Mowy Nie Ma!

Cześć wszystkim.

Lubicie książki lub filmy o życiowych zakrętach i nowym początku?

Dla mnie jest to jedna z moich ulubionych tematyk zawarta na stronach książki lub w fabule filmu. Lubię, gdy bohaterzy są prawdziwi z krwi i kości popełniają błędy oraz mają sporo życiowych rozterek, a wydarzenia, które ich dotyczą tak naprawdę mogły zdarzyć się każdemu z nas. I to wszystko znalazłam w książce „Mowy nie ma” Żanety Pawlik, od wydawnictwa Zysk I S—KA.

Poznałam Małgorzatę kobietę spełnioną. Żona, matka, nauczycielka, którą lubią uczniowie. Jednak to tylko pozory, jej małżeństwo przechodzi kryzys, a sytuacja osiąga punkt krytyczny podczas świat gdy Małgosia przyłapuje męża na zdradzie.

Na drodze kobiety staje nowy sąsiad Adam.

Czy Adamowi uda się przekonać Małgosi, aby ponownie zaufała? Przez książkę przepłynęłam nawet nie wiem kiedy znalazłam się na ostatniej stronie. Bardzo dobrze wykreowani bohaterowie pierwszoplanowi jak i drugoplanowi, których bardzo polubiłam.

Małgosia jak i Adam dźwigali na barkach bagaż z przeszłości, mieli swoje rozterki, wątpliwości. Miałam wrażenie jakbym ich znała i szła krok w krok z nimi.

Bardzo podobała mi się postać Klaudyny, przyjaciółki Gosi, która w każdym momencie wspierała kobietę. Taka przyjaciółka to prawdziwy skarb.

Autorka w książce poruszyła kilka trudnych tematów zdrada, przyjaźń, zaufanie, miłość, alkohol i przemoc w rodzinie. Pokazanie jak ważna jest rozmowa pomiędzy dwojgiem ludzi, aby uniknąć niepotrzebnych nieporozumień oraz problemów.

Wskazanie jak ważne jest aby zostawić za sobą przeszłość,  pomimo komplikacji życiowych  zacząć z życia czerpać pełnymi garściami. Złapać oddech pełną piersią i zrobić krok do przodu w kierunku miłości.

Książkę polecam z całego serca.

To moje pierwsze spotkanie z twórczością autorki i byłam bardzo ciekawa tej pozycji. Opis był bardzo intrygujący. Zapowiadał życiowe trudności, z którymi przyjdzie się mierzyć bohaterom. Czy faktycznie tak było?

Małgorzata to lubiana przez uczniów nauczycielka. Codzienność wypełniają jej obowiązki domowe, bycie żoną wspinającego się po szczeblach kariery męża, wychowywanie dojrzewającej córki. Gdy kobieta dowiaduje się, że jej mąż ma kochankę, jej świat legł w gruzach i to u podstaw. Na jej drodze staje nowy sąsiad, Adam ratownik medyczny. Ich losy przypadkowo przeplatają się. Czy kobieta da sobie szansę na nowe życie? Zwłaszcza w sytuacji gdy demony przeszłości pukają do drzwi?

Ta pozycja poruszyła we mnie wszelkie możliwe nuty. Wzbudziła morze emocji od radości, poprzez smutek po zagubienie zwłaszcza gdy Gosia dowiaduje się o zdradzie. Dosłownie miałam poczucie jakbym współdzieliła z nią emocje, które choć nie należały do najprzyjemniejszych to prowadziły do oczyszczenia kiedy wraz z główną bohaterką przechodziłam przez drogę, gdy kobieta budowała od podstaw swoje nowe życie. Gdy musiała odnaleźć swoje miejsce na świecie, w którym drogi nie wyznaczają obowiązki domowe i spełnianie zachcianek męża. Pokochałam główną bohaterkę, jej zagubienie, miłość do męża i córki, choć to dojrzała kobieta ewoluuje w czasie powieści, zmienia swoje spojrzenie na otaczający ją świat. Okrutna historia, którą poznajemy w czasie lektury, przeplata się z bieżącymi wydarzeniami i aż chwyta za serce. Urzekła mnie jej przyjaźń z Klaudyną i kreacja jej przyjaciółki. Wątek AA czy DDA, który pokazuje jak olbrzymim problemem jest alkoholizm nie tylko dla osoby pijącej ale i jej rodziny. A znajomość z Adamem .. no miód na serce, choć nie wszystko jest tak idealne jakbyśmy tego sobie jako czytelnicy życzyli. Ale czy to nie jest właśnie życie? Stawia nam na drodze wiele zakrętów, pagórków i zjazdów bez trzymanki, a każda nasza decyzja to inna ścieżka która może nam dać albo upragniony cel z kolejnym drogowskazem albo ślepą uliczkę, zmuszająca nas do zawrócenia albo postoju. Tylko od nas zależy jak potoczy się nasze życie. Tak jak w przypadku Gosi. Czy kobieta się podda? Czy wróci do męża? Czy Adam okaże się jej nową miłością? Koniecznie przeczytajcie i dowiedzcie się jak potoczą się losy zwyczajnej nauczycielki, matki, żony ale przede wszystkim kobiety.

