Morderstwo w Theatre Royale

Ada Moncrieff po raz drugi zaprasza nas w świąteczną podróż, podczas której rozwiązanie zagadki morderstwa odegra kluczową rolę. Poprzednie święta również spędziłam u boku twórczości tej autorki i kontynuuje tradycję, ponownie bawiąc się naprawdę dobrze.

Przygotujcie się, że to będzie prosta powieść, zupełnie nieskomplikowana i być może przez to nie każdemu przypadnie do gustu. Jeśli lubicie kryminały pełne wyzwań, ukrytych znaczeń i z podwójnym dnem, to tutaj tego nie znajdziecie. Nie oznacza to jednak, że powieść jest zła czy nudna, ponieważ autorka poprowadziła ją w klasycznej formie i zrobiła to naprawdę dobrze. Prosty styl, lekkość obrazu, swoboda przedstawionych wydarzeń, a także zakręcone tło związane z morderstwem jednego z bohaterów przełożyły się na fabułę ciekawą oraz w pełni wciągającą.

Klimat świąt Bożego Narodzenia będzie obecny tutaj na każdym kroku, ponieważ fabuła opowiada o objazdowej grupie teatralnej, która w grudniu 1935 roku odgrywała Opowieść wigilijną. To właśnie pomiędzy tymi bohaterami doszło do tragedii, w której śmierć stracił jeden z aktorów. Doszło do śmierci na scenie, która zszokowała publiczność, ale jednocześnie nic nie wskazywało na popełnione morderstwo. Mówiono, że to atak serca. Tylko jedna z bohaterek nie mogła przejść obok tej sprawy obojętnych. Czy odkryje co tak naprawdę się wydarzyło? O tym już musicie przekonać się sami.

Spora dawka emocji związana z próbą rozwiązania zagadki towarzyszyła mi tak naprawdę na niemal wszystkich stronach. Owszem, historia jest lekka, pisana z zachowaniem klasycznych form gatunku, ale to nie oznacza że nie ma w niej nic wyjątkowego. Kameralne grono bohaterów, każdy potencjalny podejrzany a także skrywane tajemnice budują atmosferę niepewności oraz poczucia, że bieg wydarzeń może odwrócić się szybciej niż podejrzewamy. Jeśli miałabym się pokusić o stwierdzenie czego tutaj brakowało to na pewno większego tempa akcji, ponieważ niektóre momenty aż prosiły się o podsycenie atmosfery, ale z drugiej strony trudno mi powiedzieć czy przeszkadzało to w czytaniu, ponieważ po zamknięciu ostatniej strony czułam się w pełni usatysfakcjonowana.

"Morderstwo w Theatre Royale" sprawdzi się idealnie jako lektura pomiędzy świątecznymi przygotowaniami. Przyjemna w odbiorze, angażujące, ale jednocześnie niekoniecznie mocno pobudzająca szare komórki. Propozycja do poczytania przy kubku gorącej herbaty, albo bożonarodzeniowej czekolady, której zadaniem jest tworzenie odpowiedniego klimatu i dla mnie to wystarczające, aby polecić wam ją jako dobrą świąteczną propozycję.

Książkę kupiłam bez przeczytania recenzji czy opinii, a urzekła mnie okładka, bo taka świąteczna i nastrojowa. Lubię ogólnie czytać wszystko, a więc i kryminały często mi się zdarzają, a ten rzeczywiście jest dobry, choć oczywiście czytywałam bardziej zagmatwane historie. Spodobała mi się bardzo bohaterka i nic więcej nie napiszę na ten temat :)

