Moja lista gości

Niecodzienna. Oryginalna. Magiczna.

Moje pierwsze spotkanie z autorką na nietypowej kolacji wypadło bardzo dobrze. Może nie spektakularnie czy wzruszająco, ale właśnie bardzo dobrze. Ogromnie podoba mi się pomysł na fabułę. Urodzinowa kolacja, na którą możemy zaprosić kogo tylko chcemy, osoby żyjące lub nie, to wielka szansa na miłe spotkanie lub rozliczenie się z przeszłością.

I ta druga opcja jest tą, którą wybiera Sabrina, główna bohaterka powieści. Dziewczyna ma trochę nierozwiązanych spraw, które mocno uwierają. Ojciec alkoholik, chłopak z którym rozstała się w gniewie, przyjaciółka pochłonięta przez rodzinne życie.

Dla mnie jest to książka smutna, pokazująca nieuchronność losu, znajdowanie się w złym miejscu o złym czasie, pełna zmarnowanych szans, ale w tym wszystkim bardzo realna i prawdziwa. Mimo że sam pomysł jest nieprawdopodobny, to uczucia i emocje są tu autentyczne. Jest to bardzo mądra, życiowa obyczajówka, która jest czymś więcej niż tylko przyjemną książką na wieczór. Skłania do myślenia, refleksji i chyba nawet zyskuje po czasie, bo ja po skończeniu czytania nie sądziłam, że tak utkwi mi w głowie.

Książka przy której warto przysiąść i się zastanowic nad swoim życiem. Czy doceniamy to co mamy teraz? A może już coś straciliśmy i chcielibyśmy to odzyskać. Sabrina ma 30 lat, będzie obchodzić swoje urodziny na kolacji z przyjaciółką, jej życie jest spokojne, ale z pewnością czegoś jej brakuje. Okazuje się że na kolacji goścmi są osoby które kiedyś zapisała na tajemniczej liście, niektórzy z nich nawet już nie żyją. To jest jedyna okazja by dokończyć niezakończone sprawy i wypowiedzieć słowa które nie zostały wypowiedziane

Bardzo mądra książka która pokazuje realia związków, zderzenia się z rzeczywistością. Pokazuje też walkę o swoje przekonania i swoje szczęście, szukanie rozwiązań i przede wszystkim pokazuje to jak ważna jest rozmowa i jak wiele można nią ugrać. Bo ta książka opiera się przede wszystkim na rozmowie w trakcie urodzinowej kolacji Sabriny

Wspaniała! To słowo, które najlepiej oddaje moje odczucia na świeżo po przeczytaniu. Dosłownie połknęłam ją! Chciałam czytać jeden, góra dwa rozdziały dziennie, ale tak mnie wciągnęła, że całość pochłonęłam w dwa dni. "Moja lista gości" dostarczyła mi nie tylko sporej dawki rozrywki, ale również skłoniła do wielu przemyśleń i refleksji. A właśnie takie książki lubię. Ciekawy pomysł jednej z moich ulubionych pisarek. W książce dominuje wielowątkowość. W pewnym momencie nawet wydawało mi się, że chyba nie do końca wszystko zrozumiałam, ale po przeczytaniu kolejnych stron wszystko stawało się jasne. Polecam dla wszystkich, którzy chcieliby zjeść swoją urodzinową kolację w wymarzonym towarzystwie kilku wybranych osób!

Historia która porusza w każdym calu. Uświadomiłam sobie dzięki tej książce jak ważne jest to, by zakańczać wszystko i zawsze sobie wyjaśniać trudne sytuacje. By nie doprowadzić do takiego momentu, że coś pozostaje niedomknięte, bo w taki sposób nigdy nie będziemy w stanie pójść dalej. Dobra książka, zawsze zostawia po sobie jakiś ślad w czytelniku, i ta właśnie to zrobila we mnie

Jak zwykle wydawnictwo Czwarta Strona wypuszcza świetną książkę, od nich to zawsze biorę w ciemno mimo tego że nie znałam autorki, ale teraz już dumnie mówię że znam i co więcej! polecam nawet innym. Lubię takie perełki, które mają coś ciekawego, innego do przekazania, nie powielają wielokrotnie tych samych schematów, tylko są właśnie zupełnie inne i ta książka do takich należy

Rozważałam kogo mogłabym zaprosić na taką "magiczna" kolację i szczerze to ciężko się na coś zdecydować. Faktycznie znalazłyby się osoby z którymi chciałabym coś np wyjaśnić a nie mam takiej możliwości albo coś naprawić. Sabrina taką możliwość otrzymała a wszystko za sprawą tajemniczej listy gości którą kiedyś stworzyła

