Tajne godziny

Minęło dwa lata od powołania komisji Monochrome. Miała wykrywać nieprawidłowości, badać działanie brytyjskich służb specjalnych. Tylko wtedy jeszcze nikt nie wiedział, że znajdzie się ktoś, kto będzie chciał, aby prawda nie wyszła na jaw. Co prawda oddelegowani do niej urzędnicy, Griselda Fleet i Malcolm Kyle, otrzymali nieograniczony dostęp do poufnych archiwów, jednak to tylko pozory. Pewnego dnia pojawia się teczka z napisem OTIS, która wiele skrywa, wiele zmieni. Kim naprawdę są Szpiedzy i urzędasy, politycy i ich asystenci, karierowicze, wyrobnicy? Co robią, kiedy nikt nie widzi? Jakie tajemnice są chronione za wszelką cenę? Czy uda się je odkryć?

Książka z naprawdę ciekawym pomysłem na fabułę i dość dobrą realizacją. Zaciekawiła mnie praktycznie od samego początku i to na tyle, że pragnęłam poznać ciąg dalszy, bez odrywania się od niej. To opowieść pełna sekretów, tajemnic, które rozwiązywane są pomału.

Akcja sprawnie poprowadzona, momentami dość szybka, w innych momentach wolniejsza. Mamy trochę opisów, które ją zwalniają. Czy to wada? Moim zdaniem nie, dla mnie to była chwila oddechu, moment na przemyślenia. Książkę czytało się dość szybko, a podczas czytania towarzyszyło mi sporo emocji. Dla mnie była to pozycja na jeden wieczór.

Bohaterowie ciekawi, dobrze wykreowani, różnorodni. Tym razem nie powiem Wam o nich nic więcej, ponieważ zdradziłabym zbyt dużo z fabuły.

„Tajne godziny” to książka z ciekawą fabułą, po którą moim zdaniem warto sięgnąć. Polecam.

Recenzja pojawiła się również na moim blogu - Mama, żona - KOBIETA

To książka z fantastycznym pomysłem na fabułę. Ciekawa, nietypowa, a jednocześnie bardzo wciągająca, bo przecież mało co interesuje tak bardzo jak byli tajni agenci i sekrety brytyjskich służb specjalnych.

Komisja ma zbadać działania brytyjskiego wywiadu, jednak jej prace są nieustannie blokowane, a członkowie zajmują się kompletnymi błahostkami. Wszystko zmienia się w momencie, gdy w ich ręce w dość nietypowy sposób trafiają akta, które mogą namieszać naprawdę mocno. Nagle akcja przyspiesza, pojawia się presja, żeby sprawę jak najszybciej zamieść pod dywan, ale są też ludzie, którzy za wszelką cenę chcą poznać prawdę.

Muszę przyznać, że początek książki był znakomity. Od pierwszych stron chciałam wiedzieć, co wydarzy się dalej. Niestety później pojawiło się mnóstwo długich opisów i wątków, które kompletnie nic nie wnosiły do akcji. Bardzo nierówne tempo książki zaczęło mnie zwyczajnie frustrować. Mam wrażenie, że gdyby tę historię skrócić nawet do 1/3 objętości, byłaby naprawdę rewelacyjna. Zamiast tego dostajemy długie opisy ubrań, wyjść do barów czy scen, które bardziej spowalniały niż budowały klimat. Rozumiem, że być może chodziło o to byśmy byli sfrustrowani niczym komisja do której trafiają same nieciekawe sprawy.

Trochę szkoda, bo sam pomysł na książkę jest świetny. Opisy pościgu trzymają w napięciu, polityczna intryga została poprowadzona naprawdę mistrzowsko, a klimat tajnych służb wypada bardzo przekonująco. Niestety wszystko to zostało przytłoczone przez ogrom niepotrzebnych opisów, które odbierały radość z czytania.

Moja ocena 6/10 ⭐

Książkowy spin-off - tak czy nie?

„Tajne godziny” Micka Herrona to spin-off kultowych „Kulawych koni”, czyli serii którą pokochałam całym serduchem.

