Kwiaty zimnej wiosny

Początek XIX wieku, imperium Rosyjskie rządzi się swoimi prawami, a w tym wszystkim Luiza i jej niespotykana uroda…

Jej skóra wyglądem przypomina porcelanę, a włosy są w kolorze bieli. Do tego jej oczy mają dwa różne odcienie. Przez te cechy jest wytykana palcami, ludzie patrzą na nią z wrogością. Traktują ją, jakby była inna, gorsza… Deptana psychicznie na każdym kroku, próbuje przetrwać w świecie, który podkłada jej pod nogi kłody.

Jakby tego wszystko było mało, jej ojciec sprzedaje ją okrutnemu mężczyźnie za wozy z ziarnem. Człowiek, który powinien chronić swoje dziecko, świadomie skazuje je na cierpienie u boku zwyrola. W czasach, w jakich przyszło żyć Luzie nie było to niczym nadzwyczajnym, niestety.

Luiza żyje w samotności, cierpi po cichu, a jedynym jej celem jest po prostu przetrwanie. Wydaje jej się, że utknęła w najciemniejszej dziurze, do której nic nie dociera. Bez pomocy, bez nadziei na lepsze jutro.

Pewnego dnia delikatny promyk słońca przedziera się przez odmęty codzienności dziewczyny, a w Luizie zaczyna kiełkować ta uśpiona dotąd nadzieja.

„Kwiaty zimnej wiosny” to historia pełna bólu i rozpaczy młodej kobiety, której przyszło żyć w paskudnych czasach, gdzie ostatecznie zdanie miał zawsze mężczyzna. Nie liczyły się nawet więzy krwi. Kobiety były traktowane jak rzeczy, albo czasami nawet gorzej…

Postać głównej bohaterki z pewnością budzi uznanie. Mimo okropności, z którymi miała styczność, próbowała radzić sobie z tymi wszystkimi upokorzeniami i bólem, który zadawał jej drugi człowiek. Autorka przestawiała ją jako silną kobietkę, która mimo wszystko walczy o swoje lepsze jutro. I chociaż „Kwiaty zimnej wiosny” są fikcją literacką to pomyślcie tylko, ile w rzeczywistości było takich kobiet, które były szykanowane, poniżane na każdym kroku, doświadczające przemocy z rąk mężczyzn? Mnóstwo, tego jestem pewna. Kiedyś czasy były okrutne, a czytając tą książkę człowiek uświadamia sobie, jakie dziś ma dobro dookoła. Takie historie pozwalają inaczej spojrzeć na otaczając nas rzeczywistość i dostrzec to, co do tej pory było dla nas niewidoczne.

„Kwiaty zimnej wiosny” to debiutancka opowieść Katarzyny Hewy. Przygodę z jej twórczością zaczęłam od innej książki, która sprawiła, że pokochałam jej pióro i przekaz historii. W przypadku tej powieści nic się nie zmieniło, nadal jestem zachwycona. Nadal będę polecają ją każdemu, kto zapyta mnie o książek, która pozostawia po przeczytaniu ślad na duszy…

I z niecierpliwością wyczekuję kolejnych wspaniałości 

Tłem wydarzeń jest rok 1821, a rzecz dzieje się na terytorium Imperium Rosyjskiego. Jesteśmy świadkami burzliwych przemian na kartach historii. Główna bohaterka, Luiza, wyróżnia się cechami wyglądu dość niewygodnymi na owe czasy. Oto bowiem jej alabastrowa cera, białe włosy, a przede wszystkim heterochromia, czynią z niej wiedźmę i potwora w oczach innych. Czuje się samotna i odrzucona, a na dodatek zostaje sprzedana przez ojca wraz z workami ziarna na żonę dla okrutnego człowieka. Dlaczego? W imię czego? Dla nazwiska, które mam jej rodzinę uwolnić od chłopskiego pochodzenia. Odtąd jej życie to pasmo cierpienia.

👁️Na przykładzie Luizy Autorka pokazuje nam świat, w którym kobieta jest towarem, a jej uczucia nie mają znaczenia. Mimo, że jest piękną i wykształconą osobą, pozostaje w cieniu mężczyzn i to takich, którzy swoją postawą nie reprezentują nic godnego uwagi. Jednak w tym życiu pełnym mroku pojawia się ktoś, kto staje się światłem.

Na uwagę zasługuje tu fakt, że nawet silne i z pozoru groźne kobiety (Angelina) są skazane na życie w cieniu mężczyzn - nieudaczników. W tym dramacie śmieszne jest to, że Michaił, uważający się za niezwykle mądrego i przebiegłego uwierzył, że Luiza potrafi czarować niczym prawdziwa wiedźma. Tylko dlatego, że wygląda inaczej.

👁️Jest to przepiękna opowieść, pełna bólu, ale niezwykle ważna. Przypomina jak długą i trudną drogę musiały przejść kobiety, by dziś móc być kim chcą i decydować o swoim losie. Autorka niezwykle obrazowo przedstawia realia epoki, ale też porusza problemy uniwersalne: wykluczenie, samotność, przemoc wobec kobiet. Jednocześnie podkreśla prawo każdego człowieka do miłości i wolności.

