Nadzieja w tarapatach

🚕🚕🚕Nadieżda Hope powraca z kolejną kryminalną przygodą okraszoną sporą dawką humoru.

Główna bohaterka, którą poznaliśmy w części pierwszej, wplątuje się w niebezpieczną intrygę. Kiedy zbliża się wystawa jej obrazów, okazuje się, że zupełnie przypadkowo umieściła na jednym z nich mordercę. Ten, niezbyt zadowolony z tego faktu, podejmuje próbę zniszczenia tegoż obrazu, co prowadzi do serii nieoczekiwanych zdarzeń. W rezultacie czytelnik poza jednym nieboszczykiem, dostaje na deser kolejnego i stara się wraz z bohaterami rozwikłać tę pokręconą zagadkę kryminalną.

🌳🌳🌳W części drugiej nieco łatwiej było mi się odnaleźć, bo już wiedziałam, kto jest kim - przynajmniej wśród głównych postaci. Liczba wydarzeń i osób biorących w nich udział równie obszerna, jak przy okazji ,,Nadziei w tarapatach", choć już zdążyłam się z tym oswoić. Całość lekka i przyjemna, nieco może chaotyczna, ale jakoś specjalnie już mi to nie przeszkadzało. Liczyłam na bliższą znajomość z bohaterami, ale to się niestety, nie wydarzyło. Postaci raczej jednowymiarowe, nie poznajemy ich myśli, motywów czy uczuć - tego mi zdecydowanie zabrakło. Pojawiające się wątki romantyczne, to chyba tylko przerywniki, stąd nie bardzo wiem, jakie znaczenie miały dla fabuły. Dawały poczucie, że coś tam jednak się o tych bohaterach dowiadujemy, ale nie za wiele. Jeśli jednak założymy, że książka nie miała posiadać jakiejś ,,głębokiej głębi" - miała relaksować, umilić wieczór czy dwa, to bez wątpienia spełniła swoje zadanie. Jeśli będziecie szukać niewymagającej lektury, która wciągnie, a momentami rozbawi, to seria przygód Nadziei i jej przyjaciółek sprawdzi się idealnie :)

„Nadzieja w tarapatach”

Jadwigi Buczak.

Nadjeżda to malarka, która przygotowuje się do swojego autorskiego wernisażu. Po udanym przyjęciu jeden z obrazów zostaje uszkodzony tak aby postać na nim uwieczniona nie została rozpoznana.

Nagle odkryte zwłoki w miejscu przedstawionym właśnie na dziele artystki stają sie być początkiem tajemniczego łańcucha powiązań.

Pojawiają się kolejne ofiary, byli mężowie stają się bardzo aktywni a starsze panie prowadzą dochodzenie.

Czy element kłusowniczy to dobry trop?

Czy prywatne śledztwo może przynieść więcej efektów niż policyjne?

Czy nadkomisarz Bartłomiej rozwiąże zagadkę morderstw przed przejściem na wyczekaną emeryturę?

Mamy tutaj do czynienia z komedią kryminalną pełną omyłek i pisarskich wątków. Panie na emeryturze wymiatają a zapomnieni twórcy szukają tematów do książki w gangsterskich porachunkach.

Tutaj dużo i szybko się dzieje. Czasem miałam mały problem z ogarnięciem kto i gdzie ale krótsze podrozdziały pomagały. Imiona bohaterów też wymagają docenienia. Jest fantazyjnie i na pewno nie… standardowo😊

Przyjemna lektura, potrafi namieszać, potrafi rozbawić. Czytajcie.