Dziękuję bardzo Autorce oraz Wydawnictwu za zaufanie oraz możliwość przeczytania i zrecenzowania tej pozycji.

Ta obyczajówka, troszkę romans czyli „Mowy nie ma” Żanety Pawlik na pierwsze usłyszenie tytułu i rzut okiem na okładkę nie wydaje się w żadnym razie wyjątkowa. Ot, książka jakich wiele. Wzięłam ją w celu zrelaksowania się i odmóżdżenia, co zdecydowanie mi ta pozycja zapewniła, ale nie tylko na tym się zatrzymała. Poznajemy Małgorzatę w przededniu całkowitego zawalenia się jej codzienności. Dojrzała kobieta, nauczycielka, z trudnym i przemocowym dzieciństwem, a teraz w kryzysie małżeńskim. Do tego nowy sąsiad, brodaty Adam, ratownik medyczny z niejasną przeszłością. Dodajmy też inne poboczne wątki i fabuła pisze się sama. Bardzo podobała mi się złożoność akcji, rzeczywiście cały czas coś się działo. Autorka nie zawiodła swoimi bohaterami, którzy ani przez chwilę nie wydawali się szablonowi. Doceniam jakich wyborów fabularnych dokonała autorka, bo parę razy trzymałam kciuki żeby nie poleciała ona w totalną sztampowość, ale za każdym razem czekało na mnie inne rozwiązanie. Ogółem lektura bardzo przyjemna, doskonała rozrywka, zdecydowanie nie nudny obyczajowy romans! Jeśli szukacie czegoś takiego to polecam 🤍

Co najbardziej lubicie w świętach?

Ja zdecydowanie cały klimat, którym przesiąknięty jest cały dom i uśmiechy na buzkach moich bliskich.

Jednak święta mają i drugie oblicze, bo któż z nas w rodzinie nie ma osoby, która zna się na wszystkim i zawsze znajdzie Twój słaby punkt, w który przez całe spotkanie będzie wbijać mentalna szpilkę?

Mogloby się wydawać, że jest to najgorsze, co mogłoby się przytrafić, jednak @[Adres usunięty]ka sprawiła, że dla Małgorzaty świąteczna katastrofa nabierze całkiem innego znaczenia.

Małżonek ów bohaterki jest spełnionym zawodowo mężczyzną i ojcem dorastającej córki. Jednak to mu nie wystarcza.

Małgorzata z kolei pracuje w liceum, ma świetna przyjaciółkę i niezłego cela.

Zdrada męża niestety pociąga za sobą linę, do której przyczepione są cienie przeszłości, którą wolałaby zostawić daleko za sobą. Nie każdy miał szczęśliwe dzieciństwo. Jej odbiło się na psychice mocno, lecz do tej pory pozostawało uśpione, czekając na moment, w którym będzie mogło ponownie wydostać się na wierzch, aby pochłonąć mrokiem główna bohaterkę. Jednak niespodziewanie u jej boku staje nie tylko przyjaciółka, lecz również nowy sąsiad-Adam, którego przeszłość także nie była usłana różami.

Czy dwie zranione duszę będą w stanie się wzajemnie naprawić?

A może mąż Małgorzaty zrozumie swoje błędy i zawalczy o ich związek?

Żaneta Pawlik przychodzi do nas z książką, która przedstawia nam perypetie życia codziennego. Zwroty akcji, które wypadają niczym iPad z trzeciego piętra; zmiany nastrojów, które krążą niczym po sinusoidzie.

Główna bohaterka została wykreowana na silną kobietę, która nie załamała się po zdradzie, tylko złapała byka za rogi i mimo wewnętrznie przeżywanej twmrwogi, szła naprzód, nie oglądając się za siebie.

Małżonek choć był postacią negatywna, jak to u mnie bywa, wzbudzil we mnie mieszane uczucia. Przyznajmy szczerze-to palant, jednak i tak było mi go żal 🤷‍♀️

Adam- magnetyzm między nim a Gosią był wyczuwalny od początku. Biło od niego coś takiego, że od razu przekonywał do siebie czytelnika i nie tylko 😉

Choć finał nie zaskakuje to bardzo fajnie się ją czytało.

Polecam.

Dziękuję za egzemplarz recenzencki @zysk_wydawnictwo.

"Mowy nie ma!" to opowieść o Małgorzacie, kobiecie dojrzałej, której pewnego dnia ustabilizowane życie zaczyna się walić - przyłapuje męża na zdradzie (kolejnej) I postanawia zakończyć związek. Świadkiem burzliwego rozstania jest Adam, nowy sąsiad, który już kilka razy wpadł na Gośkę. Czy kobieta po przejściach i tajemniczy mężczyzna z przeszłością mają szansę na wspólną przyszłość? A co jeśli przeszłość stanie im na drodze? Chcecie wiedzieć, jak to się skończy? Przeczytajcie książkę...