To historia, która udowadnia, że miłość, nawet zakazana, może stać się siłą i drogą do wolności, nigdy zatem nie należy tracić nadziei.

Początek XIX wieku.

Dwudziestopięcioletnia Luiza Pawłowna Morozowa zostaje poinformowana przez ojca o zamążpójściu, lecz to, że sam wybrał jej męża to drobnostka, fakt jest taki, że sprzedał własną córkę za wozy z ziarnem.

Tak właśnie kobieta trafia do państwa Ibrahimow.

Luiza różni się wyglądem, jej blada cera i jasne włosy są niespotykane, jednak to oczy robią największe wrażenie... jedno o kolorze bursztynu a drugie niczym zimny, stalowy błękit.

"(...) Jest cudowna, podobna do nieziemskich istot żyjących na granicy snu i jawy. Diabeł? Wątpię. Raczej anioł."

Lecz nie wszyscy za taką ją uważają.

Michaił nie może na nią patrzeć, żywi do niej odrazę, buzuje w nim gniew, gdyż to Maria, jej siostra miała być jego małżonką a nie To Coś.

Już pierwsze dni, stały się najprawdziwszym piekłem dla Luizy.

"Jej pojawienie się zdarło ze wszystkich maski i pozostawiło sam na sam z pokładami nikczemności żyjącej w ich wnętrzu."

Wielce rozczarowany Michaił krytykował ją na każdym kroku, nie szczędził obelg wobec niej, stosował przemoc psychiczną jak i fizyczną. Według niego to pomiot szatana a nie piękna dama, której oczekiwał, był bezwzględny wobec niej już teraz, a co będzie po ślubie?

Zrozpaczona Luiza nie wie co począć, w sumie, co ona może, nic, została sprzedana. Jedyne co jej pozostaje to bycie silną. Ojciec wybrał majątek, nie przejmował się losem córki, ale po co? Skoro młodsza z córek, Maria była jego oczkiem w głowie.

A Michaił nie zamierza się zmienić, wręcz jej obiecuje, że później będzie jeszcze gorzej.

" Całe moje życie zamieniło się w odbicie w krzywym zwierciadle, a ja okazałam się więźniem tego odbicia."

Czym sobie zasłużyła na taki los, na tak surową karę?

Tymczasem pojawia się On, a kobieta ma nadzieję, na choć odrobinę łaski od życia, nadzieję, że uda jej się wydostać z tego piekła.

"Jestem gotowa stracić przytomność od jednego spojrzenia, od samego jego głosu, a on zachowuje się tak, jakby wczoraj nic się nie wydarzyło. Jakby był to jedynie mój własny sen... Jak ma się jednak zachowywać? Czego Ty Luizo, oczekujesz od jaśnie pana? Niech Bóg wybaczy Ci twój grzech, który się w Tobie urodził wraz z jego przyjazdem."

💛 Jeżeli jesteście ciekawi losów Luizy zachęcam do lektury!

Tym bardziej, gdy powieść historyczna z wątkiem romantycznym należy do ulubionego gatunku, będziecie nią wręcz oczarowani.

Powieścią w której kobieca siła odgrywa główną rolę.

Luiza, choć niespodziewanie trafiła do piekła nie poddaje się, walczy o swój los, pomimo tego, że stała się zależna od kogoś. Jednak czy jej się w życiu poszczęści, musicie dowiedzieć się sami. Pełna emocji, wstrząsająca, zmuszająca do refleksji historia, której nie odłożycie, dopóki nie poznacie zakończenia, zakończenia któro wywołuje jeszcze większe poruszenie. Polecam z całego 💛.

"Do tego uśmiechu biegła każdej nocy i tęskniła za nim każdego dnia. Tego uśmiechu nigdy nie zapomni."

Prawdziwie kochać zawsze warto!

Jeśli szukacie książki, która totalnie oderwie Was od rzeczywistości, jeśli chcecie zapomnieć o tym co tu i teraz, jeśli potrzebujecie naprawdę nietuzinkowego i porywającego tytułu to dziś mam dla Was taką właśnie powieść! Fenomenalną i genialną, która odbiega od sztywnych ram, która wdziera się mocno do czytelniczego serducha i nie daje o sobie zapomnieć. By znaleźć się w czytelniczym niebie cofnijmy się w czasie i przestrzeni. Fabuła zaprowadzi nas do carskiej Rosji i początku XIX wieku.

Jest niespokojnie i w Europie i w Rosji. Dekabryści chcą przewrotu i szykują zamach stanu. Zbyt wielki ucisk niskich warstw społecznych powoduje bunt i niezadowolenie. Na tle burzliwych wydarzeń historycznych rozgrywają się też osobiste dramaty. Wiele z nich dotyczy kobiet, które są bezwolnymi marionetkami w rękach ojców i mężów. Ich los był z góry przesądzony, a wszelki bunt skazany na porażkę. I jak zawsze, od dawna do dziś, inność była piętnowana i wyśmiewana. Ale były i silne kobiety, które cierpiąc uparcie walczyły o swoje szczęście. Poznajcie jedną z nich...