Czytałam już wiele książek świątecznych i zauważyłam, że nie we wszystkich jest to czas cudów, miłości i dobroci. Podejrzewam, że skoro jest to kryminał, to dlatego nie było tu niczego, co można by określić jako słodkie. Niestety opowieść jest ona nieco sztywna. Mamy rok 1935, więc dlatego postacie wysławiają się w tych dawniejszych klimatach. Niestety czasami opowiadając nam pewne rzeczy, wyrażają się w sposób mało komunikatywny. Nie zawsze docierał do mnie sens jaki chcieli przekazać, jakbym czytała ją w języku, którego nie znam. Podejrzewam jednak, że to było zamierzone, gdyż charakter wypowiedzi, zachowania i sposób bycia dla każdej z osób był inny. Natrafiając na osobę twardą, która uważała się za inteligentną, widzieliśmy, że starała się taka być, chciała by tak ją widziano i odbierano. Nie zdradzała jednak prawdziwej twarzy, była tym co myśli głowa, bez udziału serca. Jak nietrudno się domyśleć, dojdzie w tej opowieści do morderstwa. Główną postacią jest dziennikarka, więc będzie badała dla nas tą sprawę. Po opisach i jej spostrzegawczości zobaczymy, że nagłe zesłabnięcie przyszłego denata prawdopodobnie nie było przypadkowe. Zanim dowiemy się coś więcej, autorka wprowadza nieco zamieszania. Poznamy zarys życia tego starszego pana, co samo będzie nasuwało wnioski co do samej jego śmierci. Jednak czy to, co gadają inni zawsze jest prawdziwe?

Osoba dziennikarki jest tu najbardziej interesująca, bo gdziekolwiek się pojawi, to tak obserwuje otoczenie, że widzi więcej niż inni. Jest sprytna, spostrzegawcza i potrafi słuchać. Podobało mi się to dociekanie prawdy. Dodatkowo drugą rzeczą, która zyskała mój szacunek to żartobliwy ton niektórych opisów. Te sytuacje każdy odbierze inaczej, gdyż jeszcze raz podkreślam, autorka pisząc tą książkę zwróciła uwagę na to, że jest osobą spostrzegawczą. Tam gdzie ktoś zobaczy nudę, inna osoba uzna to za dobrą obserwację i ocenę innych za pośrednictwem ich zachowania, a nie tylko wyglądu czy mowy. Dlatego jedni mogą uważać, że książka nie jest ciekawa, a drudzy powiedzą, że ma klasę określając ją mianem majstersztyka. Jeśli więc lubisz proste historie, to ta książka nie jest dla ciebie. Jeśli jednak lubisz szukać przekazów i intryg, to będziesz nią zachwycony:-)

Lubię wszystko czytać, co jest związane ze świętami, a że kryminały też są moją pasją, to tym bardziej byłam zachwycona. Ciekawie napisana historia i do tego dzieje się w Londynie, który też uwielbiam. Wszystko zatem złożyło się idealnie i przeczytałam całość oczywiście z zapartym tchem i mogę polecić szczerze. 

„Morderstwo w Theatre Royale” to książka, której akcja dzieje się w okres Świątecznym w roku 1935. Jej główną bohaterką jest pani redaktor Daphne. Kobieta w swoim dorobku dziennikarskim ma parę spraw kryminalnych. Pewnego dnia udaje się na sztukę teatralną, podczas której nagle omdlewa jeden z aktorów. Nie jest to już młody człowiek. Zawał? A może ktoś przyczynił się do jego śmierci. Starszy pan podobno był kobieciarzem, za którym nie przepadały panie.

Scenę tę widzi nasza dziennikarka. To ona zauważa dziwny płyn wypływający z buzi Roberta. Co tak naprawdę wydarzyło się podczas spektaklu „Opowieści wigilijnej”? Przekonacie się sami!

Książka pomimo, że jej akcja osadzona jest zarówno w okresie przedświątecznym, jak również w czasach o których lubię czytać jakoś nie mogłam poczuć jej klimatu. Czegoś mi w niej zabrakło. Nie czułam również specyficznego napięcia, jakie zazwyczaj czuje się podczas czytania tego gatunku. Bohaterowie dla mnie byli również ni jacy. Jedynie Daphne wzbudzała moją sympatię.

Ale to jest tylko moje zdanie. Warto przeczytać i wyrobić swoja opinię o tej książce.

Książkę czyta się pomimo wszystko bardzo szybko. Nie jest gruba i jest idealna na lekturę na jeden wieczór.