Podobnie jak w przypadku innych książek autora już od samego początku dostajemy jasny sygnał, że nie będzie łatwo i nic nie będzie oczywiste. Choć trzeba przyznać, że na pierwszy rzut oka wszystko wydaje się dość proste. Zostaje powołana komisja Monochrome, żeby prześwietlić brytyjskie służby. Są urzędnicy, którzy mają dostęp do tajnych dokumentów i jest też opór - cichy, uporczywy, systemowy. Taki, którego nie widać od razu, ale który czujesz gdzieś pod skórą. I nagle pojawia się teczka OTIS.

To wtedy zaczyna się prawdziwa akcja, a my zaczynamy odkrywać sieć powiązań. Przeszłość miesza się z teraźniejszością, Berlin sprzed lat zderza się z chłodną rzeczywistością biur i archiwów, a ludzie, którzy na pierwszy rzut oka są tylko „urzędnikami”, zaczynają mieć znacznie więcej do ukrycia. Nagle okazuje się, że nic nie jest przypadkowe, a każdy element może mieć ogromne znacznie.

Co najbardziej mi się spodobało to klimat tej historii. Duszny. Pełen niedopowiedzeń. Herron nie daje prostych odpowiedzi. Autor raczej podrzuca tropy i patrzy, jak nieudolnie próbujemy je połączyć. Natomiast same dialogi są błyskotliwe, momentami wręcz złośliwe. A humor? Oj jest, ale bardzo specyficzny - bardziej ironiczny niż lekki i iście brytyjski.

Bohaterowie nie są spektakularni, czy szczególnie się wyróżniający. Nie ma tu „superagentów”, którzy ratują świat. Są za to ludzie zmęczeni systemem. Tacy, którzy wiedzą, że pewnych rzeczy lepiej nie ruszać, ale i tak to robią.

Osobiście uwielbiam styl autora i jego humor, ale wiem, że przez niego to nie będzie książka dla każdego. Tempo potrafi zwolnić. Są momenty, w których można odnieść wrażenie, że krążymy w miejscu. Że historia celowo nas zatrzymuje i sprawdza, czy nadal chcemy iść dalej co momentami było bardzo frustrujące. Jednak przychodzi moment, w którym wszystko zaczyna się zazębiać i nagle zaczynasz rozmienić, że to spowolnienie było częścią planu.

„Tajne godziny” nie budują napięcia akcją. One budują je ciszą, dokumentami, tym co zostało przemilczane. Tym, co ktoś próbował ukryć tak skutecznie, że aż zaczęło to wyglądać podejrzanie. I zostawiają nas z myślą, która długo nie chce odpuścić: że najgroźniejsze rzeczy nie dzieją się w świetle reflektorów… tylko wtedy, gdy nikt nie patrzy.

Czy polecam? Jeśli lubisz thrillery, które wymagają skupienia, które bardziej „wchodzą do głowy” niż dostarczają czystej akcji - zdecydowanie tak. Jeśli szukasz szybkiej, dynamicznej historii… możesz się rozczarować.

Ocena: 7/10

Lubicie prequele, sequele itp. odnogi od głównych serii? Zarówno jeśli chodzi o książki, seriale, czy filmy. Dla mnie to zawsze gratka, zwłaszcza jeśli naprawdę jakaś seria mocno przypadła mi do gustu, to łapię po wszystko, co z tego uniwersum pochodzi. No właśnie, bo "Tajne godziny" to Spin-off do "Kulawych koni"!

Dwoje głównych bohaterów, urzędnicy Griselda Fleet i Malcolm Kyle wchodzą w skład komisji powołanej dwa lata wcześniej, której zadaniem było i nadal jest sprawdzenie działań specjalnych służb brytyjskich. Oczywiście dostali pełny wgląd w akta, w tym do poufnych archiwów. I praca szłaby zapewne po prostu swoim tempem, gdzieś tam powoli w urzędniczym grajdole, ale okazało się, że to wcale nie jest taki prosty temat, bo cały czas ktoś im rzuca kłody pod nogi. Dlaczego i kto ma na celu bombardowanie ich pracy? I cóż zmienią akta o tajemniczej nazwie OTIS?

