Magia pocałunku. Bridgertonowie. Tom 7 (barwione brzegi)

„Nie potrafiłaby powiedzieć, kiedy to się stało. To nie pojawiło się tak jak postanowienie, że za niego wyjdzie, w jednej chwili. Ta miłość rosła widać po cichu, nadciągała ukradkiem, by nagle, pewnego dnia, już tu być!”

"Kochała go, ale go nie znała. A może jednak? Czy mogła szczerze powiedzieć, że go zna, że przekonała się, jaki z niego człowiek, jeśli nie uświadomiła sobie, co jest głównym motorem jego działania?

Wykorzystał ją.

Posłużył się nią, by uzyskać przewagę w tej niekończącej się wojnie z ojcem!

Sprawił jej tym tak straszny ból, o jakim Hiacyncie nawet się nie śniło."

Czy miłość może zaskakiwać? Jak najbardziej. Przekonali się o tym Hiacynta Bridgerton i Gareth St.Clair - wnuk lady Danbury.

Młody mężczyzna od zawsze znał swoją pozycję w rodzinnej układance- jako drugi syn barona niewiele znaczył.

Konflikt z ojcem, sprawił, że chłopak musiał za każdym razem walczyć o to na czym mu zależało.

Gdy jednak starszy brat młodego lorda umiera musi on wziąć na swoje barki odpowiedzialność za zadłużony w dużej mierze majątek.

Nadzieją na poprawę syruacji jest spisany po włosku dziennik babki ze strony ojca i właśnie wówczas na scenie pojawia się Hiacynta- kobieta obdarzona ponadprzeciętnym intelektem i przenikliwością.

Zna ona język włoski za sprawą włoskiej guwernantki i zgadza się pomóc Garethowi.

To co oboje odkryją bardzo ich zaskoczy.

Dziennik babki Garetha okazuje się nie tylko kluczem do rodzinnej tajemnicy, ale także świadectwem dawno skrywanej niesprawiedliwości. W zapiskach kryje się prawda o nieprawego pochodzenia ojca Garetha, o krzywdzie wyrządzonej jego matce oraz o fortunie, która nigdy nie powinna trafić w ręce barona St. Clair. Każda kolejna strona odsłania historię pełną bólu, przemilczeń i gniewu — dokładnie tego, co przez lata zatruwało relację ojca z synem.

Wspólna praca nad tłumaczeniem dziennika zbliża Hiacyntę i Garetha w sposób nieunikniony. Iskry rodzą się nie tylko z fizycznej bliskości, ale przede wszystkim z dialogów — błyskotliwych, ciętych, pełnych ironii i wzajemnych wyzwań. Hiacynta, najmłodsza z sióstr Bridgerton, nie jest potulną damą epoki regencji. To kobieta odważna, ciekawa świata i niebojąca się zadawać niewygodnych pytań. Gareth natomiast, rozdarty pomiędzy lojalnością wobec rodziny a pragnieniem sprawiedliwości, zaczyna dostrzegać w niej nie tylko pomocnicę, lecz równorzędną partnerkę.

Jednak gdy prawda wychodzi na jaw, uczucia zostają wystawione na ciężką próbę. Hiacynta uświadamia sobie, że Gareth od początku kierował się własnym celem, a ona była jedynie środkiem do jego realizacji. Zraniona duma i zawiedzione zaufanie sprawiają, że dziewczyna staje przed pytaniem, czy miłość zbudowana na półprawdach ma w ogóle prawo istnieć.

Magia pocałunku to opowieść o miłości, która nie spada jak grom z jasnego nieba, lecz rodzi się powoli — z rozmów, wspólnych sekretów i wzajemnego zrozumienia. Julia Quinn po raz kolejny udowadnia, że romans historyczny może być jednocześnie lekki i emocjonalnie dojrzały. To historia o przebaczeniu, o mierzeniu się z przeszłością i o odwadze potrzebnej, by zaufać drugiemu człowiekowi mimo popełnionych błędów.