"Mowy nie ma!" to świetna współczesna powieść obyczajowa. Autorka przedstawia nam historię prawdziwą, bez upiększania. Nie ma tu bajkowych bohaterów bez wad, tylko prawdziwi ludzie z krwi i kości - naznaczeni życiem, z traumami, nieufni, samotni i rozpaczliwie bojący się uwierzyć w nowe szanse. Jest I romans, rozgrywający się powoli I subtelnie, ale najbardziej interesująca jest warstwa obyczajowa. Autorka porusza wiele problemów, z którymi zmagają się współcześni ludzie - od wypalenia w związku, traum dorosłych dzieci alkoholików po osoby w kryzysie bezdomności. Świetne są też rozmowy Gosi z przyjaciółką - Klaudyną i jej analiza dzisiejszego świata.

Nie dajcie się zwieść okładce - to nie jest sielski romans, ale mądra gorzka, ale z odrobiną słodyczy historia obyczajowa. Polecam!

Lato to najlepsza pora dla powieści obyczajowych. Czyta się je tym przyjemniej, że mocno nie angażują myśli a jednak skupiają uwagę czytelnika na losach bohaterów. Jeśli dorzucimy do tego poczucie humoru oraz dystans do świata otrzymujemy mieszankę od której nie można się oderwać.

Żaneta Pawlik zadebiutowała w bardzo smacznym stylu. Jej książka okazała się lekiem na wszelkie smutki, bo chociaż losy bohaterki do najłatwiejszych nie należały, to historia okazała się mieć w sobie mnóstwo entuzjazmu i dobrej energii. Lekkim językiem, trafnością w ocenie świata oraz żonglując licznymi emocjami autorka zabrała mnie w przesympatyczną podróż, którą odbyłam z uśmiechem na twarzy.

Małgorzata, bohaterka powieści, mogła pochwalić się spełnionym życiem. Dobra praca, kochający mąż - czy można chcieć czegoś więcej? Można! Stabilizacji przyszłości, zrozumienia oraz bezgranicznego zaufania, które zostało nadszarpnięte przez zdradę. Z dnia na dzień Małgorzata została sama a jej życie całkowicie się zmieniło. Konrad okazał się fatalnym mężem, który nie angażował się w życie rodzinne i wciąż dokładał żonie zmartwień. Cieszę się, że zrobił skok w bok, bo pozwolił naszej bohaterce spojrzeć z dystansem na życie i zrozumieć, że nie zawsze trzeba tkwić w martwym związku. Przyznaję, że mocno nadenerwowałam się na niewiernego mężczyznę jednocześnie obdarzając Małgorzatę wielką sympatią oraz trzymając kciuki za jej lepszy los.

To lekka powieść obyczajowa, która sięga po znane nam z codzienności tematy. Nie ma w niej żadnego przełomu, jest za to historia z którą wielu z nas potrafi się utożsamić. Kto choć raz nie był na życiowym zakręcie? Ważne, by tak jak główna bohaterka, stawiać czoła wyzwaniom i nie załamywać rąk. Miło więc czytało się o Małgorzacie, która walczyła o swoje lepsze jutro a pomiędzy problemami potrafiła znaleźć chwile szczerego śmiechu. Do tego możemy dołączyć szczerą przyjaźń pięknie uchwyconą przez autorkę co tylko podnosi na duchu.

"Mowy nie ma!" łączy w sobie elementy powieści obyczajowej i bardzo subtelnego, ale przyjemnego romansu. A owszem, romans też jest! Małgorzata swoją historią udowadnia bowiem, że nigdy nie jest na nic za późno a tylko my sami jesteśmy dla siebie ograniczeniem. Żaneta Pawlik zaserwowała nam więc uroczą, podnoszącą na duchu historię, która jednocześnie przyciąga uwagę czytelnika jako dobrze napisany debiut.

„Ale faceci też mają potrzeby emocjonalne, łatwo o tym zapomnieć, kiedy miesiące zamieniają się w lata. Traktujesz kogoś jak stały element krajobrazu, zamiast odkurzyć, odmalować. Niszczeje powoli, a obracając nim na co dzień, nie dostrzegasz zmian, aż któregoś dnia bierzesz do ręki spróchniały kawałek i rozsypuje ci się między palcami. Wtedy już za późno, żeby to poskładać.”. I chociaż cytat jest akurat odnośnie mężczyzn to myślę, że do kobiet również powinien. Bo w związku czasami trzeba coś „odkurzyć” i wprowadzić trochę świeżości.

Poznajemy Małgorzatę. Kobietę, która ma męża, córkę, pracę i 40-stkę. Wydawałoby się, że ma wszystko i jest szczęśliwą, dojrzałą kobietą. Niestety pewnego dnia dowiaduje się, że jej Konrad ją zdradza. Odkrywa również, że jego kochanka jest w zaawansowanej ciąży. Gosia nie potrafi z tym się pogodzić i chce rozwodu. Mąż nigdy nie chciał jechać z nią do ciepłych krajów w okresie Świąt Bożego Narodzenia. Dlatego jak tylko trochę otrząsnęła się postanowiła sama jechać na takie wakacje do Egiptu.