Mick Herron potrafi stworzyć opowieść buzującą napięciem, sensacyjną, szpiegowską i z bohaterami, którzy nie są postaciami "pustymi". Oczywiście wiele też znajduje się tutaj nawiązań do serii Slough horses, a fani z przyjemnością spotkają też właśnie bohaterów tejże serii. Autor słynie z budowania napięcia, ale też z czarnego humoru i wierzcie mi, jedni będą zniesmaczeni, a inni zachwyceni tym, jak zgrabnie potrafi rozśmieszyć czytelników. W ogóle się nie gryzie... w co, w język, czy w klawiaturę? ;)

Ale wracają jeszcze na chwilę do fabuły, to trzeba przyznać, że szperanie w sekretach tajnych służb jest niezmiernie fascynujące, a żeby tego było mało, to i pojawia się wątek Berlina, ale nie tego współczesnego, ale tego tuż po upadku muru. Jak doskonały research zrobił autor? No powiem szczerze, że ciekawostki tutaj gonią kolejne ciekawostki niemal na każdej stronie, a opisy budynków, miejsc, postaci są tak doskonale skrojone, że wyobraźni niewiele pozostaje do manewru.

To naprawdę kawał świetnej powieści szpiegowskiej, z bohaterami, za którymi tęskni się już po zamknięciu jej i z chęcią wpadłoby się w ten świat pełen sensacji, gonitwy za prawdą i testowania cierpliwości pewnych ludzi. Dla mnie mistrzostwo świata i jak by ktoś Wam mówił, że nie wolno czytać bez znajomości całej serii Slough horses, to mu nie wierzcie. Można w tę wpaść po całości, a dopiero później nadrobić serię!

Recenzja powstała we współpracy z Wydawnictwem Insignis.

Q: Lubicie książkowe spin-offy?

Jeśli tak, to mam dla Was taki jeden, który naprawdę warto przeczytać. A mowa o "Tajnych godzinach" od Micka Herrona, czyli pobocznej historii ze świata "Kulawych koni". Nie wiedziałem czego spodziewać się po tej powieści, ponieważ po opisie kompletnie nie wiedziałem jak będzie to łączyło się z główną serią, oprócz oczywiście służb specjalnych. Ponadto, na zagranicznych forach poczytałem, że w zasadzie ten tytuł powinniśmy czytać po ósmym tomie głównej serii, a w Polsce wyszło dopiero sześć.

Przechodząc jednak do recenzji, pierwsze 50 stron jest akcja, jest fajnie, potem następuje wyraźny spadek tempa akcji i trwa jakieś 100-150 stron, gdzie mamy głównie biurokratyzm, intrygi polityczne i brak dynamicznej akcji. Wiadomo, że thrillery szpiegowskie to nie sama akcja, ale tutaj było dla mnie wlaśnie trochę sporo takiego spokojnego tempa i w pewnym momencie lekko zaczynałem się nudzić, oczekując na mocną akcję. I w końcu się doczekałem, a już jak ruszyło to z kopyta.

Mamy tutaj retrospekcje z Berlina z lat 90. Możecie się zatem domyślić w jakim kierunku idzie akcja i kogo możemy tu spotkać, jeśli oczywiście czytaliście główną serię. Bardzo podobało mi się to, że choć mamy tutaj postaci z głównego cyklu, to jednak dosłownie oprócz dwóch postaci, nie są wymienione z imienia i nazwiska, a są opisywane poprzez funkcję jaką pełnią bądź pseudonimem.

Szczerze, akcja gdy już ruszyła to jest tak świetna, że aż zapomniałem o tej dla mnie gorszej pierwszej połowie książki. Jeśli jesteście fanami Micka Herrona i "Kulawych koni" to jest to must read.

A co do tych spoilerów, nie zauważyłem ich jakoś, ale może być tak, że gdy sięgnę po 7. i 8. tom to się okaże, że już wiem coś z tej książki.

Więcej moich recenzji znajdziecie na Instagramie @[Adres usunięty]zje oraz TikToku o tej samej nazwie, gdzie serdecznie zapraszam.