Zefiryna i księga uroków

Zefiryna – kataklizm w koronie

Oto ona - jej wysokość księżniczka Zefiryna! Nieokrzesana jak chłopska córka, miłośniczka łażenia po drzewach, fechtunku i niebezpiecznych przygód. Typ ekscentryczny. Za nic ma etykietę, a tropiąc złodziejaszka nie waha się wskoczyć do wychodka… Daleko jej do stereotypowego wyobrażenia księżniczki.

Od dzieciństwa sprawia kłopoty i mitręży wiele czasu na tłumaczeniu swoim rodzicom, jak doszło do pewnych niefortunnych i tajemniczych zdarzeń, których była uczestnikiem. Dziwnym trafem stado perliczek znalazło się w garderobie ochmistrzyni, a Sala Rycerska zmieniła wystrój wnętrza na nieco osmalony? No jak? To tak przypadkiem… Co więc się stanie, gdy ten chodzący kataklizm wybiera się z kurtuazyjną wizytą do sąsiedniej Sarbancji? Musicie być gotowi na wszystko!

Sasza Hady stworzyła opowieść niezwykłą. Akcja pędzi jak szalona, a autorka umiejętnie myli tropy, sprowadzając czytelnika na manowce. Zagadka, którą ma rozwikłać nasza bohaterka dostarcza wielu emocji, by znaleźć rozwiązanie w zaskakującym finale. Bohaterowie są umiejętnie skonstruowani, a głównej bohaterki po prostu nie da się nie lubić.

I choć można książce zarzucić, że jest zlepkiem wielu opowiadanych już wcześniej historii – nawiązania do baśni, podań i legend są łatwo rozpoznawalne – to w tym wydaniu zyskały nową jakość. Ten mariaż fantastyki z kryminałem jest bardzo udany. „Zefiryna i księga uroków" to lektura, którą łatwo można polubić. Humor, wartka akcja i umiejętnie wykreowane elementy świata przedstawionego to jej zdecydowane atuty. Mimo znacznej obszerności - 390 stron, czyta się bardzo dobrze. Ta kryminalna baśń zauroczy młodego i dojrzałego czytelnika, świetnie sprawdzi się jako lektura na wakacje.

Wyróżnia ją też szata graficzna. Klimatyczna okładka wpada w oko, zaś dołączona mapa Siedmiu Królestw jest miłym dodatkiem. To książka z którą warto spędzić czas. Jeśli lubicie zaskakujące historie to opowieść dla Was.

Za możliwość przeżycia tej fantastycznej przygody serdecznie dziękuję Wydawnictwu Literackiemu.

"Nie jest dobrze, jeśli człowiek słyszy głosy i zdaje mu się, że księżniczki są lisami, to pewne — myślała Zefiryna..."

*

Zefiryna to najbardziej nietypowa księżniczka w Siedmiu Królestwach. Dziewczyna od haftowania zdecydowanie woli walkę na miecze, zamiast sukienek najchętniej nosiłaby męskie piżamy, a i skakanie po drzewach czy do wychodków nie jest jej obce. Może i jako siedmiolatka jej wybryki uchodziły za zabawne, jednak teraz w wieku siedemnastu lat przyprawia ona nimi wszystkich o ból głowy. Kiedy więc zostaje zaproszona na dwór dawnej przyjaciółki— Linnei, jej bliscy modlą się o brak skandalu, a dziewczyna liczy na prawdziwą przygodę. Jednak to, co się wydarzyło, przerosło jej najśmielsze oczekiwania. W końcu nie ma to, jak zostać wmieszaną w plątaninę dworsko - magicznych intryg.

*

Zabawa, lekka, pełna akcji i przede wszystkim magiczna — tak najłatwiej opisać książkę "Zefiryna i księga uroków".

*

Na początek mały niuans, który nie podobał mi się w historii... Zarys historyczny — nieraz zbyt rozbudowany i niepotrzebny jak na mój gust- zwłaszcza jeśli porównam go do np. opisów działania magii czy motywów postaci.

