Najgorsze randki świata i kilka udanych

[Współpraca reklamowa Wydawnictwo Poznańskie ]

Ostatnio sięgnęłam po reportaż Agaty Romaniuk "Najgorsze randki świata i kilka udanych".

Autorka pokazuje nam jak trudne stało się teraz randkowanie i poszukiwanie miłości. Agata Romaniuk przedstawia nam różne typy osób randkujacych i analizuje ich zachowanie. Opisuje różne typy randkowiczów - wyjaśnia zdjęcie z rybą, tropi tych, którzy mają Stockowe zdjęcia, prezentuje zasadę Espresso. Autorka przedstawia nam historie, które opowiedzieli jej inni, jak i sytuację, których sama doświadczyła.

"Najgorsze randki świata i kilka udanych" to świetny reportaż, na którym bardzo dobrze się bawiłam, pewnie dlatego, że poszukiwania miłości mam już za sobą i zdawałam sobie sprawę jak takie randkowanie wygląda.

Jedyne do czego mogę się przyczepić to, do tego, że ten reportaż jest bardzo krótki. Jestem pewna, że wątki randkowe dałoby się jeszcze rozwinąć, bo to temat rzeka.

Agata Romaniuk w swoim quasi-reportażu zaprasza do świata randek, aplikacji randkowych i jakże skomplikowanego w dzisiejszych czasach procesu poszukiwania tzw. drugiej połowy.

Autorka posiłkując się własnymi doświadczeniami, samodzielnymi testami, historiami znajomych i badaniami naukowymi nakreśliła dość gorzki, choć miejscami zabawny obraz współczesnego randkowania. Randka to moment, kiedy spotykają się dwie osoby sobą romantycznie zainteresowane, które chcą się bliżej poznać, sprawdzić, czy do siebie pasują. Tyle teoria, bo żyjemy w świecie, w którym randki, a tym samym poszukiwanie życiowego partnera, stają się nie lada wyczynem. To to dobrze obmyślany i wykalkulowany projekt, który jest „próbą maksymalizacji zysku przy minimalizowaniu kosztów”. Randki to współczesne targowisko próżności. Podrasowane, przekłamane profile w aplikacjach randkowych, bo trzeba się jak najlepiej zaprezentować i, finalnie, sprzedać. To świadome wystawianie się na krytykę, nieszczerość lub szczerość nadmierną, na przykre, niekiedy grubiańskie komentarze, a wszystko po to, żeby „zrealizować fantazję o idealnym wizerunku pary złożonej z dwóch wyidealizowanych jednostek”. Randki to także obawa, czy osoba, z którą się spotykam, nie rozczaruje mnie już na wstępie, czy sam/a sprostam oczekiwaniom, czy jestem „dość…” – dość atrakcyjny, dość dobry, dość mądry, itp. Bo jeśli nie, to istnieje duże ryzyko, że zostanie się wyśmianym, upokorzonym… No smutny to obraz, bo przecież pierwotne założenie randkowania jest inne…

Sytuacje, czyli randki, które naprawdę się zdarzyły, opisane przez autorkę są śmieszno-tragiczne, ale chyba bardziej tragiczne, bo dyskwalifikowanie kogoś za kształt nosa czy wzrost, jest wręcz nieludzkie… Gdzie te czasy, kiedy mówiło się, że nieważne jak ktoś wygląda, bo liczy się wnętrze… Trochę wiary w randki starej daty i istnienie miłości romantycznej przywracają historie tych kilku randek udanych, no ale tak czy tak, statystyki są nieubłagane. Żeby wyszła jedna randka, trzeba przewalić setki profili, odbyć wiele spotkań, a z kilku zawczasu się wycofać…

Nasunęła mi się myśl, że teraz to już chyba lepiej być singlem niż przechodzić przez ten morderczy i wysysający energię sport ekstremalny, do jakiego z pewnością zalicza się współczesne randkowanie… Trzymam kciuki za wszystkie pary, za stałe, wieloletnie związki – niech trwają forever and ever!

Niesamowicie się przy niej ubawiłam. Tyle się nasłuchałam od koleżanek o ich nieudanych randkach, że te opowieści przeczytałam z przyjemnością. Cała jest napisana w dość rozrywkowy sposób, czego dowodem są rysunki, a raczej karykatury postaci, które przedstawiają określone gatunki zachowań płci. Autorka włożyła tutaj fikcyjne postacie, aczkolwiek ich zachowania były oparte o prawdziwe wydarzenia. Przedstawiła nam tutaj obraz randkowania jak to wygląda w świecie portali i ,,szczerości", którą przedstawiali mężczyźni z którymi się spotykała, nie tylko ona. Zauważa pewne schematy odnośnie podawanych tam zdjęć na podstawie których, można by było wywnioskować jaki kto jest, oraz co lubi robi, czy gdzie przebywać. Jednak jak sami się przekonamy, nie każdy szczerze pokazuje to, co ma. Bywa, że zdjęcia zrobione na tle bogatych firan ukazywały maminsynka, a nie owocnego w fundusze mężczyznę. Pan z długimi włosami zamiast luźnego rozmówcy okazywał się niemal tubylcem, który wylizywał talerz do czysta. Bardzo często to, co o sobie pisali nie było prawdą, ale według nich ładnie to wyglądało. I pomijając te trefne randki, od innej osoby dostaliśmy wykaz jak się ukazać na portalu, by był wiarygodny i przyciągał uwagę. Na końcu książki mamy całkowite wytyczne odnośnie randek, dzięki którym stosowanie się do nich sprawi, że szybciej odnajdziemy tego, kogo szukaliśmy. Autorka opisuje nam jaki procent szans jest na to, że w ten sposób odnajdziemy tego, kto skradnie nasze serce. Zwróciła również uwagę na to, że poprzez przeglądanie publicznych zbliżeń wiele osób pragnie znaleźć dla siebie określone stereotypy i reszta, nie spełniając ich choćby wyglądem, już jest skreślona. W tych czasach rzadko kto patrzy na wnętrze człowieka, gdyż media non stop prezentują nam idealne wymiary kobiety, które są tak różne od tych, na które patrzyło się w dawnych czasach. To wszystko sprawia, że wielu z nas czuje się gorszych i wyobcowanych, skreślonych na starcie własnej drugi. Uważam , że to świetna książka, gdyż pokazuje prawdziwe realia osób poszukujących drugich połówek. Ma duży druk, świetny przekaz i potrafi poprawić nam humor. Taka powieść idealna na każdy czas:-)

