Miłość i inne stopnie naukowe (barwione brzegi)

Sięgając po „Miłość i inne stopnie naukowe” oczekiwałam komedii romantycznej z pazurem. Dobra zabawa gwarantowana? Niekoniecznie. Książka była do bólu przewidywalna i czasem wręcz wiało nudą. Dlatego miałam do niej kilka podejść a do lektury wręcz się zmuszałam. Może jest to również wina narracji, która jest tutaj trzecioosobowa i nie należy do moich ulubionych. Bardzo rzadko sięgam po takie książki. Po prostu trudniej mi się wczuć w historię i przeszkadza mi ona w czytaniu. Jednym słowem historia, którą dostałam od Jennifer Hennessy nie była czymś oryginalnym i odświeżającym. Książka, choć pięknie wydana (cudowna okładka i barwione brzegi) wypada raczej przeciętnie.

Bianca właśnie obroniła doktorat. Jest to dla niej ważne wydarzenie, które chciałaby świętować z bliskimi. Niestety nikt razem z nią nie celebruje tego wydarzenia i kobieta zdaje sobie sprawę, że nie jest to osiągnięcie, które cenią jej bliscy. W ramach zemsty na bliskich Bianca wpada na pomysł udawanych zaręczyn. Jej „narzeczonym” zostaje Xavier, kolega z roku. Ten przystojny archeolog będzie idealnym kandydatem. Kiedy kobieta ogłasza zaręczyny w mediach społecznościowych wybucha burza. Zamiast jednak obrócić wszystko w żart Biacka postanawia przez pewien czas udawać związek z Xavierem. I jak to bywa w takich układach, udawany związek szybko wymyka się spod kontroli, kiedy pojawiają się prawdziwe uczucia. Czy w labiryncie kłamstw i w obliczu nowych wyzwań ich miłość będzie miała szansę rozkwitnąć?

Książka „Miłość i inne stopnie naukowe” ma w sobie pewien urok przez nietypowe środowisko zawodowe bohaterów. Niestety, pomimo ciekawej zapowiedzi, książka pozostawia uczucie niedosytu i wydaje się nie w pełni wykorzystać swój potencjał. Przede wszystkim fabuła jest schematyczna. Wątki romantyczne rozwijają się przewidywalnie, bez większych niespodzianek ani szczególnej głębi emocjonalnej. Autorka wykreowała bohaterów sympatycznych, którzy szybko zaskarbiają naszą sympatię. Dynamika między nimi – mimo że zarysowana przyjemnie – traci na oryginalności. Styl pisania Jennifer jest prosty, co może przypaść do gustu czytelnikom szukającym lekkiej, niewymagającej lektury. „Miłość i inne stopnie naukowe” to książka dobra na chwilę relaksu, jednak bez większych literackich ambicji.

Co by ze mnie była za romansiara, gdybym nie lubiła słodkich, przewidywalnych, uroczych i jednocześnie spicy historii miłosnych? "Miłość i inne stopnie naukowe" to przyjemna i lekka książka z motywem fake dating, która przyniosła mi mnóstwo radości i sprawiła, że spędziłam z nią bardzo fajny czas.

Bianca Dimitrou właśnie obroniła doktorat i planuje świętować ten sukces z rodziną i przyjaciółmi. Po latach uczestniczenia w ważnych momentach swoich bliskich liczy na ich obecność podczas świętowania swojego sukcesu zawodowego. Jednak gdy nikt z umówionych gości nie pojawia się w barze, zdaje sobie sprawę, że jej najbliżsi nie postrzegają kariery naukowej jako ważnego osiągnięcia. Wtedy na jej drodze staje Xavier, przystojny archeolog. Pod wpływem emocji i odrobiny alko*olu, aby zrobić na złość najbliższym, Bianca "zaręcza się" z kolegą. Jest ciekawa, czy dla najbliższych jej związek będzie większym osiągnięciem niż kariera naukowa. Tylko czy fejkowa relacja z Xavierem nie wykroczy poza swoje ramy? Może wszystko dałoby się jakoś poukładać, gdyby nie zbliżający się wielkimi krokami wyjazd chłopaka na drugi koniec świata…

Tak strasznie było mi szkoda Bianci, kiedy wszyscy ją zignorowali i to w tak brutalny i bezmyślny sposób. W pewnym momencie zaczęły nasuwać mi się na usta niezbyt przyjemne słowa skierowane do najbliższych głównej bohaterki. Jak można za sukces uznawać jedynie takie wydarzenia jak ciąże, śluby, zaręczyny i chrzciny? Heloł! A co z innymi epizodami, no nie wiem, idąc za przykładem Bianci...zdobyciem tytułu doktora? Myślę, że każdy ma inną definicję sukcesu, a zadaniem najbliższych jest wsparcie i akceptacja odmiennego podejścia do życia. A tej cechy zabrakło rodzinie i przyjaciołom Bianci... Na szczęście Xavier okazał się tysiąc razy lepszym i bardziej wyrozumiałym...przyjacielem? partnerem? narzeczonym? W każdym razie okazał się tysiąc razy lepszy niż ta zgraja ludzi twierdzących, że zależy im na Biance.

