A ty będziesz dumna. Listami pisane. Tom 1

„A Ty będziesz dumna” to naładowana emocjami książka, która nie pozostawi czytelnika obojętnego na losy bohaterów.

Autorka od początku wzbudziła moją ciekawość. Pojawia się narracja prowadzona z perspektywy trzech różnych osób. Początkowo ma się wrażenie, że te trzy postacie nie mają ze sobą nic wspólnego, a z czasem próbujemy powiązać ze sobą puszczone przez autorkę niteczki. Czy uda się je dobrze połączyć? To już kwestia indywidualna każdego czytelnika. Mi udało się to tylko częściowo. Ta książka porusza, gra na najczulszych strunach naszych emocji. Sprawia, że przenosimy się do tych ludzi, do ich przeżyć, do miejsc, w których żyją. Splatamy się z nimi i silnie odczuwamy to, co oni. Gratuluję autorce tej umiejętności wciągnięcia czytelnika w opowiadaną historię.

Ta książka to duża dawka emocji. Zaczynając ją czytać myślałam, że od razu po jej skończeniu sięgnę po kolejną część. Jednak muszę dać sobie chwilę na ochłonięcie.

Miałam zacząć inaczej, ale na początku przyznam się do czegoś. Nie dałam rady przeczytać tej książki na jeden raz. Nie dlatego, że mi się nie podobała, nie dlatego, że mnie nudziła. Dlatego, że niesie tak duży ładunek emocjonalny i mówi o sprawach tak mi bliskich, że nie potrafiłam. Zwyczajnie. Musiałam nabrać dystansu i sił na dalszą lekturę. Równie długo zbierałam się, aby napisać cokolwiek w miarę sensownego na temat powieści, bo przez długi czas po prostu nie mogłam znaleźć odpowiednich słów. Wydaje mi się, że nadal nie znajduję tych najbardziej właściwych. Powieść porusza temat straty i to z każdej możliwej strony. Kuba traci matkę i nie może sobie poradzić z tą stratą. Jego jedynym wsparciem jest przyjaciel. Gdyby nie on, Kuba pogrążyłby się w otchłani rozpaczy chyba na wieki. Iga z kolei musi przygotować na swoje odejście najbliższych, co z całą pewnością nie jest łatwym zadaniem. Jest też Kamila, którą życie niebywale doświadczyło. Te trzy osoby coś łączy, ich historie w jakiś sposób się splatają. Jak? Tego właśnie staramy się dowiedzieć na kartach powieści. Tajemnica, która pojawia się w życiu bohaterów napędza akcję i nie pozwala odłożyć książki na bok. A jednak ja ją odłożyłam. Musiałam. Jeszcze chyba nigdy nie spotkałam się z tak bardzo sugestywnymi opisami emocji. Sygo pisze bardzo obrazowo, a opisywane przez nią emocje żyją własnym życiem. Pisze z pasją, wyczuciem i wrażliwością. I tafia w punkt. Nie ma możliwości, aby nie zapłakać podczas lektury. Zapłakać nad zmarnowanymi szansami, nad tym, co minęło i już nie powróci, nad tym co mogliśmy mieć, zrobić, a nie wystarczyło nam odwagi. I nad bliskimi, którzy od nas odeszli i zostawili po sobie pustkę. Pustkę, której nie da się zapełnić niczym innym. Lektura tej książki boli i zasmuca. Dużo w niej żalu, tęsknoty, cierpienia. Historia Igi rozrywa serce na milion drobnych kawałków i musi minąć długi czas, aż poskleja się ono na nowo. A to nadal nie koniec, bo Kamila, którą od razu obdarzamy ogromną sympatią, dostarcza równie mocnych i targających nami emocji.

Chociaż temat straty dominuje w powieści, poruszane są tu również inne problemy. To powieść o rodzinie. O tej, do której przynależymy z urodzenia, o tej z wyboru i o tej, do której czasami zmusza nas życie. To opowieść o miłości i przyjaźni. O byciu matką i o byciu dzieckiem. To dojrzała, niezwykle poruszająca historia, zmuszająca do refleksji, taka, której nie da się zapomnieć. Opowieści Kuby, Kamili i Igi to niejedyne, które przeczytamy w powieści i niejedyne, które chwytają za serce. Mnóstwo pięknych słów i takich trafiających prosto do serca to kolejny mocny punkt książki. Jeśli lubicie zapisywać lub zaznaczać cytaty, tutaj znajdziecie ich naprawdę mnóstwo. Mimo że książka przepełniona jest bólem i rozpaczą, mimo że jest smutna, a ten smutek sięga głęboko, jest też kojąca i ciepła. Daje nadzieję, otula zranioną duszę i nie pozwala jej upaść. A emocje, jakich dostarcza będą w stanie ukoić niejedno czytelnicze serce.

„A Ty będziesz dumna” to doskonały debiut, który każda wrażliwa dusza na pewno zechce przeczytać. Polecam!

Monika Sygo „A ty będziesz dumna”

„W każdej bajce jest odrobina prawdy. Trzeba się tylko rozejrzeć i jej poszukać.”

Kuba jest załamany po stracie ukochanej rodzicielki. Przy łóżku zmarłej matki jest coś, co odmieni jego życie, i dowie się czegoś, co było skrywane przez wiele lat. Jaki to sekret rodzinny? Jak poradzi sobie bohater?

„— Życie to najpiękniejszy prezent, jaki kiedykolwiek mogliśmy sobie wymarzyć — powiedziała mi kiedyś mama. — Dar, o który musisz dbać, za który powinieneś dziękować i którym należy się cieszyć. Cieszyć się życiem, kolejnym dniem i tym wszystkim, co czeka na ciebie, gdy boso stąpasz po wilgotnej trawie.”

Dojrzała emocjonalnie powieść o rodzinie, napisana prozą życia. Lektura otwiera nam oczy, abyśmy spojrzeli na pewne sprawy, byśmy docenili życie, takim jakim jest, bo to cenny dar. Jesteśmy przy Kubie i trwamy z nim w żałobie, odczuwamy jego bezsilność, rozpacz, ból i cierpienie. Poza nim jest jeszcze parę postaci, którzy mają coś do powiedzenia w tej historii.

Pięknie wydana książka. Szczerze polecam!

„A ty będziesz dumna”

A ja na pewno jestem dumna z Moniki.

