Magiczne piórko Gwendy. Pudełko z guzikami Gwendy. Tom 2

Bardzo się cieszę, że Gwendy doczekała się pełnowartościowej powieści. Że jej historia nie zatrzymała się tylko na opowiadaniu udającym powieść, ani tym bardziej, że nie umarła w rogu monitora u Kinga..

Książkę czyta się szybko lekko i przyjemnie. Głównie jest to powieść przygodowa, w której nagle i na chwile pojawiają się elementy z pogranicza fantastyki.

Niestety, tak jak we wcześniejszym opowiadaniu, zastosowane są sztuczki optycznie wydłużające książkę. Znajdujemy w niej bardzo krótkie rozdziały, każdy rozpoczyna się w połowie nowej strony, często kończąc również w połowie. o tego jest kilka rysunków. Gdyby nie te zabiegi, może udałoby się oszczędzić jedno czy dwa drzewa :)

Dodam jeszcze, że pióro Richarda Chizmara nie odbiega jakoś mocno od tego jakim posługuje się Stephen King.

Pięć lat temu po raz pierwszy spotkałam się z Gwendy Peterson - nastolatką mieszkająca w niezwykłym miasteczku Castle Rock, której tajemniczy mężczyzna powierzył magiczne pudełko mogące wpłynąć na losy świata. Wspominam to spotkanie bardzo ciepło, więc z największa przyjemnością sięgnęłam po kontynuację tej niesamowitej opowieści.

Od wydarzeń przedstawionych w pierwszym tomie minęło 25 lat. Gwendy to kobieta sukcesu – kongresmenka, poczytna pisarka i reżyserka. Kiedy jej życie wydaje się stabilne i całkowicie uporządkowane, w tajemniczych okolicznościach znów pojawia się w nim kuszące swą mocą pudełko z guzikami. Bohaterka, bogatsza o doświadczenia z przeszłości, postanawia zaopiekować się niebezpiecznym artefaktem, unikając jednocześnie korzystania z jego darów.

Mogłoby się wydawać, że głównym i najważniejszym wątkiem „Magicznego piórka Gwendy” będzie powrót pudełka i jego mrocznej mocy, tymczasem wątek fantastyczny jest zaledwie pretekstem do opowiedzenia raczej zwyczajnej historii o zabarwieniu obyczajowym, w której pisarz skupił się na ukazaniu codziennego życia głównej bohaterki, jej pracy kongresmenki, a także na przedstawieniu zwykłego życia mieszkańców małego, amerykańskiego miasteczka. Wspomniany w opisie książki wątek kryminalny związany z tajemniczymi zaginięciami dziewcząt z Castle Rock, z którym wiązałam duże nadzieje, także okazał się zaledwie epizodyczną, nierozwiniętą historią – a wielka szkoda, bo zapowiadał się świetnie.

Przyjemnie było powrócić do świata Gwendy i spotkać się z dorosłą już bohaterką, dowiedzieć się, jak potoczyły się jej losy po oddaniu pudełka, jednak zabrakło mi w powieści Richarda Chizmara magii i grozy, która obecna była w pierwszym tomie historii. Nie zrozumcie mnie jednak źle, „Magiczne piórko Gwendy” to dobra powieść, w której świetnie został pociągnięty wątek psychologiczny związany z wpływem magicznego przedmiotu na główną bohaterkę, która tym razem jest w pełni świadoma jego potencjalnego, destrukcyjnego wpływu. Pisarz dobrze oddał małomiasteczkową atmosferę, a do tego zadbał o realizm, odtwarzając w utworze klimat schyłku roku 1999.

Jeśli czytaliście „Pudełko z guzikami Gwendy” i jesteście ciekawi, jak potoczyły się dalsze losy bohaterki, to myślę, że jest to książka dla Was.

W 2017 roku, na polskim rynku ukazała się całkiem udana książka „Pudełko z guzikami Gwendy”, którą do spółki napisali Stephen King i Richard Chizmar. Pod koniec lutego miała swoją premierę kontynuacja tej powieści „Magiczne piórko Gwendy”, a jej autorem jest tym razem tylko drugi ze wspomnianych pisarzy.

Richard Chizmar urodził się w 1965 roku. Popularny i doceniony przez krytyków autor opowiadań publikowanych [Adres usunięty]. w „Ellery Quenn’s Mystery Magazine” czy „Cemetery Dance Magazine”. Dwukrotny laureat World Fantasy Award, a także zdobywca nagrody Stowarzyszenia autorów Horrorów i – czterokrotny – nagrody Międzynarodowej Gildii Horroru. Jego opowiadania są wydawane na całym świecie.