Relacja głównych bohaterów jest cudownie urocza. Jest chemia, jest iskrzenie, jest zrozumienie, szacunek, przyjaźń i miłość, do której chyba najtrudniej im się przyznać przed sobą. Tę dwójkę łączy prawie wszystko. Oprócz spójnej wizji przyszłości... On niedługo wyjeżdża, aby robić karierę i realizować swoje marzenia na drugim końcu świata, ona zostaje i nie czuje się upoważniona do tego, by prosić go o zmianę planów.

Była to urocza, zabawna i romantyczna historia, którą można pochłonąć w jeden wieczór. A jesienne wieczory są bardzo długie, więc myślę, że można poświęcić tej książce jeden z nich. Polecam każdej osobie, która lubi motyw udawanego randkowania i słodkie historie

miłosne.

Nie miałam żadnych oczekiwań wobec tej książki, wcześniej nawet nie słyszałam o Jennifer Hennessy; jak magnes przyciągnął mnie do niej akademicki klimat, który aż kipiał z opisu *a nawet samego tytułu!*. Potrzebowałam czegoś lekkiego do przełamania passy słabych romansów, która prześladuje mnie od skończenia 'High Hopes' *to macie przeczytać, jasne?!😤*. Czy to się udało? I tak, i nie.

Już tłumaczę o co mi chodzi. Bardzo trudno było mi wgryźć się w historię ze względu na styl autorki. Jest on dość toporny, narracja trzecioosobowa temu nie pomaga, gdy co kilka fragmentów przeskakujemy między Biancą a Xavierem - niestety, rzadko jest to widocznie rozróżnione w tekście. Wtedy miałam wrażenie, że ktoś przez przypadek wykasował kilka zdań.

Ponadto, w fabule nie dzieje się zbyt dużo, momentami wkrada się nuda. Naukowego klimatu jest jak kot napłakał - więcej bym tego znalazła w Harrym Potterze🙈 Jednak autorka umiejętnie żonglowała moimi emocjami bo nie byłam wkurzona na bliskich Bianci, JA BYŁAM WKU*WIONA. Momentami aż mną telepało i jakbym mogła to bym potrząsnęła całym towarzystwem. Jeśli tak reaguję na książkę, muszę o tym wspomnieć i to docenić. Kawa na pobudzenie nie była już potrzebna😅

Xavier Byrne może spokojnie zostać nowym mężem każdej książkary - zwłaszcza takiej z ciągotami do Mumii i Indiany Jonesa😘

[współpraca reklamowa papieroweserca

Miłość i inne stopnie naukowe to wbrew pozorom wartościowa książka, skupiająca się głównie na relacjach przyjacielskich między bohaterami, karierze i miłości gdzieś tam w tle. Piękne wydanie zarówno w środku jak i na brzegach sprawia, że trochę łatwiej jest nam sięgnąć po ten tytuł.

Co znajdziecie w środku;

♥ narrację trzecioosobową od strony głównych bohaterów Bianci i Xaviera;

❣ akcja skupia się na karierze i tego jak wiele osób nie uważa niektórych osiągnięć za coś wartego świętowania;

♥ bliskie relacje rodzinne kontra brak najbliższych;

❣ różne rodzaje miłości między bohaterami pobocznymi;

♥ przyjaźń która jest tu głównym punktem historii;

❣ trochę stem...

"Kon¬takt ich ust tak na¬mięt¬ny, że miał moc za¬mia¬ny rze¬czow¬ni¬ka w cza¬sow¬nik".

Najbardziej w całej historii przeszkadza narracja trzecioosobowa, bo przez to bardzo trudno wczuć się w problemy jakie dotykają naszych głównych bohaterów. Mamy wrażenie, że wszystko dzieje się obok nich a nie im. Pierwsze kilka rozdziałów jest ciężkie, ale im dalej fabuła się rozwija w dość nieoczekiwaną stronę.

Zarówno Bianca jak i Xavier od wieku lat krążą wokół siebie, ale zawsze jest coś ważniejszego, jakiś cel, marzenie i odsuwają się od siebie po czym wracają. Trochę jak zabawa w kotka i myszkę. I tą zabawę wraz z kilkoma słodkimi momentami dostajemy przez całą książkę. Ostatnie rozdziały + epilog wynagradzają naszą cierpliwość.