Adam to lekarz pracujący na SOR-ze. Jego głównymi pacjentami są osoby nadużywające alkoholu i narkotyków. Jest facetem, który również nie miał szczęścia w miłości. Pewnego dnia zmienia miejsce zamieszkania i zostaje sąsiadem Gosi. W dniu kłótni małżeństwa omal nie został uderzony iPadem, który został wyrzucony z trzeciego piętra. Czy tych dwoje będzie miało szanse bliżej się poznać i co z tego wyniknie? I czy Adam będzie szczery z Gosią a może będzie miał jakieś tajemnice? Przekonacie się sami.

„Mowy nie ma” to świetnie napisana książka. Jest bardzo życiowa, bo nie jedna z nas może mieć podobne małżeństwo. Najpierw zakochujemy się i zmieniamy siebie i swoje przyzwyczajenia dla ukochanego, po ślubie, gdy pojawiają się dzieci, znowu zmieniamy się i myślimy o dziecku i jego potrzebach. I tak całe życie. Cały czas myślimy o innych, zapominając o sobie i swoich pragnieniach, przez co nasze małżeństwo cierpi na tym. Popadamy w rutynę i wypalamy się. A tak nie powinno być.

Małgorzata to przykład kobiety, która pomimo, że jest spełniona zawodowo, to powinna zrobić coś dla siebie. Nie myśleć tylko o rodzinie i jej potrzebach, bo to na dłuższa metę nie ma sensu. Zwłaszcza jeśli robi się to kosztem własnych marzeń. Trochę zdrowego egoizmu jeszcze nigdy nikomu nie zaszkodziło.

Książkę bardzo polecam. Autorka posługuje się łatwym językiem przez co powieść czyta się szybko. Skłania ona do refleksji nad swoim życiem i tego co od niego oczekujemy. Czy będziemy biernymi obserwatorami tego co w około nas się dzieje, czy może będziemy go brać z niego to co najlepsze.

Czy jest coś takiego w waszym życiu na myśl czego w waszej głowie pojawia się: mowy nie ma?😉

Ta myśl nie raz przychodzi do głowy Małgorzacie, która nie wie jeszcze ile razy będzie musiała zweryfikować tę myśl. Poznajemy ją, gdy jej uporządkowane życie wali się w posadach, a na jej drodze staje nowy sąsiad. Przeżywamy razem z nią chwile smutku i radości na przestrzeni roku, który w jej życiu jest dość burzliwy.

Z drugiej strony nie tylko Małgorzata jest bohaterką tej powieści, bo swój głos ma ów tajemniczy sąsiad Adam, jej córka Pola, czy najlepsza przyjaciółka Klaudyna. Taka dodatkowa narracja dodaje głębi akcji, choć to na Małgorzacie skupia się większość historii.

Nie chcę wam zdradzać za dużo, ale dostaniecie w tej książce małżeński kryzys, traumy z dzieciństwa, wsparcie przyjacielskie i kiełkujące uczucie. Możecie sobie pomyśleć, że niejedna obyczajowa książka składa się z takich motywów i tak to prawda, ale...

Nie mogę napisać, bym była zaskoczona treścią, ale to właśnie sposób jej napisania sprawia, że nie pożałujecie sięgnięcia po nią. Niesamowite, że to debiut autorki, bo historia jest spisana tak lekko, ale nieinfantylnie; tak prawdziwie i miejscami brutalnie, ale nadal nie czułam się obciążona tą historią; zabawnie, ale z idealnym wyważeniem (uwielbiam dialogi między Małgorzatą i Adamem).😆

Spodobało mi się w tej historii właśnie takie uczucie pokrzepienia, które wypływa z każdego zdania. Nie wiem czy to tylko moje odczucie, ale miałam wrażenie, że po każdej burzy wyjdzie wreszcie słońce. Jest taki fragment pod koniec między Małgorzatą, a jej mężem, kiedy w pełen szacunku sposób podsumowała ich małżeństwo. ✨

Przyczepić to ja się jedynie mogę do zakończenia, bo ja na już potrzebuję drugiej części. Tak to jest jak się czyta książkę tuż po premierze i właśnie mowy nie ma, by dostać szybko drugą część.🙈

Małgorzata jest nauczycielką, ma męża z którym wychowuje córkę Polę. Jej małżeństwo aktualnie przechodzi kryzys, pewnego dnia kobieta przyłapuje męża na zdradzie. Na szczęście w każdej chwili Małgorzata może liczyć na przyjaciółkę i jak się okazuje na nowego sąsiada Adama, który był świadkiem kłótni pomiędzy kobietą a jej mężem. Jak potoczą się losy kobiety? Z jakimi przeciwnościami przyjdzie jej się mierzyć?