Monia. Napisałaś coś wspaniałego. Wyjątkowego. Coś czego brakowało na mojej półce. Ta historia pochłonęła mnie w całości, sprawiła, że nie chciałam jej kończyć. Ta książka z pewnością nie należy do tych, które chciałam jak najszybciej przeczytać, by wiedzieć co będzie dalej. Ona sprawiła, że każde słowo , zdanie, chłonęłam w niesamowitym skupieniu. Nie chciałam jej kończyć. Kurna, jak ja nie chciałam by ona się skończyła. Książka daje dużo do przemyślenia. Nakłania do tego, by się zatrzymać, wziąć głęboki oddech. Historia Kuby poruszyła mnie ogromnie. Ale jeszcze bardziej zżyłam się z Kamilą i oczywiście Igą. Płakałam, uśmiechałam się momentami. W tę książkę autorka napakowała mnóstwo emocji. Nie da się jej przeczytać i ani razu się chociaż nie wzruszyć. Gwarantuję, że przydadzą się wam chusteczki. Pokochałam tę historię. Pokochałam bohaterów. Tekst jest tak dobry, cała fabuła, dialogi. Nic tylko chylić czoła dla Moniki. Wspaniały debiut. Czekam z niecierpliwością na następne tomy. Jestem pewna, że każdy kto sięgnie po ten tytuł, zakocha się i zatraci bezpowrotnie. Bo jest cholernie dobry!

Nie mogę dać nic innego jak 10/10

REWELACJA!

"Na pewno przychodzi moment, w którym wspomnienia dają ci spokój zamiast bólu, ale czy to oznacza, że żałoba minęła? Może tylko na chwilę zasnęła. Na chwilę odpuściła, ale ona jest, będzie już zawsze."

Jeśli poszukujecie książki, która sprawi, że po policzkach spłynie nie jedna łza, emocje wylewają się z każdej strony, to "A Ty będziesz dumna" Moniki Sygo będzie idealnie nie idealną lekturą. Już tłumaczę dlaczego.

Jest to wzruszająca historia o stracie bliskiej osoby. Najbliższej. Zaczyna się od listu matki do syna i od tamtej pory już wiesz, że emocje wezmą górę, że te 370 stron zapamiętasz na długo. Poznajemy trójkę bohaterów, którzy są także narratorami. Każdy z nich jest w innym momencie życia, ale to nie znaczy, że jedno z nich ma łatwiej. Iga, Kuba i Kamila przeżywają trudne chwile. Choroba, śmierć, głęboka żałoba, brak wsparcia i nie okazywania uczuć własnemu dziecku, to naprawdę ciężki kaliber do udźwignięcia. Nie tylko dla bohaterów, ale też dla czytelnika, któremu towarzyszy mnóstwo emocji związanych z tą trójką.

Jestem naprawdę zaskoczona, jak autorka wczuła się w Kubę, który przeżywa żałobę. Serce się kraje, gdy czyta się o jego uczuciach, emocjach, ale nie brakuje też pretensji. No bo dlaczego akurat ona? Dlaczego tak wcześnie? Każdy przeżywa żałobę na swój sposób, a ta pokazana tutaj chwyta obserwatora z zewnątrz mocno za serce.

Historia Kamili także nie jest usłana różami. Można szczerze przyznać, że od samego dzieciństwa. Niewystarczające pokłady zainteresowania ze strony rodziców, nieokazywanie uczuć, faworyzowanie młodszego rodzeństwa można uznać za odrzucenie najstarszego dziecka. Kamila czuje się w tym samotna, nieszczęśliwa, tak jak wspomniałam, odrzucona.

"Miałam nadzieję, że mama w końcu to dostrzeże. Że dorosłam, dojrzałam, że mimo przeciwności i upadków ze wszystkich sił starałam się iść dalej. Nie poddawać się. I miałam też nadzieję na to, że mnie przytuli. Tak po prostu, jak mama przytula swoją córeczkę. Moje wewnętrzne dziecko domagało się uwagi, czułości oraz rodzicielskiej miłości."

Osobą łączącą Kamilę i Kubę jest Iga. W jaki sposób? Tego już nie zdradzę. Odsyłam do książki.

Trudna, a zarazem piękna historia trójki ludzi. Bywają lżejsze momenty, nawet zabawne, zwłaszcza gdy w pobliżu jest Łukasz, przyjaciel Kuby. On tu jest światłem dla chłopaka, który długo tego nie dostrzega.

Lekki styl autorki sprawia, że książkę czyta się szybko, mimo emocjonalnego kaca, który zostaje długo po przeczytaniu. Historia Kuby i Kamili przeplata się z przeszłością, która jest wspomnieniami Igi, ale też samego Kuby, któremu co rusz przypominają się słowa matki.

Wrażliwość będzie znakiem rozpoznawczym autorki, jeśli zostanie na tym poziomie, albo jeszcze wzrośnie. Nie spodziewałam się takiej bomby, w postaci tak trudnych tematów i emocji. Dla fanów literatury obyczajowej jest to must have.

Kiedy na Instagramie wprost wybuchła wieść o tym, że na polskim rynku książki ukaże się niezwykle wzruszająca powieść, każdy chciał ją przeczytać. No dobra, może nie tak w stu procentach każdy, ale zdecydowana większość książkoholików. Przyznaję, że i ja uległam tej fascynacji i nie mogłam się doczekać momentu, aż w moich rękach znajdzie się powieść Moniki Sygo. Czy książka A Ty będziesz dumna mnie zachwyciła i chwyciła za serce? O tym poniżej.

Jesień. Jeden mianownik, który już niedługo na stałe złączy ich losy. Kuba szczerze znienawidził tę porę roku za to, że odebrała mu najukochańszą kobietę pod słońcem. Iga szczerze kochała za możliwość picia hektolitrów herbaty podczas długich wieczorów. Kamila czuła w stosunku do niej obojętność — jednak tylko do dnia, gdy jej życie na stałe wywróciło się do góry nogami. Co wspólnego z każdym z nich ma fotografia stojąca przy łóżku mamy Kuby? Już wkrótce wszystkie sekrety wyjdą na jaw, a los na zawsze złączy tę trójkę nierozerwalną nicią. Jednak czy na pewno?

Zawsze powtarzałam, że nie jestem fanką zaznaczania cytatów czy fragmentów w książkach. Zmieniło się to w tym roku, gdy odkryłam tak wiele świetnych powieści, w których po prostu musiałam zaznaczyć pewne rzeczy. Nie inaczej było z książką Moniki Sygo – znaczniki poszły w ruch, a ja zaznaczałam kolejne fragmenty. Wiem, że będę do nich wracać i powolutku będę łamać sobie serce na nowo.