*

Jednak muszę przyznać, że historia sama w sobie bardzo mi się podobała i do końca nie byłam pewna, co się wydarzy, kto jest tym złym oraz jak skandalicznych czynów dopuści się Zefiryna i osoby zmuszone ją poskramiać, zwłaszcza kapitan Sharf, który przez reputację księżniczki, można by powiedzieć, że się na nią uwziął.

*

Świetnym podsumowaniem tej książki jest też tytuł 7 rozdziału "w którym Zefiryna i czytelnik dostają wskazówkę, ale przynajmniej jedno z nich nic nie zauważa." Owych wskazówek bowiem czytelnik dostaje do wyboru do koloru... problem w tym, że trzeba je ze sobą jakoś połączyć.

*

Najbardziej spodobała mi się kreacja postaci i prosty, aczkolwiek wymowny humor — nieraz można by rzec, że absurdalny, ale jakoś mi to nie przeszkadzało... Pewnie dlatego, że pasował ON świetnie do samej Zefiryny.

*

Książkę za całokształt oceniam na 8/10. Zachęcam do lektury zarówno młodszych, jak i starszych czytelników oraz życzę powodzenia w składaniu wskazówek w całość.

Zefiryna jest jak dziki wicher, którego nie sposób okiełznać. Chodzi tam gdzie chce, nikogo nie pytając o zdanie. Często podejmuje pochopne i lekkomyślne decyzje, ale chyba jest w czepku urodzona, bo zazwyczaj wychodzi jej to na dobre.



Z początku trudno było mi się wgryźć w tę historię. Brakowało mi głębszego wprowadzenia do świata przedstawionego. Denerowało mnie zachowanie głównej bohaterki, która zgodnie ze słowami narratora powinna mieć siedemnaście lat, ale jej postępowanie wskazywało raczej na jakieś dwanaście. Wszystko to jednak minęło wraz z przekroczeniem połowy książki. Nagle poczułam się niesamowicie wciągnięta w całą pałacową intrygę i z wielkim żalem odkaładałam lekturę, kiedy musiałam wracać do innych obowiązków. Taki stan rzeczy utrzymał się już do końca, w napięciu oczekiwałam na rozwiązanie całej zagadki, a finał tej opowieści kompletnie mnie zaskoczył - niczego się nie spodziewałam!



Podsumowując, jeśli sięgnięcie po tę historię, to dajcie jej chwilę na rozkręcenie się, a gwarantuję, że potem trudno będzie wam się od niej oderwać! To lekka fantastyka dla młodszego czytelnika, ale myślę, że również dorosły nie będzie rozczarowany lekturą.

Księżniczka powinna być elegancka, czasami niedostępna i najlepiej miła. Powinna wiedzieć, jak zachować się przy stole, a jej delikatny uśmiech zawsze powinien gościć na jej twarzy. Nigdy zbyt lekki, nigdy zbyt szeroki. Powinna być ozdobą dworu i dumą królestwa. Zefiryna była jednak przeciwieństwem takiej osoby. Wychowując się obok swojego brata bliźniaka ciągle uciekała z lekcji manier, by uczyć się posługiwać mieczem. Chodziła po drzewach, wskakiwala do wody i za nic miała krzywe spojrzenia innych. Chciała zasnąć i obudzić się jako piratka. Chciała odkrywać świat i przeżywać przygody. Pokonywać zło i ratować innych z opresji.

Najbliższą jej osobą zawsze był brat bliźniak. Zawsze razem, zawsze obok. Nadszedł jednak wiek, gdy ich drogi musiały się rozstać. Pierwszy raz. On miał udać się na turniej rycerski, ona dostała zaproszenie od księżniczki Linnei. Razem przeżyli wiele przygód, ale nadszedł czas, by Zefiryna — wiecznie wtykająca nos w nie swoje sprawy i nie potrafiącą się poddać — doświadczyła własnych. A to, co miało na nią czekać na dworze w Sarbancji na długo miało krążyć w pamięci ludzi.