Książka "Mowy nie ma" jest debiutancką powieścią autorki, a ja bardzo lubię debiuty i często po nie sięgam. Moje pierwsze spotkanie z twórczością Pani Żanety uznaje za bardzo udane, autorka ma niesamowicie przejemne pióro, co sprawia, że kartki po prostu same się przewracają, ja wciągnęłam się od pierwszej strony i nie było mowy o odłożeniu książki, póki nie poznam jej zakończenia. Fabuła została w bardzo ciekawy sposób nakreślona, a bohaterowie których stworzyła autorka są niesamowicie realni, jestem przekonana, że większość z Nas z powodzeniem mogłoby się z nimi utożsamić. To postaci, które borykają się z codziennymi problemami, popełniają błędy, działają pod wpływem chwili, mam wrażenie, że o takich ludziach zdecydowanie lepiej mi się czyta i śledzi ich historię. Główną bohaterką jest Małgorzata, w której życiu ostatnio jest wiele zawirowań, kobieta będzie zmuszona stawić czoła wielu przeciwnością losu, a do jej drzwi zapuka również przeszłość, która nie była niestety usłana różami. Autorka w swojej powieści porusza wiele ważnych, trudnych i ponadczasowych tematów, które w mniejszych lub wiekszym stopniu mogą dotyczyć każdego z nas, przy tym historie tutaj opisane są niezwykle poruszające i emocjonujące, a ja te wszystkie emocje towarzyszące bohaterom przeżywałam razem z nimi. Z całych sił kibicowałam relacji pomiędzy Gosią a Adamem, oboje w pełni zasługiwali na miłość i szczęście. Zakończenie jakie zaserwowała autorka bardzo mi się podobało i mam nadzieję, że Pani Żaneta pokusi się o napisanie dalszych losów tych postaci. Polecam! Moja ocena 9/10.

Powiem wam, że książka jest idealna na każdy moment życia. Mi uświadomiła, że wielu z nas przechodzi różne problemy życiowe i tak naprawdę niekiedy biorą się z nikąd. Nie mamy wpływu na to nas w życiu spotyka, jednak zawsze można nawet ze złych rzeczy wynieść jakieś dobre. Choć nie przeczę, że niekiedy bywa to bardzo bolesne.

Tutaj główną bohaterką jest Małgorzata, która uważa, że ma życie idealne. Jest kochającą matką, w małżeństwie jakoś im się układa, a jako nauczycielka jest doceniana przez uczniów. Dodatkowo ma przyjaciółkę na którą zawsze może liczyć.

Jednak w tym małżeństwie zaczyna dziać się coraz gorzej, ona czuje, że nie tyle przestał się starać, co chyba w ogóle już mu na niej nie zależy. Każdą złą relację poznajemy dogłębnie, gdyż nie ma tajemnic przed swoją przyjaciółką. Nawet gdyby nie ona, Małgorzata nieraz nie wiedziałaby co ze sobą zrobić. Starając się jednak podratować relację planuje wyjazd na święta. Jednak to, co zaplanował dla niej mąż jest druzgoczące. Przyłapuje go bowiem na zdradzie. Świadkiem całego zajścia będzie jej sąsiad. Wyjdzie na to, że odnalazła nową osobę na której będzie mogła polegać. Czy jednak będzie to koniec historii z happy endem?

W książce będzie działo się jeszcze sporo, tylko nie chcę wszystkiego zdradzać. Historia bardzo szybko podbiła moje serce, gdyż była taka prawdziwa, nie czuć tutaj fantazji autorki, tylko jakby pozwoliła nam wkroczyć do ich życia jako baczny obserwator. Bohaterów polubimy bądź nie, wszystko zależy tutaj od sposobu patrzenia na świat czytającego. Historia niekiedy nie będzie wesoła, ale i nie wywoła jakiejś wielkiej rozpaczy. Niemal od razu będzie można wyciągnąć z niej wnioski. Czyta się ją lekko i przyjemnie. Druk nieco ciaśniejszy niż zwykle ze średnią ilością dialogów. Do jej przeczytania każdy czas będzie idealny:-)

Idąc przez życie należy oczekiwać nieoczekiwanego. Nawet gdy wydaje się nam, że stąpamy po twardym gruncie i nic nie jest w stanie zmienić naszej sytuacji, należy bacznie przyglądać się otoczeniu i być gotowym. Na zmiany, na niespodziewane zakręty losu, na rozpacz, której w ogóle się nie spodziewaliśmy i na uśmiech losu, którego nie przewidzieliśmy. Los lubi nam płatać figle, najważniejszym jest jednak, by wyjść ze wszystkich prób zwycięsko, nawet gdyby były nie wiem jak trudne i wywracały poukładany dotąd świat do góry nogami.

