Głos z piekła

Od pierwszej strony „Głosu z piekła” czuć, że wchodzimy do świata, gdzie coś jest głęboko nie tak. Marek Krajewski przenosi nas do 1925 roku, do posępnego pałacu Czerniewice na Dolnym Śląsku, otoczonego bagnami i złowrogimi lasami. Atmosfera jest gęsta, duszna i przesycona niepokojem. To nie jest zwykły kryminał – to połączenie mrocznego thrillera psychologicznego z nutą gotyckiego horroru. Czujesz, że między tymi stronami czai się zło, ale nie wiesz jeszcze, czy ma nadprzyrodzone korzenie, czy wyrosło z ludzkich serc. Labirynt rodzinnych tajemnic i szaleństwa. Akcja zaczyna się, gdy na arystokratyczną rodzinę von Babbitzów spada seria nieszczęść: pożar, zaginięcie żony hrabiego i postępujące szaleństwo córki, Anny. W pewnym momencie na miejscu pojawia się Herbert Anwaldt, młody student psychiatrii, który ma zbadać przypadek dziewczyny, podejrzewanej o opętanie. Szybko okazuje się, że jego obecność w pałacu jest niepożądana, a każdy skrywa własne sekrety. Fabuła to misternie utkana sieć podejrzeń, półprawd i mrocznych sekretów rodzinnych, które powoli wychodzą na jaw.

Kluczową postacią jest Herbert Anwaldt. To nie typowy detektyw, a racjonalnie myślący naukowiec, który styka się z czymś, co wymyka się logicznemu wytłumaczeniu. Jego wewnętrzne rozterki i rozwój w zderzeniu z mrokiem Czerniewic są fascynujące.

Pozostali mieszkańcy pałacu – od wyniosłego hrabiego po jego cierpiącą córkę – są niejednoznaczni i głęboko poranieni. Wszyscy zdają się być ofiarami, ale czy na pewno? Emocje, które wywołuje ta historia, to mieszanka nieustannego napięcia, współczucia i głębokiego niepokoju o to, co kryje się za kolejnymi drzwiami.

Soczysty język i gęsty niepokój. Początkowo akcja może się toczyć w umiarkowanym tempie, pozwalając autorowi na zbudowanie atmosfery i psychologicznej głębi postaci. Z czasem jednak napięcie narasta lawinowo, a ostatnie sto stron prawdopodobnie przeczytasz jednym tchem. Styl Marka Krajewskiego to prawdziwa uczta. Jego język jest soczysty, pełny metafor, archaizmów i erudycyjnych odniesień. Opisy są tak sugestywne, że niemal fizycznie czuje się wilgoć bagien, słyszy szepty w ciemnych korytarzach i czuje ciężar tajemnicy. To pisarstwo na najwyższym poziomie.

🎯 Dla kogo jest ta książka?

✅️ Dla miłośników mrocznych, klimatycznych kryminałów retro z dbałością o realia historyczne.

✅️ Dla czytelników, którzy w thrillerze szukają głębi psychologicznej i refleksji nad naturą zła.

✅️ Dla fanów Krajewskiego, którzy chcą zobaczyć inne oblicze jego uniwersum (pojawia się tu Eberhard Mock, ale w drugoplanowej roli).

✅️ Dla osób lubiących gatunki łączone – to nie tylko kryminał, ale też thriller psychologiczny z domieszką gotyckiego horroru.

„Głos z piekła” to mistrzowska lektura, która wciąga jak bagno otaczające Czerniewice. To nie tylko zagadka kryminalna, ale przede wszystkim ponura, poruszająca opowieść o demonach, które nosimy w sobie.

Moja ocena: 9/10 🌟

BRUNETTE BOOKS

Kolejny już raz za sprawą Krajewskiego odbyłam podróż w czasie, tym razem przyszło mi zbadać mroczne zaułki Dolnego Śląska okresu międzywojennego.

Akcja toczy się w roku 1925 w pałacu Czerniewice, miejscu gdzie niemal czuć zgniłe mury, panującą wilgoć i ciężką atmosferę losów rodziny hrabiego von Babbitza. Brutalne morderstwo tworzy scenę, na którą wkracza Herbert Anwaldt student o przenikliwym umyśle i niebojący się trudnych pytań. Sama postać jest bardzo intrygująca miotająca się między nauką a wiarą, między rozumem a lekiem, co momentami sprawia wrażenie balansu między racjonalnością, a nawiedzeniem. Jest w tym studencie coś z Holmesa, co dla mnie zdecydowanie jest plusem.