Akcja książki toczy się w 1999 roku. Tytułowa Gwendy ma już ponad trzydzieści lat. Znów jesteśmy w Castle Rock, gdzie spotykamy dawnych znajomych i kilku zupełnie nowych, intrygujących przyjaciół. Po ostatniej zimowej burzy do miasteczka Castle Rock wdarło się coś naprawdę złego. Szeryf Norris Ridgewick i jego współpracownicy rozpaczliwie szukają dwóch zaginionych dziewczyn, ale minęło już tyle czasu, że szansa, by sprowadzić je żywe do domu, jest nikła. Trzydziestosiedmioletnia Gwendy Peterson ma dziś niewiele wspólnego z zadziorną nastolatką, która kiedyś spędziła wakacje, biegając po Schodach Samobójców w Castle Rock. Tamtego lata tajemniczy nieznajomy powierzył jej niezwykłe pudełko z guzikami. Magiczny i wyposażony w olbrzymią moc przedmiot oferował Gwendy drobne prezenty w zamian za opiekę, dopóki mężczyzna w końcu nie wrócił, by na zawsze – jak wówczas sądziła – odebrać swoją własność. Gwendy nigdy nikomu nie powiedziała o pudełku z guzikami – nawet mężowi. I nie spodziewała się, że jeszcze kiedyś zobaczy ten niezwykły przedmiot. Tymczasem pudełko pojawia się niespodziewanie – bez opiekuna – co najwyraźniej ma związek ze znikaniem ludzi w Castle Rock. Gwendy wraca więc do domu z Waszyngtonu, by pomóc ocalić zaginione dziewczyny i powstrzymać niebezpiecznego przybysza, zanim ten zrobi coś naprawdę przerażającego.

„Pudełko z guzikami Gwendy” powstało w duecie, ponieważ King nie był w stanie wymyśleć sensownego zakończenia. Tym razem to Chizmar zaproponował Stephenowi napisanie wspólnej książki, ale z powodu pracy nad inną powieścią, Król odmówił. Zgodził się jednak na to, że napisze wstęp i zredaguje gotową kontynuację, którą jego przyjaciel napisze samodzielnie. I tak oto w nasze ręce trafiło „Magiczne piórko Gwendy”. Podobnie jak pierwsza część, „Magiczne Piórko Gwendy” wydane jest w dość nietypowy sposób. Duża czcionka, szerokie marginesy i krótkie rozdziały, urywające się w połowie strony sprawiają, że czyta się tę lekturę błyskawicznie. Co do fabuły, to pomimo zarysowanego dosyć wyraźnie głównego wątku, to znajdziemy w niej sporo pobocznych tematów (potencjalna wojna w Korei czy tytułowe piórko), które kompletnie nic nie wnoszą do książki. Odniosłem wrażenie, że autor miał sporo pomysłów, tylko nie mógł się zdecydować, w którym kierunku do końca pójść. Podobnie jak w przypadku bardzo naiwnego zakończenia, które chyba miało zaskakiwać, a wyszło zabawne. Co ciekawe, chyba po raz pierwszy, o Castle Rock pisze ktoś inny niż Stephen King. Zresztą w całej powieści fani twórczości Stephena znajdą mnóstwo nawiązań do jego książek, co dla mnie było dużym plusem.

Na koniec muszę tym razem pochwalić wydawnictwo, za umiejscowienie rysunków w odpowiednich miejscach lektury. W „Pudełku” rysunki nie współgrały z treścią, co powodowało, że otrzymywałem niepotrzebne spoilery. Tym razem wszystko było idealnie.

„Magiczne piórko Gwendy” to całkiem dobra lektura, którą czyta się lekko i nawet przyjemnie. Jest to luźna kontynuacja „Pudełka z guzikami Gwendy”, więc można spokojnie po nią sięgnąć, nawet nie znając pierwszej części. W maju ma się ukazać „Ostatnia misja Gwendy”, która ma być zamknięciem trylogii. Tym razem współautorem znów będzie Stephen King, dlatego liczę na zdecydowanie lepszą książkę.

