Slewfoot. Opowieść o wiedźmie

Abitha mieszka wraz z mężem Edwardem w purytańskiej osadzie, gdzie najmniejsze przewinienie karane jest wykluczeniem i wytykaniem palcami. Pomaga miejscowym kobietom wytwarzając proste zaklęcia i amulety, jednak gdy jej mąż umiera, życie kobiety się zmienia. Niegodziwy szwagier chce odebrać jej gospodarstwo i nie cofnie się przed niczym, by dopiąć celu. Nie spodziewa się jednak, że kobieta otrzyma pomoc od tajemnej istoty, która wybudziła się ze snu.

Na wstępie powiem, że motyw polowania na czarownice oraz histerii, która ogarnęła mieszkańców Nowej Anglii w XVII wieku to mój konik. Uwielbiam wszelkie publikacje i dzieła kultury z tym związane, więc i obok tej książki nie mogłam przejść obojętnie. Mamy tu motywy magii, rogatego bóstwa, fanatyzm religijny i ludowe przesądy, czyli to, co tygrysy lubią najbardziej. Ponadto, książka posiada przepiękne ilustracje, które dopełniają całości.

Abitha to bohaterka uparta i zdeterminowana, przez co trudno jej funkcjonować w społeczności, w której kobiety nie mają prawa głosu. Za to jej szwagier, Wallace, jest uosobieniem pychy i chciwości. Ich konflikt został zarysowany w emocjonujący i trzymający w napięciu sposób, za co wielkie brawa. Powieść ma nie tylko dobrych i złych bohaterów, ale też moralnie szarych, którzy jedynie starają się przetrwać w tej trudnej rzeczywistości.

Język, jakim napisana jest książka sprawia, że przez tę historię wręcz się płynie. Ani przez chwilę nie straciłam nią zainteresowania, a to nie zdarza się u mnie często. Pod względem emocjonalnym była to dla mnie naprawdę niesamowita przygoda.

Z powieści wręcz wylewa się klimat. Gęsta atmosfera, mistycyzm, wszechobecny lęk i poczucie osaczenia sprawiają, że "Slewfoot" jest doświadczeniem kompletnym, które pozostaje z nami na dłużej.

Groza Broma w końcu w Polsce! Choć “Slewfoot” to nie typowa powieść grozy - to bardziej folkowy horror, fantastyka łącząca w sobie magię, szczyptę historii i tematów uniwersalnych. Historia toczy się w roku 1666 w Nowej Anglii, niewielkiej purytańskiej osadzie Sutton. Tam żyje młoda kobieta Abitha, która jak na tamtejsze standardy jest nad wyraz wolna - a przynajmniej chce taka być, taka jest w zaciszu swojego domu. Jednak wraz ze śmiercią męża te poczucie wolności zostaje jej odebrane, nie pozbawia jej to jednak siły charakteru, dzięki której nie odpuszcza, stawia na walkę o samą siebie. I tu jej społeczność mocno kieruje ją w stronę hiobowej przypowieści, z tym że cierpienie nie pochodzi od Boga, a od ludzi… To jednak tylko część fabuły, bo tuż obok ludzkich problemów, ludzkich egoistycznych pragnień, budzi się ze snu świat magiczny, diabeł, który wcale diabłem się nie wydaje, chochliki, które wypełniają tylko sobie znaną misję. Ta część opowieści zmusza do ciekawych refleksji na temat istoty wiary, na temat podziału na dobro i zło, i tego, jak głupio czasami poddajemy się takiemu łatwemu kategoryzowaniu. Tu niepewność, ciągle zadanie sobie pytań i szukanie tego, kim tak naprawdę się jest odgrywają ważną rolę, a równocześnie pokazują, że nie warto przez chciwość czy własne ambicje niszczyć tego, co piękne - tego, że cały świat stanowi jedno. Powieść utkana z fantastyki z domieszką historii, raz makabryczna, raz mroczna, raz zwracająca się w kierunku Biblii, a raz kanonu współczesnej grozy. Ciekawe połączenie!

Są książki, które wymykają się prostym kategoriom. „Slewfoot" Geralda Broma to właśnie taka historia — balansująca na granicy gotyckiego horroru i opowieści o wyzwoleniu, gdzie zło okazuje się mniej przerażające niż ludzka hipokryzja.

Purytańska Nowa Anglia, rok 1666. W mrocznych lasach Connecticut ze snu budzi się pradawny byt — istota, którą rdzenni mieszkańcy czcili jako Ojca, a osadnicy przeklęli mianem Slewfoot, demona wcielonego. Tymczasem Abitha, młoda wdowa wyrzucona na margines purytańskiej społeczności, stoi samotna wobec świata, który nie chce jej zrozumieć.

Rozpoczyna się nieuchronny konflikt między pogańską mocą a purytańską nietolerancją — starcie, które może pochłonąć całą wioskę, zostawiając po sobie jedynie popiół i wspomnienie krzywd.

Wchodziłam w tę lekturę z obawą. Demon, zło, ciemność — wszystko to budziło mój niepokój. Lecz Gerald Brom stworzył coś znacznie głębszego niż prosty horror. Historia, którą opowiada, wychodzi daleko poza znane mi ścieżki i uwodzi literackim wdziękiem, którego się nie spodziewałam.

Czy można polubić diabła? Okazuje się, że tak. Samson początkowo rzeczywiście budzi grozę. Ale z każdą przewróconą stroną obraz się przeobraża jak mgła ustępująca porannemu słońcu. „Nie taki diabeł straszny" — to powiedzenie nabiera tu nowego znaczenia. Samson to postać niezwykle złożona, kreacja, która wzbudziła we mnie falę sprzecznych emocji i ostatecznie... współczucia.

A Abitha? To mistrzostwo charakteru. Uwielbiam bohaterki wyraziste — odważne i nieugięte, a jednocześnie przesiąknięte empatią i prawdą. Nikt nie rodzi się wiedźmą. Abitha staje się nią dopiero wtedy, gdy rzeczywistość pozbawia ją wszelkich innych wyborów. W uniwersum zdominowanym przez męską przemoc i religijne zakłamanie, jej magia jest najprostszą prawdą — instynktem samozachowawczym, gdy przetrwanie wymaga czegoś więcej niż posłuszeństwa. Jest gniewem wobec niesprawiedliwości, która kala rzeczywistość. Sam diabeł dał się jej oczarować — i nie ma w tym nic dziwnego.

Owszem, „Slewfoot" bywa brutalny. Znajdziemy tu wiele krwawych scen (w tym tortury i bezlitosne morderstwa). Ale to nie jest przemoc dla samej przemocy. Ta opowieść nie przeraża jak typowy horror — dostarcza emocji, które mają wagę. Każda przelana kropla krwi, każda scena buduje coś większego: opowieść o cenie, jaką płacimy za wolność, i o tym, jak cienka jest granica między sprawiedliwością a zemstą.

Było diabelsko, było krwawo, było strasznie — a jednak pięknie. Brzmi jak sprzeczność? Uniosłeś właśnie brwi ze zdziwienia? Chcesz poznać sekret tej magii? Odpowiedź kryje się między stronami „Slewfoot".