Teoria bobra

Czy Antti Tuomainen zaskoczył czytelników w ostatniej części trylogii o matematyku Henrim? Nie, bowiem powróciliśmy do znanego nam cyklu. Przyznać jednak trzeba, że był to powrót niezwykle udany i jak zawsze pełen pysznych i niewiarygodnych przygód, które według mnie nie znudziłyby się wcale, nawet jeśli autor pociągnąłby przygody matematyka dalej.

Tym razem główną rolę gra bóbr. I to nie byle jaki, bo taki kilkunastometrowy, posadowiony w centralnym miejscu parku rozrywki, z tym, że u konkurenta Henri'ego. Co robi tam szalony matematyk w środku nocy i dlaczego to ona znajduje zmasakrowane ciało?

Tuomainen szafuje swoimi absurdalnymi pomysłami i utyka je gęsto w powieści niczym uzdolniona koronkarka. I choć wydawać by się mogło, że jest na pograniczu przesady to jednak umiejętnie wszystko to łączy ze sobą i zapewnia rozrywkę na wysokim poziomie.

Jest to komediowo-kryminalna dawka szczęścia w skondensowanej postaci, wywołująca raz po raz salwy śmiechu, ale i dreszcz emocji. Autor ma ogromny talent do zestawiania absurdu z normalnością i otaczania czytelników swego rodzaju eskapiczną radością.

Ta kręta, wielowątkowa i pełna plot twistów fabuła, sprawia, że "Teorię bobra" czyta się błyskawicznie i bez przeszkód. Mnóstwo tu absurdu, szaleństwa i mrocznego humoru, a zakończenie błyszczy niczym gwiazda na kryminalnym firmamencie. Doskonała zabawa gwarantowana, więc cały cykl polecam gorąco!

„Teoria bobra” to już trzecia, a zarazem ostatnia część przygód Henriego Koskinena, czyli nietuzinkowego bohatera który rzeczywistość próbuje sobie wytłumaczyć za pomocą matematyki. Po raz kolejny Autor go nie oszczędza i stawia przed Henrim serię wypadków, przypadków, ciekawych wydarzeń które mocno mieszają w jego życiu. Momentami nawet było mi żal mężczyzny i liczyłam na to, że Autor wreszcie przestanie mu rzucać kłody pod nogi, a cała trylogia zakończy się szczęśliwie.

Podobnie jak i poprzednie części „Teoria bobra” charakteryzuje się dużą dawką czarnego humoru, absurdu i ironii. Ogromna ilość przelanej krwi opatrzona w humorystyczną otoczkę sprawiają, że cała książka wydaje się być niezwykle szalona. Jednak jest to znak rozpoznawczy Autora za który tak bardzo go lubię.

„Teoria bobra” to książka zabawna, przewrotna, zmuszająca do pogłówkowania i co najważniejsze utrzymująca poziom swoich poprzedniczek. To tutaj odnajdujemy odpowiedzi na wiele pytań, które zadawaliśmy sobie w poprzednich tomach, a zwieńczenie serii jest na naprawdę wysokim poziomie. Nie pozostaje mi nic jak tylko czekać na ekranizację. Serdecznie 𝗣𝗢𝗟𝗘𝗖𝗔𝗠!

“Teoria bobra” to już ostatnia (niestety) część przygód aktuariusza Henriego Koskinena, który w wyniku serii niefortunnych zdarzeń zostaje właścicielem parku przygody. Choć zazwyczaj nie sięgam po podobne książki, zakładając, że humor nie pasuje do thrillerów czy kryminałów, z czystej ciekawości sięgnęłam po tę dziwną i przewrotną trylogię Tuomainena i ani przez chwilę nie żałowałam.

Fiński autor nie oszczędzał głównego bohatera. Odkąd Henri został ściśle związany z miejscem, w którym rządzą dzieci, nie miał ani chwili spokoju. Ogromne długi, niezadowoleni pracownicy, zaskakujące wypadki i nieliczący się z nikim i niczym rywale, a do tego niespodziewana miłość w pakiecie z małą dziewczynką… Henri zdecydowanie nie miał łatwo. Wszystkie trzy części to ogrom kłopotów, przypadków i niespodzianek, przez które nasz bohater brnie niczym przez ogromne finlandzkie zaspy, powoli ale konsekwentnie i z uporem.

Aktuariusz, zajmujący się jeszcze niedawno karierą w towarzystwie ubezpieczeniowym, został wystawiony przez autora na wielką próbę. Tuomainen zrzucił mu na barki ogrom ciężarów, z którymi Henri próbuje się uporać za pomocą matematyki i logiki. Tak, jak w dwóch poprzednich częściach serii, tak i w tym przypadku, nie sposób się przy nim nudzić. Z wielką przyjemnością i niesłabnącą ciekawością podążałam za nim krok w krok, usiłując zrozumieć i pokonać wszelkie przeciwności.

„Teoria bobra” to taki lekki i sympatyczny kryminałek. Choć na stronach książki zostaje przelane sporo krwi, całość ma humorystyczne zabarwienie i służy czystej czytelniczej rozrywce. Oprócz humoru mamy tutaj sporą dawkę absurdu, dystansu i ironii. Tuomainen łączy wszystko w przewrotny i szalony sposób, ale ten pomysł i styl mają w sobie dużo uroku i budzą sympatię. Nie będzie przesadą, jeśli powiem, że przez długi czas będę jeszcze wspominać Henriego i jego przygody z uśmiechem na twarzy.

Mimo że akcja książki rozgrywa się w zimnej Finlandii, a śnieg niemalże przesypuje się z jednej kartki książki na kolejną, to opowieści o tym nietypowym bohaterze zdecydowanie rozgrzała moje serce. Choć bawiłam się znakomicie (znowu), to jednak przez cały czas trzymałam kciuki, by autor przestał w końcu rzucać głównemu bohaterowi kłody pod nogi. Henri wzbudził we mnie tyle uznania i sympatii, że po prostu życzyłam mu wszystkiego najlepszego i wierzyłam, że ostatnia część trylogii musi zakończyć się szczęśliwie.

„Teoria bobra” to znakomite zakończenie dla tej serii. Utrzymująca poziom poprzednich książek, zabawna, intrygująca i przewrotna. Pokazująca przemianę, jaka dokonała się w głównym bohaterze i całym jego otoczeniu. Odpowiadająca na wszystkie pytania i rozwiewająca wątpliwości. Po prostu fantastyczna. Mam nadzieję, że Tuomainen jeszcze nie raz mnie zaskoczy i że rzeczywiście sympatycy tej serii, ze mną na czele, doczekają się jej ekranizacji.