Mała niespodzianka. Dwóch starszych panów i niemowlę, czyli jak Hendrik i Evert wpadają w kłopoty

Książka sama w sobie zabawna z uwielbianą przeze mnie nutą ironii. Jednocześnie stawia duży znak zapytania o fabułę, mianowicie co autor miał na myśli tworząc konspekt książki? Z mojego punktu widzenia spotykamy się z bezmyślnością i brakiem jakichkolwiek konsekwencji, jakie wiążą się z porwaniem dziecka. Być może zbyt dosadnie podeszłam do tematu. Pomijając ten aspekt, książka jest miłą i lekką lekturką na poprawę humoru. Niemniej nie jest to moja ulubiona pozycja na półce pióra Groena. Mam nadzieję, że jeszcze mnie pozytywnie zaskoczy.

Prosty, momentami absurdalny humor, bohaterowie ciągle jeszcze oswajający jesień życia, odrobina czystego wzruszenia - ta książka to miód na moje serducho ❤

Jakaż to była literacka uczta! Przepadłam za twórczością Groena. Fabuła niezwykle mnie rozbawiła. Długo poszukiwałam autora z podobnym do mojego poczuciem humoru z lekkim sarkazmem to jest to, co uwielbiam. Polecam czytelnikom, którzy szukają w literaturze odprężenia i lekkości, by choć na chwilę oderwać się od problemów życia codziennego. Żałuję jedynie, że dopiero teraz odkryłam twórczość tego autora. Z przyjemnością sięgnę po jego kolejne publikację i całą pewnością jego książki znajdą miejsce w mojej domowej biblioteczce.

Lektura zabawna i okryta dozą ironii, idealna na ciepłe letnie wieczory. Rozweseli, rozbawi, ale i skłoni do refleksji. Zawsze jakieś spostrzeżenia się pojawiają po lekturach, nie inaczej jest w tym przypadku.

W czasie jasełek w szkole znika dziecko, zostaje uprowadzone. Oczywiście nikt nic nie widział, śladów brak. Jak się okazuje, Evert za potrzebą udał się do szkoły i niespodziewanie wyszedł z niej z małym dzieckiem w wózku. Udał się do swojego przyjaciela, Hendrika, z którym spędza wieczory na grze w szachy i męskich pogawędkach. A teraz mają nowego członka rodziny. I nie wiedzą, jak sobie z nim poradzić, przecież lata opieki nad dziećmi mają już za sobą. Starsi panowie dwaj doskonale opiekują się maluszkiem, ale uważają, że trzeba dziecko oddać rodzicom. Podejmują liczne próby, lecz każda okazuje się nieudana. Wścibska sąsiadka przeszkadza im w realizacji planów, gdyby nie ona, być może dziecko byłoby już u rodziców. Ale przyjaciele wiedzą też, że w mieście rozpoczęła się akcja policji mająca na celu schwytanie sprawcy porwania. Jeszcze tylko brakuje, aby starsi panowie mieli problemy z policją i wylądowali w więzieniu. Jak potoczą się losy maleństwa i ich przypadkowych opiekunów? Czy dziecko szczęśliwie dotrze do rodziców, a przyjaciele spokojnie odetchną? Czy też będą się musieli tłumaczyć ze swoich czynów? Na pewno Hendrik i Evert będą bohaterami szalonej przygody, ale czy wyjdzie im ona na dobre, to się warto samemu przekonać …

Mała niespodzianka to pełna dobrego humoru, ciekawych scenek i szczypty sarkazmu opowieść. Niby wątek poważny, zaginięcie dziecka, ale już cała oprawa komiczna. W moim przekonaniu autor wyszydza z działań policji, wzajemnych relacji na linii policja – burmistrz – prokurator. Ich walka o wpływy i zdobycie uwagi zadziwia, ale i zniesmacza. W obliczu tragedii rodziny oni między sobą prowokują konflikty, boją się podjąć ostre i odważne decyzje, nie mają ochoty brać za nie odpowiedzialności. Ta historia pokazuje też znakomicie obraz społeczeństwa. Mamy ludzi dobrych i prawych, może trochę zagubionych, ale dla których liczy się drugi człowiek, chęć niesienia pomocy innym. Ale nie brakuje też ludzi chciwych i zawistnych, którzy na krzywdzie ludzkiej mają ochotę się wzbogacić. Starają się wykorzystać każdą okazję, aby tylko zarobić nieuczciwie pieniądze. I takich ludzi należy słusznie potępić, nie zasługują na dobre słowo, tylko na potępienie. Ujawnia się też charakter niektórych ludzi, którzy interesują się życiem innych ludzi, wtykają nos w nieswoje sprawy, mając przekonanie, że robią to dla dobra ogółu. Totalna bzdura. Oni żyją plotkami, podglądaniem innych i żywo interesują się wszystkim, co dzieje się wkoło.