Naiwna historia z drobnymi zgrzycikami, ale pełna wdzięku. Nie wiem, czy „Zefiryna i księga uroków" to książka dobra, ale czytelnik łatwo może ją pokochać. Właściwie to trudno tego nie zrobić, gdy Sasza Hady pisze z takim wdziękiem. Czyta się to lekko, a uśmiech jedynie na moment znika z naszej twarzy. Od pierwszych rozdziałów można przepaść i dopiero po przeczytaniu całości wrócić do świata. Bo powieść wciąga. Czytelnik naprawdę dobrze bawi się podczas czytania, nie ma czasu na nudę, a obserwowanie tak dobrze wykreowany bohaterów dostarcza ogromu przyjemności. Wszyscy są interesujący, wszyscy mają wady i zalety. Poznajemy ich od kilku stron i próbujemy wyrobić sobie na ich temat zdanie, choć nie wszystko jest takie, jakie początkowo się zdaje.

„Zefiryna i Księga uroków" to powieść wdzięczna i ciekawa. Jest w niej magia, jest przyjaźń i jest poświęcenie. Autorka nawet pamięta o subtelnym wątku niemalże romantycznym, który dodaje barw. Jeśli lubicie pozycje przygodowe, z dobrze wykreowanym bohaterami i wszędzie obecną magią — dobrze trafiliście. Sasza Hady zdecydowanie zainteresowała mnie swoją osobą i aż mam ochotę sięgnąć po jej kryminały, które dotychczas pisywała.

Gdybyście mieli stworzyć recepturę na naprawdę wyśmienitą baśniową opowieść, jaki byłby jej tajny składnik? Czynnik spajający wszystkie składowe i smaki, który sprawia, że książka ma w sobie to coś.

Wartka i wciągająca akcja? Zdecydowanie. Książka, która jest przeznaczona dla młodzieży powinna intrygować od pierwszej do ostatniej strony, i Zefiryna i Księga Uroków zdecydowanie spełnia ten warunek. To historia młodej księżniczki, która zostaje zaproszona do zaprzyjaźnionego królestwa i szybko staje się świadkiem dziwnych wydarzeń. Ktoś zostaje uznany za zaginionego, a sama Zefiryna, która chciałaby poprowadzić śledztwo zaczyna czuć się coraz dziwniej, a jej myśli zaplątują się w supełki. Dostajemy kawał naprawdę intrygującej historii, gdzie jedno spektakularne wydarzenie goni kolejne. Jest tutaj mnóstwo elementów humorystycznych, słownych gier i podtekstów, ale znalazłam w niej też odrobinę mroczniejszych fragmentów, których się nie spodziewałam, a zdecydowanie dodały jej klimatu i charakteru. Połknęłam ją jednego dnia i myślę, że naprawdę ma szansę spodobać się nastolatkom. Zwłaszcza tym, którzy zaczytują się w serii o Harrym Potterze czy Tunelach.

Może kolejnym składnikiem będzie dobrze wykreowane miejsce akcji? W tym wypadku zostajemy przeniesieni do Siedmiu Królestw, w książce została oczywiście umieszczona mapka, która ułatwia nam rozeznanie w terenie i myślę, że ten świat też został całkiem ciekawie wykreowany przez autorkę. Zdarzyło się kilka fragmentów tłumaczących zawiłą historię Królestw, gdzie delikatnie pogubiłam się w myślach, ale sądzę, że z każdą kolejną książką będzie tylko lepiej i zdecydowanie będę wypatrywać innych powieści autorki.