Każdy z bohaterów, których przedstawiła tutaj autorka miał w sobie coś, co mnie przyciągało. Iga i jej radość życia i wdzięczność za każdą spędzoną wspólnie z rodziną chwilę. Jej ogromne serce i dobroć mnie zachwyciły i nie mogę o niej zapomnieć. Kamila, z którą z początku trudno było mi nawiązać, chociaż cieniutką, nić porozumienia. Z czasem jednak przyszło zrozumienie, a ta bohaterka trafiła w moje serce. No i Kuba – zagubiony mężczyzna, który nie wie już, jaki jest sens jego życia. Jego smutek, ból, rozżalenie odczuwałam bardzo mocno. Od pierwszej strony, gdy tylko się pojawił, moje oczy wypełniły się łzami. Tak, to chyba jedyny przypadek, gdy książka wzruszyła mnie od pierwszej chwili i powolutku łamała mi serce.

Pióro Moniki Sygo oceniam jako bardzo dobre. Podczas lektury nie czułam, że jest to debiut literacki. Autorka pisze płynnie, lekko i choć opisuje trudne sytuacje, to nie mogę też nie wspomnieć o tym, jak dobrze się tę powieść czytało. Choć wylałam na niej wiadro łez (i po cichutku wylewam je dalej, próbując sklecić tę recenzję), to z radością powtórzyłabym tę przygodę raz jeszcze.

A Ty będziesz dumna może nie znajdzie się na pierwszym miejscu najlepszych książek tego roku, ale niewątpliwie muszę umieścić ją w tym zestawieniu. Pokochałam ją i choć będę polecać ją dalej, to nie pożyczę nikomu swojego egzemplarza – zaznaczone cytaty są tylko moje i nie zamierzam dzielić się nimi z kimś innym. Ta historia to coś, co na stałe zagości w moim sercu i na pewno będę do niej wracać w przyszłości.

Jeżeli szukacie książki, przy której będziecie mogli sobie popłakać, poczuć się kochani czy po prostu kochacie historie obyczajowe – koniecznie zapoznajcie się z tym tytułem.

Czasami zdarzają się książki które zmiażdżą cię emocjonalnie. W których każda strona spowoduje szybsze bicie serca, wzruszenie , ciekawość, melancholie. Są takie książki które gdy usiądziesz wygodnie jak zachęca cię autorka, poznasz historie tak trudną tak bolesną a jednocześnie tak prawdziwą że zostanie ona z tobą na długo. Są książki gdzie postacie są tak realne, że pokochasz je już od prologu, przejdziesz z nimi przez wszystkie stany żałoby, nauczysz się oddychać na nowo, poczujesz ból, cierpienie ale i nadzieje oraz przyjaźń, taką prawdziwą na dobre i złe. Gdzie choć wielokrotnie zawodzisz ta druga osoba nigdy nie odejdzie, zawsze cię złapie gdy upadniesz, potrząśnie tobą gdy potrzeba i choćby w ciszy obok zawsze będzie blisko i będzie cię wspierać.

Iga , Kamila i Kuba zdobędą twoje serce powoli kawałek po kawałku. Trzy osoby które łączy historia i przeszłość pełna tajemnic, trzy życia połączone tylko na chwilę a jednak na zawsze. Przejdziesz z nimi przez każdy deszcz, razem będziecie patrzeć na spadające jesienią liście, czuć promienie słońca na policzkach, poznawać się i układać życie na nowo. To jedna z tych książek które wywołają u ciebie nie jednokrotnie wzruszenie a czasem potok łez.

To jeden z tych debiutów 2021 roku którego nie możecie przegapić, jestem ciekawa czy i wasze serce ta książka rozkruszy na kawałki. Autorka bardzo wysoko postawiła sobie poprzeczkę i jestem ciekawa co jeszcze dla nas przygotowała.

"Jeśli kiedykolwiek przyjdzie dzień, kiedy nie będziemy mogli być razem, trzymaj mnie w swoim sercu, tam pozostanę na zawsze".

Dzisiaj debiut.

Debiut, który pośród wszystkich przeze mnie odkrytych plasuje się na samym szczycie.

... Synku to już czas. Wiem, że nie żegnam się z Tobą na zawsze. Przyjdzie taki dzień, że staniemy twarzą w twarz, a ja wezmę Cię w swoje ramiona...

... Odeszła. O szesnastej z minutami. Ze spokojnym uśmiechem i ostatnim pogodnym spojrzeniem...

... Chodź opowiem Ci bajeczkę. Bajka będzie długa...

... Samotność to taka straszna trwoga. Ogarnia mnie, przenika mnie. Wiesz, mamo, wyobraziłem sobie...

... Wróć do mnie mamo...

O czym jest ta książka?

Czy można napisać, że o żałobie, o ogromnej stracie, o próbie życia po tym jak ktoś kto był ważny odszedł?

To właśnie o tym jest ta książka.

Poznajemy Kubę, Igę i Kamila.

Co łączy tą trójkę?

Fotografia oprawiona w złotą ramkę, stojąca przy łóżku na szafce w pokoju mamy Kuby. Była jak część wystroju.

Dopiero po jej śmierci skrywane sekrety wychodzą na wierzch.

Każdy z nas inaczej odczuwa, ma inny próg bólu, wytrzymałości psychicznej. W obliczu skrajnych emocji nie kontrolujemy się.

Autorka stworzyła piękną historię o ogromnej stracie. Mnie jako czytelniczkę rozłożyła na łopatki. Książka jeszcze dobrze się nie zaczęła, a ja ryczałam jak dziecko.

Tak bardzo wciągnęłam się w historie, że przeżywałam ją wraz z bohaterami. To było silniejsze ode mnie. Tej książki nie da się poprostu przeczytać i iść dalej. Ona siedzi w człowieku.

Jedna z historii rozrywa mi serce jako matki nawet teraz, gdy piszę te parę zdań dla Was.

Książka oprócz pięknej okładki jest ślicznie wydana w środku. Dopracowany każdy detal. Trzymanie jej w rękach i czytanie to była prawdziwa uczta i ogromna przyjemność.

"A ty będziesz dumna" jest pierwszym tomem cyklu Listami pisane i jednocześnie debiutancką powieścią Moniki Sygo. 

Ależ to była piękna powieść. Jak ubrać w słowa to, co siedzi mi w głowie po przeczytaniu tej książki? Spróbuję. Otrzymałam tu całe spektrum emocji i uczuć, a przede wszystkim intymną historię. Smutek, łzy, żal, bezsilność, ból, cierpienie, tęsknota, lęk, radość, nadzieja, wiara - wszystko było tak bardzo namacalne. Zresztą to samo można powiedzieć o bohaterach, którzy są prawdziwi w tym co robią, myślą i czują. 

Monika Sygo w swojej powieści podjęła się niełatwego tematu, jakim jest śmierć. Każdy z nas prędzej czy później będzie zmuszony zmierzyć się ze stratą bliskiej osoby, rodzica, matki, która jest chyba każdemu z nas najbliższa.

