Dobra Nowina

„Dobra nowina” Ryszarda Ćwirleja okazała się dla mnie dokładnie takim kryminałem, jakiego ostatnio potrzebowałam — wciągającym, klimatycznym, pełnym tajemnic, ale jednocześnie z ogromną dawką humoru i świetnych dialogów. To książka, przy której naprawdę trudno się nudzić, bo autor cały czas balansuje między śledztwem, sensacją, ironią i bardzo ludzkimi bohaterami.

Tym razem Marcin Engel wraz z ekipą trafia do małej parafii, gdzie mają nagrywać reportaż o cudownym obrazie przyciągającym pielgrzymów. Szybko jednak okazuje się, że zamiast spokojnej pracy czeka ich morderstwo, sekrety sprzed lat i zagadka, która sięga czasów wojny. I właśnie ten klimat podobał mi się najbardziej — mała miejscowość, kościelne tajemnice, lokalne plotki i poczucie, że praktycznie każdy coś ukrywa.

Ogromnym plusem tej historii są bohaterowie. Babcia Matylda i Bronek kradną każdą scenę, w której się pojawiają. Ich dialogi są absolutnie genialne — momentami śmiałam się pod nosem, żeby za chwilę znów próbować rozwikłać zagadkę razem z nimi. Bardzo polubiłam też sposób, w jaki Ćwirlej prowadzi relacje między postaciami — naturalnie, bez przesady i sztuczności.

Podobało mi się również to, że autor porusza motywy religii i „cudów” w bardzo wyważony sposób. Nie wyśmiewa wiary, ale pokazuje, jak łatwo ludzie ulegają sugestiom, emocjom i temu, w co chcą wierzyć. Dzięki temu „Dobra nowina” jest czymś więcej niż tylko lekkim kryminałem — zostawia też kilka refleksji po skończonej lekturze.

To książka pełna akcji, humoru, tajemnic i świetnego klimatu. Czytało mi się ją błyskawicznie i naprawdę dobrze bawiłam się podczas lektury. Jeśli lubicie kryminały z charakterem, barwnymi bohaterami i odrobiną chaosu w najlepszym wydaniu, to zdecydowanie polecam. Ja na pewno sięgnę po kolejne tomy tej serii.

Ryszard Ćwirlej po raz kolejny udowadnia, że polska prowincja to idealna sceneria dla zbrodni podanej z niewielkim przymrużeniem oka. „Dobra nowina” to czwarte spotkanie z Marcinem Engelem i jego niesztampową ekipą, które utwierdziło mnie w przekonaniu, że ta seria jest jedną z ciekawszych propozycji na naszym rynku komedii kryminalnych.

Fabuła skupia się wokół ambitnego projektu Dżesi, która wraz ze swoim zespołem przygotowuje reportaż o rzekomo cudownym obrazie w niewielkiej parafii. Produkcja zapowiada się na medialny hit, jednak plany krzyżuje brutalna rzeczywistość– na miejscu dochodzi do morderstwa zakrystianina.

W obliczu tak poważnych komplikacji dziennikarskie śledztwo mogłoby utknąć w martwym punkcie, gdyby nie wsparcie "starej gwardii". Do akcji wkracza niezastąpiona babcia Matylda oraz jej wierny towarzysz, Bronek Cieślak. Ci emerytowani milicjanci, wspierani przez księdza Stanisława- specjalistę od kościelnych cudów– tworzą wybuchową mieszankę doświadczenia i sprytu. Wspólnie starają się przebić przez fasadę lokalnego kultu, by odkryć, co tak naprawdę dzieje się za zamkniętymi drzwiami parafii. Sytuacja staje się jeszcze bardziej napięta, gdy okazuje się, że sam cudowny obraz... znika bez śladu. Czy kradzież bezcennego płótna ma bezpośredni związek z brutalnym morderstwem?

Bohaterowie muszą rozwikłać tę zagadkę, zanim spirala milczenia i małomiasteczkowych tajemnic ostatecznie ich przytłoczy.

Choć „Dobra nowina” jest czwartym tomem cyklu, autor umiejętnie prowadzi narrację, przypominając najważniejsze wątki z przeszłości. Dzięki temu po książkę można sięgnąć nawet bez znajomości poprzednich części- dlatego ja mimo, że pominęłam kilka części nie miałam problemu z odnalezieniem się w przedstawionej historii.

To, co najbardziej urzeka w tej serii, to bohaterowie, których po prostu nie da się nie lubić!

Marcin i Kama niezmiennie trzymają wysoki poziom, a babcia Matylda wyrasta na postać absolutnie kultową. Co ciekawe, w tym tomie nawet Dżesi, do której wcześniej podchodziłam z pewnym dystansem, zdecydowanie zyskała w moich oczach i dała się polubić.

Ćwirlej świetnie oddaje polskie realia, nie próbując ich upiększać– ukazuje nasz kraj z jego przywarami i lokalnymi układami, często zabarwiony motywami religijnymi- tak charakterystycznymi dla tej serii. Podczas lektury odnosi się wrażenie, że to gotowy materiał na znakomity serial. Dynamiczne zwroty akcji i cięty humor sprawiłyby, że taka produkcja z pewnością stałaby się hitem.