Najlepsze zostawiłam na koniec, ponieważ dla mnie najważniejszym składnikiem dobrej książki są jej bohaterowie. Nawet ciekawa powieść nie zapadnie w pamięć bez bohatera, który wzbudzi uczucia i nie będzie papierowy. Zefiryna całkowicie skradła moje serce, ponieważ jak wiele razy tu pisałam, lubię charakterne, odrobinę szalone i wyraziste dziewczęce i kobiece sylwetki. Ta tutaj to prawdziwa łobuziara, ma na swoim koncie mnóstwo niecnych występków, ale to jej charakterek sprawia, że książkę czyta się z takimi wypiekami na twarzy. Ja polecam. 😊

Moc złego uroku

Zefiryna ma siedemnaście lat, brata bliźniaka Narretesa i jest księżniczką Malgrecji, ale zupełnie jej to nie przeszkadza być otwarcie sobą. Zachowuje się jak chłopczyca, nie martwi się dworską etykietą i tym, że przyprawia swoich bliskich o załamanie nerwowe.

Gdy otrzymuje zaproszenie od swojej przyjaciółki z dzieciństwa, Linnei, księżniczki Sarbancji, nie kryje radości, bowiem te odwiedziny traktuje jako kolejną doskonałą przygodę. Na miejscu okazuje się, że prócz przygody szykuje się nielada śledztwo, bowiem na sarbanckim dworze dochodzi do tajemniczych zdarzeń, w wyniku których na niebezpieczeństwo narażona jest Linnea, jej rodzina i dwór, a także sama Zefiryna. Czy Linnea jest pod wpływem złego uroku? Co za złowroga moc czai się w zakątkach pałacu? Kto wkrada się do snów bohaterów? I jakie zamiary ma wobec krnąbrnej księżniczki dowódca gwardii pałacowej, kapitan Scharf?

"Zefiryna i Księga Uroków" to przecudowna baśniowa opowieść zarówno dla młodszych, jak i starszych czytelników. Ja bawiłam się przy jej lekturze wyśmienicie. W tej książce nie ma złych elementów, nie mam jej nic do zarzucenia, no może prócz tego, że jest za krótka. Mam nadzieję, że autorka nie poprzestanie na jednym tomie przygód Zefiryny i będziemy mieli okazję spotkać przebojową księżniczkę ponownie.

Za co pokochałam "Zefirynę..."? Na pewno za cudownie wykreowaną główną bohaterkę, za baśniowy świat, pełen magii, niesamowitych istot, jak Żar-Ptak, czy postaci, jak aisling, borta, czarodziejki. Za świetne pióro autorki, za przepiękną, oniryczną okładkę i za wątek ze snami. Za zaskakujące rozwiązanie akcji i za to co kocham w baśniach najbardziej, czyli zwycięstwo dobra nad złem.

"Zefiryna i Księga Uroków" to wspaniała baśniowa historia. Jeśli kochacie baśnie, magię i niesforne główne bohaterki, to jest to historia właśnie dla Was. Polecam ją Wam z całego serducha, nie zawiedziecie się jestem o tym przekonana i na pewno razem ze mną będziecie wypatrywali kolejnych przygód księżniczki Zefiryny.

Za możliwość przedpremierowej lektury dziękuję wydawnictwu Literackiemu.

"Zefiryna i księga uroków" to powieść dla młodzieży, ale i starsi (ja) będą się przy niej świetnie bawić. Największą w tym zasługę ma tytułowa Zefiryna, która, choć jest księżniczką, to od balowych sukni i grania na harfie woli naukę walki mieczem czy chodzenie po drzewach. Niepokorna bohaterka, która zawsze musi mieć ostatnie zdanie, ale przy tym oddana przyjaciółka, wierna kompanka i broniąca słabszych dzielna dziewczyna. Jest gotowa poświęcić wszystko, nawet siebie, by bronić przyjaciół.