Autorka przeprowadza nas przez wszystkie etapy żałoby. Każdy z nas radzi sobie z nią jak potrafi. W przypadku głównego bohatera Kuby trwa to rok. Najpierw będzie szok, zaprzeczenie, poczucie pustki, utrata sensu życia, depresja, potem trudna droga ku akceptacji tego, co się stało. W międzyczasie zaczną wychodzić na jaw rodzinne sekrety. Ale czy dzięki temu chłopakowi będzie lżej?

Autorka ukazuje również silną męską przyjaźń oraz brak miłości rodzicielskiej, jakiej nigdy nie zaznała Kamila. Niezwykle poruszył mnie ten wątek. Nie mogę pojąć jak można traktować jedno ze swoich dzieci gorzej niż pozostałe? Spychać je do roli służącej, nie wspierać, podcinając skrzydła?

"A ty będziesz dumna" to dojrzała, przemyślana, życiowa, przejmująca powieść o stracie, zrozumieniu, miłości, sile męskiej przyjaźni, nie zawsze idealnej rodzinie. To książka o tym jak bardzo potrzebna jest pomocna dłoń w wychodzeniu z żałoby. To lektura z w głębokim przesłaniem, otwierająca oczy na wiele spraw i pozwalająca docenić życie. To jeden z tych tytułów, które trzeba przeczytać! Aż dziw, że to debiut!

"Życie to najpiękniejszy prezent, jaki kiedykolwiek mogliśmy sobie wymarzyć- powiedziała mi kiedyś mama.- Dar, o który musisz dbać, za który powinieneś dziękować i którym należy się cieszyć. Cieszyć się życiem, kolejnym dniem i tym wszystkim, co czeka na Ciebie, gdy boso stąpasz po wilgotnej trawie."

Poczatki były trudne, wiesz ?

Kuba.

-Kocham Cię synku- mówiła.

-Ogarnij się, Kub- upominała.

-Bądź powazny, dzieciaku- kręciła głową z rozbawieniem.

Początki byly trudne. Cholernie trudne. A ciąg dalszy wcale nie był łatwiejszy..

Iga.

-Opowiedz mi bajkę, mamusiu- szeptał mi na ucho syn.

-Przytul mnie, mamusiu- prosiła córką.

-Zaśpiewaj nam- gruchały dzieci.

Początki byly trudne. To jednak przyszłość okazała się trudniejsza.

Kamila.

-Musisz poprawić tę tróje z matematyki- zwracali się do mnie rodzicie po powrocie z wywiadówki.

-Kocham cię, córeczko- mówiła mama, tułaczkę do siebie moją młodszą siostrę.

-Kocham cię, synku- mówił tata, spoglądając z dumą na mojego maleńkiego brata.

Początki były trudne, wiesz ? Ale w końcu się przyzwyczaiłam.

W swojej niesamowitej powieści, Monika Sygo skupia się na bardzo trudnym wątku, jakim jest żałoba po stracie najbliższej osoby. Stan, który każdy przechodzi inaczej, jedni duszą go w sobie, inni nie potrafią ukryć bólu, emocji, łez.

Ta książka rozerwała moje serce na milion kawałków, czytając nie potrafiłam powstrzymać łez, nawet teraz pisząc tę recenzję łzy napływają mi do oczu a w głowie milion myśli. Bohaterowie powieści są tak niesamowicie prawdziwi. Razem z nimi przeżywałam wszystkie ich rozterki, razem z nimi cierpiałam i śmiałam się. Wspaniała historia, której nie da się zapomnieć. Na pewno nie raz do niej powrócę.

Ciężko jest uwierzyć, że ta książka to debiut Moniki Sygo. Nie jeden literat może pozazdrościć takiego talentu, stylu i języka. Piękna pod każdym względem, niezwykle wzruszająca ale i dająca nadzieję. Polecam z całego serca, "A Ty będziesz dumna" dostarczy Wam wielu emocji, czytając będziecie płakać razem z bohaterami ale nie zabraknie też uśmiechu. Polecam!

Jesień - wyjątkowy moment w roku, w którym świat przybiera milion odcieni i...emocji.

Jesień dla bohaterów tej powieści ma tak różne znaczenie. Dla Kuby jest ona znienawidzonym czasem, ponieważ kojarzy się mu ze śmiercią matki. Dla Kamili nie miała żadnego znaczenia, aż nadszedł pewien dzień, który zmienił wszystko. Dla Igi od zawsze był to czas, który uwielbiała za długie wieczory spędzane z kubkiem ulubionej herbaty w dłoniach.

Kuba każdego miesiąca mierzy się z morzem emocji, czytając list pozostawiony przez matkę. I choć obiecał jej, że będzie żył dalej normalnie, nie potrafi dotrzymać tej obietnicy.

Kamila na każdym kroku musi udowadniać, że zasługuje na miłość, że jest kimś wartościowym. Niemal na każdym kroku jest oceniana, krytyka przybiera ogromne rozmiary, a sukcesy są niezauważalne przez innych.

Iga to kobieta, której los dał wspaniałą rodzinę. Kobieta wie jednak, że nic nie jest wieczne, zwłaszcza te dobre dni.

Trzy różne spojrzenia na świat, wspomnienia pojawiające się i znikające, jedna fotografia, pudełko ukryte na dnie szafy kryjące w sobie pewne tajemnice...

Czy bohaterowie odnajdą swoje szczęście i odkryją tajemnicę starego zdjęcia? Dowiecie się tego sięgając po książkę!

"A ty będziesz dumna" to bardzo udany debiut i zarazem pierwsza część trylogii stworzonej przez Monikę Sygo. Historia wzrusza od pierwszej strony i zostaje w sercu Czytelnika na długo. To piękna opowieść o stracie bliskiej osoby, przyjaźni, miłości i nadziei, która tli się w naszych sercach. Świetnie skrojeni bohaterowie i doskonale poprowadzona akcja sprawiają, że Czytelnik przeżywa w raz z bohaterami kolejne chwile. Zmusza do refleksji nad własnym życiem i nad relacjami z otaczającymi nas osobami.

Choć jest to pierwsza część trylogii, jej zakończenie jest idealne. Zostawia po sobie mały niedosyt, ale również zapowiedź kolejnych wydarzeń w życiu bohaterów.

Książka ma jedną wadę - jej koniec nadchodzi zbyt szybko. Ledwie Czytelnik rozpoczyna pierwszy rozdział, a po chwili czyta ostatnie zdanie.

"A ty będziesz dumna" to idealna książka na jesienne wieczory (i nie tylko).

Serdecznie polecam!