Ciekawe zaskoczenie na końcówce tego roku. Pomysł sklecenia fabuły z takimi elementami magii, no bo nie da się ukryć mieć na kolacji urodzinowej Audrey Hepburn jest stanowczo nierealne... a tutaj się wydarzyło. Jednak to nie jest jedyne zaskoczenie dla Sabriny, bo tego wieczoru czeka ją o wiele więcej

Lista gości Sabriny wprowadza nie małe zamieszanie.. a wszystko zaczyna się od niewinnego dnia jej urodzin, który ma jak zawsze spędzić ze swoją przyjaciółką, jednak wiele się zmienia, kiedy przy stole spotyka swojego byłego narzeczonego i Inne postacie których teoretycznie nie ma prawa tam być. Czy taki wieczór może potoczyć się dobrze.

Rebecca Serie zrobiła mi weekend tą książką. Moja lista gości to bardzo mądra opowieść, która pomimo swojej rozrywkowej warstwy kryje w sobie wiele przesłań niekiedy trudnych, skłaniających do refleksji, ale potrzebnych zarówno głównej bohaterce jak i może nam jako czytelnikom

Zachęcony dobrymi opiniami postanowiłem zrobić przyjemność żonie i kupić jej książke. osobiście uważam to za lepszy podarunek niż kwiaty, a jeśli książka nie jest tylko rozrywką a niesie też ze sobą fajne, dobre przesłanie no to już niczego w zasadzie więcej nie potrzeba

Książka, idealna, dawno w moje ręce nie trafiła tak inna, niespotykana historia która tak potrafi wstrząsnąć i zostać w pamięci na dłużej. Rebecca Serie pisze dobrze i to wiedziałam, ale dopiero przy tej książce mogę powiedzieć, że pokochałam jej styl i jej opowieści

Kiedy w moje ręce trafiła zapowiedź „Mojej listy gości”, myślałam, że to będzie lekka historia zbudowana na dosyć oryginalnym pomyśle. Sabrina ma urodziny i z tej okazji planuje, jak co roku, kolację. Ot, zwyczajne świętowanie kolejnej, mijającej wiosny w towarzystwie przyjaciółki. A jednak nie jest jak zawsze. Spóźniona na nią odkrywa, że wśród gości znaleźli się również nieżyjący już od lat ojciec, Audrey Hepburn, wykładowca z czasów studenckich oraz były narzeczony. Jak bardzo się myliłam i jakie było moje zdziwienie, kiedy po odwróceniu ostatniej strony po moich policzkach pociekły łzy… Lektura tej książki dostarczyła mi emocji, których się nie spodziewałam. Choć przyznaję, że na początku nie do końca rozumiałam, do czego zmierza autorka, przeplatając sceny z kolacji z tymi z przeszłości Sabriny. Z upływem czasu dotarło do mnie, że ta retrospekcja jest czymś w rodzaju zdrapki. Początkowo "drapałam" niedbale, były momenty, że główna bohaterka mnie irytowała i wydawała mi się taka nieżyciowa, co dla mnie osoby twardo stąpającej po ziemi, było trudne do przetrawienia. Tak było do czasu. Do momentu, w którym z ust jednego z gości padły TE słowa. Od tej chwili drapałam coraz szybciej, moje zniecierpliwienie rosło i bardzo chciałam dowiedzieć się, czy ta zdrapka to prawdziwy los na loterii, a może… a może główna wygrana wcale nie jest tym, do czego myślę, że zmierza ta opowieść…?

Choć powieść Serle jest utrzymana w nieco magicznej konwencji, nie sposób nie przyznać, że wybrzmiewa z niej prawda. Tematy, jakie poruszyła w „Mojej liście gości” są niezwykle uniwersalne i mogą stać się udziałem każdego z nas. Próba pogodzenia się z przeszłością, pielęgnowana przez lata uraza, życie w kłamstwie, a raczej spędzanie go na ciągłej próbie niedopuszczenia do siebie bolesnej prawdy – to wszystko jest jak najbardziej namacalne, nawet jeśli pojawia się jedynie na kartach książki. Czy finał tej historii będzie można uznać za happy end? Czy autorka wykorzystała magię, która posłużyła jej przy organizacji nietypowej kolacji również w jej momencie kulminacyjnym? Tego nie zdradzę, musicie przekonać się sami.

