Phantom (barwione brzegi)

Q: Jaką bajkę/opowieść chcielibyście zobaczyć w mrocznym retelingu?

„Nie każda obsesja rodzi się z miłości. Niektóre wyrastają z samotności tak głębokiej, że zaczyna przypominać obłęd.”

Zapraszam do Nowego Orleanu, gdzie miasto jest duszne, wilgotne, pełne światła rzucającego długie cienie na ludzi, którzy dawno pogubili granicę między pragnieniem, a obsesją. Opera, podziemia i nocne uliczki tworzą teatralną scenerię dla historii o bohaterach balansujących na granicy szaleństwa.

Największą siłą tej książki jest relacja między bohaterami. Toksyczna, intensywna i momentami niepokojąca. To nie jest historia o ratowaniu siebie nawzajem, ale o ludziach, którzy próbują zagłuszyć własne rany w drugiej osobie. Obsesja Sola momentami przeraża, bo bardzo często przekracza granicę kontroli i moralności. Ich relacja przypomina taniec dwóch poranionych dusz.

Motyw choroby afektywnej dwubiegunowej został przedstawiony w sposób surowy i emocjonalny, szczególnie w początkowej części książki. Autorka opowiada o chorobie z własnego doświadczenia, dzięki czemu emocje bohaterki są autentyczne, chaotyczne i bolesne. Szkoda, że później ten wątek momentami ustępuje miejsca samej relacji oraz scenom napięcia między bohaterami, bo miał ogromny potencjał na jeszcze głębsze poprowadzenie historii.

Książka to dark romance pełen obsesji, muzyki, tajemnic i emocjonalnego chaosu. Nie jest to historia dla każdego, bo momentami jest duszna i niewygodna w odbiorze. Im mocniej zanurzałam się w opowieść, tym bardziej miałam wrażenie, że w tej historii największym potworem nie była ciemność ukrywająca się pod operą. Tylko obsesja, która potrafi wyglądać jak miłość.

Od zawsze uwielbiam retelling każdej opowieści. A film "Upiór w operze" bardzo dobrze wspominam. Więc kiedy zobaczyłam zapowiedź książki, która łączy te dwie rzeczy, to już wtedy wiedziałam, że muszę ją przeczytać i od razu na premierę się za nią zabrałam.

"Phantom" opowiada już od startu niesamowicie ciekawą historię dziewczyny, Scarlett Day, która na skutek doświadczenia morderstwa ojca doznaje załamania i ukazuje mrok czający się w jej wnętrzu. Temu wszystkiemu przypatruje się tajemniczy, przystojny nieznajomy, który w tym momencie poprzysiągł ją chronić już na zawsze.

Scarlett to utalentowana śpiewaczka uczęszczająca do szkoły muzycznej w Nowym Orleanie, a także, co najważniejsze, cierpiąca na chorobę afektywną dwubiegunową. Na początku książki możemy znaleźć informację, że autorka, Greer Rivers cierpi na to, a objawy, których doznaje bohaterka są wzorowane na jej własnych. Bardzo mnie to cieszy, bo dzięki temu wiem, że ktoś umiejętnie podszedł do tego tematu, w samej opowieści też odczułam autentyczność w jej zachowaniu, pozwoliło mi to świetnie wczuć się.

Upiór, czyli Solomon Bordeaux, wraz z bratem bliźniakiem są głową rodziny Bordeaux, która jest właścicielami większości miasta. On sam jest także katem czuwającym nad interesami i wyznającym swoją moralność. Jest największym wielbicielem Scarlett i obserwuje każdy jej krok, ma obsesję na jej punkcie.

Jedna sytuacja, kiedy zabrakło leków Scarlett, prowadzi do spiralni zdarzeń popychających ich ku sobie, a wtedy Upiór już nigdy jej nie wypuści ze swoich objęć.

Jest to dark romans, co można odczuć w niezwykle mrocznej konstrukcji świata. Jednak mało jest obrazowo brutalnych scen, większy nacisk jest kładziony na nastrój. Uważam, że czasami było to aż karykaturalnie przesadzone, że musi być bardzo złowrogo w sytuacjach, gdzie w ogóle nie jest to potrzebne.