Życzyłabym sobie czytać tylko takie debiuty. Ogromnie przejmująca, trudna, naładowana smutkiem, ale i nadzieją - taka jest pierwsza powieść Moniki Sygo.

Autorka bardzo dojrzale, prawdziwie i z dużą empatią podeszła do trudnego tematu śmierci i żałoby. Zrobiła to tak umiejętnie i emocjonalnie, że wraz z bohaterami odczuwamy wszystkie uczucia. Nie dziwią mnie już opinie, w których czytelnicy pisali, że płakali przez całą książkę. Ale nie tylko aspekt emocjonalny jest tu na najwyższym poziomie. Świetnie skonstuowana fabuła, kilka punktów widzenia, które z pozoru nic nie łączy, okazują się trudną relacją rodzinną, którą każde z bohaterów musi przepracować. Całość jest przemyślana, spójna i na próżno szukać tu przerysowania rzeczywistości. To mogło się zdarzyć obok nas.

Wydaje mi się, że ta powieść powstała z wewnętrznego przymusu, z potrzeby, a nie w ramach "kaprysu". To czuć w każdym zdaniu. A teraz czekam na kolejne części, kolejne powieści spod pióra Moniki.

„Siedzisz?

Jeśli nie, to rozsiądź się wygodnie. Zaparz kubek ulubionej herbaty lub kawy i przygotuj chusteczki. Mam nadzieję, że słuchając tego, co chciałabym Ci opowiedzieć, zużyjesz chociaż jedną ich paczkę, (…).”

Właśnie takimi słowami rozpoczyna się książka „A Ty będziesz dumna” którą miałam okazję przeczytać i o której chciałabym napisać dla Was chociaż kilka zdań…

Trzech bohaterów, których losy naprzemiennie poznajemy na kartach powieści łączy stojąca na szafce w jednym z domów fotografia. Oprawiona w złotą ramkę i stanowiąca zagadkę o której rozwiązanie nikt się nie pokusił w czasie kiedy można byłoby dowiedzieć się jeszcze czegokolwiek…

Emocje, emocje, emocje… To słowo przychodzi mi na myśl zaraz po zakończonej lekturze książki. Autorka zabrała nas w podróż po najczulszych strunach naszego serca, dotarła w zakamarki gdzie skrywamy żal, ból i smutek po stracie bliskiej osoby. Wreszcie bardzo powoli, bez pospiechu zaczęła to rozsypane serce sklejać… Otaczać je opatrunkiem i ciepłem… A tajemnicza fotografia stała się początkiem nowego… Nie napiszę nic więcej, ale oświadczę, że jak tylko będziecie mieli okazje przeczytać to przeczytacie. Pozwólcie, aby te emocje Wami zawładnęły, aby uczucia, które są tutaj tak bardzo widoczne objęły Was swoimi ramionami…

Książka idealna na jesienne, wydłużone wieczory… Wyjątkowa ale autentyczna, piękna i jednocześnie łamiąca serce, sprawiająca ból i niosąca ukojenie…

Pani Moniko, jestem po wrażeniem tego debiutu, życzę kolejnych tak dobrych książek i oczywiście wyczekuję dalszych losów głównych bohaterów…

,,A ty będziesz dumna" Monika Sygo

⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐/10⭐

101/2021

•

Debiutancka powieść „A ty będziesz dumna” to historia o rodzinie, tej z wyboru i takiej, do której czasami zmusza nas życie.

Kuba przestał lubić jesień, bo zabrała mu mamę. Iga kochała ją za długie wieczory spędzone z herbatą. Dla Kamili była obojętna, aż do dnia, który wywrócił jej świat do góry nogami.

Łączy ich fotografia oprawiona w złotą ramkę, która od lat stoi na szafce, tuż przy łóżku w sypialni mamy Kuby. Chłopak nigdy nie pomyślał o tym, by zapytać kim jest dziecko, które tuli do siebie na zdjęciu jego rodzicielka. Dopiero w dniu jej śmierci zdaje sobie z tego sprawę. Przez wiele miesięcy nie jest w stanie przekroczyć progu tego pokoju i nie ma pojęcia o tym, że na dnie szafy czeka pudełko ze wszystkimi odpowiedziami. W tajemniczych okolicznościach, na kilka dni przed pierwszą rocznicą śmierci mamy, pudełko to trafia w ręce dziewczyny, której właśnie zawaliło się życie. Próba odkrycia historii kryjącej się za fotografią poprowadzi do zaskakujących odkryć. Skrzętnie skrywane sekrety po latach wyjdą na jaw.

•

Mamy trójkę bohaterów: Kubę, Igę oraz Kamilę.

Co ich łączy? Tego nie mogę wam zdradzić, ale za to mogę was zachęcić do przeczytania tej książki, ponieważ jest to NAJPIĘKNIEJSZA książka, jaką czytałam. Która opowiada o bólu po stracie najbliższej nam osoby. Bólu, który nas już dotknął lub dopiero dotknie, bo jest to nieuniknione. Książka nie porusza tylko tematu straty, porusza również temat relacji międzyludzkich, przyjaźni, miłości i nadziei. Historia doprowadziła mnie do zużycia większej ilości chusteczek na łzy, niż zużywam ich podczas choroby. Całą tę historię chłonie się całym sobą i przeżywa razem z bohaterami. To rodzaj histori, którą nie tylko czytamy, my nią żyjemy, a ona zagląda w każdy zakamarek naszej duszy. Tę książkę powinien przeczytać absolutnie każdy! Ponieważ zmusza do refleksji, tylko pamiętajcie, zanim zaczniecie czytać, nagromadźcie zapas chusteczek, bo do niej nie da się nie podejść emocjonalnie. Chciałam również pogratulować autorce @[Adres usunięty] za wydanie tak wspaniałej książki i czekam na kolejne, by znów móc czuć je całą sobą.

Kubie po ciężkiej chorobie umiera mama. Kobieta, z którą był bardzo związany. Która była jego przyjaciółka, opoką, miłością.

Wraz ze śmiercią matki, umiera część Kuby.

Kamila to młoda kobieta. Właśnie obroniła pracę magisterską. Jej chłopak, z którym planowała wspólną przyszłość, zerwał z nią. Dziewczyna wraca do rodzinnego miasta. Musi stawić czoła rodzicom. Ich relacja jest trudna, chłodna.

Kiedy życie Kamili się wali, dostaje tajemniczą przesyłkę z zaproszeniem. Musi stawić czoła tajemnicą, o których nigdy miała się nie dowiedzieć.

Iga, kobieta szaleńczo zakochana w swoim mężu i synu. Ponownie zostaje mamą, tym razem ślicznej dziewczynki. Ich szczęście nie trwa jednak długo.

