się z problemami dnia codziennego, postępują pod wpływem emocji dlatego tak łatwo się z nimi utożsamić, podzielając podobne troski i dylematy moralne. Myślę, że z powodzeniem moglibyśmy ich spotkać w rzeczywistości. Na kartach powieści poznajemy tak naprawdę dwa małżeństwa - Dagmarę i Krzysztofa oraz Magdę i Mateusza. Obie pary tkwią w nieudanych związkach, mają pewien bagaż doświadczeń, i uświadamiają to sobie pewnego wieczoru na sąsiedzkiej imprezie, kilka wypowiedzianych wtedy zdań całkowicie odmienia życie każdego z bohaterów. Autor w naprawdę rewelacyjny sposób poprowadził relacje bohaterów - z początku opierająca się na cielesnych przyjemnościach stopniowo przemieniła się w coś zdecydowanie głębszego. Tutaj tak naprawdę nie wiedziałam co dostanę na kolejnej czytanej stronie, co ogromnie mi się podobało. Zagłębiając się w historię bohaterów zaczynałam rozumieć dlatego zachowują w taki, a nie inny sposób. Niektórzy zaskarbili sobie moją sympatię od pierwszych chwil, inni byli dla mnie totalnie neutralni, ale znalazła się też taka persona, która wręcz przerażała mnie swoim wyrachowaniem. Ta historia wywołała we mnie ogrom skrajnych emocji! Autor porusza tutaj szereg ważnych, życiowych i ponadczasowych tematów, które mogłyby się przytrafić tak naprawdę każdemu z nas. Autor w naprawdę umiejętny sposób buduje napięcie, genialnie zagęszcza atmosferę i serwuje świetne plot twisty, które potęgują chęć dalszego czytania, a jednocześnie sprawiają, że nie chcemy tej książki kończyć tak szybko. Kiedy już myślałam, że nic mnie nie zaskoczy w tej historii autor zaserwował naprawdę imponującą bombę na sam koniec. Jestem zachwycona! Pan Tomasz na przykładzie swoim bohaterów pokazuje, że prawdziwa miłość niezależnie od wszystkiego zawsze się odnajdzie. "Nic nie mów" to emocjonująca, miejscami poruszająca i wartościowa historia pełna życiowych mądrości, doświadczeń i prawd, od której nie będziecie mogli się oderwać! Polecam!

„Nic nie mów”, jest romansem zmieniającym się stopniowo w thriller psychologiczny. Fabuła skonstruowana w ten sposób przez autora uznanych powieści obyczajowych była dla mnie miłą niespodzianką. Romanse zwykle kojarzą mi się z literaturą niewymagającą od czytelnika zbytniego zaangażowania, ale lektura „Nic nie mów”, pozytywnie mnie zaskoczyła. Autor napisał bowiem bardzo specyficzną powieść, historię w dużej mierze oparł na przemyśleniach głównych bohaterów, nasycił niesamowitą dawką emocji i dopełnił elementami thrillera psychologicznego. „Nic nie mów”, angażuje od początku do końca, a finał powieści jest nie do przewidzenia. Spodziewałam się dosłownie wszystkiego, ale nie ukrywam, że jestem usatysfakcjonowana właśnie takim zakończeniem, a nie innym.

Dwa małżeństwa, które udają, że pomiędzy nimi wszystko jest w porządku i dobrze się dzieje, ale coraz gorzej im to wychodzi. Jedno zdanie rzucone mimochodem na imprezie u sąsiadów okaże się brzemienne w skutki.

On jest pilotem, który tylko dzięki swoim umiejętnościom uniknął katastrofy, lecz od tamtego momentu inaczej parzy na świat. Dociera do niego, że jest tylko jednym z elementów w wygodnym życiu żony, postępuje jak ona chce, bo potrafi nim zręcznie manipulować i zmusza do postępowania zgodnie z jej oczekiwaniami.

Ona zajmuje się redakcją książek. Stroni od ludzi, bo nadal spogląda w stronę swojej tragicznej przeszłości, z której wciąż nie potrafi się otrząsnąć. To, że najchętniej spędza czas we własnym towarzystwie, sprawia, że jej małżeństwo od dawna jest już fikcją. Ona i jej mąż żyją własnym życiem, obok siebie.

Oboje spotykają się na imprezie sąsiedzkiej, na której zaledwie się mijają i pada kilka słów, które jednak później zdefiniują ich życie. W ich scenariuszu, który zakładali, miał to być tylko seks, który zapełnieni pustkę, jaką czują.