Autorka położyła tu dość duży nacisk na przyjaźń. Bianca ma bardzo zróżnicowane relacje przyjacielskie ale jednego nie można jej zarzucić, jest wobec nich bardzo lojalna i stara się im zawsze pomóc. Czego nie można powiedzieć o reszcie jej paczki. Widzimy też jak bardzo ważna jest rodzina i jej założenie, a nie marzenia singielki i jej szczęście. I ten wątek najbardziej do mnie przemówił w fabule. Szczególnie gdy jest się w mniejszości.

Choć książka jest w sam raz na jesienne wieczory, to nie zabraknie w niej słonecznych krajobrazów i kilku mniejszych lub większych prawd, które z czasem stają się dla nas obojętne, a dzięki tej książce przypomnimy sobie o szczęściem tym mniejszym i dużym ❤

Książka „Miłość i inne stopnie naukowe” to idealny przykład na to, że nie warto oceniać książki po jej okładce. Choć wydanie tej historii jest urocze (i te barwione brzegi!), to niestety wnętrze okazało się dla mnie mocno rozczarowujące.

Jest to historia dla osób, które lubią:

- lekkie, spokojne romanse,

- motywy: od przyjaciół do kochanków, udawany związek,

- jednotomówki,

- książki, które delikatnie poruszają motyw nauki.

Moim zdaniem największym problem tej książki jest to, że tam nic ciekawego się po prostu nie działo. Cała główna akcja rozegrała się błyskawicznie, tak naprawdę w pierwszych rozdziałach, a później tylko obserwowaliśmy różne wątki poboczne, dotyczące bliskich głównej bohaterki.

Nie miałam czasu, ani możliwości, żeby zaangażować się w losy głównych postaci, a w dodatku zupełnie nie mogłam zrozumieć ich zachowania. Podejmowali takie, a nie inne decyzje, a ja nie wiedziałam, co nimi kieruje, czemu zdecydowali się na taki krok. Po prostu coś robili, a ja sama musiałam zgadywać dlaczego, bo autorka nic mi nie wytłumaczyła.

Relacja romantyczna mnie tutaj nie przekonała. Może Bianca i Xavier pasowali do siebie, pochodzili z podobnych środowisk i do wielu rzeczy mieli takie samo podejście, jednak komunikacja pomiędzy nimi dosłownie leżała. Zupełnie nie potrafili ze sobą rozmawiać o swoich uczuciach i najważniejsze rozmowy przeprowadzali w swoich głowach, bojąc się wyrazić ich na głos. Skoro przez cały czas rozmawiali głównie o pracy, albo o problemach bliskich Bianci, to jak mieli się tak naprawdę poznać? Zabrakło mi tutaj budowania ich relacji i odkrywania siebie, bo jedyne do czego oni dążyli, to pójście ze sobą do łóżka i nic poza tym nie dostrzegłam. Bardzo płytka wydała mi się ta relacja i w nią nie uwierzyłam, ani nie potrafiłam jej kibicować.

Sam styl autorki także nie przypadł mi do gustu. Książka napisana jest w trzeciej osobie, przez co ciężko było mi się wkręcić w przedstawione wydarzenia, a w dodatku ciągle przeskakujemy od jednego bohatera do drugiego. Główny bohater non stop zwraca się do głównej bohaterki „szefowo”, co doprowadzało mnie do szału. Zdecydowanie nie jestem fanką nadużywania „uroczych ksywek” i zawsze mnie to razi, ale tutaj miałam wrażenie, że pojawiało się to słowo w każdym ich dialogu i miej więcej w połowie naprawdę miałam dość.

Jeżeli liczycie na wątek kobiety w nauce, czy w ogóle nauki, to także się rozczarujecie, bo ja go tutaj dostrzegłam może w dwóch rozdziałach. Autorka próbowała poruszyć trudny temat z tym wątkiem związany, jednak w tak poprowadzonej fabule on zupełnie nie wybrzmiał i gdy nadeszła już ta ostateczna rozmowa, to wszystko skończyło się na: „No tak, może masz rację, źle zrobiliśmy.” Koniec.

Niestety ja nie mogę polecić tej historii, bo nie znalazłam w niej tak naprawdę nic, co by mi się podobało i pewnie, gdybym nie słuchała jej w audiobooku, to porzuciłabym ją w połowie.

Ja w tej książce dostrzegam tylko płytkie i przedstawione pobieżnie postacie, przewidywalną, nudną fabułę i styl, który moim zdaniem wymaga dopracowania. Zabrakło mi tu akcji, głębokiego, pełnego pasji romansu, na który zasłużyli ci bohaterowie i przede wszystkim emocji.

Jak dla mnie to lekki romans, o niczym.