Igę, Kamilę i Kubę łączy wspólna fotografia, która od zawsze stoi w pokoju mamy Kuby. Jaki sekret ona skrywa?

"A ty będziesz dumna" to debiut Moniki Sygo. Bardzo rzadko sięgam po książki obyczajowe, jednak ta skradła moje serce.

Nie jest to historia, którą czyta się szybko. To historia, którą czasami będą nam przesłaniać łzy wzruszenia. Kiedy będzie trzeba sobie zrobić przerwę, żeby otrzeć te łzy i wytrzeć nos i zebrać siły, żeby czytać dalej.

"A ty będziesz dumna" to książka o żałobie, o stracie, rozpaczy, tęsknocie, bólu i cierpieniu. Napisana z niesamowitą wrażliwością. Pełną jednak ciepła i miłości. To książka przy której warto się zatrzymać.

To również książka o przyjaźni, miłości do rodzica. Myślę, że każdy chciałby mieć takiego przyjaciela, jakiego ma Kuba. Osobę, na której można polegać zawsze. Która wspiera, pomaga, rozumie, troszczy się i nie ocenia.

Podobnie jest z uczuciem, które łączy Kubę z matką. Jest to niesamowita i silna więź, której nie przerwie nawet śmierć.

Ogromnie gratuluję autorce @[Adres usunięty] takiego debiutu.

Są takie książki, o których myślę, że mogą mi się nie spodobać, a później okazuje się coś przeciwnego. Tak było z książką „A ty będziesz dumna”. Mój wzrok przyciągnęła okładka, ale opis wydał mi się średni. Dopiero pierwsze recenzje w mediach społecznościowych sprawiły, że zechciałam ją przeczytać. Wydała mi się pozycją, która wzbudza emocje i chciałam je przeczuć.

Zaczęłam czytać książkę „A ty będziesz dumna” z myślę, że czeka mnie dobra lektura. Zaczęło się dosyć nietypowo. Autorka zastosowała ciekawy zabieg na rozpoczęcie historii. Sprawiło to, że od razu byłam ciekawa co wydarzy się dalej i czy autorka czymś jeszcze zaskoczy. Dalej, znalazłam trzech bohaterów między którymi nie było na początku żadnych powiązań. Od początku próbowałam się domyślić jakie te powiązania będą, gdyż byłam pewna, że jakieś się pojawią. Udało mi się zgadnąć tylko jedno, reszta była dla mnie miłym zaskoczeniem.

Książkę „A ty będziesz dumna” czytało mi się bardzo dobrze i szybko. Przypadł mi do gustu styl autorki. Opisywane historie też mi się spodobały, chociaż jedna z nich momentami mnie nudziła. Za to dwie pozostałe napędzały mnie w czytaniu, bo chciałam wiedzieć jak się zakończą. Byłam bardzo ciekawa w jakim kierunku potoczą się życia bohaterek.

Podsumowując, jestem zadowolona z przeczytanej książki i na pewno będę wypatrywać kolejnych części, gdyż „A ty będziesz dumna” to pierwsza część trylogii.

Dla Kuby jesień to od niedawna znienawidzona pora roku, ponieważ wtedy stracił Mamę. Iga uwielbia tą porę roku, natomiast dla Kamili była ona obojętna dopóki nie przyniosła zmian w jej życiu.

Te trzy osoby łączy jedną fotografia stojąca na szafce w sypialni Mamy Kuby. Jaka historia kryje się za fotografią? Co się stanie kiedy prawda wyjdzie na jaw? Jak zmieni życie bohaterów?

Chłonęłam tą historię całą sobą! Jestem pod ogromnym wrażeniem tego debiutu, naprawdę! Książka jest przejmująca, wzruszająca, dająca do myślenia, ale również pełna bólu, cierpienia i niezrozumienia, po prostu jest przesiąknięta emocjami. Historia Kuby, Igi i Kamili jest dopracowana w każdym calu, bohaterowie są do bólu prawdziwi i nieidealni, ich historie pisane są przez samo życie.

Ogromnie współczułam Kubie i byłam z nim myślami, ponieważ doświadczyłam podobnej straty, tylko ja nie miałam możliwości się pożegnać. Jednocześnie zazdrościłam mu takiego przyjaciela jakim jest Łukasz. Iga nastomiast swoim usposobieniem przywróciła mi wiarę w ludzi. Trzymałam kciuki za Kamilę żeby w końcu i dla niej zaświeciło słońce. Kompletnie nie potrafiłam zrozumieć zachowania matki Kamili, bo niestety nie można jej nazwać Mamą. Ciężko mi sobie wyobrazić co ta wrażliwa dziewczyna musiała przejść niedoswiadczajac czułości i troski. Dla Kamili wszystko się zmienia kiedy dostaje tajemniczy list, dający jej pewna iskierkę nadziei na lepsze jutro. To nadzieja zarówno dla Kuby jak i Igi.

Już od prologu czułam, że ta historia będzie chwytała za serce i tak właśnie było. Wywołuje łzy, zarówno te smutku jak i szczęścia. Jestem dumna z bohaterów, że w całym bólu potrafili znaleźć światełko w tunelu i nie poddać się. Dziękuję autorce za tą historię i czekam na więcej!

ześć Wszystkim we wtorek. Przedstawiam Wam debiut Moniki Sygo „A ty będziesz dumna”. Książka jest inna niż wszystkie jakie do tej pory czytałam. Zaczyna się prologiem skierowanym bezpośrednio do mnie, czyli do czytelnika. Podczas wstępu płynęły łzy i pierwszy raz zdarzyło mi się podczas czytania musiałam przerwać nie ze względu, że książka mi się nie podobała tylko ze względu na wzruszenie.

Utrata bliskiej osoby, smutek, żal, złość na nie sprawiedliwość losu, te wszystkie uczucia towarzyszyły mi podczas czytania szczególnie wątku Kuby.

„Śmieć…

Sześć liter, z którymi codziennie próbowałem się oswajać. Które wciąż poznawałem na nowo i odczuwałem milionem różnych emocji.”

Nadzieja pojawia się wraz z pudełkiem pamiątek w życiu Kamili, która cały czas ma przeczucie, że wspomnienia pojawiające się w snach są prawdziwe, realne. Dziewczyna nie czuje się szczęśliwa w swoim domu rodzinnym, jej relacja z mamą nie jest taka jaka powinna być. Jednak ma przeczucie, że zaznała matczynej miłości. Czy tak było?

Tego dowiadujemy się czytając wątek Igi, który opowiada zdarzenia z jej życia. Kobieta była szczęśliwa przez całe swoje życie. A jednak czegoś lub kogoś brakowało? Tego dowiadujemy się rok po jej śmierci wówczas ostatni element zostaje dopasowany i wpada we właściwe miejsce.

