Sierociniec

Dom – to słowo kojarzy się nie tylko z murami, ale również z poczuciem bezpieczeństwa i miłością. Co jednak kiedy dom kojarzy się tylko z bólem cierpieniem i poniżeniem?

Natalia jest psycholożką. Od kilku miesięcy wspiera swoją wiedzą i doświadczeniem kadrę i wychowanków Ośrodka Wsparcia Dziecka i Rodziny. Kiedy na terenie tego ośrodka dochodzi do tragedii, a jeden z podopiecznych popełnia samobójstwo, Natalia postanawia dowiedzieć się, co doprowadziło do tych wydarzeń. Podczas cichego dochodzenia dowiaduje się, że stare mury kryją w sobie wiele tajemnic, a żeby je rozwiązać, musi otworzyć niejedne drzwi. Poświęcając swoją energię i czas stara się rozwiązać zagadkę, w której główną bohaterką jest Siostra Ciszy. Nieznana nikomu Siostra Ciszy pojawia się co jakiś czas na językach podopiecznych, budząc w nich lęk przed potępieniem. W rozwiązaniu zagadki mogą pomóc koledzy i koleżanki ofiar, jednak czy będą na tyle odważni, żeby przeciwstawić się Złu panującemu w murach budynku? A może jednak to tylko legenda, a podopieczny dopuścił się okropnej zbrodni?

Książkę czytałam z zapartym tchem, poznając coraz to nowsze informacje łączące przeszłość z teraźniejszością. Ból, strach i cierpienie mieszały się z nadzieją na nowy “Dom”. A wszystko to w miejscu, które miało być schronieniem, a było… Jesteście ciekawi? Jeżeli tak, musicie koniecznie sięgnąć po najnowszą książkę Jakuba Rutki. Różni się ona od swoich poprzedniczek, jednak równie mocno trzyma w napięciu. Nie będę ukrywać, że kiedy docierałam do ostatnich rozdziałów i cały czas było wiele niewiadomych, w głowie kotłowało mi się milion myśli, [Adres usunięty]. jak autor ma zamiar zakończyć tę historię w tak krótkim czasie. Jednak zakończenie było jednym wielkim zaskoczeniem, które zrobiło w mojej głowie tornado. Dzień po zakończeniu czytania mam jeszcze mętlik i cały czas dochodzę do siebie. Okazuje się, że nie potrzeba mrożących krwi w żyłach scen morderstwa, wystarczy człowiek i słowa, które mogą zranić bardziej niż nóż.

Wierzę, że kiedy sięgnięcie po tę pozycję, przeżyjecie to samo, co ja. I będziecie “zbierać szczękę z podłogi”.

Autor w podziękowaniach wspomniał jedno pytanie. I ja właśnie to pytanie chciałbym zadać po przeczytaniu ostatnich słów tej książki: “No to kiedy kolejna?”

I na zakończenie mały urywek tego, co czeka na Was w “Sierocińcu”:

“Cicho dziadki, już bez słowa,

noc się w oknach cicho chowa.

Gdy ktoś szelest nocą słyszy,

wiedz, że idzie Siostra Ciszy…”

Papierowy Bluszcz

Jakuba Rutka znam bardziej jako lektora oraz filmików, które wstawia w media, więc gdy miałam okazję zapoznać się z napisaną przez niego książką, z przyjemnością po nią sięgnęłam. I to była bardzo dobra decyzja! „Sierociniec” okazał się mroczną historią, która podzielona jest na dwa wątki, ten obecny, gdzie zginęła mała dziewczynka i życie odebrał sobie jej brat, a psycholożka próbuje zrozumieć dlaczego, oraz czasy sprzed czterech dekad, gdy w tych samych murach prowadzony był przez siostry zakonne sierociniec, w którym panował chłód, strach i znikały dzieci. Autor trafnie zauważył, że chociaż jego książka to fikcja, nie da się ukryć, że różne tragedie spotykały dzieci w takich przybytkach na całym świecie. A wracając do fabuły, to dostajemy kawał dobrej i mrocznej lektury owianą nutką tajemniczej rymowanki i postacią Siostry Ciszy. Przemierzamy korytarze w poszukiwaniu odpowiedzi na nurtujące nas pytania i widzimy świat poprzez pamiętnik jednej z wychowanek oraz Natalię. Wszystko w tej książce się spina i działa jak dobrze naoliwiona maszyna. Zakończenie zaś jest wisienką na torcie i wywraca nasze myślenie do góry nogami, pozostawiając uczucie mrowienia pod skórą i chęć poznania dalszych losów niektórych z bohaterów. To naprawdę dobry wybór, jeśli lubicie mroczne historie i nie boicie się tematyki związanej z krzywdą dzieci.

Cisza, która paralizuje bardziej niż najbardziej rozdzierający krzyk, właśnie tę teorię postanowił udowodnić w swojej najnowszej powieści Rutka. Od startu autor okadzał mnie niepokojem i pobudzał lek powodowany tym, co niewidoczne.

Złowroga wyliczanka działająca niczym obietnica nadchodzącego zła i strachu, który przenika mury sierocińca. Najpierw dochodzi do śmieci jednej z najmłodszych podopiecznych, później jej brat odbiera sobie życie, a fabuła rozpoczyna swój szaleńczy taniec. Rutka w swoim stylu nieprędko wykłada karty na stół, budując swoją historię i atmosferę. Tutaj trzeba się zanurzyć w każdej kolejnej warstwie opowieści by poznać sekrety i prawdę.

