Miejsce przeznaczenia

W małym hiszpańskim miasteczku zostają odnalezione zwłoki kobiety. Sprawca wręcz wyeksponował swoją ofiarę, poczesał włosy, przyodział w suknię rodem ze Średniowiecza, a w dłoń wetknął tajemniczą monetę. Wkrótce okazuje się, że ofiarą była Polka, zafascynowana Średniowieczem wykładowczyni historii i archeologii, Wanda Karaszewska. Gwardzistka Valentina Redondo i jej zespół ledwie rozpoczynają śledztwo, gdy na mokradłach zostaje odkryte kolejne ciało, tym razem mężczyzny, przy nim również znajduje się stara moneta. Oczywistym staje się, że zbrodnie są ze sobą powiązane, a monety są ich wspólnym mianownikiem i pierwszym tropem.

Zacznę od tego, że to kolejna powieść, która wspaniale wyłamuje się z ram i standardów tego gatunku! Jest to kryminał z elementami thrillera, napisany barwnym językiem z filozoficznym wręcz wydźwiękiem. Momentami miałam wrażenie, że czytałam literaturę piękną i to mnie zachwyciło.

Autorka zabiera nas w rejony hiszpańskiej Kantabrii, raczy nas dużą dawką wiedzy o tym regionie w aspekcie historycznym i naukowym. Toczące się śledztwo i podjęte tropy wprowadzają nas w klimat akademicki. W świat archeologów, geologów i naukowców, którzy próbują odkryć niezgłębione dotychczas tajemnice. To historyczno-naukowe tło jest bardzo rozbudowane i nieco spowalnia akcję, ale też zagęszcza i tak już mroczny i gęsty klimat tej powieści.

Fabuła jest niezwykle rozbudowana. Zagmatwana, pełna zwrotów akcji, intryg i tajemnic. Retrospekcja z punktu widzenia sprawcy jest nietuzinkowa i umiejętnie wzbudza ciekawość czytelnika. Autorka wzbogaciła także główny wątek kryminalny, wątkiem na pozór obyczajowym i przybliżyła nam relacje gwardzistki Valentiny i jej partnera życiowego Oliviera, który od dwóch lat poszukuje zaginionego brata.

Jeżeli jesteś fanem kryminału czy thrillera i czujesz lekkie znudzenie przewidywalnością i schematycznością tego gatunku, to koniecznie sięgnij po „Miejsce przeznaczenia” i pozwól na nowo rozpalić w sobie miłość do zagadek, mrocznego klimatu i potężnych emocji.

Po serii morderstw w hiszpańskim Suances miał być już tylko spokój i był, ale tylko do pewnego czasu. Normalność okazała się złudna, a przed mieszkańcami kolejne ciężkie chwile. Zostaje znalezione ciało kobiety, na dodatek jest ona ubrana w średniowieczną suknię, a przy sobie ma bardzo tajemniczy przedmiot. Jest zrobiona sekcja zwłok, która ujawnia bardzo szokujące okoliczności śmierci. Przed śledczymi niełatwe śledztwo, pełne tajemnic. Na szczęście mają już pierwszą wskazówkę i dość szybko dowiadują się, że kobieta była Polką. Jak potoczy się śledztwo? Co zostanie ujawnione? Jakie tajemnice ujrzą światło dzienne?

Zacznę od tego, że nie czytałam tomu pierwszego i zamierzam to nadrobić w najbliższym czasie. Książka zdecydowanie mi się podobała. Była pełna tajemnic, sekretów, z ciekawym śledztwem. Autorka niejednokrotnie „wodziła mnie za nos”, kiedy byłam już czegoś pewna, okazywało się, że nie mam ani trochę racji. Udane okazało się połączenie kryminału z powieścią obyczajową.

Akcja sprawnie poprowadzona, ze zwrotami, które mnie potrafiły zaskoczyć. Książkę czytało się dość szybko, a podczas czytania towarzyszyły mi emocje. Pomimo ponad 500 stron, dla mnie była to pozycja na tyle wciągająca, że przeczytałam ją w jeden wieczór (no dobra z dość znaczącym zarwaniem nocy, jednak było warto).