Opinia pochodzi z mojego bloga: [Adres usunięty]

Przeszłość ma to do siebie, że potrafi powrócić do nas niespodziewanie, w najmniej sprzyjających okolicznościach. Niekiedy ta pamięć wiąże się z określonymi wydarzeniami, które kładą się cieniem na naszej przyszłości, niekiedy rozpaczliwie próbujemy zapomnieć o czymś, o czym zapomnieć się nie da. I niezależnie od tego, kim byśmy nie byli i czego byśmy nie osiągnęli, niekiedy wystarczy kilka chwil, by to wszystko obróciło się w niwecz.

Doskonale wie o tym kongresmenka Gwendy Peterson, która – jakby się mogło wydawać – piętnaście lat temu pozostawiła za sobą przeszłość i … pewne pudełko. Teraz jednak niespodziewanie przeszłość wraca i to w chwili, kiedy osiągnęła prawdziwy sukces na wielu polach – tym zawodowym i tym osobistym. O historii Gwendy mogliśmy usłyszeć dzięki „Pudełku z guzikami Gwendy“, natomiast teraz znów jesteśmy zmuszeni powrócić o klaustrofobicznego Castle Rock, znów też stajemy w obliczu zagadkowego zniknięcia dwóch dziewczynek, których do dnia dzisiejszego nie odnaleziono. A to wszystko za sprawą „Magicznego piórka Gwendy” i Richarda Chizmara. Opublikowana nakładem Wydawnictwa Albatros książka została opatrzona wstępem Stephena Kinga, a choć jest dość specyficzna, to spodoba się zarówno miłośnikom autora, jak i samego Castle Rock. Ja niestety nie należę ani do jednych ani do drugich, ale doceniam klimat powieści.

Gwendy odniosła prawdziwy sukces, na początku jako wzięta pisarka, następnie jako kongresmenka. Mimo iż do Waszyngtonu zaprowadził ją niezbyt popularny temat AIDS i śmierci, to – mając w pamięci śmierć przyjaciela – była w swojej walce tak prawdziwa, że zdołała zapewnić sobie miejsce na szczytach władzy. Jednak te osiągnięcia są niczym wobec wspomnień, które wracają jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki. Choć właściwie można by powiedzieć, magicznego pudełka, które znów pojawia się w jej życiu. Owo pudełko, z różnymi szufladkami, no i przede wszystkim guzikami, kryje sobie pierwiastek nadprzyrodzony, choć tak naprawdę nikt nie jest w stanie do końca określić o co w tym wszystkim chodzi. Przede wszystkim nie jesteśmy tego zrobić my, nie wiedząc tak naprawdę, dokąd zmierza akcja, no i przede wszystkim sam autor.

Znów bowiem powracamy do tematu zaginionych nastolatek, które zniknęły w dość niejasnych okolicznościach – jedna z własnej sypialni, druga w drodze ze szkoły. Szeryf Norris Ridgewick prowadzi dochodzenie, ale wszystko na to wskazuje, że sprawa ta nigdy się nie zakończy. No chyba, że włączy się w to Gwendy, a my dotrwamy do końca historii. Mimo swej niewielkiej objętości książka bowiem nuży, pełna jest niepotrzebnych wątków i opisów, brakuje w niej konsekwencji, ale przede wszystkim … pomysłu. Jedyny plus to pewna atmosfera napięcia i oczekiwania, choć ostatecznie i ona nie stanowi rekompensaty, bowiem do niczego nie prowadzi. A szkoda, bowiem mogłaby to być intrygująca i pełna mroku opowieść i to przy zrealizowaniu choć jednego z kilku na nią pomysłów. Tymczasem otrzymujemy dziwną kompilację starych i nowych wątków, nieco przyklejony wątek pudełka oraz wspomnień z nim związanych i nierozwiązaną sprawę, a to wszystko w dusznej atmosferze miasteczka. Szkoda trochę potencjału tkwiącego w tej opowieści i tak naprawdę na pocieszenie pozostaje nam jedynie okładka.

Fascynująca fabuła, tajemnicze postacie, ciekawa fabuła - właśnie w taki sposób mogłabym podsumować tę książkę. Pomimo że w niektórych momentach męczyły mnie dość długie opisy (np. osiągnięć Gwendy), przez co czas znacznie się dłużył, zostały one napisane w taki sposób, że czytelnik nie odczuwa potrzeby cofnięcia się do konkretnego fragmentu, aby przypomnieć sobie daną informację - po przeczytaniu całego "Magicznego piórka Gwendy" uważam to za plus. Mogę polecić tę książkę każdemu, kto lubi książki fantasy.