Pewne włoskie lato

Katy poznajemy po śmierci jej matki, młoda kobieta wyraźnie nie radzi sobie z tym co się stało. Mimo że jej matka długo chorowała, więc teoretycznie powinna być przygotowana na pożegnanie z nią, ale czy tak naprawdę można być gotowym na śmierć kogoś bliskiego? Kobiety jeszcze przed tym wszystkim zaplanowały wspólna podróż do Włoch, jakiś czas po pogrzebie przychodzą bilety. Katy postanawia odbyć tą podróż sama, chce zobaczyć to wszystko co chciała pokazać jej matka i przemyśleć swoje życie. Na miejscu zachwyca się pięknem i poznaje Carol, wcielenie swojej 30 letniej matki...

Kim jest nieznajoma, a może znajoma kobieta? Do jakich wniosków dojdzie Katy? Co dalej z jej życiem? Czy chce do niego wrócić?

Ta książka to wspaniała, wzruszająca opowieść, o poszukiwaniu siebie, próbie pogodzenia się że stratą, zagubieniem i zwątpieniem w siebie, które każdy z nas przecież czasem odczuwa. Pokochałam tę historię całym sercem i bardzo polecam.

„Jak część mojego życia była otwarta na możliwości? W jak dużym stopniu zdawałam się na los? Ile razy zakwestionowałam naturalny bieg wydarzeń?

Czuję, jak budzi się we mnie uczucie, którego wcześniej nie znałam. Szeleści, wierci się, przeciąga, po czym siada wyprostowane tuż obok nas”.

Ta książka ma w sobie coś takiego, że powiewa letnim, włoskim klimatem, a jedocześnie porusza tak głębokie i poważne tematy, że równoważy odczucia względem fabuły.

„Pewne włoskie lato” ciężko opisać w kilku zdaniach, żeby nie zaspoilerować czegoś bardzo znaczącego i nie zepsuć odbioru tej powieści. Ma w sobie pewną nieoczywistość, która wprowadza swój niepowtarzalny klimat. Rebecca Serle dodaje nutkę pewnego nieprawdopodobieństwa, upiększając tym swoje historie. I osobiście bardzo to w niej lubię.

Carol przeżywa własne trudności życiowe. Próbuje odnaleźć się w swoich uczuciach: żalu, samotności i przeżywania żałoby. Jej więź z matką była wyjątkowa i silna, a strata bolesna i druzgocąca. Cała historia skupia się na bohaterce, która podważa swoje dotychczasowe decyzje…

Klimat i wciągająca fabuła ma w sobie moc, która mimo swojej powagi, przenosi czytelnika do urokliwych miejsc, w których czas staje w miejscu albo, po prostu, płynie wolniej.

Obłędnie było zatracić się w tak dobrej, wysublimowanej, lekkiej choć poważnej lekturze, jaką była powieść „Pewne włoskie lato”. Rebecca Serle ma swój własny styl tworzenia historii, które wychodzą poza schemat i skalę! Polecam. ♥

Malownicza Italia, trudne doświadczenia i przyszłość niosąca ze sobą nadzieję. Rebecca Serle w kolejnej błyskotliwej powieści pokazuje uroki życia i udowadnia, że każdy z nas zasługuje na lepsze jutro.

Uwielbiam prozę autorki, ponieważ pisze lekko, pomysłowo i często sięga po tematy, które w pewien sposób są nam bardzo bliskie. Udowadnia bowiem, że nie wszystko co potrzebujemy musi być właściwie i w pełni fizyczne, ponieważ jej najnowsza książka podobnie jak poprzedniczki, nawiązuje do duchów przeszłości, które materializują się w odpowiednim momencie i pokazują to co stracone. W połączeniu z obrazowym stylem i bardzo dobrą kreacją bohaterów otrzymujemy historię, która mocno trafia do naszego serca.

Wszystko zaczyna się od tragedii, która jednocześnie nie rzuca na fabułę lawiny smutku. Wydaje się jedynie, że to kolej rzeczy, kiedy umiera Carol, matka Katy. Nie ukrywam, jest to trudny moment, ponieważ bohaterka pełna jest serdeczności i miłości rozdawanej dookoła siebie, ale jednocześnie ciąg dalszy tej opowieści nie jest oparty na przeżywanej traumie a bardziej poznawaniu drugiego człowieka. Okazało się bowiem, że Katy nie wiedziała wszystkiego o swojej mamie a kiedy zdecydowała się wyruszyć w podróż, w którą miały pojechać razem, trzydziestoletnia Carol zmaterializowała się u jej boku, by ostatni raz przeżyć wspólną przygodę.