Sol jak na głowę potężnej rodziny, to zachowywał się momentami niezwykle głupio. Już na początku jest scena, jak inny mężczyzna komplementuje Scarlett (tak normalnie, mówi, że jest 'ładna'), to on wybucha i pokazuje jak bardzo mu zależy, żeby potem ciągle mówić, że musi to ukrywać żeby była bezpieczna. Jak można być tak nieodpowiedzialnym, nawet nikt go nie sprowokował. Zresztą samo ubijanie interesów też mu słabo idzie. Bawiło mnie strasznie jak chodził i myślał jak to on nie jest potężny.

Bardzo sympatyzowałam ze Scarlett na początku, niesamowicie podobał mi się sposób pokazania jej choroby, który nie był stygmatyzujący, a ukazywał prawdziwego człowieka. Jednak pod koniec książki gdy dochodzi do kłótni bohaterów, uważam, że zachowała się po prostu idiotycznie. To wszystko dało się normalnie wyjaśnić, nie będę zdradzać wiele, ale dla mnie to było całkowicie nierealistyczne i czułam jakby miało dodać tylko dramaturgii. Bardzo obniżyło to moje postrzeganie historii.

Ostatecznie jest mi po prostu przykro, że tyle spraw zostało niedopracowanych.

Uwaga, to nie jest historia dla dzieci, a osoby, które po nią sięgną, muszą mieć na uwadze, że znajdą tutaj toksyczne zachowania, które są romantyzowane.

On ma obsesję na punkcie pewnej dziewczyny.

Ona mierzy się ze swoimi demonami i chorobą dwubiegunową.

Sol, to upiór, demon muzyki, a jego słodka Scarlett, to światełko w całym jego mroku.

Czy to ma prawo się udać? Sprawdźcie sami!

Przed Wami mroczny, erotyczny, pełen emocji retelling „Upiora w Operze”, którego ciemność wciągnie Was w swoje macki i nie będzie chciała wypuścić. Obsesja gra tutaj główne skrzypce, a muzyka wypływa z każdej strony. W końcu ona jest jego muzą, a on jej demonem muzyki, duet idealny, czyż nie?

Podoba mi się to, że mamy tu opisaną bohaterkę z problemami psychicznymi. Tutaj nic nie jest idealizowane, nic nie jest na siłę , chociaż może jest? 🤫

Kolejnym plusem jest to, że bohaterowie wcale nie rzucają się na siebie od pierwszych stron, chociaż mogliby. Kiedy w końcu następuje ten moment, jest gorąco, nawet bardzo! A także dosadnie, nie zawsze smacznie. Fani takiej literatury będą zachwyceni. Emocje wylewają się z każdej kartki, mamy dwie skłócone rodziny, Scarlett w samym środku tej burzy i nieidealnych bohaterów. Motyw upiora bez oka, w masce, sprawia, że inaczej podeszłam do tej historii. Przed oczami miałam obrazy, które rzadko pojawiają się w literaturze. No pomyślcie tylko. Zazwyczaj bohaterką jest idealna dziewczyna, bez najdrobniejszej skazy, a bohater to taki bad boy, który zmienia się dla niej po kilku stronach. Nie tutaj. Tutaj za to mamy cienie, a co mam na myśli? Sprawdźcie sami 🤫

Czekałam, aż maska opadnie. Nie mogłam się tego doczekać. To moment, w którym nasz demon staje się bezbronny, pokazuje swoje prawdziwe ja, no coś pięknego!

To literatura nie dla każdego, zdaję sobie z tego sprawę, jednak jeśli jesteś fanem takiego mroku, będziesz zachwycona! W tej książce dzieje się wiele, ciężko ją odłożyć, nie wiadomo, czego można się spodziewać. To co? Wchodzisz w to?! 😈

Ps. Wydanie tej pozycji jest najpiękniejsze w dorobku @wydawnictwo_kdw , a sami doskonale wiecie, jakie perełki wydawali do tej pory!