Lekarstwo na miłość

"Lekarstwo na miłość" Agnieszki Łepki to ciepła, emocjonalna opowieść, która udowadnia, że czasem to właśnie uczucia są najlepszym remedium na wszystko, co trudne i nieprzewidywalne. Autorka tworzy historię, która z jednej strony jest lekka i przyjemna, a z drugiej potrafi poruszyć i skłonić do refleksji. Już od pierwszych stron czytelnik zostaje wciągnięty w świat bohaterów, którzy jak to w życiu bywa mierzą się z własnymi problemami, rozczarowaniami i nadziejami. Na poziomie tematycznym książka dotyka kilku istotnych kwestii takich jak samotność, potrzeba akceptacji, radzenie sobie z przeszłością oraz lęku przed ponownym zaangażowaniem. Tytułowe "lekarstwo" nie jest tu podane wprost i nie ma jednej recepty na szczęście. Autorka sugeruje raczej, że proces dochodzenia do równowagi emocjonalnej jest długi i często niejednoznaczny. Największą siłą tej książki jest jej klimat. To idealna historia na spokojny wieczór z herbatą i chwilą tylko dla siebie. Jest miejsce na uśmiech, wzruszenie, ale też na moment zadumy nad tym, czym właściwie jest miłość i jak różne potrafi mieć oblicza.

Styl jest lekki i przystępny, dzięki czemu książkę czyta się bardzo płynnie. Dostajemy historię, która rozwija się naturalnie i pozostawia po sobie przyjemne ciepło.

"Lekarstwo na miłość" to idealna propozycja dla osób, które szukają czegoś lekkiego, ale jednocześnie wartościowego. To książka, która przypomina, że nawet po trudnych chwilach może przyjść coś dobrego, wystarczy tylko dać sobie na to szansę.

Agnieszka Łepki to pisarka zdeterminowana, odważna, a przede wszystkim przedstawiająca czytelnikom bardzo ciekawe i życiowe historie. Jeśli ktoś uważa, że dzięki autorce „Lekarstwa na miłość” trafi na coś w stylu telenoweli brazylijskiej z lat 90. XX wieku, to od razu zaręczam, że nie tędy droga! Owszem, autorka pisze o miłości, ale robi wszystko, by pokazać zarówno jej blaski, ale też i cienie. Właśnie dlatego tak chętnie sięgam po jej powieści. Póki co, Agnieszka Łepki poczęstowała nas pięcioma tytułami, ale jestem pewna, że wysokie noty na portalach literackich staną się dla niej motorem napędowym do tego, by wciąż tworzyć i rozwijać- i tak już mocno płodny- rynek wydawniczy. Jeśli o mnie chodzi- do tej pory się nie zawiodłam na żadnej z historii, za co jestem ogromnie wdzięczna.

Tym razem, w przypadku „Lekarstwa na miłość”, niemal natychmiast wypada wziąć na tapet projekt okładki autorstwa Mikołaja Piotrowicza. To, co widzimy, wielu z nas skojarzy się z czymś sielskim, pięknym, spokojnym i do bólu romantycznym. Ale czy tak jest naprawdę? Cóż, nie od dziś mówi się, by nie oceniać książki po okładce, gdyż może to być bardzo zwodnicze posunięcie. Czy główne bohaterki książki, czyli Zosia i Ola, mają coś wspólnego z tym niezwykle malowniczym krajobrazem? Warto się o tym przekonać. Sama jestem świeżo po lekturze i mogę obiecać innym czytelnikom, że uważne śledzenie wszystkich rozdziałów nie okaże się straconym czasem. Zresztą, bardzo wysokie noty od innych odbiorców mówią same za siebie. Agnieszka Łepki najzwyczajniej w świecie na nie zasłużyła, są to sprawiedliwe owoce jej wielomiesięcznej pracy.