Krajewski pisze w typowy dla siebie sposób, kreśląc z niesamowitą precyzją realia opisywanej epoki i to zarówno w warstwie językowej jak i architektonicznej, aż po realia ówczesnej medycyny, czy psychiatrii. Autor znakomicie uknuł labirynt podejrzeń, złudzeń i fałszywych tropów, przez które próbowałam spacerować, starając się oddzielić opętanie od szaleństwa, czy tego co prawdziwe i racjonalnie.

Historia bardzo zręcznie łączy motywy klasycznego kryminału z nutami gotyckiej grozy, a wytworzony nastrój znakomicie się w to wpisuje, nadając jej powiew klasyki E. A. Poego. Jest w tej historii pewna trudna do zdefiniowania brutalność, która nie uderza bezpośrednio, a jednak działa na wyobraźnię i potęguje narastającą atmosferę obłędu.

Ta historia nie daje ukojenie i spokoju, finał pozostawił mnie tkwiącą w niepokoju i z refleksyjną myślą nad naturą zła, tego ludzkiego i nie tylko. Krajweski kolejny raz stworzył historię pełną klasy i elegancji, która równie mocno zachwyca co i niepokoi.


Wszyscy fani Marka Krajewskiego mogą zacierać ręce, bo w tę niedzielę na Międzynarodowych Tragach w Krakowie autor będzie podpisywał swoje książki. Również najnowszą „Głos z piekła”, która premierę będzie miała 29.10.2025 r. Jako, że to mój debiut z tym autorem to muszę przyznać, że wielce udany. Jestem zachwycona tą powieścią! A czym? możecie zapytać. Generalnie wszystkim. Tym, że jest to kryminał retro. Tym, jak fabuła jest prowadzona. Opisami i językiem. Prowadzoną analizą wątków i domysłów oraz wiedzą pisarza.

Autor już na pierwszych kartach powieści wywołuje dreszczyk grozy w czytelniku. Rok 1925. Pałac w Czerniewicach, gdzie hrabia von Babbitz musi się uporać z epidemią czerwonki panującej wśród jego pracowników. Znienawidzonych Wasserpolaków. Sekta dzikogłowców zamieszkująca jego lasy niby po części chroni jego pałac. Ale czy na pewno są nieszkodliwi skoro po kolejnej wycieczce do lasu żona hrabiego znika bez śladu? Mało tego kłopotu, palą się zabudowania folwarczne i giną najemni pracownicy a córka von Babbitza popada w obłęd.

Chociaż dnem i nocą czuwa nad chorą lekarz oraz ksiądz, który próbuje od niej odpędzić zło to podejmowane zabiegi niestety nie poprawiają kondycji chorej. Aby ulżyć rodzinie w cierpieniu, przyrodni brat von Babbitza wysyła do Czerniewic studenta psychiatrii, który ma zaczątki na wybitnego lekarza tejże specjalności. Młody Herbert Anwaldt prowadzi badania nad chorą ale również śledztwo, gdyż nie wierzy w moce nadprzyrodzone. Jednak jak tu nie popaść w obłęd, gdy na młodą panienkę spada na raz tyle nieszczęść?

Jak już wspomniałam, pozostaję pod ogromnym wrażeniem fabuły. Jestem katoliczką i wierzę w byty pozaziemskie, takie które mogą zniewolić człowieka, bo jak inaczej wyjaśnić to zło, które rodzi się we wnętrzu człowieka i za sprawą egzorcyzmów je opuszcza. jak poradzą sobie z nim ówcześni księża pomagający młodej hrabiance i jakie o tym będzie miał zdanie młody adept psychiatrii przeczytacie w „Głosie z piekła”, której okładka ma fakturę bagiennego mułu. Polecam z całego serca.

Współpraca barterowa z Wydawnictwem Znak.

Diabły rodzą się w piekle, które tworzą sami ludzie. Czasem sami dla siebie, częściej dla innych. Iluzja normalności bywa złudna i zwodzi niejednego człowieka, a kiedy już dostrzega się zło bywa za późno na ratunek. Prawdziwe są słowa, że kiedy rozum śpi budzą się demony, ludzkie, z krwi i kości.