Nadieżda Hope nie posiada się ze szczęścia, wernisaż prac malarskich okazał się wielkim sukcesem. Szczęście jednak nie trwa długo, następnego dnia po wernisażu otrzymuje informację, że ktoś zniszczył „obraz „Polowanie”. Na tle ściany świerków obsypanych śniegiem widać mężczyznę ze strzelbą, w kurtce moro”. Nadja jest wściekła, a policja nie ma żadnych tropów. Wraz z przyjaciółką Wirką postanawia odnaleźć niszczyciela obrazu. Ktoś zaczyna obserwować Nadzieję. Czyżby obraz namalowany przez znaną malarkę przedstawiał mordercę mężczyzny, którego zwłoki znaleziono w lesie? W międzyczasie „Lala i Hanka, dwa bóstwa osiemdziesiąt plus” piszą kryminał i wymyślają coraz to bardziej kreatywne sposoby uśmiercenia głównego bohatera. Podczas gdy trwa policyjne i prywatne śledztwo, ginie kolejna osoba. Czy zbrodnie są ze sobą powiązane?

„Nadzieja w tarapatach” to moje pierwsze spotkanie z piórem Jadwigi Buczak i na pewno nie ostatnie. Jak się okazało, również sama powieść opowiadająca o tarapatach Nadziei nie jest pierwszą z nią w roli głównej, co nie przeszkadza czerpać przyjemności z lektury (choć z pewnością wkrótce sięgnę po „Nadzieja do kwadratu”).

„Nadzieja w tarapatach” to lekki kryminał z elementami humorystycznymi, zwłaszcza w wykreowaniu bohaterów i dialogach. Powieść rozpoczyna się spokojnie, od zaplanowania morderstwa, fikcyjnej osoby, ale zawsze to jakiś plan, potem akcja nabiera tempa. Kolejni bohaterowie, kolejne wydarzenia, kolejne trupy i kolejne wątki, które splatają się, aby znaleźć swoje rozwiązanie na ostatnich stronach powieści.

Powieść w sam raz na wakacyjne wyjazdy, choć uśmiechanie się do książki w poczekalni na lotnisku czy w samolocie może zwrócić na was uwagę służb ochrony, tak tylko ostrzegam.

Powieść polecam miłośnikom lekkich kryminałów ze wciągającą akcją i szalonymi bohaterkami.

Nadia to utalentowana artystka-malarka, która na każdy swój obraz szuka natchnienia. Przed powstaniem dzieła dziewczyna wyrusza w teren zbierając materiały, szkice, rysunki a później z tych notatek powstaje dzieło. I tak było tym razem, gdy namalowała nieznajomego mężczyznę, a obraz ten trafił na wernisaż w którym udział brało bardzo dużo ludzi. Niby to nic nadzwyczajnego gdyby nie to, że mężczyzna okazuje się być przestępcą, którego obraz może pogrążyć. I tak oto mężczyzna musi zniszczyć dowód, przez który może mieć problem oraz musi się dowiedzieć co wie sama autorka obrazu na temat tego co zrobił.

A to dopiero początek kłopotów…

Bo co się stanie kiedy to ona zacznie szukać jego, bo przecież nie można bezkarnie niszczyć jej dzieł?

Jak potoczy się ta dziwna historia i zabawa w złap króliczka?

Tego musicie dowiedzieć się sami.

"Nadzieja w tarapatach" to zabawna komedia kryminalna, w której zwroty akcji potrafią zaskoczyć i wywołać łzy śmiechu. Pełna niespodzianek oraz nieoczywistych rozwiązań historia która zapewni Wam wspaniałą rozrywkę.

Jest to lekka i przyjemna lektura, którą czyta się bardzo szybko i z wielką przyjemnością. Rozdziały są tu krótkie a bohaterowie świetnie wykreowani. Fabuła książki wciąga i chodź jest tu ciut za dużo postaci i z początku trochę gubiłam się które jest kim to myślę że nie sposób się tu nudzić.

Emocji tu nie zabraknie i myślę że każdy z Was polubi tę książkę 😍

Jeżeli lubicie zagadki pokryte szczypta humoru i masą tropów to idealna pozycja dla Was.