"Zefiryna i księga uroków" to powieść fantasy, przygodowa i z elementami magii (gwarantuję, że to bardzo dobry miks), gdzie wraz z główną bohaterką będziemy błądzić w snach, demaskować zdrajców oraz rozplątywać dworskie intrygi. Przez tę książkę się wręcz płynie, bo nie brakuje w niej szybkiej akcji, pełnych napięcia zwrotów, a w pewnym momencie sama już nie wiedziałam, kto sprzyja, a kto jest przeciwny Zefirynie. Przy tej książce nie sposób się nudzić. Genialna!

Znowu mamy coś dla starszych dzieci i nastolatków, a kiedy wracam myślami do tej lektury, przychodzi mi do głowy nieodparta potrzeba podkreślenia kreacji bohaterki. To jedna z książek, w których bohater nadaje ton całej powieści i, co tu dużo kryć, zdecydowanie dominuje nad treścią. Siedemnastoletnią księżniczkę Zefirynę poznajemy w chwili, kiedy rzuca się w pogoni za złodziejem królewskich klejnotów i wskakuje do zamkowego wychodka. Już ją lubicie, prawda? Dziewczyna mieszka w mieście Bryn, stolicy Malgrecji należącej do krainy Siedmiu Księstw i wraz ze swoim bratem bliźniakiem odbiera staranne, arystokratyczne wykształcenie. Co z tego, kiedy zamiast zajmować się szydełkowaniem, czytaniem poezji czy śpiewem, Zefiryna uwielbia szaleńczą jazdę konną, wdrapywanie się na najwyższe drzewa i robi wszystko, aby umknąć przed sztywną, dworską etykietą. Ku rozpaczy rodziców jest jej z tym dobrze i nie zamierza się zmieniać. Z ulgą więc pozwalają jej przyjąć zaproszenie od Linnei, przyjaciółki z dzieciństwa i udać się z dłuższą wizytą do jej zamku. Pobyt ma przebiegać spokojnie i bezpiecznie, jednak już pierwszego dnia okazuje się, że Zefiryna po prostu jest skazana na przygody, niekoniecznie bezpieczne i godne damy. Zaczyna się od spostrzeżenia, że ktoś usilnie próbuje wkraść się do jej snów, następnie znika czarodziejka, która jest mentorką księżniczki Linnei, a sama księżniczka przez moment jawi się oczom Zefiryny jako postać z twarzą lisa. Podejrzane, prawda? Dlatego nasza bohaterka musi, po prostu musi wszcząć prywatne śledztwo. Cóż jednak zrobić, kiedy na drodze staje jej ciągle przystojny, aczkolwiek bardzo drobiazgowy dowódca straży. Będą zmuszeni współpracować, a to stworzy, wierzcie mi, prawdziwą mieszankę wybuchową.

Będzie dużo magii, złych uroków, tajemniczych zaklęć, podróży przez krainy snów, klątw i wiążących się z nimi niebezpieczeństw. Czytelnik znajdzie także całe mnóstwo nadmorskich intryg, więc chwilami gwarantujemy małą dezorientację. Będzie także mnóstwo śmiechu podczas czytania i szeroko otwarte ze zdziwienia oczy. Nieoczekiwane zwroty, zaskoczenia...no i to zakończenie… O tak, to nie jest spokojna lektura i prędzej czyta się ją w pośpiechu, aby nie zgubić toku akcji, niż z namaszczeniem delektuje każdą stroną.

Lekki styl pisarki, klarowność i przejrzystość, zabawne dialogi i świetna kreacja bohaterów, a do tego ciekawa fabuła, wartka akcja i baśniowy klimat – czegóż można chcieć więcej od książki dla młodzieży? Moja dziewięciolatka jest nią zachwycona i koniecznie chce być jak Zefiryna.

Pięknie wydana przez Wydawnictwo Literackie, ma miękką okładkę ze skrzydełkami, a w środku mnóstwo drukowanego standardową czcionką tekstu. Podzielona jest na rozdziały, z których każdy zapowiada, co się wydarzy. Dla nas bardzo fajna sprawa!

