Mag. Lincoln Rhyme. Tom 5

Morderstwo w szkole muzycznej. Zostaje zamordowana młoda kobieta, a sprawca na oczach świadków najpierw znika za drzwiami pustej klasy, a później „zapada się pod ziemię”.

Sprawa oczywiście trafia do zespołu Lincolna Rhym’a. Teoretyczny do szpiku kości i wierzący tylko w twarde fakty Lincoln nie jest w stanie początkowo zrozumieć jak mogło dojść do tak misternie zorganizowanego przestępstwa.

Dowodów nie przybywa, przeciwnie do ilości kolejnych ofiar.

Przestępca z jakim przyjdzie im się zmierzyć stawia poprzeczkę bardzo wysoko. Wyspecjalizowany w sztukach magicznych, zręczny, inteligentny i potwornie niebezpieczny. Wydawać się może nie popełniający błędów – tylko czy na pewno?

Błyskotliwy kryminalistyk będzie zmuszony dobrać do zespołu kogoś o podobnych zdolnościach, kogoś kto myśli podobnie i jest w stanie nagiąć rzeczywistość ale na potrzeby śledztwa.

Czas rozpocząć przedstawienie jakiego jeszcze świat nie widział. Wyjątkowe arcydzieło na śmierć i życie. Pojedynek wirtuozów: magii i kryminalistyki. Zwycięzca może być tylko jeden.

„Mag” to piąty z kolei tom przygód Lincolna Rhym’a. Jeffery Deaver w kolejnej odsłonie zachwyca dynamiczną fabułą i świetnie uplecioną intrygą kryminalną. Mamy tu bardzo lekki styl, ale za to pełen napięcia, a każda scena buduje coraz większe oczekiwania na finał. A jak to bywa w tej serii finał wywraca całą „planszę szachów” do góry nogami.

Autor przyzwyczaił nas do tego, że podpuszcza czytelnika praktycznie przez całą fabułę. Ale to co robi z czytelnikiem na końcu to kwintesencja jego stylu.

Ta seria nie znudzi mnie chyba nigdy. Do tego to rewelacyjne nowe wydania od Wydawnictwa Prószyński i S-ka wyglądają niesamowicie.

Polecam gorąco

Arcymistrz Jeffery Dealer zaprosił mnie w fascynującą podróż przez świat iluzji i zwodniczych sztuczek magicznych, łącząc motyw pościg za seryjnym mordercą z jedną wielką mistyfikacją.

Autor jak zwykle postawił na krótkie, dynamiczne rozdziały, które budują napięcie i sprawiły, że trudno było mi oderwać się od powieści. Nie sposób nie docenić reaserch autora w zakresie iluzji, ponieważ opisy technik magicznych są szczegółowe i autentyczne, co dało mi mnóstwo satysfakcji. Naturalnie jak to zawsze ma miejsce Deaver nie poskąpił mi także szczegółów na temat procesów i technik śledczych, co w moich oczach stało się już znakiem firmowym pisarza.

Urzekł mnie autor już samym pomysłem na powieść, żeby połączyć klasyczny kryminał, ze światem iluzji pełnym manipulacji i złudzeń. O dziwo ten motyw dla mnie miał odzwierciedlenie nie tylko w samej głównej osi fabularnej, ale także jest on nieco ukryty w relacjach międzyludzkich, gdzie ta manipulacja jest aż nadto widoczna.

Rhyme kolejny raz spotkał rywala, który jest nieszablonowy, śledztwo staje się wyścigiem z czasem, a rywalizacja między ścigającym, a „zwierzyną” to kunsztowny pojedynek intelektualny, jedyny problem to umiejętności ściganego, który na każdym kroku szykuje niespodzianki.

Podobało mi się, że autor stale rozwija bohaterów powieści, a każda postać nawet ta drugoplanowa z każdą kolejną częścią cyklu ewoluuje i rozwija się w sposób przykuwający uwagę.

Mnie „Mag” absolutnie uwiódł połączeniem iluzji z kryminałem i dał mi niezapomniany wieczór w towarzystwie Rhyma, Sachs i reszty tej śledczej bandy. Nie pozostaje mi nic innego jak pokłonić się autorowi, a wam polecić, bo naprawdę warto.

PS: Twisty, twisty, twisty

Recenzja powstała w ramach współpracy z Wydawnictwem Prószyński

"Znikający człowiek"

Lincoln Rhyme i Amelia Sachs ponownie w akcji. Tym razem kryminalistyk i jego współpracownica otrzymują sprawę kryminalną związaną ze sztuką magiczną. W prestiżowej szkole muzycznej w Nowym Jorku zamordowano studentkę. Kiedy dwie policjantki, goniąc sprawce na terenie placówki, widzą, że ten wchodzi do jednej z sal, gdzie nie ma innego wyjścia, wydaje się, że mają go w garści. Jednakże po czujnym i ostrożnym wejściu do pomieszczenia okazuje się, że mordercy tam wcale nie ma, jakby rozpłynął się nagle w powietrzu. Niedługo po tym wydarzeniu, w innym miejscu, ale w podobnych zaskakujących okolicznościach ginie kolejna ofiara. Lincoln i Amelia będą musieli zmierzyć się ze sprawcą, który najwidoczniej jest bardzo sprytnym iluzjonistą, który zaczyna popełniać coraz gorsze zbrodnie. Parze detektywów może pomóc początkująca iluzjonistka, Kara. Ale czy uda im się złapać mistrza iluzji?

To już piąte spotkanie z parą detektywów. Niewiele upłynęło dni, kiedy sięgnąłem po tom czwarty, ale to dlatego, że seria trzyma po prostu bardzo dobry poziom i jest wciągająca i przez to zamierzam przeczytać całość. Można zauważyć, że każdy tom porusza jakiś inny, osobny wątek, który nadaje każdej z tych powieści indywidualny charakter, mimo że mianownik kryminalny jest dla wszystkich taki sam. W jednej było o nielegalnych chińskich imigracjach, inna zaś skupiała się na entomologii. Tutaj mamy sztukę magiczną, czyli iluzję, która wykorzystana na rzecz fabuły sprawia, że powieść czyta się naprawdę świetnie.

Dym i lustra, Harry Houdini, akrobacje, zniknięcia, uwalnianie z łańcuchów, wielka scena, cyrk, spektakularne sztuczki i tego typu sprawy. Chyba nikomu nie jest to obce i większość z nas miała z tym kontakt przede wszystkim w dzieciństwie w różnych cyrkach. Na tym właśnie opiera się ta książka i muszę przyznać, że dla mnie pomysł na wykorzystanie takiego bardzo dobrego iluzjonisty jako seryjnego mordercy to bardzo oryginalna rzecz. Zagłębiając się w kolejne strony książki czytelnik ma wrażenie, jakby uczestniczył w dwóch sytuacjach. Nie tylko w osobistym rozwiązywaniu zagadki kryminalnej, ale też w przedstawieniu, gdzie na scenie (nie tylko przed widownią, ale w różnych miejscach) widzi sprawnego iluzjonistę, który oszukuje wszystkich dookoła, tak zwykłych ludzi, jak i przedstawicieli prawa, którym bez problemu ucieka, a czasem dosłownie wymyka się z rąk.

(...)

[Adres usunięty]