Miłość nieśmiertelna. Bractwo Czarnego Sztyletu. Tom 2

Drugi tom serii opowiada historię Rhage’a, członka bractwa, o którym krążą legendy. Legendy o jego niezliczonych miłosnych podbojach oraz o klątwie, która nad nim ciąży. Rhage już jako wampir jest śmiertelnie niebezpieczny dodatkowo w momentach wzburzenie przemienia się w prawdziwą bestię. Aby nie dochodziło do przemian zbyt często, daje upust swym emocjom przez podboje 😊. Kiedy poznaje śmiertelnie chorą Mary, zakochuje się w niej miłością bezwarunkową. Niestety po pierwsze Mary ma białaczkę i zostało jej dosłownie kilka miesięcy życia a po drugie takie związki są absolutnie zakazane a Rhage już raz ściągnął na siebie złość Dziewicy Kronik. Czy ten związek ma jakiekolwiek szanse?

„Miłość nieśmiertelna” jest jak odcinek serialu. Zaczynasz czytać i odkładasz książkę dopiero jak przeczytasz ostatnią stronę. Fabuła jest niezwykle wartka, język bardzo płynny a dialogi pikantne i dowcipne, co sprawia, że całość czyta się z olbrzymią lekkością. Poza wątkiem strangers to lovers w tle wciąż toczy się wojna między bractwem a Martwiakami, która jest motywem łączącym wszystkie tomy. Bohaterowie są bardzo wyraziści, w sumie to charakterystyczne cechy posiadają wampiry. Kobiety, które są wprowadzane do kolejnych tomów są dość schematyczne. To takie trochę Mary Sue – piękne, dobre i nadmiernie wyidealizowane przez zakochane w nich wampiry. Ta książka zabierze Was do mrocznego, niebezpiecznego i przesiąkniętego namiętnością świata i stanie się Waszym guilty pleasure.

Z niecierpliwością czekam na kolejny tom, który ma pojawić się jeszcze w tym roku.

RECENZJA

„MIŁOŚĆ NIEŚMIERTELNA”

AUTOR: J. R. WARD

WYDAWNICTWO: NOWA BAŚŃ

„Lęk zelżał nieco; wzięła głęboki oddech. Najbliższa doba miała być testem wytrzymałości, nerwy bowiem zamieniały jej ciało w napiętą cięciwę łuku, a w myślach panował chaos. Sztuczka polegała na tym, żeby przeczekać panikę, a potem zebrać siły, gdy strach odpuści”.

„Miłość Nieśmiertelna” to druga część „Bractwa Czarnego Sztyletu”, która zaprasza czytelnika do mrocznego świata Wampirów, Martwiaków, pełnego adrenaliny, emocji, nietuzinkowej akcji, niebezpieczeństwa, walki o przetrwanie, namiętności i miłości w cieniu choroby i klątwy. Ta historia w szczególności przeznaczona została Rhage i Mary, jednak miedzy kartki tej opowieści spotkamy, również inne postacie i ich historię.

Autorka zniewala fenomenalnie wykreowanym światem i wyśmienitym, mrocznym klimatem gatunku, krwawymi porachunkami, namiętnymi i piekielnie gorącymi momentami.

Fabuła książki wciągająca, doskonale poprowadzona, składa się z kilku wątków, które są połączone ze sobą, tworząc jedną spójną całość.

Akcja przyspiesza z każdą przeczytaną stroną, tworząc dynamiczną opowieść.

Relacja pomiędzy bohaterami rozpędza się bardzo szybko, dając zaskakujący scenariusz, w dodatku wplecione w historię wątki choroby i klątwy zaciekawia, a walki dają dreszczyku emocji i adrenaliny. Autorka ciekawie pokazuje, co zmieniło życie bezwzględnych Wampirów, a dokładnie miłość i oddanie, jak nieoczekiwane uczucia, zmuszają ich do podejmowania trudnych wyborów, nawet jeżeli sami musieli, by cierpieć katusze. Zobaczymy, jak silna jest siła miłość.

Historią, która mnie zachwyciła i wciągnęła od samego początku. Dostajemy mnóstwo postaci, więc musimy nieco skupić się na fabule książki.

Autorka ma niesamowicie lekki i przyjemny styl, dzięki czemu książkę czyta się bardzo szybko.

„Jestem wampirem. Jestem wojownikiem. Jestem groźną bestią. Zanim ten wieczór dobiegnie końca, zapomnisz, że mnie spotkałaś. A świadomość, że nie będzie mnie nawet w twoich wspomnieniach, sprawia, że czuje, jakby ktoś wbił mi nóż prosto w serce”.