Historia zawarta na stronach książki jest fikcją literacką, a miałam wrażenie, że wydarzyła się na prawdę. Iga, Kuba, Kamila to postacie bardzo realne ze wszystkimi swoimi rozterkami, wątpliwościami, emocjami. Wspomnę też o Łukaszu, który bardzo wspierał Kubę dobrą radą i po prostu był, trwał przy nim, prawdziwy przyjaciel w dobrych i złych momentach jego życia. Książka nakłania do refleksji nad życiem, utratą bliskiej osoby, nad szczęściem, które czeka za rogiem. W powieści pisarka dotyka ważne tematy takie jak utrata bliskiej osoby, żałoba, przyjaźń, rodzicielską miłość.

Autorka w prologu poradziła „rozsiądź się wygodnie. Zaparz kubek ulubionej herbaty lub kawy i przygotuj chusteczki.” Zaczynajac czytać proszę dostosuj się do tej rady. Książka jest pełna emocji, które powodują, że po policzkach płynie potok łez. Polecam z całego serca.

Pani Moniko gratuluje debiutu, zafundowała mi Pani rollercoaster emocji jakie doznałam podczas czytania. Byłam zaszczycona czytając Pani „książkowe dziecko” i z niecierpliwością czekam na kolejne książki

"Gwałtownie zaczerpnąłem powietrza, do nozdrzy wpuściłem zapach stęchłej wilgoci, gnijących pod stopami liści i kropel deszczu, które drażniły i wywoływały odruch wymiotny, bo Ona przecież tak kochała deszcz. Tak kochała jesień. Tak kochała te cholerne gnijące liście... I zapachy, które jej kojarzyły się z ziemią przygotowującą się na kolejne narodziny. A widziałem tylko Jej twarz, umierającą twarz, zmęczoną twarz. Tę, która się poddała i pozwalała jesieni na to, by z każdą kolejną sekundą mi ją odbierała. Na zawsze. Bo mama... Nie wróci wraz z powrotem wiosny."

"On, który stracił ją przed rokiem. I ja, która dopiero co ją zyskałam i straciłam w tak krótkiej chwili..."

Czytając te ksiazke, prawie cały czas płakałam,a przynajmniej miałam łzy w oczach. Ta historia rozbiła mnie na milion drobniutkich elementów i szczerze? Nie wiem kiedy się pozbieram. Jeszcze żadna książka nie spowodowała u mnie tyle łez i łkania pod kocem 🍁

Poznajemy trzy historie zupełnie obcych ludzi. Jednak coś ich łączy...

Gdy umiera mama Kuby, ten nie może się pozbierać. Nie ma co się dziwić, był związany z rodzicielką. Jednak kobieta w mieszkaniu miała zdjęcie oprawione złotą ramką. Na fotografii były 3 osoby...

Autorka w cudowny sposób pokazała, w jaki sposób przeżywa się stratę bliskiej osoby. Musi minąć niekiedy naprawdę wiele czasu nim ból po stracie zniknie.

Ta opowieść jest niezwykle przemyślana. Istny wulkan emocji, który obudzi w Was najwrażliwsze miejsca duszy❤

Książka ATBD dotknęła mnie bardzo. Każdy przeżywa żałobę na swój sposób. Niby to wiemy, ale ta książka pokazuje wiele na pozór oczywistych rzeczy, w nieco innym świetle.

Niezwykle prawdziwi bohaterowie. Zwykli ludzie, jakich wiele wśród Nas. To sprawia, że w pewnym stopniu możemy utożsamić się z Nimi. Postacie zostały wykreowane w niesamowicie realny sposób.

Jest to jedna z tych historii, którą każdy powinien przeczytac, poznać i wczuć się w nią.

Ostrzegam: CHUSTECZKI OBOWIĄZKOWE! 😭

Ulubiony cytat : Kochali mnie inną miłością, której doszukiwała się w każdym wypowiedzianym przez nich słowie. I doceniałem. Bo tyle mogłam.

Kilka dni potrzebowałam na uspokojenie emocji po przeczytaniu tej książki. Autorka rozszarpała moje serce i posypała żywą ranę solą…. Doprowadziła do tego, że jadąc z pracy do domu, w tramwaju, płakałam jak dziecko. Całość przeczytałam w ciągu jednego dnia.

ATBD jest debiutem ? Aż nie mogę w to uwierzyć … wykreowana historia jest przemyślana, dopracowana w każdym calu. Poznajemy trzech głównych bohaterów Kubę, Kamilę oraz Igę wokół których skonstruowana została cała zawiła korelacja. Fantastycznie również jest obserwować bohaterów pobocznych, którzy wzbogacają sobą całość historii.

Życie nie zawsze jest kolorowe, a często pełne bólu i cierpienia. Autorka porusza właśnie te najczulsze strefy człowieczeństwa - macierzyństwo, dzieciństwo oraz utrata najbliższej osoby w najciemniejszych barwach. W tej książce jest tyle smutku, że czułam się nim przesiąknięta. Najbardziej jednak przeżywałam Kamilę… jej ból był aż namacalny… a mimo to dzielnie szła przez życie. Sama otrzymałam od rodziców ogromne wsparcie w życiu, co dodawało mi skrzydeł, a ta wspaniała dziewczyna nie miała tyle szczęścia. Z bezradności miałam ochotę rzucić książką 🙈

Wspaniała. Wyjątkowa. Realna. Piękna. Łamiąca nawet najtwardsze serca. Autorko właśnie zyskałaś wielką fankę ❤️ dziękuję za tak dobrą literaturę….

Śmierć matki dla dziecka, nawet i dorosłego, jest tak trudnym i traumatycznym przeżyciem, że dojście do normalności może trwać bardzo długo. Ogromny smutek, bezkresna pustka, rozgoryczenie, niemoc, brak chęci do życia to tylko, niektóre z odczuć jakie towarzyszą osobie, po utracie rodzicielki.

Tak właśnie było z Kubą. Po ciężkiej chorobie odeszła ta, którą bezgranicznie kochał. Nie zdążył zapytać jej o tyle rzeczy i już nie może. Wszystko przepadło i odeszło.

Iga, pełna oddania i troskliwa matka oraz żona. Niestety kobieta nie jest szczęśliwa, przeżywa stratę. Swe smutki zalewa przepyszną herbatą, którą piją w długie wieczory.

Kamila po rozstaniu z chłopakiem, próbuje stanąć na nogi i zacząć żyć na nowo. Nie jest to łatwe zadanie, gdyż brak wsparcia ze strony rodziny i odrzucenie może jeszcze bardziej zdołować i podcinać skrzydła.