Autorka „Lekarstwa na miłość” posłużyła się też jednym z moich ulubionych zabiegów literackich. Pragnę podkreślić, że każdy z rozdziałów, a na przestrzeni dokładnie 350 stron jest ich sporo, podpisany jest imiennie, dzięki czemu nie tylko nie odczuwamy chaosu podczas lektury. W dosadniejszym rozumieniu- jesteśmy w stanie ocenić wszystkie wątki z perspektywy najważniejszych osób- Zosi Dudek, Oli Kabacińskiej oraz ich mężów- Kamila i Marka. W historiach miłosnych, gdzie nie wszystko układa się bajkowo, bohaterowie w zupełnie inny sposób dostrzegają wszelkie błędy, rysy, przewinienia. W grę wchodzi też zazdrość i chęć zemsty, ale czy takie działania coś zmienią?

Filozofowie słusznie uważają, że na świecie nie ma nic trwałego, bo wszystko przemija- dokładnie tak, jak płynąca rzeka. Zosia i Ola boleśnie przekonują się, że ich małżeństwa wiszą na włosku, a przysięga małżeńska? Cóż, nie dla każdego małżonka słowa o miłości wierności i uczciwości małżeńskiej mają sens, a we wsi mawia się, że „każdy chłop czasem musi”. Czy jest to mądre stwierdzenie? A co z kobietami? Czy bohaterki przejrzały w końcu na oczy, jacy są ich mężowie? Zbyt wiele zdradzać nie chcę, lecz cieszy mnie jedno. Autorka nie posłużyła się czymś w rodzaju solidarności jajników i z głównych bohaterek nie uczyniła anielic. Kto więc ma rację? Kto zaburza, a kto chce ratować zgliszcza związku? Po szczegóły odsyłam do lektury. Sama koniecznie chciałam poznać zakończenie i nie żałuję, że dobrnęłam do finału. Pisarka nieźle mnie zaskoczyła, gdyż spodziewałam się zupełnie innego finiszu. To ogromny walor, kiedy fabuła nie jest nużącą kalką. „Lekarstwu na miłość” nie grozi takie określenie.

Bardzo podobał mi się też wątek starej/pierwszej miłości. Czy naprawdę można po wielu latach trafić na swoją wielką miłość i co wówczas należy zrobić? Zapomnieć się przecież nie da, ale przecież nie można wejść dwa razy do tej samej rzeki, prawda? Jak zatem postąpi Zosia, która znowu zetknie się z niejakim Marcinem, obecnie jej sąsiadem? Zapewniam, że jest to bardzo interesujący wątek, a czytelnicy zastanowią się, czy można budować swoje szczęście na czyimś dramacie. Według mnie nie powinno się tego robić, ale ja nigdy nie stanęłam przed takim dylematem. Moje przemyślenia są więc czysto teoretyczne. Jak wiadomo, życie kocha nas zaskakiwać i samemu pisać nam scenariusz.

Wielu odbiorców zapewne zapamięta też wątek nadopiekuńczej matki vel okropnej teściowej. Gizela, bo o niej mowa, to teściowa Oli Kabacińskiej. Kobieta swą postawą przypomina typową wiedźmę, która węszy i wtrąca się do każdego aspektu życia pary. Cóż jednak poradzić, gdy mąż Oli, Marek, nie ma najwyraźniej odciętej pępowiny, a takie sytuacje, o zgrozo, często można przenieść do realnego świata… Dużo w tym wątku śmiechu, ale też żalu- sami się o tym przekonacie.

„Lekarstwo na miłość” można też potraktować jak swego rodzaju apel- rozmawiajcie, Drodzy Rodzice, ze swoimi dziećmi o tak zwanych TYCH sprawach. Jeśli tego nie zrobicie, to doskonale wiecie, że- zwłaszcza dzisiaj- o nieplanowaną ciążę jest szybciej, niż o nową suknię.

Mogłabym tak pisać i pisać, ale ta powieść jest bardzo specyficzna i lepiej samemu po nią sięgnąć. Ja nie żałuję, że to zrobiłam, ponieważ naprawdę nie mogłam oderwać się od fabuły. Jak najbardziej polecam tę książkę, zwłaszcza osobom, które nie boją się istnej karuzeli emocji. Autorka nie odeszła też od tematu uzależnienia finansowego/emocjonalnego od męża, który w dalszym ciągu jest obecny we współczesnym świecie. Czy można jednak poradzić sobie z tą niemałą przeszkodą? Sprawdźcie to koniecznie.