Bo czasem jeden pocałunek naprawdę potrafi zmienić wszystko — zwłaszcza gdy stoi za nim prawda, a nie iluzja. 💙

Moja przygoda z rodziną Bridgetonów zbliża się wielkimi krokami ku końcowi. Dotarła do mnie przedostatnia część – tom VII “Magia pocałunku”, która tym razem uwagę skupia na Hiacyncie, ostatniej z rodzeństwa Bridgetonów.

Hiacynta jest bardzo inteligentna, podejrzanie spokojna, jednak potrafi dać do wiwatu, kiedy ktoś naciśnie jej na odcisk. Choć zgodnie z wiekiem już dawno powinna wyjść za mąż, nie odczuwa aż takiej presji jak starsze siostry. Zresztą angielska socjeta wie, że Bridgetonówna nie da sobie w kaszę dmuchać. Tak więc potrzebuje silnego i nadążającego za nią kawalera. Na razie nikt taki się nie znalazł. Tym właśnie sposobem na wszystkich spotkaniach towarzyskich kroku dotrzymuje jej Lady Danbury.

Na jednym z takich spotkań jej droga krzyżuje się z Garethem. Wnuk Lady Danbury bardzo lubi towarzystwo płci przeciwnej, jednak niekoniecznie myśli o ożenku. Tym bardziej że o tym właśnie marzy jego ojciec, a Garethowi najlepiej wychodzi robienie ojcu na złość. Tylko czy tak naprawdę robi na przekór, czy może jednak zgodnie z wolą ojca? Tajemnica, podstępność i odrzucenie to chleb powszedni młodzieńca. I o ile z podstępnością i odrzuceniem ojca potrafi się zmierzyć, o tyle tajemnica, jaka otacza jego przeszłość, wymaga rozwiązania. A pomóc mu może w tym Hiacynta. Tak zaczyna się ich przygoda w iście włoskim klimacie. A dlaczego? O tym musicie przekonać się sami.

Jak wiecie, od kiedy Penelopa odkryła swoje prawdziwe oblicze, nie pokazuje już się jako Lady Whistledown. Zwracałam na to uwagę w poprzednich tomach, ponieważ czegoś mi w nich brakowało, tej nutki tajemniczości i pikanterii. Podczas lektury “Magii pocałunku” nie odczuwałam straty Lady Whistledown, a książkę czytało mi się z przyjemnością. Tym większą, że znalazłam w tej książce to, co lubię najbardziej – wątek rodzinnej tajemnicy. Chęć odkrycia prawdy była tak duża, że wspólnie z Hiacyntą i Gatethem podążałam tropem rodzinnej pamiątki pełnej zagadek i ukrytych skarbów. Możecie się więc domyślać, jak bardzo pochłaniająca była to książka i ogranie się cieszę, że mogłam ją poznać.

W książce znalazłam również kilka słów o bohaterach poprzednich części. Dzięki czemu dowiedziałam się co u nich słychać.

Z ogromnym zaciekawieniem i uśmiechem na twarzy zaczytywałam się w tej książce, czerpiąc z tej historii pełnymi garściami. Nutka tajemniczości, szczypta miłości i spora dawka siły charakterów to właśnie przepis na “Magię pocałunku”. A czy wy też jesteście gotowi na odrobinę magii?

Papierowy Bluszcz

Nie mogę się doczekać, że to już siódmy tom cyklu o rodzinie Bridgerton, moja przygoda z nimi zaczęła się dość późno, ale to nie znaczy, że byłam z lektur niezadowolona. Wręcz przeciwnie świetnie się bawiłam, nie mogąc się doczekać na dalszych losów bohaterów. Julia Quinn potrafi intrygować i sprawić, że lubi się stworzone przez nią postacie i im kibicuje. Wbrew pozorom kobiety w tych czasach wcale nie miały lekko, musiały się pilnować na każdym kroku, szybko zostać matkami i gospodyniami domowego ogniska. Gdzie tutaj miejsce na pasję? Czy oprócz plotek, swatania i wychowywania dzieci chciały czegoś więcej?