Małgosia nieuchronnie zbliża się do czterdziestki. Ma nastoletnią córkę, która miewa różne humory, jednak na swój sposób kocha matkę. A także męża, z którym, widzi to wyraźnie, znacząco się oddala. Pracuje jako nauczycielka i naprawdę lubi swoją pracę, choć bywa niewdzięczna, a i jej zawód zbyt często bywa niedoceniony. Ma także oddaną przyjaciółkę, choć zupełnie od niej różną- Klaudynę, a także ukochaną ciocię Hejdlę, która pozostała ostatnim członkiem jej rodziny. Nie miała szczęśliwego dzieciństwa, a niektóre sceny z udziałem ojca, pomimo upływu czasu, nadal nie wyblakły. Matkę kochała nad życie, jednak ta odeszła zdecydowanie zbyt wcześnie. Być może przez nieodpowiednie wzorce, być może przez swój charakter, zapomina o sobie w natłoku obowiązków, nie kieruje się odpowiednimi priorytetami, nie walczy o swoje dobro i przymyka oko na zbyt wiele sytuacji, które zwyczajnie są dla niej krzywdzące. A sama Małgosia to naprawdę dobra kobieta, choć odrobinę zamknięta w sobie, to gdy dopuści do siebie innych, swoje serce oddaje im na dłoni. Z wiekiem i doświadczeniem staje się coraz bardziej nieufna do ludzi i ich zamiarów, zwyczajnie boi się podjąć ryzyko i coś zmienić. Lecz i tak będzie musiała rozpocząć swoje życie niemal na nowo, czy przy okazji odnajdzie w sobie siłę i da sobie szansę na szczęście?

Adam jest ratownikiem medycznym i szczerym, oddanym wolontariuszem. Mocno przeżywa wszystkie sytuacje związane ze swoim zawodem, jednak nie zmieniłby fachu, którego się podjął. Służba ludziom i pomaganie w potrzebie wynika z głębi jego serca. Zmiana miejsca zamieszkania, nowe lokum- on także rozpoczyna w życiu nowy etap, bo pomimo serca pełnego troski o innych nie ustrzegł się zawodów. Nie ma rodziny ani nikogo bliskiego, przez co mocno poświęca się pracy, zaniedbując przy okazji samego siebie. Z wyglądu przypomina trochę mikołaja, co potwierdza długa broda, skrywająca jego prawdziwe oblicze. I choć bywa specyficzny, zdarza się mu mieć szalone pomysły i dziwaczne upodobania, to bije od niego aura spokoju i zwykłej, ludzkiej życzliwości. Chyba czas najwyższy aby także w jego życiu wreszcie zaświeciło słońce?

"Mowy nie ma!" to jedna z najlepszych rodzimych pozycji obyczajowych, jakie przyszło mi ostatnio czytać. Kupiła mnie niemal od razu, gdy na pierwszych stronach pojawiły się realia pracy na szpitalnym SORze. Mało jest książek opowiadających o zawodach związanych z leczeniem, a tu nie dość, że otrzymujemy ten wątek to jeszcze Autorka stara się przybliżyć blaski i cienie takiego zatrudnienia- to nad wyraz odświeżające. Wydawać by się mogło, że książek o rozpadających się małżeństwach wydano już mnóstwo, lecz sposób przedstawienia sytuacji Gosi i Konrada oraz koleje ich losu, naprawdę zasługują na uwagę. Ogromnie spodobał mi się pomysł na kreację postaci męża Małgorzaty oraz to, jak potoczyło się jego życie, jak się zachowywał na przestrzeni upływającego czasu- Autorka postawiła na realistyczne ale i dające do myślenia przedstawienie tej kwestii. Ciekawie został też ukazany w książce problem traum z dzieciństwa, bez upiększeń, zbędnego patosu, nad wyraz rzeczywiście i wstrząsająco. Wspomnienia, które nachodzą Małgosię są trudne, aczkolwiek podejmują szalenie ważny temat. W książce znajdziemy też ważny wątek dotyczący bezdomności, napisany naprawdę brawurowo, z wyczuciem ale także przemawiający do wyobraźni, bardzo rzadko ukazywany w literaturze, a szkoda. Nie mogę nie wspomnieć także o relacji głównych bohaterów, ukazanej naprawdę ciekawie i przekonująco, pokazującej, że nie tylko dwudziestolatkowie mają szansę na miłość, choć Autorka zwraca uwagę czytelnika na typowe rozterki, z którymi ludzie po przejściach muszą się mierzyć. Istotny problem porusza także poprzednia relacja Adama i warto przyjrzeć się tematowi tam poruszonemu. Całokształt książki jest naprawdę odzwierciedlony w bardzo przystępny ale także życiowy sposób i właśnie dzięki temu mocno trafia do czytelnika. Nie znajdziemy tu przesłodzonych, sztucznych sytuacji, a jedynie problemy i postaci, z którymi możemy się w jakiś sposób utożsamiać. Jestem pod ogromnym wrażeniem pióra Autorki, odwagi poruszanych tu tematów jak i całej fabuły. Ze swojej strony polecam!

Żaneta Pawlik jest autorką teatralną i fascynatką jazdy na motocyklu. "Mowy nie ma!" to pierwsza powieść debiutancka autorki. I naprawdę dobra.

Małgorzata jest nauczycielką historii sztuki oraz mężatką i mamą nastoletniej córki. Mąż wciąż zapracowany (przynajmniej tak twierdzi) nie traktuje żony z szacunkiem. Liczą się tylko jego potrzeby. Kiedy Gosia dowiaduje się o kolejnej zdradzie ukochanego, tym razem nie przebacza, lecz wyrzuca go z domu.