Niekiedy chłodna logika są jedyną bronią przed tym, co inni uważają za szaleństwo. To, co dzieje się w pałacu hrabiego von Babbitza wymyka się prostym osądom. Zaginięcie, opętanie, morderstwo. Jak na jedną rodzina to aż za dużo, dlatego nic dziwnego, że potrzebna jest pomoc. Herbert Anwaldt ma niepowtarzalną okazję skonfrontowania teorii, jakiej nauczył się na studiach z praktyką. Jako absolwent psychiatrii ma za zadanie pomóc, jakkolwiek, hrabiance Annie, która uznawana jest za osobę, w jakiej dosłownie siedzi diabeł. Co faktycznie dzieje się w posiadłości Czerniewice? Z pewnością aż za dużo niepokojących wydarzeń ma tam ostatnio miejsce, czy pojawienie się Anwaldta jest dobrym pomysłem, zwłaszcza, że jedna z ostatnich osób, mająca pomóc hrabiemu w uspokojeniu sytuacji została zabita i to naprawdę brutalnie? W takich okolicznościach niewiele potrzeba by stać się kolejną ofiarą i nawet opieka doświadczonego stróża prawa nie gwarantuje bezpieczeństwa. Zresztą zagrożeń jest dużo więcej i to z najmniej spodziewanej strony. Czy rozsądek wygra z obłędem? Prawda bywa równocześnie bardzo skomplikowana i nad wyraz prosta, lecz zanim odkryje się jej prawdziwe oblicze trafia się na drogę prosto do piekła, z jakiej nie ma odwrotu jeśli chce się dotrzeć do jej sedna. Jaką cenę płaci się za spojrzenie w oczy złu?

„Piekło jest puste, a wszystkie diabły są tu” . Te słowa to nie przesada w przypadku najnowszej książki Marka Krajewskiego, opisują w więcej niż telegraficznym skrócie, kogo spotykamy podczas lektury. Rasowy kryminał retro, w jakim oddano z niuansami epoki lat dwudziestych drugi plan, stanowiący tło dla opowiadanej historii. Do tego oczywiście pałac z otoczeniem staje się miejsce rozgrywającego pełnego dramatyzmu niecodziennego dochodzenia. Niejedną znajomą nutę odnajdujemy w „Głosie z piekła”, jednak nie są to kalki, a jedynie nawiązania budujące klimat, z jednej strony znane, z drugiej całkowicie inaczej niż we wcześniejszych książkach. Jak zawsze to liczne detale podkreślają odpowiednie momenty, mające zwrócić naszą uwagę w odpowiednich momentach, w innych uśpić czujnych, by po chwili stać się punktem zwrotnym. Nie ma tutaj szalonych lat dwudziestych dwudziestego wieku pełne jazzu i beztroskiej zabawy, jest za to inny wówczas trend. Wykorzystano go bezbłędnie, wplatając jako jeden z wątków oraz jednocześnie wiążąc go z kolejnymi. Zagadka kryminalna jest wielowarstwowa i obejmująca zbrodniczymi mackami wszystkich tych, którzy znajdą się w ich pobliżu. Granica pomiędzy zbrodnią i szaleństwem zaciera się coraz mocniej z każdym rozdziałem, a fabuła wciąga czytelników nieodwracalnie i nie pozwala oderwać się aż do samego finału, zaskakującego i rzucającego znak zapytania na odchodne.

„Głos z piekła” roczna historia, która wciąga od pierwszej strony.

Piekło może być również na ziemi, a złym duchem – człowiek.

Opętanie, czy choroba psychiczna? Co kieruje szaleństwem Anny, córki hrabiego von Babbitza? Czy nad tym rodem ciąży jakieś fatum, czy to nie ręka losu, a człowieka kieruje wszystkie nieszczęścia do dworu państwa?

W 1925 roku inaczej patrzono na chorobę, zbrodnię, inne były motywy i niepokoje ludzi, w każdej warstwie społecznej oczywiście inne. Inny język, kultura osobista i wymogi dobrego wychowania. I w taki świat wkraczamy dzięki Markowi Krajewskiemu. Powoli, niespiesznie, ale precyzyjnie i z największą przyjemnością, z wyjątkową kulturą słowa autor wprowadza nas w tajemnicze zgony, nieczyste roz(g)rywki, okrutne praktyki. Fascynacja okultyzmem w tym okresie dodaje smaczku, a i przyglądanie się medycznym praktykom jest niezmiernie interesująca. Realia epoki, łacina wpleciona w wypowiedzi bohaterów budują wyjątkowy nastrój, niepozbawiony mroku i skutecznie przenoszą nas w czasie. Jest to niezmiernie smaczna proza! Miałam przerwę w czytaniu powieści Pana Krajewskiego i czynię sobie z tego powodu wyrzut, bo powrót uświadomił mi, że wiele po drodze straciłam. Nie popełniajcie tego błędu i sięgajcie po książki autora bez wahania i zbędnej zwłoki ;)