„Zefirynę i Księgę Uroków” czytałyśmy wspólnie, ponieważ dla młodszego czytelnika niektóre wątki mogą być jednak dość zagmatwane i kilka rzeczy trzeba wyjaśnić. Ale czytelnicy 12+ spokojnie ogarną i takim serdecznie polecamy.

Siedemnastoletnia Zefiryna od małego jest najbardziej niepokorną księżniczką w Siedmiu Księstwach. Dziewczyna wspina się po drzewach i ma gdzieś dworską etykietę. Pewnego dnia Zefiryna dostaje zaproszenie od Linnei, księżniczki Sarbancji, w końcu ma okazję wyrwać się z domu i przeżyć przygodę. Jej wizyta szybko zmienia się w prywatne śledztwo. Zefiryna postanawia odkryć, kto stoi za magicznymi atakami na Linneę.

“Zefiryna i księga uroków” to baśniowa historia pełna intryg, tajemnic i magicznego klimatu. Czytało mi się ją bardzo szybko, a tytułową Zefirynę polubiłam od pierwszej strony. Niestety miałam problem, żeby się w nią wczuć (może jestem za stara). Autorka zabiera nas do magicznego świata, do którego nie mam się o co przyczepić. Jak to zwykle w baśniach bywa znajdziemy tu walkę dobra ze złem i odrobinę miłości.

Siedemnastoletnia Zefiryna jest najbardziej niepokorną księżniczką w Siedmiu Królestwach. Jej wybryki na dworze uznawane są za skandaliczne a wieść o jej niecodziennym zachowaniu dociera nawet do najdalszych miejsc. Kiedy jednak dostaje zaproszenie od swej przyjaciółki Linnei aby zawitać do Sarbancji nie waha się ani chwili i postanawia zachowywać się najlepiej jak potrafi. Jednak już od przybycia na królewski dwór przyciąga do siebie tajemnicze zdarzenia, które wydają się jej fantastyczną tajemnicą. Postanawia ją rozwiązać i odkryć przyczyny dziwnego zachowania sarbanckiej rodziny królewskiej. Kiedy już jest blisko rozwiązania zagadki staje jej na drodze dowódca pałacowej gwardii, który ochronę królestwa stawia na pierwszym miejscu. Czy Zefirynie mimo wielu przeszkód uda się rozwiązać tajemnicę?

Po książki fantastyczne sięgam bardzo rzadko, ale od pierwszej strony poczułam ogromną sympatię do niesfornej głównej bohaterki. Jej postać, podobnie jak i pozostałe była bardzo dobrze wykreowana. Nie miałam problemu z wczuciem się i odczytaniem ich emocji, co znacznie urozmaiciło lekturę.

Samo stworzenie magicznego świata oraz pomysł na fabułę przypadł mi do gustu. Z chęcią zagłębiałam się w lekturę i poznawałam kolejne przygody Zefiryny w niektórych momentach wręcz wybuchając śmiechem z powodu jej silnego charakteru i ciętego języka.

Autorka dołożyła wszelkich starań, aby była to magiczna podróż i dla starszych i dla młodszych czytelników. Nie zabrakło tutaj niesamowitej przygody, walki dobra ze złem, magii oraz odrobiny wątku miłosnego. Całość przeplatała się ze sobą natomiast w taki sposób, że była to bardzo dobra uczta czytelnicza.

Zakończenie dla mnie było nieprzewidywalne, wyjaśnienie tajemnicy rozgrywało się dosłownie na ostatnich stronach i było dla mnie sporym zaskoczeniem, gdyż nie spodziewałam się takiego obrotu spraw.

Mimo, że w niektórych momentach się gubiłam, bo myśli popędziły nie tymi torami, to muszę przyznać, że książka mi się bardzo podobało. Śmiało mogą sięgnąć po nią osoby dorosłe lubiące fantastykę, ale może być to również niesamowita przygoda dla młodszego czytelnika.