Tym razem postawiłam na audiobook i bawiłam się świetnie! Lektura dostarczyła mi mnóstwo frajdy– wielokrotnie śmiałam się w głos. Ryszard Ćwirlej posiada rzadką umiejętność łączenia intrygi kryminalnej z humorem, który nie jest wymuszony, lecz naturalnie wynika z sytuacji. Jeśli szukasz lekkiej, ale inteligentnej rozrywki, "Dobra nowina" będzie idealnym wyborem.

Rok 1945 niemiecki oficer zostawia swojemu bratu list, a w nim informację gdzie ukrył cenny obraz. List schował do książki w twardej oprawie by się nie zniszczył.

W roku 2019 dziennikarz śledczy Marcin Engel w antykwariacie kupuję książkę z listem. Postanawia znaleźć miejsce ukrytego obrazu. Na miejscu jednak, ktoś już go ubiegł są dwa trupy, a po obrazie nie ma śladu.

W roku 2024 była dziewczyna Marcina proponuję jemu i jego partnerce współpracę przy tworzeniu programów, ironia losu, pierwszy reportaż dotyczy ukradzionego obrazu z kościoła. Obraz to cudowny dar niebios, podczas tragedii uszkodzenia dachu kościoła został znaleziony w szczątkach dachu.

Cudowny z Boską pomocą czy technologia, czy to ważne, grunt że interes się kręcił, wiernych w kościele było dużo, przy okazji miejscowi rozwijali swój interes.

Pewnego dnia obraz znika z kościoła, kościelny zostaje zamordowany. Policja prowadzi śledztwo, cenne obraz nie jest oryginalny, tamten był malowany na drewnie. Dziennikarz Engel wraca do swojego śledztwa z 2019, tamten obraz też nie był oryginałem. Giną ludzie, czy te dwa obrazy coś łączy.

Do rozwiązania zagadki dołączają emerytowana śledcza Matylda z przyjacielem Bronkiem oraz jego bratem księdzem Stanisławem.

Fabuła książki jest bardzo dynamiczna dzieje się na przestrzeni wielu lat. Podczas kręcenia reportażu o cudownym obrazie dochodzi do kradzieży, morderstwa, oszustwa. Bohaterowie znani z poprzednich części serii nie pozwolą się nudzić. Była dziewczyna Marcina Dżesi dostarczy sporej dawki humoru. Czy poszukiwania Marcina portretu Młodzieńca zakończą się. Jak wypadnie Dżesi w reportażu, oraz czy skradziony cudowny obraz znajdzie się zapraszam do przeczytania książki. Polecam 😈

Czwarty Engel zaliczony! 👌📚🔥 Ćwirlej w „Dobrej Nowinie” znowu bierze na warsztat nasze swojskie klimaty – mamy ekipę telewizyjną, małą parafię i obraz, który nagle zaczyna „czynić cuda”.

Marcin, jako dziennikarz śledczy, to wciąż mój ulubiony typ bohatera: jak już wejdzie w temat - tutaj tego „cudu” - to gryzie do końca. Choć ciągle wpada w tarapaty. Super, że pojawia się babcia Matylda, ona to ma talent, charakterek i osobliwe zapatrywania 😁 Całość czyta się błyskawicznie głównie przez to, jak ci ludzie ze sobą rozmawiają – Ćwirlej ma ucho do takich autentycznych, żywych, a często po prostu śmiesznych dialogów.

Dla kogoś to może być minus, bo autor tradycyjnie odpływa w dygresje i opisy lokalnych układów, co czasem stopuje akcję, ale mi to pasowało. To nie jest thriller z pościgami co dwie strony, tylko obserwacja tego, jak łatwo zrobić interes na ludzkiej naiwności. Ale na lekko i wesoło.

Jak napisać komedię, która nie ukazuje tylko jednej strony tematu stanowiącego jej bazę? Dobrze to wie Ryszard Ćwirlej, który w “Dobrej nowinie” przygląda się tematyce cudów, a choć bezlitośnie obnaża oszustwo, z jakimi tego typu cuda najczęściej są powiązane, to równocześnie przyznaje, że jednak jest w nich coś, co cudem nazwać można. Bardzo podoba mi się takie całościowe podejście, które nie jest zwyczajnym podśmiewaniem się, a doskonałą analizą społeczną wątku wiary i religii tak nierozerwalnie z polską mentalnością związanym. Historia podzielona jest na trzy przedstawione równocześnie czasy, a każdy z nich prowadzi oddzielną opowieść - o zaginionych dziełach sztuki, o obrazie czyniącym cuda i o zbrodni potrójnej: podwójnej kradzieży i morderstwie. Przez różną tematykę każdy prowadzony jest nieco inaczej: w konwencji sensacyjnej, satyrycznej i kryminalnej. Oczywiście są to wątki przemyślane, które finalnie wpisują się w jedną intrygę z humorystycznie dynamicznym finałem. Tym, co łączy całą powieść w jedno, jest jej zabarwienie komediowe, które szczególnie mocno widoczne jest w dialogach - autor prowadzi je z takim stylistycznym wyczuciem, że można się przy nich zaśmiewać do łez. A choć jest to już czwarty tom cyklu z Marcinem Engelem i jego babcią Matyldą, to równocześnie historia, jaką przedstawia, jest zamknięta, a zatem bez problemu można czytać ją od pozostałych części niezależnie. Zresztą autor o to dba poświęcając sporo miejsca w pierwszych scenach powieści na przypomnienie wszystkich relacji postaci serii. To doskonała rozrywka, w której dosadne uwagi zmuszają czytelnika nie tylko do śmiechu, ale też do myślenia. Jak zawsze czekam na więcej!