Kreacja bohaterów bardzo ciekawa, każdy jest wyjątkowy na swój sposób, są odważni, intrygujący, wyraziści, skomplikowani, różnorodni, barwni i wielowymiarowi. Każda postać wiele wnosi do tej historii. Zobaczymy ich wewnętrzne konflikty, rozdarcia, lęki, pragnienia i ciągłą walkę z samym sobą.

Między Mary a Rhage czuć było ogromną chemię i przyciąganie.

Mary Luce to wyjątkowa osoba, szara myszka, którą życie nieźle przetargało. Życie zmieniło się w piekło z powodu raka, a teraz ponownie, wie, że musi podjąć kolejną walkę z czasem. Marzy skrycie, by ktoś raz na nią spojrzał z zachwytem. Ma niezwykły hart ducha, jest niezwykle silna. Rhage budził w niej zaufanie.

Rhage jest jak tykająca bomba o gigantycznej sile rażenia. Obłożony klątwą, musi rozładowywać napięcie, by uciszyć i trzymać bestię w ryzach, która w mim jest. Był więźniem własnego ciała, nieustannie walczył, żeby nie popaść w otchłań zwierzęcej brutalności. Żył w nieustannym strachu, próbując przetrwać, by nie skrzywdzić nikogo, jednak to bardzo go zabijało od środka. Na jego drodze los stawia Mary, ludzką kobietę, w której widział, coś wyjątkowego. Przy niej znajdował odprężenie, czuł ulgę.

Powiem, gdy poznawałam, Rhage to zobaczyłam w nim coś więcej, niż chciałby uchodzić.

„Nawet gdy dla ciała nie ma już ratunku, serce szuka drogi ucieczki, a miłość uskrzydla, pozwala szybować w przestworzach. Poza tym tęsknota za lataniem jest bliska ludzkiej duszy, a zatem jej dom musi mieścić się wysoko”.

Nadal trwa walka o przetrwanie ginącego gatunku Wampirów, a trwająca wojna z martwiakami nabiera rozmachu. Rhage zakochuje się w człowieku Mary Luce. Tą miłością Rhage łamie obowiązujące zasady, narażając się na gniew Dziewicy Kronik. Jednak będą musieli przejść długą i niełatwą drogę, by dostali szansę na wspólną przyszłość.

-Czy Mary i Rhage mają szansę stworzyć coś pięknego?

-Czy będzie im dane długie i szczęśliwe życie?

-Czy Rhage nauczy się żyć ze swoją bestią?

-Czy Mary pokocha Rhage takiego, jakim jest z całym jego bagażem?

-Czy Mary da sobie szansę na szczęście przy boku Rhage?

Polecam.

Za mną druga część fenomenalnej sagii o wampirach J.R. Ward.

„Bractwo Czarnego Sztyletu” zachwyca, fascynuje, porywa w mroczny świat, gdzie wampiry walczą o przetrwanie. Świata, który rządzi się swoimi prawami i ma ściśle określoną hierarchią. Miejsca, w którym rzeczywistość miesza się z czymś nieprawdopodobnym…

🗡

„Całe jego ciało napięło się, wiedział dokładnie, których części tatuażu dotyka Mary. Teraz przesuwa palcem po lewej przedniej nodze bestii. Był tego pewien, bo czuł, jak drętwieje mu lewa ręka”.

🗡

Całkiem niedawno zachwycałam się „Mrocznym kochankiem” – pierwszą częścią sagi. Teraz w dłoniach trzymam „Miłość nieśmiertelną” i nie mogę wyjść z podziwu na to, co tu się właściwie zadziało i co ta książka robiła ze mną podczas czytania. Ile emocji ze mnie wydobyła.

🗡

„Nie zakocham się w tobie – oświadczyła. – Nie mogę sobie na to pozwolić. Nie zrobię tego.

– Nie szkodzi. Ja będę kochał za nas oboje”.

🗡

Rhage to jeden z najniebezpieczniejszych wojowników w Bractwie. Zawdzięcza to nie tylko swoim umiejętnościom, ale również bestii, z którą został związany klątwą, a która wychodzi z niego, ilekroć znajdzie się w stanie silnego napięcia emocjonalnego. Aby uspokoić drzemiącą wewnątrz bestię i nie dopuścić do przemiany Rhage często korzysta z cielesnych uciech, dając w ten sposób upust ciśnieniu, jakie się w nim gromadzi. Wyrobił sobie przez to reputację porywczego wampira i nienasyconego kochanka.

Boleśnie świadom, kim jest i jak potężna klątwa na nim ciąży Rhagę zakochuje się miłością bezgraniczną w kobiecie rasy ludzkiej, łamiąc przy tym wszystkie obowiązujące wampiry zasady i narażając się na gniew Dziewicy Kronik.

Jaką karę przyjdzie mu zapłacić za niesubordynację? Ile będzie musiał poświęcić dla tej miłości?