Mateusz tak naprawdę tylko w powietrzu czuje się szczęśliwy, tylko w przestworzach jest mu dobrze i „chciał to przenieść na życie poza samolotem”. Niby nie jest sam, ale na ziemi czuje się samotny. Jego życie przez epizod z Dagmarą nabrało innego wymiaru, innej perspektywy. To, co miało być tylko czystą chemią bez zobowiązań, nagle nabrało znaczenia większego, niż chciał to sam przed sobą przyznać. Ta kobieta wciąż zaprzątała jego myśli. Tamta chwila, gdy kolega zmarł w samolocie podczas lotu, zmieniła Mateusza na zawsze, i to nie tyle otarcie się o śmierć było powodem tej zmiany, ile świadomość, że gdyby zniknął, niewiele osób, to by spostrzegło. Magda w chwili, gdy zauważyła, że mąż wymyka jej się z rąk, poczuła się zdradzona na wszystkich poziomach. Magda nie widzi tego, że za rozpad związku ona także ponosi winę, jednak woli nią obciążyć wyłącznie Mateusza.

Pomimo że Dagmara tak bardzo tego nie chciała, już wie, że nie uwolni się od myślenia o Mateuszu. W obojgu coś drgnęło, zbudziło z letargu. Życie Mateusza dotąd było zdefiniowane przez rodzinę, ale dzieci dorosły i wtedy zdał sobie sprawę, że on nic nie ma, że jest pusty w środku. Dopadł go syndrom pustego gniazda, a to, co niegdyś łączyło go z żoną, sami przez lata gdzieś zaprzepaścili. Nie dbali dostatecznie o swój związek, każde zajęte swymi sprawami, a teraz nie ma już czego ratować.

Czy Dagmara i Mateusz się odnaleźli z jakiegoś powodu?

Dagmara, dotąd wegetowała i wciąż myślami wracała do zdarzeń sprzed lat, teraz stwierdziła, że chce żyć, chce kochać i być kochana. Wtedy zdarza się coś nieoczekiwanego i Magda wraca do gry. Kiedyś sama odsunęła się od męża, nie pragnęła jego bliskości, wystarczyło tylko, że mogła go kontrolować, ale teraz gdy Mateusz wymyka się jej z rąk, robi wszystko, by go odzyskać. Próbuje na siłę odbudować relacje, których dawno już nie ma.

Jestem pod wielkim wrażeniem kunsztu pisarskiego autora. Tak doskonale wykreował postaci, zwłaszcza Magdy, że ja przeciwniczka zdrad i szukania dla nich wytłumaczenia, kibicowałam Dagmarze. To Dagmara jest skrzywdzona, to ona jest ofiarą, natomiast Magda idzie po trupach do celu. Zimna, bezwzględna, wyrachowana. Nie odda nikomu tego, co do niej należy, a tym bardziej męża. Świetnie skonstruowana historia, która iskrzy emocjami i emanuje subtelnym erotyzmem. Co prawda nie brakuje w powieści scen erotycznych, ale nie wzbudzają one niesmaku i nie bulwersują, bo są napisane z wyczuciem i klasą, umieszczone we właściwym czasie i miejscu.

"Nic nie mów", nie należy do powieści z cyklu lekkich, łatwych i przyjemnych, bo przedstawiona w niej historia daje sporo do myślenia. Ta opowieść jest pełna emocji i mnóstwa refleksji. Uświadamia, że trzeba doceniać to, co się ma i dbać o związek, bo nic nie jest nam dane na zawsze. Gdy relacje legną w gruzach, nie da się ich tak po prostu odbudować. Nikt nie jest wystarczająco dobry, mądry, rozsądny, perfekcyjny, nieomylny i piękny, żeby nie musiał nic dawać z siebie i oczekiwać, że związek będzie trwały i silny. Brawa dla autora, bo stworzył idealną mieszankę literacką, od której nie sposób się oderwać.

"Brak rozmów, brak zobowiązań, brak drugiego dnia (...) Takie były zasady."

Najnowsza książka Pana Tomasza to nie tylko powieść obyczajowa. Autor zgrabnie przemycił elementy thrillera psychologicznego, na których oparł dopracowaną fabułę. Mamy tutaj cały wachlarz emocji i różnych zachowań. Jest miłość, namiętność, zazdrość, a nawet zemsta.

To historia o dojrzałych osobach, które mimo związku żyją razem, a jednak obok siebie. O ludziach, którzy zatracili się we własnych problemach, traumach i przy tym zapomnieli o partnerze.

Główni bohaterowie otrząsnęli się z marazmu, zadali pytanie dokąd zmierzają. W poszukiwaniu spełnienia wyszli poza ramy, wyciągnęli rękę po nowe, nieznane, a jakże intrygujące. Czy taki odważny krok da im odpowiedź na nurtujące pytania, pozwoli w końcu odetchnąć pełną piersią?

To złożona powieść o dążeniu do szczęścia i o tym jak różne, często kręte drogi do niego prowadzą.

Miałam przyjemność czytać kilka poprzednich książek Pana Tomasza, ale ta zdecydowanie się wyróżnia. Nie jest to lekka lektura, a przedstawione w niej wydarzenia nie jednemu czytelnikowi dadzą mocno do myślenia.

Polecam!