Luiza przyszła na świat w rodzinie, która dość niedawno doszła do pieniędzy nie mając znamienitej przeszłości. Była tą inną, tą brzydszą, tą gorszą z córek i jej przyszłość została oddana w ręce tyrana za pieniądze. Jej małżeństwo nie miało na celu jej szczęścia a o miłości ta wyjątkowa dziewczyna mogła zapomnieć. Mąż, gdy przybyła do majątku jego i jego rodziców, patrzył na nią wyłącznie z nienawiścią i odrazą. To nie ją miał poślubić, a jej siostrę, która była bardziej klasycznie urodziwa. Dla Luizy zaczął się bolesny koszmar, ale i tam wśród piekła znalazła bratnie dusze i prawdziwe uczucie. Doznała przemocy fizycznej i psychicznej, ale i odczuła przyjaźń i gorącą miłość. Czy dane jej było uwolnić się od piekła jakie zgotowali jej teściowie, rodzice i mąż? Poznajcie tę historię, która jest niezwykle piękna i wzruszająca!

"Kwiaty zimnej wiosny" czyta się na jednym wdechu. Tu wszystko kusi by nie odkładać książki i brnąć w fabułę która jest pełna niespodzianek. Tu wszystko jest prawdziwe, nieoblane lukrem i realne, co dodaje historii smaku i przyciąga mocno czytelnika. Tu nie ma miejsca na sztuczność, a łzy pojawiają się przy pewnych scenach naturalnie. Ta książka to hołd i refleksja nad losami tysięcy kobiet w przeszłości. Luiza jest ich symbolem. Bite, głodzone, poniżone muszą się ugiąć, ale nie depczą same siebie chociaż depta ich świat. Ich słabość staje się ich siłą, ich łamanie buduje ich niezłomność. Luiza cierpi, ale wciąż ma marzenia, wciąż jej serce bije mocno i mimo zimna nie zamarza. Jej losy wzruszają, ale i uczą by mieć w sobie siłę mimo trudności. Autorka cudownie i wyraziście, z aptekarską dokładnością opisuje tło w jakim rozgrywa się akcja, oddaje klimat tamtej Rosji, która chwiała się w posadach. Przez opisy czuć niepokój, czuć rosyjską zimę, tamte realia i mentalność ludzi do których przemawiały przeróżne mity. Pokochałam Luizę jak rzadko którą bohaterkę, jak siostrę, jak kogoś kogo znam od lat. Polubiłam jej charakter, jej siłę i chęć walki. Zaimponowała mi swoim postępowaniem i wyborami.

Ta powieść była niczym cudowna wycieczka do przeszłości i miejsc, które marzę by zobaczyć na własne oczy. Podczas czytania było bardzo dużo emocji, ale i buntu, złości i łez w moich oczach. Zakończenie powaliło mnie na kolana i nie spodziewałam się takiego rozwiązania. Cóż dodać... Ta powieść jest bez wad i literackich potknięć. Jest fascynująca i nie można przeczytać jej obojętnie, nie można jej tak po prostu odłożyć na półkę. Bardzo gorąco polecam Wam jej lekturę. Na pewno się Wam spodoba.

"Kwiaty zimnej wiosny" to debiut polskiej autorki Katarzyny Hewy. Ale za to jaki debiut! Ta historia jest wspaniała, poruszająca każdą stronę w sercu. Zmusza czytelnika do wielu refleksji nad przeszłością, teraźniejszością i przyszłością danej jednostki ale też zależności kobiet od mężczyzn w ogóle. Jest to powieść historyczna bo autorka przenosi nas do XIX wieku i świetnie udało jej się odwzorować te odległe czasy. Język, styl, podział społeczeństwa oraz inne kwestia - wszystko tutaj ze sobą współgrało a czytając nie macie wrażenie jakbyście przenieśli się w czasie faktycznie lata wstecz. Dodatkowo świetnie wykreowani bohaterowie, dylematy moralne. Ale co szczególnie mnie urzekło to historia głównej bohaterki Luzy. Kobieta została sprzedana, nie miała prawa decydować o sobie, stała się pionkiem w rękach innych osób. "Czy kobieta, której życie zostało zaplanowane przez innych, odnajdzie drogę do własnej tożsamości? I czy miłość może przetrwać w świecie, który ją odrzuca?" Mamy możliwość z wnikliwością analizować losy oraz myśli głównej bohaterki. Jednocześnie ta historia mocno odciska piętno w sercu czytelnika. Porusza, wzrusza, wzbudza cały wachlarz emocji od silnego zdenerwowania po współczucie. Zakończenie również jest emocjonalnym rollercoasterem. Myślę, że książka spodoba się każdej wrażliwej kobiecie. Ale uważajcie bo możecie potrzebować zapasu chusteczek do lektury! Serdeczne polecam a książka trafia na półkę do moich ulubionych przeczytanych książek w tym roku - właśnie za tą emocjonalną burzę, którą wywołuje