Mary Luce, odkąd zobaczyła Rhage'a po raz pierwszy czuła, że jest to mężczyzna inny, niż wszyscy i że pod tą przystojną twarzą i muskularnym ciałem kryje się jakaś tajemnica. Coś dzikiego, pierwotnego, co w jakiś niepojęty dla niej sposób ją przyciąga.

Jednak tego, że jest wampirem, że w ogóle one istnieją nie mogła przewidzieć. To było tak nierealne, że miała wrażenie, iż tkwi w jakimś dziwnym śnie, z którego nie może się obudzić. Pojawienie się tego mężczyzny w życiu Mary zbiegło się z nawrotem jej choroby. To był dla niej niezwykle trudny czas, bo świadomość, że tym razem nie umknie śmierci przygniatała ją niczym stutonowy głaz. Czuła się coraz słabsza, a jej silne i gibkie niegdyś ciało, rozsypywało się z każdym dniem tej nierównej walki coraz bardziej. To dlatego odpychała od siebie Rhage, próbując za wszelką cenę utrzymać dystans. Wiedziała, że niebawem odejdzie, podczas gdy on zostanie i będzie żył wiecznie. Nie chciała robić mu nadziei, a potem zostawić go z poczuciem pustki w sercu. Nie wiedziała jednak, że wampir nie odpuści tak łatwo…

🗡

„Czuł, że buduje się między nimi więź. To się działo. Słyszał, że to się zdarza. Uczucie nadchodzi szybko, jest intensywne i nie ma w nim logiki…”.

🗡

To była niesamowicie dynamiczna i diabelnie wciągająca książka. Historia przepełniona mrokiem, bólem, strachem, ale też miłością, namiętnością i pożądaniem. Powieść gęsta i lepka od ogromu emocji, jakie się z niej wylewają. Lektura obezwładniająca czytelnika swoim klimatem i intensywnie działająca na jego wyobraźnię.

🗡

Bractwo Czarnego Sztyletu to przyjaciele, rodzina… to więź tak silna i nierozrywalna, że nie ma rzeczy, która byłaby w stanie ją przerwać, Choć śmiertelnie niebezpieczni dla wroga to dla siebie są ogromnym wsparciem. Każdy z członków Bractwa jest inny i na swój sposób wyjątkowy. Każdy z nich intryguje, a podrzucane przez autorkę strzępki ich przeszłości tę ciekawość podsycają jeszcze bardziej.

🗡

W książce nie brakuje scen walk wampirów z martwiakami oraz rytuałów, co potęguje napięcie i sprawia, że serce zaczyna przyspieszać swój rytm.

Kara, którą musiał odbyć Rhage… Tak, zdaję sobie sprawę, że to fikcja literacka, ale gdy zżyjesz się z jakimś bohaterem to patrzenie na jego cierpienie najzwyczajniej w świecie boli. I to bardzo.

Mary… Mary to bohaterka, która wzbudza sympatię i zaufanie od pierwszej chwili. Dziewczyna, której współczujesz i kibicujesz z całych sił. Zadziwiająco dobrze przyjęła informację o istnieniu wampirów i szybko odnalazła się w ich świecie. I choć inni członkowie Bractwa wywoływali w niej uczucie niepokoju to Rhage'a nie bała się w ogóle. Zaryzykowała, zaufała mu, bo i co miała do stracenia, żyjąc w świadomości, że jej dni i tak są już policzone.

🗡

Nie mogę doczekać się kolejnej części, która jak się domyślam będzie poświęcona Zadistowi i Belli, a tej pary jestem ciekawa chyba najbardziej.

🗡

Gorąco polecam.

Bractwo Czarnego Sztyletu jest serią, o której słyszałam wcześniej co nieco, lecz nie miałam okazji jej czytać. Cieszę się, że wydawnictwo postanowiło ją wznowić. Mogłam poznać dzięki temu cykl o wampirach, który powoli staje się moim ulubionym.

Rhage jest jednym z braci Bractwa Czarnego Sztyletu, który ma reputację kochasia, który nie przepuści żadnej kobiecie. Nie wiemy jednak, że on to robi z przymusu, bo został przeklęty. Towarzysząca mu ciągle bestia jest nienasycona i niebezpieczna.

Mary jest z kolei kobietą, która po śmierci matki musi mierzyć się z remisją choroby. Już raz ją pokonała, lecz czy i tym razem uda jej się zwyciężyć? Przypadkowe spotkanie z jasnowłosym przystojniakiem zapoczątkuje coś wyjątkowego.

Mamy dwójkę bohaterów, którzy mierzą się z rzeczami, na które tak naprawdę nie mają wpływu. Od samego początku widać, że nie mają łatwo, a wręcz prześladuje ich zły los. Człowiek i wampiry połączenie, które nie miało prawa się pojawić, a wywróci do góry nogami całe bractwo.