Historyjkę czyta się szybko, bardzo krótkie rozdziały sprawiają, że szybko przemieszczamy się z miejsca na miejsce, do szkoły, biura burmistrza, komendy policji, mieszkania starszych panów i innych bohaterów, którzy się przy okazji tej sprawy ujawniają.

Lekka i przyjemna, idealna do obecnej pory roku. Zachęcam do miłej zabawy i przygody, gdzie bohaterami są pełni poczucia humoru dziadkowie.

Pojawienie się dziecka w rodzinie oznacza totalną zmianę stylu życia, ale i sposobu patrzenia na świat. O sposobie spędzania wolnego czasu już nawet nie mówiąc, szybko bowiem okazuje się, że tak naprawdę cała nasza egzystencja jest podporządkowana nowemu członkowi rodziny. O oddawaniu się swojej pasji nawet nie ma co myśleć, szczególnie jeśli odbywa się ona poza domem lub wymaga skupienia.

Jak szachy, o czym przekonali się dwaj staruszkowie, którzy nieopatrznie weszli w posiadanie dziecka. A pomyśleć tylko, że to miał być spokojny wieczór spędzony na partyjce i pogaduchach dwójki przyjaciół. Hendrik Groen i Evert Duiker różnią się charakterami, ale są z tego gatunku, który nie skrzywdzi nawet muchy. Jak zatem mogli odebrać dziecko rodzicom i przetrzymywać go w mieszkaniu Hendrika? Wyłącznie przez przypadek.

I choć brzmi to naprawdę nieprawdopodobnie, to właśnie o tym traktuje najnowsza książka „Mała niespodzianka. Dwóch starszych panów i niemowlę, czyli jak Hendrik i Evert wpadają w kłopoty”, autorstwa Hendrika Groena. Opublikowana nakładem Wydawnictwa Albatros pozycja to niezwykle zabawna powieść, której akcja dzieje się dziewięć lat przed pierwszą bestsellerową książką autora „Małe eksperymenty ze szczęściem. Sekretny dziennik Hendrika Groena, lat 83 i 1”. To jednak nie tylko propozycja dla tych, którzy czytali wspomnianą powieść, ale i dla tych, którzy nigdy wcześniej nie sięgnęli po żadną z powieści autora. Propozycja warta uwagi, należy dodać, bowiem możemy naleźć w niej wszystko co najlepsze w stylu Groena: humor (choć niekiedy przez łzy), doskonale sportretowaną rzeczywistość odbijającą się w krzywym zwierciadle, a także bohaterów, których nie sposób zapomnieć.

I pomyśleć, że Evert wstąpił tylko na chwilę do toalety, a już kilka minut później stał się złodziejem płaszcza i … dziecka. Wózek z maluchem (sądząc po kolorze ubranek – dziewczynką) stał sobie samotnie w tym odosobnionym przybytku, zatem starszy pan nie namyślając się długo, po prostu go wziął. Tyle tylko, że teraz rodzice małej Sabine zalewają się łzami, bo przecież ich dziecko miało grać Dzieciątko Jezus w szkolnym przedstawieniu bożonarodzeniowym, nie zaś być porywane przez nieznanych sprawców.

Fakt jest jednak taki, że dziecko zniknęło, zaś policja niewielkie w tej sprawie robi. Poza wdawaniem się w bójkę z gromadą Marokańczyków, którzy mieli to nieszczęśliwe być w niewłaściwym miejscu i czasie, przez co stali się podejrzanymi w sprawie dziecka. Bo przecież nikt nie sądziłby, że dziecko może spać sobie spokojnie pod opieką dwóch starszych panów, którzy usilnie zastanawiają się, jak można pozbyć się kłopotu, nie ponosząc odpowiedzialności karnej. Postanawiają podrzucić dziecko w wybranym miejscu, wcześniej jednak telefonują do szkoły, by uspokoić zrozpaczonych rodziców. Obiecują oddanie dziecka bez żądania okupu i bez uszczerbku na zdrowiu. Tyle tylko, że nie są jedynymi dzwoniącymi, zaś drugi telefon w tej sprawie jest już w innym tonie – dzwoniący żąda 100 tysięcy euro za oddanie Sabiny.

Jak potoczy się ta historia? Czy Hendrikowi i Evertowi uda się podrzucić dziecko w taki sposób, by nikt ich nie obaczył? Czy rzekomy porywacz wprowadzający w błąd organy ścigania poniesie karę? Koniecznie musicie się o tym przekonać, bowiem zabawa w trakcie lektury jest gwarantowana! Mimo iż powieść sprawia wrażenie lekkiej, to ma drugie dno, uczy nas także szacunku, życzliwości i poświęcenia. Już nie mogę się poczekać na kolejną powieść autora.