Jaka byłaby dla was najgorsza randka?

Randkowanie w późnym kapitalizmie to sport ekstremalny. W kulturze zdominowanej przez wszystko, wszędzie, naraz trudno jest znaleźć miłość. Za to szybko można doświadczyć rozczarowania. Agata Romaniuk wchodzi do labiryntu, po którym poruszają się randkujący. Ta zabawna i miejscami gorzka książka powstała dla tych, którzy szukają miłości – lub wcale nie. Dla tych w związkach to też szansa na podpatrzenie świata randek z bezpiecznej odległości. Oni pewnie odetchną z ulgą.

Miłość, którą można znaleźć wszędzie. Aplikacje randkowe, które pomagają znaleźć odpowiednie dopasowanie. Programy telewizyjne, w których uczestnicy łączą się w pary, aż trafią na swoją osobę. Tyle udogodnień, a coraz więcej ludzi traci nadzieję na miłość.

Książka w zabawny sposób pokazuje jak w obecnych czasach wygląda proces znalezienia odpowiedniego partnera. Nie musimy czekać na odpowiedź, wszystko mamy w zasięgu ręki. Jeśli ktoś nam się nie spodoba, możemy usunąć naszą parę i zacząć od nowa. Poznajemy kulisy randek po drugiej stronie. Tych, które nie udały się, bo osoba okazała się nie tym, kim pokazywały zdjęcia. Przyszedł z mamą na spotkanie, bo przecież kiedyś musiały się poznać. Miłość, którą można spotkać na każdym kroku, a okazuje się, że jest to wyzwanie dla każdego.

Autorka poddaje analizie społeczeństwo, które nie mieni się w kolorowych barwach. Kłamstwa, intrygi, zgryźliwość a nawet smutek. Przez całą książkę miałam w głowie pytanie, czy do miłości powinno się podchodzić jak do sportu wyczynowego? Poza nieudanymi randkami, Autorka pokazuje nam także wzruszające historie, które dają nadzieję. Pośród wszystkich prób i błędów, można znaleźć prawdziwą i szczerą miłość.

Nigdy nie miałam potrzeby korzystania z aplikacji randkowych, męża poznałam, kiedy miałam 16 lat, a po przeczytaniu tego reportażu… odetchnęłam z ulgą, co zostało wspomniane w opisie książki.

Spodziewałam się, że podczas wymiany zdań na takich portalach, przy „matchowaniu się” mogą pojawić się dziwne sytuacje… tu znajdziesz ich ogrom. Momentami śmiałam się, innym razem byłam zatrwożona i totalnie zdziwiona. Bo czego ludzie oczekują od takich „miejsc”? A no właśnie to nie jest jednoznaczne. Jedni szukają miłości na całe życie, inni pojedynczych spotkań takich dla zabawy, niezobowiązujących, jeszcze inni mam wrażenie chcą tylko innym dopiec, lub się czymś „pochwalić”. Autorka przedstawia zarówno perspektywę kobiet, jak i mężczyzn. Statystycznie panowie są bardziej zadowoleni ze spotkań w realu z kobietami, które poznali w sieci, ale i oni ma co opowiadać, bo panie też potrafią zaskoczyć i to w negatywnym znaczeniu tego słowa.

Niektóre sytuacje były kuriozalne. Bo czy wyobrażasz sobie na przykład pójść na randkę z mamusią?! Przecież nie będzie przeszkadzać, ale co to w ogóle jest za pomysł! Takich dziwnych sytuacji poznasz tu wiele, wpadka goni wpadkę, a ja z każdą stroną tylko cieszyłam się w duchu, że moje randki to te udane, te z jednym jedynym.

Autorka poddaje analizie społeczeństwo, które niestety nie mieni się w kolorowych barwach. Dużo tu kłamstw, ułudy, zgryźliwości i smutku… bo czy do miłości powinno się podchodzić jak do sportu wyczynowego?

Na szczęście po tych wszystkich nieudanych i najgorszych randach świata znalazło się tu również miejsce dla kilku tych wspaniałych, takich przy których serce mocniej bije i napawa nadzieją, że jednak wsród tych wszystkich osób zagubionych, dziwnych na swój sposób, niekiedy bezczelnych są również tacy, którzy znaleźli to czego poszukiwali, prawdziwe i szczere uczucie.