Te trzy historie autorka umiejętnie splotła i połączyła zdjęciem oprawionym w złotą ramkę. Kim są osoby uwiecznione na fotografii? Jaką tajemnicę skrywa? Czy historia z nią związana jest szczęśliwa?

Cóż, ciężko jest mi pisać o tej książce, bo zaraz przed oczami staje mi zaczytana treść i zaczyna mnie dławić od wracających emocji. Przez prawie całą powieść płakałam i momentami, chociaż nie chciałam odrywać się od tej przepięknej lektury, to musiałam robić małe przerwy, bo mój wzrok był zamglony a ja nie mogłam złapać oddechu.

Jeszcze aż tak przejmującej i przepełnionej emocjami lektury to chyba nie zdarzyło mi się czytać. Już kilka pierwszych zdań chwyta za serce i to uczucie pozostaje na długi czas po dotarciu do zakończenia.

Autorka cudownie stworzyła tę historię, tak płynnie i plastycznie pisze. Jej dobór słownictwa jest tak realistyczny, dobitny, że jestem w rozsypce a już minęło trochę czasu, gdy odłożyłam książkę. Kreacja bohaterów jest genialna, prawdziwi, zwykli ludzie z ich wadami i zaletami, różnorodne charaktery oraz to co ich łączy to przeogromna rozpacz.

Wiem co to strata bliskiej osoby. Sama straciłam kilka lat temu mamę i wiem, że ten ból nie mija. Noszę go nadal w swoim sercu, rany jakie się w nim porobiły nie do końca się zabliźniły. W różnych momentach, gdy o niej myślę, czy wspominam, to na nowo się otwierają i odczuwam je jak świeże.

Jeśli lubicie zmierzyć się z takim ładunkiem przeżyć, nie szukacie czegoś płytkiego i lekkiego, to ta pozycja jest idealna. Ta powieść ma głębie, przesłanie i naukę. Otwiera oczy na wiele spraw i pozwala docenić życie jakie mamy. Gorąco polecam, bo naprawdę warto.

Drżałam.

Łzy spływały mi po policzkach, a ja nie potrafiłam zebrać rozsypanych niczym puzzle emocji, które tak silnie wstrząsnęły moim ciałem.

Nie umiałam ubrać w słowa tego, co czuję.

Byłam poruszona, szczęśliwa, utulona, ale smutna… Bo odszedł ktoś bliski.

Mama.

Czułam Jego ból, który przenikał mnie na wskroś i chciałam… Boże, tak bardzo chciałam go przytulić i powiedzieć, że nie jest sam! Że ma mnie…

Wiedziałam.

Wiedziałam, że nie mogę tego zrobić, bo przecież to postać, która żyje tylko na kartach powieści.

A jednak pragnęłam tego najbardziej na świecie.

Ona.

Młoda kobieta odarta z ciepła przez własnych rodziców.

Wyreżyserowana miłość, która była obowiązkiem, a nie potrzebą serca.

Bo przecież każdy rodzic kocha swoje dziecko. Każde tak samo.

Nie byłam przekonana…

Rodzina.

Chciałam być jej członkiem. Cieszyć się z drobiazgów, wspólnie spędzonych chwil, wzajemnie okazywanej miłości i ciepła.

Tak po prostu, mimo problemów, codzienności, która przecież też czasami daleka była od ideału.

Czułam się utulona.

Kwintesencja emocji – tak określiłam debiutancką książkę Moniki Sygo. Powieść, która sprawiła, że czułam się obnażona. Moja wrażliwość została wystawiona na największą próbę. Czy jej podołałam – myślę, że tak. Choć było to nie lada wyzwanie. Czytając, czułam także wrażliwość autorki, którą tchnęła w wykreowane przez siebie postacie zupełnie, jak malarz, który wkłada cały swój talent w stworzenie obrazu. Trzy osobne historie, trzy obce osoby, a jednak coś je łączy. Zdjęcie w złoconej ramce, które stało się nieodłącznym elementem wystroju pokoju kobiety. Kobiety, która odchodząc, zostawiła tak wiele, że wciąż czuć było jej niemą obecność. W każdym geście, myśli, łzach jej syna. W jego bólu, żałobie… Była. Została. Trwała. A ja mogłam się tylko temu przyglądać i czuć się wyjątkowym świadkiem czegoś tak intymnego…

Strata – Monika Sygo przeprowadziła w swojej książce jej dogłębną wiwisekcję. Pokazała ranę, która bliźniła się bardzo powoli. Która otwierała się co miesiąc – tego konkretnego dnia, kiedy odeszła mama Kuby… Żałoba, która niszczyła i budowała zarazem. Która dawała siłę, a jednocześnie czyniła słabym, bezbronnym, pustym. Autorka przedstawiła ją, jako delikatny proces, który każdy przeżywa i przepracowuje po swojemu. Indywidualnie. Bo nie ma jednej recepty na ból po stracie…

To, co poza samą fabułą i kreacją postaci osobiście mnie poruszyło, to postać pana Olka. Fakt, że autorka tak pięknie ukazała postać seniora, jego uczucia, poniekąd związane z pogodzeniem się z losem i jesienią życia. A przede wszystkim jego ciepło, dobroć i historię pięknej miłości, która przetrwała mimo upływu czasu i odejścia ukochanej osoby, która "przycupnęła" na pewnej parkowej ławeczce.

Nie sposób nie wspomnieć w tym miejscu o muzyce, która jest nieodłączną częścią historii Kuby, Kamili i Igi. Ona dopełniła dzieła, jeśli tak to mogę określić. I to właśnie ona stała się batutą w rękach autorki, dzięki której ta powieść dociera tak głęboko. Porusza serca, dotyka najczulszych strun naszej wrażliwości. Zostaje w pamięci na długo.

Podsumowując:

„A ty będziesz dumna” to historia, która pochłania. Wkraczamy w nią nieświadomi, jak bardzo nas wciągnie, jak trudno będzie czasem powstrzymać lawinę emocji, która nas zaleje podczas lektury. Pięknych emocji, choć także trudnych, z których przepracowaniem trzeba się będzie zmierzyć. Niemniej warto, bo to opowieść kompletna. Przemyślana, dojrzała, wyjątkowa… Wraz z nią Monika Sygo skradła kawałek mojego serca. Choć nie wyszła spod mojej ręki, to miałam zaszczyt być częścią procesu jej powstawania. Być może dlatego też cieszę się nią, jakbym trzymała w dłoniach moją własną powieść. Pokochacie ją, tak ja ją pokochałam. Jestem o tym przekonana. Polecam!