Pomysł okazał się równie dobry co wykonanie. Piękne miasteczko Positano czaruje nas swoim klimatem a na pierwszym planie pojawia się historia przeszłości i teraźniejszości, która łączy się w zaskakujący sposób. Czytamy o dwóch pokoleniach, które wzajemnie na sobie polegają, poznajemy młodzieńcze lata Carol, jej buntowniczy charakter a także wpływ jaki ma na swoją córkę, także po śmierci. Niespieszna fabuła prowadzi nas przez różne emocje, zbliża do bohaterek i pokazuje jak ważne jest to, by cieszyć się małymi rzeczami oraz ulotnymi chwilami, ponieważ nigdy nie możemy być pewni końca tego wszystkiego.

Rebecca Serle po raz kolejny zabrała mnie w nostalgiczną, pouczającą podróż, która mnie oczarowała. "Pewne włoskie lato" to idealna lektura na wakacje, urokliwa i nastrojowa, zatrzymująca przy sobie nie tylko wyjątkowym klimatem, ale i losami bohaterek bardzo szybko zjednujących sobie naszą sympatię. Wszystko w tej książce było na swoim miejscu a czytanie jej okazało się jedną wielką przyjemnością. którą - jestem tego pewna - jeszcze kiedyś powtórzę.

Książka o której chce się mówić, ale nie można, bo łatwo zdradzić najważniejsze elementy fabuły. To co musicie wiedzieć, to to, że to obyczajówka, ale z tych gorzkich i niełatwych.

Z jednej strony mamy Włochy, wakacyjny klimat, lekkość i przyjemność. Z drugiej trudne tematy i zabieg, który odwraca wszystko do góry nogami. I jak o takiej książce mówić, żeby nie powiedzieć za dużo? Na pewno jest ro historia, którą chce się czytać, sięgać po odłożeniu, a równocześnie nie kończyć.

To nie jest pierwsze moje spotkanie z autorką, więc trochę się mogłam tego spodziewać, ale właśnie po takie nieoczywiste lektury lubię sięgać.

Ciekawa, wciągająca i nieprzewidywalna. Letnia, wakacyjna, idealna na urlop. To historia, którą warto poznać.

Każdy z nas, a przynajmniej większość, straciła w swoim życiu kogoś bliskiego i zna to obezwładniające uczucie smutku, bólu, tęsknoty, jakie za sobą niesie żałoba. Mama Katy – bohaterka „Pewnego włoskiego lata”, po wyczerpującej chorobie umiera i choć było wiadomo, że to nastąpi, Katy nie była na to przygotowana. Bardzo ją kochała oraz czuła się z nią silnie związana, do tego stopnia, że nie wyobraża sobie dalszego życia bez niej. Miały razem jechać do Włoch, by poznać miejsce, do którego Carol miała sentyment. Katy nie wie, co ma zrobić, lecz w końcu decyduje się na tę wycieczkę, a na miejscu spotyka trzydziestoletnią wersję swojej matki.

Jestem świeżo po lekturze tej powieści. Niech ktoś mi powie, jak teraz mam dalej żyć? Mocno związałam się z bohaterami i mam legendarnego „kaca książkowego”. Uwielbiam dzieła napisane przez Rebeccę Serle. Kiedy biorę do ręki jej książkę, wiem, że będzie to cudownie spędzony czas. Tak było i tym razem. To, co uwielbiam w jej powieściach to wplatanie w opowieść obyczajową wątków paranormalnych, z innego świata, lecz nie na tyle nachalnych, by przydzielić je do gatunku fantasy lub science fiction.

Tło powieści jest również ciekawe. Wyobraźcie sobie włoskie, przepiękne krajobrazy, jedzenie o obłędnym smaku, wino, które w tym miejscu rozlewa się litrami, przyjaznych miejscowych, ciepłe wieczory z morską bryzą na twarzy i gorącym piaskiem pod stopami. Brzmi, jak prawdziwy raj, prawda? Zazdrościłam Katy, że znalazła się w tak cudownym miejscu, lecz jeszcze bardziej zazdrościłam jej tego, że jeszcze raz mogła spotkać mamę, którą straciła przed kilkoma tygodniami. Co prawda w nieco innej, młodszej wersji, niż miała okazję ją znać do tej pory, lecz to w dalszym ciągu jej mama. Wiele bym dała, by móc spotkać mojego przyjaciela, który niestety odszedł z tego świata za szybko, wierzę jednak, że tam, gdzie teraz jest, jest szczęśliwy.

Bohaterowie są tu różnorodni. Wszystkich polubiłam z całego serca. Począwszy od głównych bohaterek, poprzez nieco ekscentrycznych, żywiołowych, gościnnych Włochów, aż do pozostałych postaci, które stanęły na drodze Katy. Ujęło mnie też ciepło bijące z tej historii, jest to zdecydowanie jedna z najlepszych książek, jakie miałam okazję przeczytać w tym roku, a trochę ich było. Gorąco zachęcam Was do zapoznania się z „Pewnym włoskim latem” oraz pozostałymi powieściami napisanymi przez autorkę. Zapewniam, że jeśli spodobał Wam się zarys fabuły, to nie będziecie zawiedzeni.