Rutka wybierając jako miejsce kluczowe dla historii sierociniec wiedział co robi, ponieważ ta sceneria nie pozostawia czytelnika obojętnym. Korytarz ciemne i długie, skrzypiące schody i cisza to niby detale, ale jako kompozycja może wywołać dreszcz na karku.

Natalia to bohaterka, w którą łatwo się wczuć, ponieważ bardzo ludzka jest w niej ta potrzeba poznania prawdy i poczucie odpowiedzialności. Jej „śledztwo” nie jest proste, a wraz z badaniem dokumentów i licznymi rozmowami, trzeba też przebrnąć przed tak bardzo niewygodne pytania o winę, przemoc i konsekwencji, jakie niesie za sobą milczenie, to nadaje powieści psychologicznej głębi.

„Sierociniec” bez wątpienia jest powieścią tajemniczą i o tajemnicach, które latami schowane w cieniu i ludziach tkwiących w błędnym przegonami, że prawda może zostać pogrzebana. Przyznaje, że mnie ta powieść bardzo zaangażowała i to nie tylko kryminalnie, ale i emocjonalnie. To książka idealna na jeden wieczór, zwłaszcza taki gdzie każde skrzypnięcie wyczula zmysły, a każdy dźwięk stawia włoski na karku. Nie jest to powieść, która pozostawi czytelnika z niedosytem.

Czy odważyłbyś się spędzić noc w miejscu, w którym dzieci bardziej niż ciemności boją się tego, co czai się w ciszy?

Są książki, które straszą brutalnością. Są takie, które budują napięcie kolejnymi zwrotami akcji. Ale „Sierociniec” robi coś zupełnie innego. Ta historia powoli osacza. Wkrada się do głowy niepozornie, rozsiada się w niej wygodnie i zostaje jeszcze długo po zamknięciu ostatniej strony.

Już od pierwszego rozdziału czułam, że to nie będzie zwykły thriller. Śmierć kilkuletniej dziewczynki, samobójstwo jej starszego brata i tajemnicza rymowanka o Siostrze Ciszy sprawiają, że od razu pojawia się mnóstwo pytań. A Jakub Rutka zamiast dawać odpowiedzi, dokłada kolejne elementy układanki.

Jednak największym atutem książki jest jej klimat. Duszny, ciężki, momentami wręcz przytłaczający. Sierociniec nie jest tutaj jedynie miejscem akcji. Staje się bohaterem samym w sobie. Każdy korytarz, każde zamknięte pomieszczenie i każda strona archiwalnych dokumentów skrywają tajemnice, których odkrywanie wywołuje coraz większy niepokój.

Bardzo podobało mi się poprowadzenie dwóch płaszczyzn czasowych. Z jednej strony obserwujemy współczesne wydarzenia i psycholożkę Natalię, która za wszelką cenę próbuje odkryć prawdę. Z drugiej wracamy do lat osiemdziesiątych i poznajemy dramat dzieci wychowujących się pod rządami bezwzględnej siostry Miriam. Te dwa światy przeplatają się w niezwykle naturalny sposób, a z każdą kolejną stroną coraz wyraźniej widać, że przeszłość nigdy nie została pogrzebana.

Ogromne wrażenie zrobił na mnie psychologiczny wymiar tej historii. To nie jest książka oparta wyłącznie na kolejnych morderstwach czy dynamicznej akcji. Tutaj największy ciężar spoczywa na emocjach. Na lęku dzieci, poczuciu bezradności, traumach i konsekwencjach przemocy, które potrafią ciągnąć się przez całe życie. Autor bardzo umiejętnie pokazuje, że największe potwory nie zawsze mają nadprzyrodzone moce.

Muszę również pochwalić sposób budowania napięcia. Przez większą część książki miałam wrażenie, że wiem, dokąd to wszystko zmierza. Łączyłam fakty, tworzyłam własne teorie i byłam przekonana, że rozszyfrowałam zagadkę. Nic bardziej mylnego. Jakub Rutka skutecznie wyprowadził mnie w pole. Zakończenie kompletnie zmieniło moje spojrzenie na całą historię i sprawiło, że przez chwilę siedziałam w ciszy, próbując poukładać sobie wszystkie wydarzenia.

No i co najważniejsze - autor nie epatuje brutalnością. O wiele mocniej działa tutaj to, czego nie widać. Niedopowiedzenia, szepty, dziecięce rymowanki i narastające poczucie zagrożenia budują atmosferę znacznie skuteczniej niż najbardziej krwawe opisy.

„Sierociniec” to thriller, który nie tylko trzyma w napięciu, ale przede wszystkim zmusza do myślenia. O tym, jak łatwo ukryć prawdę. Jak długo mogą żyć tajemnice. I jak ogromny wpływ na dorosłe życie mają wydarzenia z dzieciństwa.

Jeżeli lubisz mroczne thrillery psychologiczne, w których atmosfera jest równie ważna jak sama zagadka, a zakończenie potrafi całkowicie zburzyć Twoje wcześniejsze przypuszczenia, to zdecydowanie powinieneś sięgnąć po „Sierociniec”. To jedna z tych książek, które czyta się z niepokojem, odkłada z niedowierzaniem i pamięta jeszcze długo po zakończeniu lektury.

Ocena: 9,5/10