Bohaterowie zdecydowanie ciekawi, dość dobrze wykreowani. Tym razem nie mogę Wam o nich nic więcej powiedzieć, jednocześnie nie zdradzając zbyt dużo z fabuły.

„Miejsce przeznaczenia” to książka, która zaskoczyła mnie i to nie jednokrotnie. Ze swojej strony z przyjemnością polecam.

Recenzja pojawiła się również na moim blogu - Mama, żona - KOBIETA

Najpierw był "Ukryty port" później pojawiło się "Miejsce przeznaczenia". Obie te książki zasługują na uwagę, ponieważ są pod każdym względem wyjątkowe i nie wychodzą z głowy na długo po zamknięciu ostatniej strony.

Kawał dobrze skrojonego kryminału z elementami thrillera, który polecam Wam czytać z zachowaniem chronologii. Jeśli są tutaj fani gatunku to gwarantuję, że nie pożałujecie swojego wyboru, bowiem autorka prowadzi nas przez niezwykle zawiłą oraz w pełni dopracowaną historię od której trudno się oderwać. Dwa tomy to zdecydowanie za mało w takiej sytuacji. Są one ze sobą bardzo luźno powiązane, więc każda część nawiązuje do innych wydarzeń, ale by w pełni poczuć na skórze klimat oraz gęstą atmosferę napiętnowanego przez los miasteczka, należy być w tym wszystkim od samego początku. Autorka wykazuje się niebywałym literackim talentem oraz bystrą obserwacją świata co przekłada się na dynamiczną, bogatą w silne emocje oraz dojrzałą fabułą z nieszablonowymi bohaterami rozłożonymi na wszystkich planach.

W hiszpańskim Suances fala morderstw mroziła krew w żyłach. Mieszkańcy bali się opuszczać swoje domy. Na szczęście wydawało się, że morderca został umiejętnie przechwycony. Niestety ktoś znajduje ciało kobiety ubranej w średniowieczną suknie i rozpoczyna kolejną grę z nieznanym. Tajemniczy przedmiot znaleziony przy zmarłej budzi wątpliwości a sekcja zwłok ujawnia szokujące oblicze śmierci. Ktoś bawi się z mieszkańcami budząc strach przed kolejnymi wydarzeniami, ponieważ już niebawem pojawi się kolejne ciało. Powrót do przeszłości przywoła bolesne wspomnienia o których wszyscy chcieli zapomnieć.

Duża dawka motywów psychologicznych, analiza zachowań postaci a także nostalgiczny, niespieszny klimat mocno wpływają na wyobraźnię czytelnika. Autorka skupia się na konkretach, nie bawi się w zbędne opisy, chociaż czasami blisko jej do refleksji i filozofii. Łączy elementy gatunku z tłem historycznym oraz naukowym, żongluje motywami, wprowadza nowe wydarzenia, sprawia, że nieustannie coś się dzieje. Nawet jeśli akcja nie gna na złamanie karku to od pierwszej strony wciąga na całego, zmusza nas do intensywnej analizy a także wyciągania własnych wniosków. Fabuła nie bazuje na konkretnych motywach gatunku a wymyka się wyznaczonym ramom i tworzy własny oryginalny projekt. Przeszłość łączy się z teraźniejszością, morderstwa oscylują wokół prozy życia i w ten sposób nawarstwia się historia pełna ukrytych znaczeń. Nic nie jest tutaj oczywiste, nic nie jest możliwe do przewidzenia, ale całość imponuje rozmachem i nawet nie ma się ochoty ścigać z bohaterami w drodze do rozwiązania zagadki.

"Miejsce przeznaczenia" to historia o wielu twarzach. Książka pełna silnych emocji oraz odpowiednio przedstawionego klimatu. Kreacja bohaterów utrzymana jest na wysokim poziomie, motywy przeplatają się niezwykle płynnie a same kryminalne wyzwania przyspieszają bicie serca. Tak jak wspomniałam na początku polecam rozpocząć przygodę z prozą Marii Oruna z zachowaniem chronologii, ponieważ to opowieści kompletne, zaskakujące drobiazgowością przedstawionego świata i tak dobrze napisane, że wciąż pozostawiają apetyt na więcej. Fanom gatunku - bardzo polecam!