Mądra i wzruszająca historia o poszukiwaniu bliskości, akceptacji i własnego miejsca w świecie. Wątki miłosne w tej powieści nie są przesłodzone - są namiętne, autentyczne i pełne napięcia. Jednocześnie „Lekarstwo na miłość” to nie tylko historia uczucia, ale także opowieść o odzyskiwaniu równowagi, poszukiwaniu akceptacji i budowaniu na nowo swojej siły. Autorka z wyjątkową lekkością łączy humor, wzruszenia i życiową mądrość, dzięki czemu książkę czyta się jednym tchem. Polecam

Recenzja:

„Lekarstwo na miłość”

AUTOR: AGNIESZKA ŁEPKI

WYDAWNICTWO: REPLIKA

„A ona chciała, żeby ten epizod stad się elementem opowieści. Chciała zmiany, nawet rewolucji w życiu, choćby za cenę bólu i łez, których pewnie nie uniknie”.

To nie jest kolejna banalna historia o kobietach szukających szczęścia. To opowieść, która uderza prosto w serce, cicho, ale celnie. Historia Zosi i Oli to subtelne, emocjonalne studium życia w zawieszeniu, pełnego niespełnionych nadziei, cichych marzeń i niewypowiedzianych rozczarowań.

Autorka z ogromnym wyczuciem rysuje portrety dwóch kobiet, których pozornie zwyczajne losy okazują się zaskakująco znajome. Każda z bohaterek reprezentuje inny wymiar kobiecych dylematów: Zosia próbuje pogodzić się z przeszłością, Ola – z teraźniejszością. Obie stoją na rozdrożu i obie muszą zadać sobie to samo, bolesne pytanie: czy naprawdę żyję tak, jak chcę?

To nie jest opowieść o romantycznych uniesieniach czy szczęśliwych zakończeniach. To historia o tym, jak odnaleźć siebie, kiedy wszystko inne już się rozsypało. To przypomnienie, że można zacząć od nowa, bez gwarancji, ale z nadzieją.

Bo czasem wystarczy jedno „dość”, by ruszyć w stronę lepszego życia. A wszystko zaczyna się od jednej decyzji: postawić siebie na pierwszym miejscu, nie z egoizmu, lecz z miłości do siebie.

Jedną z największych zalet tej historii są bohaterowie prawdziwi, wielowymiarowi, z przeszłością, która nie daje o sobie zapomnieć. To nie tylko postacie literackie, lecz ludzie z całym bagażem emocji, doświadczeń i konsekwencji dawnych wyborów. Ich decyzje sprzed lat wracają dziś echem, wybrzmiewając w aktualnych wydarzeniach, przemyśleniach i wspomnieniach. To właśnie te retrospekcje nadają opowieści głębi i autentyczności.

Narracja prowadzona wielotorowo pozwala zajrzeć do wnętrza każdej z głównych postaci. To nie jest powierzchowne spojrzenie – to prawdziwa emocjonalna analiza. Widzimy ich z różnych stron, czujemy to, co oni, rozumiemy ich wahania i cierpienia. Dzięki temu odbiorca nie tylko śledzi historię, ale ją przeżywa intensywnie i osobiście.

Psychologiczna i emocjonalna warstwa tej opowieści to jej największa siła. To właśnie ona sprawia, że nie sposób pozostać obojętnym. To historia, która porusza, zostaje w sercu na długo i budzi potrzebę, by się nią podzielić. Trudno ją odłożyć. Jeszcze trudniej zapomnieć.

Narracja jest lekka, ale nie powierzchowna. Dialogi brzmią autentycznie, a emocje od znużenia po cichy bunt są oddane z niezwykłą precyzją. Czuć w tej książce nie tylko literacką wrażliwość, ale i głębokie zrozumienie kobiecych przeżyć. Nie ma tu nachalnych zwrotów akcji, lecz każda scena coś znaczy. Każda rozmowa to krok ku zmianie.

Największym atutem tej historii jest jej prawdziwość. Czytelnik nie dostaje gotowych rozwiązań ani bajkowego finału. Dostaje za to lustro i pytanie, które może zmienić jego własne życie: czy wciąż masz odwagę postawić siebie na pierwszym miejscu?

"Niczym zaraza opanowała ich obojętność, a podobno właśnie ona jest najgorsza. Totalny brak emocji. Człowiek nic nie czuje, nie ma motywacji do walki. Bo o co tu walczyć."