Piętro niżej wprowadza się Adam, ratownik medyczny. Przez zbiegi okoliczności często napotyka Małgorzatę w zabawnych i mniej rozrywkowych okolicznościach. Z czasem zaczynają się lubić i romansować. W końcu, po trudnym dzieciństwie, kobiecie należy się odrobina miłości. Przeszłość Adama okazuje się także skomplikowana i pewnego dnia "staje im" na drodze do szczęścia. W międzyczasie były mąż próbuje odzyskać względy Małgosi. Czy uda mu się? Kogo wybierze główna bohaterka?

"Spacerowali chwilę w milczeniu.

-To miejsce kojarzy mi się z ojcem, chyba dlatego lubię tu przychodzić.

-Ja wolę nie wspominać własnego.

-Niezagojone rany?

-Coś w tym rodzaju. Opowiedz mi o sobie.

-Skoro pokazałem ci jedno z ważniejszych dla mnie miejsc, możemy uznać, że to pierwszy krok odsłaniania się przed tobą".

Debiut Żanety Pawlik to książka o codzienności życia, o trudnej przeszłości i jej konsekwencjach. To także powieść o miłości, która należy się każdemu. Jak kiedyś usłyszałam: "ludzie to zwierzęta stadne i nie powinni żyć sami". Stąd też, dla bohaterów tej historii, ważne jest towarzystwo drugiego człowieka, nawet przyjaciółki, która wesprze czy zgani, jak trzeba.

"-Samotność?

-Nie jestem samotna. Jestem sama, a to duża różnica

-Wobec tego dlaczego?

- Mój terapeuta jeszcze do tego nie doszedł. Uśmiechnęła się smutno. - Ale życie w pojedynkę nie jes proste.

-Zaraz sama się przekonam.

- Nie zdołasz. Ty masz Polę.

-Jakie to ma znaczenie?

- Kolosalne. Odpowiadasz za kogoś, martwisz się, gdy jest jej źle, dopingujesz do osiągania celów, cieszysz jej sukcesami. Dziecko jest cząstką ciebie, nawet jeśli niezależną".

"Mowy nie ma!" to wciagająca książka o zwykłych ludziach, ze zwykłymi problemami. Bardzo dobrze napisana, nie przekoryzowana. Posiada dużo ukrytych podtekstów, przez co każdy może dostrzec i wynieść z niej jakiś morał. Mądra, słodko-gorzka opowieść o krętej drodze do szczęścia. Polecam bardzo!

"Leonardo da Vinci twierdził,że w każdym człowieku drzemią nieograniczone możliwości,ale aby coś osiągnąć,trzeba się wysilić".

Dzisiaj przychodzę do Was z recenzją debiutanckiej powieści Żanety Pawlik zatytułowanej Mowy nie ma! Na starcie chciałabym podkreślić, że nie należy oceniać książki po okładce oraz, że pozory mylą. Prawdy niby stare jak świat, ale kto z nas tak naprawdę żyje z nimi w zgodzie? Ja zazwyczaj nie. Kiedy światło dzienne ujrzała okładka książki wraz z jej opisem spodziewałam się lekkiej powieści obyczajowej z nutką romansu. Pomyliłam się jednak bardzo. I dobrze. Żaneta Pawlik utkała wielowątkową historię i sprawnie przeprowadziła nas po wszystkich jej wątkach. Powieść jest spójna i dopracowana. Główną bohaterką książki jest Małgorzata - kobieta, żona, matka, nauczycielka. Na pierwszy rzut oka wydaje się szczęśliwa i spełniona. Ma pracę, która daje jej satysfakcję i dodatkowo cieszy się sympatią uczniów. Ma męża, który dobrze zarabia, zajmuje wysokie stanowisko i jest ceniony w swojej pracy. Małżeństwo wychowuje córkę - nastoletnią Polę. Czego chcieć więcej? Kiedy zaczynamy zdzierać z tej relacji kolejne warstwy okazuje się, że można i trzeba chcieć więcej. Mąż Małgorzaty okazuje się być nadętym i skupionym na sobie bufonem, który nie szanuje ludzi wokół siebie. Swojej żony w sposób szczególny. Na pierwszym miejscu stawiał pracę, a Małgorzata była jedynie dodatkiem. Mężczyzna dopuścił się zdrady, nie pierwszy raz z resztą. Przelało to czarę goryczy i doprowadziło Małgorzatę na wielki życiowy zakręt. Wyjść z niego pomogła jej przyjaciółka Klaudyna. Swoją drogą ich relacja jest dla mnie fascynująca. Wydają się być tak skrajnie różne, żyjące zupełnie innym życiem, a jednak potrafiące być dla siebie ogromnym wsparciem. Drugą osobą, na którą Małgorzata może liczyć jest jej ciotka. Ciotka od zawsze była dla niej najbliższą rodziną, co ma swoje źródło w alkoholizmie ojca głównej bohaterki i współuzależnieniu jej matki. No i w końcu, dosyć niespodziewanie, na drodze Małgorzaty stanie nowy sąsiad Adam. Początkowo jego postać wydaje się być bardzo tajemnicza i nieco irytująca. Adam jest bardzo skupiony na pracy na Szpitalnym Oddziale Ratunkowym. Początkowi ich znajomości towarzyszą wybuchowe okoliczności. Ta relacja rodzi się w bólach, jest naznaczona trudną przeszłością Małgorzaty i Adama. Z czasem jednak połączy ich przyjaźń. Czy ma szansę przerodzić się w coś poważniejszego? Wszystkie odpowiedzi czekają na kartach powieści. Powieści, po którą warto sięgnąć. Możecie się spodziewać ogromu emocji, a autorka zmusi Was do głębszych przemyśleń. Żaneta Pawlik świetnie poukładała wszystkie puzzle i dodatkowo wplotła w swoją książkę wiele społecznie istotnych zagadnień, czego się kompletnie nie spodziewałam. Autorka porusza nie tylko temat uzależnień i wpływu uzależnienia rodziców na całe przyszłe życie ich dzieci, ale także temat bezdomności, temat zdrady i towarzyszących jej emocji. Nie jest to książka cukierkowa, nie jest to sielski romans, a dojrzała powieść obyczajowa, przeczytanie której gorąco polecam.