Główna bohaterką książki pod tytułem „Magia pocałunku” autorstwa Julii Quinn jest Hiacynta Bridgerton, kobieta, która pragnie od życia znacznie więcej. Jest bardzo mądra i inteligentna, ma swoje zdanie i nie ma zamiaru dać się zaszufladkować i wyjść za mąż za pierwszego lepszego absztyfikanta. Kobieta jest najmłodszą córką Lady Bridgerton i istnym utrapieniem. To jej trzeci sezon łączenia w pary i chociaż uczestniczy skrupulatnie we wszystkich przyjęciach i balach nic nie wskazuje, aby miało się to zmienić. Raz w tygodniu odwiedza lady Danbury i uprzyjemnia jej czas swoim towarzystwem, obie panie czują do siebie sympatię, myślę, że dlatego, że mają zbliżone do siebie charaktery. Nawiązuje pewną relację z wnukiem kobiety, Gareth St. Clair potrzebuje jej pomocy przy tłumaczeniu zapisków jego prababki, mężczyźnie na tym zależało, a Hiacynta znała język włoski, więc mogła służyć mu pomocą. Czy to może okazać się motorem do tego, aby poczuć coś więcej? Czy tym razem ten sezon zakończy się skojarzeniem z kimś Hiacynty?

„Magia pocałunku” potrafi zauroczyć swoim klimatem i dobrym humorem, z którego znane są książki z cyklu o Bridgertonach. Pomimo upływającego czasu, oczekiwań na kolejną powieść i wielu innych książek, które w międzyczasie trafiły w moje dłonie, nie czułam problemu, żeby ponownie się wczuć w sytuacje tamtejszych mężczyzn i kobiet. Jakby na to nie patrzeć obie płcie znajdowały się pod pewnego rodzaju presją, aby sprostać oczekiwaniom rodzin. Nikt w życiu nie chce być sam, jednak znalezienie odpowiedniego partnera nie jest rzeczą łatwą. Hiacynta jest inteligentna, ciekawa świata i w pewien sposób ceni swoją niezależność. Gareth nie jest typem mężczyzny, który pragnie przywiązania do jednej kobiety, czy szybkiego ustatkowania. „Magia pocałunku” ukazuje zetknięcie się ze sobą różnych światów i ludzi, którzy pozornie do siebie niezbyt pasują. Hiacynta ma kochającą rodzinę, natomiast Gareth nie najlepiej radził sobie w kontaktach z ojcem, nie przepadał za spędem towarzyskim, można o nim powiedzieć, że jest samotnikiem. Książka była dla mnie ciekawa, czytalo mi się ją szybko i przyjemnie, dialogi mnie nie irytowały, byłam zaintrygowana, jak potoczą się losy głównych bohaterów.

Wszystkim fankom dziewiętnastowiecznych romansów nie trzeba przedstawiać Julii Quinn, ponieważ doskonale znają jej twórczość lub oglądały trzy sezony bestsellerowego serialu na Netflixie. To już kolejny tom z cyklu, ale chyba najbardziej wartki i zabawny, a opowiada o najmłodszej z rodziny Bridgertonów – Hiacyncie.

Wiek staropanieński Hiacynty, spędzał sen z powiek nie tylko Colinowi Bridgertonowi, najstarszemu z rodu, ale i Violetcie, matce rzecznej dziewczyny. Mimo wielu propozycji, dziewczyna grzecznie odmawiała zamążpójścia, twierdząc, że woli się zakochać lub wyjść za człowieka, z którym nie będzie się nudzić. Cóż, nie zdaje sobie sprawy jednak, że uwielbiana przez nią lady Dunburry ma plan wyswatać ją ze swoim krnąbrnym wnukiem. Sprawa wydaje się być więc przesądzona.