Podsumowując:

Wszystko, co dobre, kiedyś się kończy… Ważne, aby jak najszybciej dostrzec ten upływający czas i zdążyć nacieszyć się tym wszystkim, co w danym momencie mamy na wyciągnięcie ręki. Fakt, że obok nas są ukochane osoby, przyjaciele, na których zawsze możemy liczyć. Nie czekaj! Już dziś powiedz komuś, komu być może dawno temu nie mówiłeś, że jest dla ciebie ważny. Nie zostawiaj niezamkniętych spraw, ciągnących się latami urazów, niezaleczonych ran… Bo może nadejść dzień, w którym będzie za późno, a twoje „przepraszam”, „kocham cię”, „jesteś dla mnie ważny” będą jedynie słowami, które wybrzmiewają w ciszy i pustce, która zostanie po tych, którzy kiedyś odejdą na zawsze. Polecam!

Sama nie wiem, jak mam podsumować tę powieść.

Nie dlatego, że nie wywołała we mnie emocji, że była wtórna, mało ciekawa, nie porywała.

Mnie po prostu brakuje słów. A to za sprawą ogromnej wartości, jaką skrywa w sobie ta niepozorna historia ukryta za miętową okładką.

Tak bardzo ją przeżyłam, tak długo "przetrawiałam". Niewątpliwie jest piękna. Niezwykle mądra i życiowa.

Zaś w połączeniu z wrażliwością czytelnika, który po nią sięga, niesie ze sobą bardzo silny przekaz:

NIE ODKŁADAJ NICZEGO NA PÓŹNIEJ.

Nie zapomnij powiedzieć, że kochasz.

Przytul.

Powiedz, że JESTEŚ, że wspierasz, że rozumiesz.

Zrób dziś to, co zrobić masz jutro.

Mamy tylko dziś. Ten moment. Tę chwilę.

Rzadko zastanawiamy się nad przyszłością. Wydaje nam się pewnikiem, jak fakt, że oddychamy. Nie dziś, to jutro. Tymczasem jutra może nie być.

"Moja lista gości", wbrew temu, co możecie sądzić czytając moje słowa, jest powieścią niezwykle optymistyczną. I choć porusza niełatwe kwestie, jak choćby akceptacja, godzenie się z przeszłością, wybaczanie, autorka postarała się o to, by przemówić do nas w sposób ciepły i łagodny. Na samo wspomnienie tej historii szeroko się uśmiecham. Dzięki temu zabiegowi, niemalże przez całą lekturę, ma się ochotę przytulić tę książkę do serca. Jest absolutnie cudowna.

Warto wspomnieć o nietypowej konwencji, którą stosuje w swoich powieściach Rebecca Serle: otóż przenosi swoich bohaterów w czasie. A to do przyszłości, jak w przypadku "Pięciu lat z życia Dannie Kohan", a to wskrzesza bliskich protagonisty, jak ma to miejsce w "Mojej liście gości". Zdaję sobie sprawę, że nie jest to zabieg, który pokochają wszyscy, jednak chciałam zaapelować: dajcie sobie szansę. Tak, sobie, ponieważ jeśli już na wstępie zrazicie się i odmówicie sobie lektury, ominie Was coś absolutnie wyjątkowego.

Rebecca Serle po raz kolejny pokazała, że potrafi tworzyć piękne, wzruszające historie. Polubiłam jej Dannie Kohan, jednak to Sabrinę pokochałam.

Polecam Wam tę powieść ze wszystkich sił.

Decydując się na książkę „Moja lista gości” z księgarni [Adres usunięty]

W swoje trzydzieste urodziny Sabrina zasiada do kolacji z najbliższą przyjaciółką, profesorem z czasów studiów, ojcem, narzeczonym oraz Audrey Hepburn.

Towarzystwo o tyle nietypowe, że nie wszyscy z zebranych osób żyją...

Dla Sabby ta kolacja to szansa na rozliczanie się z przeszłością, powiedzenie tego, co zostało pominięte i na uzyskanie odpowiedzi na pytania, które wcześniej nie padły. Dlaczego ojciec zostawił rodzinę? Czy kiedykolwiek kochał najstarszą córkę? Czy przyjaźń przetrwa wszystko? Czy można kochać za bardzo i czy sama miłość wystarczy by przetrwać?

Książka, mimo iż na początku wydawała mi się odstresowującym czytadłem zapada w pamięć. Autorka porusza w niej ważną kwestię - żeby iść do przodu trzeba rozliczyć się z przeszłością. „Moja lista gości” to opowieść o wielkiej miłości, i czasie, którego jest mało. Zawsze chciałoby się go więcej, a kolacja, jak w baśniach, skończy się o północy...