Wątek romantyczny nie jest głównym celem tej książki. W tle mamy wojnę między wampirami a martwiakami. Braci, jest coraz mniej, a wróg rośnie w siłę. Planuje, mąci i dąży do swego.

Oprócz rozdziałów z perspektywy głównych bohaterów mamy tajemnicze wątki z panem O. i panem X. To oni kierują sprawami, które mają na celu zniszczenie rasy wampirów.

Połączenie tego wszystkiego wyszło niesamowicie. Zaczęłam czytać i przepadłam. Dobrze, że miałam dzień wolny, bo takie mnie pochłonęła historia Rhage i Mary, że przeczytałam ją na raz.

Wiecie, z niektórymi książkami jest tak, że nie wymagają od Was one niczego więcej oprócz chwili wolnego czasu. Nie musicie się na nich za bardzo skupiać, nie potrzebujecie otwartego notatnika, żeby spisywać kto gdzie z kim robił co. One po prostu Was relaksują, momentami bawią, kiedy indziej całkiem wzruszają. One po prostu są, bez większej analizy, zwykłą przyjemnością. Tak mam właśnie z Bractwem Czarnego Sztyletu. Siadam, zaczynam i nie wiem kiedy kończę. Wiem tylko, że bawiłam się super i nawet nie próbuję drążyć, co będzie dalej.

W tym tomie na piedestale staje Rhage, czyli kolejny członek Bractwa. W pierwszej części głównymi bohaterami byli przywódca wampirów – Wrath i świeżo upieczona wampirzyca Beth, natomiast tutaj Rhage poznaje człowieka – Mary, która oprócz tego, że nie ma pojęcia, iż po świecie mogą chodzić wampiry, to na dodatek choruje na białaczkę. Rhage z kolei zmaga się z klątwą, przez którą w jego ciele zamieszkała bestia, chcąca od czasu do czasu pooddychać świeżym powietrzem. I tak jakoś ich drogi się splatają przez jednego osieroconego chłopca.

Pisałam o tym, już przy okazji poprzedniej recenzji, ale ta seria przypomina stare dobre seriale. Jest taka… odcinkowa. Krótkie rozdziały, zmiany scenografii, skakanie między jednym bohaterem a drugim i w końcu ten mroczny klimat pełen niepokoju, zwiastujący ciągłe problemy pojawiające się znikąd. Autorka ma tak wyjątkową umiejętność, że nie tłumacząc za wiele świata i panujących w nim zasad, tak konstruuje akcję, że bez większej wnikliwości jesteśmy w stanie zrozumieć co się z czym je, o co chodzi w wiecznym konflikcie między Bractwem a Zakonem Omegi i jaki wpływ na siebie nawzajem ma istnienie obu stowarzyszeń. I szczerze mówiąc jestem ogromną fanką tego tła fabularnego, walki wojowników z martwiakami, którzy oddali swe dusze w imię pogoni za chęcią „legalnego” mordowania, a przynajmniej takiego, którego nie da się zgłosić na policję. I właśnie – jestem fanką wciągnięcia w to wszystko byłego policjanta, który teraz patroluje ulice u boku wampirów i szuka śladów po zaginięciu któregoś z nich. Nie wiem czemu, ale kiedy tylko czytam o Butchu przed oczami mam młodego Marka Walhberga i jakiś dobry film akcji, przez co książka wciąga mnie jeszcze bardziej.

Ale oczywiście, oprócz samej fabuły czysto „filmowej” mamy tutaj też romans i to on zajmuje większość stron. Czy jest dobry? Jest w tym starym stylu – lekko naiwny, błyskawiczny i pełen wielkich obietnic. Ale słuchajcie, czy to coś złego? Czasem dobrze jest przeczytać coś wręcz przekoloryzowanego, zwłaszcza, że jakby nie patrzeć autorka porusza tu ważny temat, jakim jest trwanie przy kimś podczas jego choroby. I choć choroba została mniej lub bardziej spłycona na korzyść fabuły, to ja i tak z wielką przyjemnością czytałam o perypetiach Mary i Rhage’a, o ich deklaracjach i przy okazji coraz lepiej poznawałam pozostałych wojowników między zastanawianiem się jak skończy się ta historia, kiedy Mary otrzymywała coraz to gorsze informacje od lekarzy.

Podsumowując, jeśli szukacie lekkiej historii w starym stylu, która wbrew wszystkiemu naprawdę dobrze się starzeje – to bingo, jesteście w dobrym miejscu. Przystojne wampiry, do których nietrudno się przywiązać, wciągająca, nieoczywista fabuła i dużo (naprawdę dużo) akcji – to mogę Wam zagwarantować. Jeśli dodatkowo potrzebujecie się na chwilę odmóżdżyć, albo wyjść z zastoju czytelniczego, to chyba nie możecie trafić lepiej.