Uśmiałam się setnie podczas czytania. Julia Quinn zachwyciła tutaj pomysłem na fabułę. I choć rzecz jasna książka ma taki sam rytm i pewien schemat co poprzednie, to jednak to, w jaki sposób tych dwoje się do siebie zbliża jest nad wyraz miły oku, a słowne przepychanki i celne riposty powodują, że uśmiech nie schodzi z twarzy.

To jedna z takich książek, które czyta się dla niewysłowionej przyjemności. Lekka, czasem nieco rubaszna, romantyczna i może nieco baśniowa. I choć współczesne kobiety może mierzić pewien rodzaj uległości wobec mężczyzny, swego rodzaju uzależnienie od niego i władza, to jednak czyta się to z zapartym tchem, bo wiadomo, że te czasy dawno minęły. Choć może w niektórych przypadkach nie do końca?

Polecam z czystym sercem. Lektury Quinn to zawsze gwarancja przyjemności i odskoczni od codzienności.

Czy wierzysz, że jeden pocałunek może zmienić wszystko? Że potrafi rozwiać wątpliwości, uleczyć to, co ktoś skrzętnie ukrywa, i zburzyć mur, który sam w sobie wydawał się nie do pokonania? Bo właśnie o tym - pod płaszczykiem salonowych flirtów, humoru i sekretów - jest „Magia pocałunku”, czyli siódmy tom serii Bridgertonowie.

„Magia pocałunku” to powrót do świata Bridgertonów, który wiele z nas traktuje jak bezpieczną przystań - pełną błyszczących sukni, perfekcyjnych ukłonów, śmiechu wśród świateł kandelabrów… i emocji, których nie da się oswoić. Hiacynta Bridgerton - najmłodsza, a przy tym najbardziej rezolutna, szczera do bólu i tak uparta, że nawet Lady Danbury unosi na nią brew - wkracza tu na pierwszy plan. Zawsze żywa, bystra, gotowa powiedzieć to, o czym inni tylko myślą. I naprawdę trudno jej nie lubić, nawet gdy potrafi wyprowadzić z równowagi.

W duecie z Gareth’em St. Clarie’em - mężczyzną, który dźwiga na sobie ciężar rodzinnych konfliktów i kolejnych rozczarowań - tworzy duet pełen iskier. Ich pierwsze sceny? To jak słowny taniec, w którym nie wiadomo, kto prowadzi, a kto daje się prowadzić. Tłumaczenie starego dziennika staje się pretekstem do częstszych spotkań, a każde kolejne słowo, które razem odszyfrowują… coraz bardziej odsłania ich samych. Nie brak tu lekkości, flirtu, przekomarzanek, od których buzia sama się uśmiecha - ale pod tym wszystkim drzemie prawdziwe, delikatne pragnienie bycia zauważonym i akceptowanym takim, jakim się jest naprawdę.

To, co mnie najbardziej urzekło, to tajemnica w tle - rodzinny sekret, ukryty skarb, nutka przygody, która świetnie balansuje typową „bridgertonowską” słodycz. Dzięki temu nie jest to wyłącznie opowieść o romansie, ale także o poszukiwaniu swojego miejsca i o tym, jak bardzo determinacja Hiacynty potrafi zmieniać świat wokół niej. A Lady Danbury? Jej obecność to wisienka na torcie. Każda scena z nią to czysta satysfakcja.

Czy ta część zaskakuje? Nie. Czy jest najlepsza w serii? Dla mnie nie. Ale! Jest ciepła, zabawna, pełna relacji, które wywołują emocje. A przede wszystkim - przypomina, dlaczego kochamy tę rodzinę: bo zawsze potrafi poruszyć nasze serca w odpowiednim momencie. „Magia pocałunku” to książka, przy której można się po prostu odprężyć, zanurzyć w świecie balów i tajemnic, i uwierzyć, że uczucie potrafi przyjść dokładnie wtedy, gdy najmniej się tego spodziewamy.

Ocena: 7/10 - ponieważ spędziłam z nią naprawdę miły czas - i jeśli potrzebujesz historii, która rozjaśni Ci wieczór i otuli jak ulubiony koc, to zdecydowanie warto dać jej szansę.