Zosia nigdy nie planowała wyjść za mąż z zemsty, a jednak dokładnie tak się stało. Serce złamane przez pierwszą miłość biło dalej, ale tętniło bólem i dumą. Wyszła za mężczyznę, który był „w porządku”, wierząc, że czas uleczy rany. Lata mijały, a wspomnienia blakły… aż do chwili, gdy los upomniał się o swoje. Na jej drodze znów stanął on starszy, siwiejący przy skroniach, lecz wciąż z tym samym spojrzeniem, które kiedyś przewracało jej świat do góry nogami. Powrót dawnych emocji był, jak powiew burzy w bezwietrzny dzień.

Ola z kolei utknęła w codzienności jak mucha w bursztynie. Stary dom, którego ściany pamiętały więcej kłótni niż śmiechu, dwójka dzieci i małżeństwo, które już dawno przestało być partnerstwem. Z Markiem dzieliła przestrzeń, ale nie marzenia. Kiedyś wierzyli, że miłość pokona wszystko dziś wiedzą, że to nie wystarczy. Może po prostu zabrakło im odwagi? A może tylko zgubili siebie w chaosie życia?

Dwie kobiety. Dwie pozornie różne historie, a jednak splecione jedną nicią pragnieniem, by znów poczuć, że żyją naprawdę. Że zasługują na więcej niż trwanie. Los zaczyna szeptać im do ucha propozycję zmiany, nie jako karę, ale szansę. I tylko od nich zależy, czy ją usłyszą.

Polecam tę książkę każdemu, kto choć raz poczuł, że utknął. To nie tylko lektura – to cichy impuls do działania. Bez presji, bez morałów. Po prostu z serca.

*współpraca reklamowa*

Zakochałam się w tej okładce, a sama książka chodziła za mną już od dnia swojej premiery. Nie miałam dużych oczekiwań, bo dopiero poznaję pióro autorki, ale szczerze mówiąc spodziewałam się romansu, gdzie wszystko będzie pięknie i łatwe. W rzeczywistości to trudna i skomplikowana historia, skupiająca się na małżeńskich problemach aż trzech małżeństw, które w mniejszy lub większy sposób są ze sobą powiązane.

Zosia wyszła za mąż na złość byłemu chłopakowi. Kobieta żyje w względnie udanym małżeństwie, w którym jednak wcale nie dzieje się dobrze. Po latach kobieta ponownie spotyka swoją pierwsza miłość, mężczyzna wraz z żoną zostaje ich sąsiadem. W sąsiedztwie mieszka także Ola, która również zmaga się z rodzinnymi problemami, mieszkając z teściową i mężem, który nie potrafi wyjść spod matczynej spódnicy. Wszystkie trzy małżeństwa stoją na granicy rozpadu.

Jeśli ktoś liczy na słodki romans, to go tutaj nie znajdzie, bo to jest słodko-gorzka historia życia. Autorka za sprawą wielu bohaterów, których oczami możemy patrzeć na rozwój wydarzeń, dogłębnie poznajemy ich samych ale też ich sytuacje rodzinne i problemy, z którymi się zmagają. Autorka znowu idzie w kontrowersyjne tematy takie jak zdrada, rozwód, niespełnione ambicje, podział obowiązków domowych, rolę życia kobiety i wiele innych. Mam mieszane uczucia co do działań bohaterów i przy większości mówię stanowcze NIE. Zakończenie mnie zaskoczyło, ale strona w którą poszła autorka szczerze mi się spodobała.

W tej powieści poznamy świat widziany oczami matki, mężatki, kobiety zdradzanej, kobiety która sama zdradza oraz kobiety, która w końcu bierze sprawy w swoje ręce.

To potrzebna i wartościowa książka, która wzbudza emocje, pokazuje codzienne problemy i szarą rzeczywistość. Może być przestrogą, ale też elementem do analizy i wyciągania wniosków, pozwala na niektóre sprawy spojrzeć inaczej, daje też nadzieję na to, że los zawsze można odmienić, i nawet wtedy gdy nie wszytko wychodzi tak jakbyśmy chcieli, zawsze jest inny wybór i inne wyjście.