Książka idealna na hamak lub w fotelu z kieliszkiem wina. Tylko UWAGA! Podczas picia nie czytajcie bo w niektórych momentach grozi to opluciem wszystkiego w koło 🤣

Polecam ❣️

Lubię komedie kryminalne, jednak mają one to do siebie, że komedia komedii nie równa. Co innego może nas śmieszyć, co innego gorszyć, co innego oburzać. Jedni wolą sarkazm, inni czarny humor a jeszcze inni preferują żarty rodem z Latającego Cyrku Monty Phytona. Mam szereg sprawdzonych nazwisk, na których się jeszcze nie zawiodłam i po komedie kryminalne ich autorstwa bardzo często sięgam. Do innych podchodzę z ciekawością, ale i z wielką ostrożnością, bo to, że wydawca napisał, że książka rozśmieszy do łez, mnie może nie przekonać i nie wywołać nawet uśmiechu na twarzy…

Nadia Hope to artystka przez duże A. Przed każdym pomysłem na obraz szuka natchnienia w terenie, robi szkice, rysunki i dopiero wtedy, gdy jest zadowolona z efektów, zapełnia płótno. Niby nic w tym dziwnego i niecodziennego, dopóki całkiem przypadkowo i nieświadomie uwieczniła na jednym ze swoich obrazów postać mężczyzny. I co z tego? Otóż ów mężczyzna okazał się mordercą, a Nadia namalowała jego portret, można by napisać pamięciowy. Jakby tego było mało, obraz trafił na wernisaż, na którym pojawiły się tłumy. Morderca musiał zniszczyć płótno, przez które mógł mieć olbrzymie kłopoty nie tylko z prawem. Ale co wie i pamięta sama artystka? Jako świadek może być równie niebezpieczna co jej obraz. Musiał się tego pilnie dowiedzieć, ale nagle to Nadia zaczyna szukać jego… nikt nie może przecież bezkarnie niszczyć płótna utalentowanej i robiącej karierę artystki!

Ogromnym atutem książki są krótkie rozdziały, ale takie naprawdę malutkie, niektóre liczą sobie jeden akapit. Rzecz dzieje się w Rzeszowie podczas zaledwie kilkunastu dni obfitujących jednak w szereg niecodziennych wydarzeń. Poznajemy artystkę malarkę, jej zwariowaną przyjaciółkę, zakręcone starsze panie oraz policjanta, który chce rozwiązać sprawę, unikając jednak zbytnich kontaktów z ferajną Nadii. Jest też i Ksawery autor kryminałów, któremu powoli kończy się czas na oddanie wydawcy kolejnej książki. Zegar tyka, a wena nie nadchodzi...

Na dobrą sprawę książka nie spełniła wszystkich moich oczekiwań, ale skłamię, gdybym stwierdziła, że mnie rozczarowała. Czytało się szybko, przyjemnie i było nawet dowcipnie, jednak ja chyba jestem już zbyt wielką fanką Marty Kisiel i jej wszystkich książek z przygodami Tereski Trawnej na czele, by ktoś jeszcze zdołał pobudzić mnie do salw śmiechu. Przyznaję, że Jadwiga Buczak ma bardzo dobry, swobodny, niewymuszony styl, bez zbędnych wulgaryzmów. Dobrze wykreowała bohaterów. Szczególnie polubiłam Nadię. Może przez fakt, że również tak jak ja jest ogromną fanką czekolady w każdej postaci. Czekolada przecież niesie zarówno pociechę, jak i koi skołatane nerwy. Polubiłam nadkomisarza Bartłomieja Sebastiana Marię Jaducha za przyzwoitość, upór w dążeniu do rozwiązania sprawy, jak i w przetrwaniu we względnym zdrowiu psychicznym do upragnionej emerytury, na której w pełni chce poświęcić się swojemu hobby, którym jest tworzenie drzewa genealogicznego swojej rodziny. Duet starszych pań wywołuje uśmiech, szczególnie kiedy zabiera się za pisanie o uśmierceniu niewiernego eksmałżonka jednej z córek. Autorka potrafiła również zaskoczyć grą słów, niespodziewanymi zwrotami akcji, nieszablonowymi powiązaniami między bohaterami i nieoczywistym rozwiązaniem kryminalnej zagadki. Mimo dawki humoru i umiejętnemu podrzucaniu tropów czegoś mi podczas lektury po prostu zabrakło i czuję niedosyt...

Za możliwość zapoznania się z treścią książki dziękuję Redakcji S[Adres usunięty]