„Miejsce przeznaczenia” to książka, która nie jest cienka, ale napisana jest w taki sposób, że w ogóle nie czuć tego. Autorka posiada lekki i ciekawy styl opowiadania historii. Opisane tutaj nie jest zwykłe morderstwo. Zostały tutaj wplecione zagadki pochodzące ze średniowiecza, nawiązania do Władcy Pierścieni i Gwiezdnych Wojen. Ale te dwa ostatnie to bardziej po to by czytelnik mógł się uśmiechnąć. I Mari Oruna udało się to. Bardzo spodobał mi się jej humor, pomimo, że „Miejsce przeznaczenia” nie jest komedią kryminalną.

Autorka stworzyła ciekawy klimat. Nie czułam wielkiego napięcia, ale to nie thriller by go czuć. Bardziej wzbudziła moją ciekawość – kim jest martwa kobieta ubrana jak średniowieczna królewna? Skąd przy niej moneta+ pochodząca z XVI wieku? Niedługo później odnalezione zostają zwłoki mężczyzny. Czy te dwa trupy maja coś ze sobą wspólnego? Mamy tutaj rytualny mord?

Autorka nie odkrywa wszystkich kart od razu. Wodzi czytelnika za nos. Wprowadza nas do jaskiń i zachęca do poznania Ziemi z innej strony. Sprawą zabójstw zajmuje się Valentina Redondo, która polubiłam od pierwszych stron. Konkretna babka, która jak za coś bierze się, robi to dobrze. I to co odkrywa potrafi zszokować, zdziwić i sprawić, że chce się więcej.

Momentami miałam wrażanie, że dziwniejszego kryminału nie czytałam, ale momenty te nie wpływały na całkowity odbiór książki. Ogólnie książka bardzo podobała mi się. Znalazłam tutaj wiele intryg, kłamstw i tajemnic, które tak bardzo lubię w kryminałach. A jeśli jeszcze do tego dochodzą zaskakujące zwroty akcji i zakończenie, które nie jest tak oczywiste, to dla mnie lektura staje się idealna i będę ją polecać każdemu.

Historie kryminalne, który wykorzystują miejsce, w którym akcja się rozgrywa, miejsce prawdziwe są nie lada atrakcją dla czytelników. I może dlatego tak mocno do gustu przypadła mi druga książka Maríi Oruñy, która ukazała się w Polsce - nosi tytuł “Miejsce przeznaczenia” i jest drugim tomem cyklu po “Ukrytym porcie”, jednak równie dobrze da się ją czytać jak powieść osobną. Tym razem zagadka kryminalna swoje korzenie ma w czasach średniowiecznych i częściowo w baśniach przekazywanych sobie przez pokolenia. W doskonały sposób łączy odkrycia historyczne z nauką o naszej planecie, skarbach, które kryje. Jest tu miejsce na ekologię, na chwilę przejęcia się tym, jaka przyszłość czeka Ziemię, jest też oczywiście i zagadka kryminalna, która ukazuje nam się z kilku stron - historia opowiadająca o postępach w śledztwie przetykana jest retrospekcjami z przeszłości ofiary oraz wyznaniami osoby, która ze zbrodnią jest w jakiś sposób związana. Ponadto życie prywatne postaci serii również związane jest z dodatkową w historią kryminalną - dotyczącą poszukiwań zaginionego brata. Są i chwile na refleksje dotyczące miejsc przeznaczenia, tego celu w życiu, który zapewnia szczęście, poczucie sensu, jak i bardziej społeczne zagadnienia dotyczące ekologii i znaczenia przeszłości dla przyszłości. Tempo akcji prowadzone jest bardzo przyjemnie, w klasycznym stylu, przez co czytelnik ma czas, by docenić każdy, naprawdę dobrze przemyślany aspekt historii. Która, swoją drogą, wypada bardzo naturalnie, bardzo realistycznie. Naprawdę świetnie się przy tej książce bawiłam i już nie mogę się doczekać tomu trzeciego!