Sugerowanie się okładką nigdy nie wychodziło mi zbyt dobrze, bo zawsze wtedy błądziłam i otrzymywałam nie taką opowieść jaką sobie w danej chwili wymarzyłam. Po przeczytaniu kilkudziesięciu stron książki Żanety Pawlik też tak pomyślałam, ale później okazało się, że jednak to właśnie takiej historii było mi trzeba.

Wydawać by się mogło, że historia Gosi, jej nieudanego małżeństwa z Konradem – karierowiczem i bawidamkiem oraz przyjaźni z przystojnym sąsiadem Adamem, będzie kolejną lekką i przyjemną opowieścią obyczajową z wątkiem romantycznym. Szybko okazało się, że to tylko pozory i owszem, przede mną leży powieść obyczajowa, ale ubrana w tak ogromną ilość warstw, że należy je odzierać jak cebulę i zaglądać pod każdą z wielką uwagą, żeby nie umknął żaden szczegół.

Autorka zaserwowała tu całe spektrum postaci z mniej lub bardziej poplątanym życiem, z bagażem doświadczeń i problemami, które często przyklejone są do ich dusz jak stary plaster, który trudno oderwać z obawy przed bólem. Żaneta Pawlik nie wahała się doświadczać swoich bohaterów. Wrzucała ich do wielkiego bębna i kręciła nim tak długo, aż pojawili się w fabule tacy, jak być powinni. Bliscy czytelnikowi, niedoskonali i popełniający błędy. Tacy, z którymi niejeden z czytelników znalazłby wspólny temat.

Żaneta awlik sprytnie lawirowała pomiędzy swoimi postaciami, sznurki, którymi pociągała, sprawiały, że czytelnik nie był w stanie jednoznacznie stwierdzić co w tej całej skomplikowanej historii spowodowało, że w stałym związku pojawiła luka, którą należało wypełnić gorącym, odświeżającym uczuciem. Wskazała jak fatalnie czuje się kobieta zdradzona, ale też jak promienieje szczęściem kobieta, której nowa miłość dodaje skrzydeł.

Ta przepiękna, wielowymiarowa powieść momentami aż kipi od długo powstrzymywanych emocji. Od wieloletniego cierpienia spowodowanego przez człowieka, który jednocześnie był ojcem i katem, od problemów małżeńskich i prób spychania ich na dalszy plan, po to tylko by odnosić wrażenie (choć złudne), że jest się osobą kochaną i otoczoną przez najbliższych. To też próba wskazania pewnych zachowań u Polaków. Od buty i roszczeniowości (widocznej gołym okiem każdego dnia choćby na SORze) aż po kombinatorstwo i uciekanie od odpowiedzialności za swoje czyny.

Ale nie tylko na złych emocjach skupiała się autorka. Pokazała też jak ważna jest empatia i pomoc innym oraz dokąd to może doprowadzić. Nie opisuje jednak tego patetycznie i górnolotnie, a opowiada tak, jakby rozmawiała z bliskim przyjacielem. Wskazuje drogę, ale nie zmusza do działania, pozostawia otwartą furtkę.

Znalazło się tu też dużo miejsca dla osobistego spokoju psychicznego, którego tak często nam w życiu brakuje. I tutaj Żaneta Pawlik wskazuje, że nie trzeba walczyć z demonami męczącymi naszą psychikę na własną rękę, ale zaufać przyjaciołom, którzy pomogą przebrnąć przez ten trudny czas.

Życie pisze różne scenariusze i daje lekcje w momencie kiedy człowiek się tego nie spodziewa. Każda z osób, która sięgnie po tę propozycję musi wiedzieć, że ta książka jest pełna niespodzianek, zmusza do myślenia i szybko z głowy nie wywietrzeje. To jedna z tych propozycji z przesłaniem, po przeczytaniu której trzeba będzie się zastanowić nad sobą, a może nawet, swoim związkiem, a może i całym życiem.