Zbrodnie prawie doskonałe. Policyjne Archiwum X

Lubisz czytać kryminały? To tak jak jeden z policjantów z Archiwum X. W nich prawda zawsze wychodzi na jaw, policjanci wygrywają, a sprawiedliwości staje się zadość.Ale w prawdziwym życiu nie zawsze tak bywa.

Krakowska sprawa „skóry”, bestialskie morderstwo premiera Jaroszewicza, dziwne „samobójstwo” młodej dziewczyny w Łodzi – te i inne sprawy łączy jedno: ofiarom w brutalny sposób odebrano życie, a sprawcy długo pozostawali lub nadal pozostają nieuchwytni. Gdy działania policji, prokuratury i sądów zawodzą, policjanci z Archiwum X, tajnych zespołów do spraw niewykrytych zabójstw, są dla rodzin ofiar ostatnią nadzieją.

Reporterka Iza Michalewicz jako pierwsza dotarła do akt sądowych, zyskała zaufanie policjantów, świadków i rodzin ofiar. W trzymających w napięciu reportażach, z niezwykłą dbałością o szczegóły, opisuje zbrodnie (prawie) doskonałe. Ujawnia motywacje i metody działania morderców, przybliża sylwetki tych, którzy ich ścigają. I uparcie szuka odpowiedzi na dręczące ją pytanie: czy to możliwe, że o naszym życiu i śmierci, zbrodni i karze nieraz decyduje zwykły przypadek?"

Krakowska sprawa Skóry, bestialskie morderstwo premiera Jaroszewicza - brzmi ciekawie? Niestety, życie to nie film ... Gdy nasza polska policja i inne organy nie potrafią rozwikłać zagadki, do "gry" wkracza Archiwum X.

W książce znajdziemy opisane najgłośniejsze sprawy, jakimi żyła cała Polska. Osobiście wstrząsnęła mnie historia makabrycznego morderstwa Kasi z Krakowa z 1999 r. (zabójstwo nazywane jest także kryptonimem „Skóra”). Zabójca po zabiciu ofiary zdjął z jej tułowia skórę oraz obciął kończyny. Skórę kobiety odnaleziono w innym miejscu, niż miejsce znajdowania się ciała. Sprawa czekała na rozwiązanie około 20 lat, ponieważ jej finał nastąpił w październiku 2017 r.

W książce znajduje się także sprawa egzekucji dwojga studentów z 1997 r. w Górach Stołowych, która do dzisiaj pozostaje tajemnicą...

To jest jedynie namiastka tego co możecie znaleźć w książce, oraz spraw, które tak naprawdę zalegają głęboko gdzieś w archiwach - nie odnalezione, nie rozwiązane.

Szczerze, to już od dawna, żadna książka nie wywołała u mnie tak skrajnych emocji, w których przeważał strach i złość co do osób będących "katami". Będąc osobą, która w społeczeństwie uchodzącą za odważną, którą nie przeraża krew, ani powieści makabry, to tak naprawdę ta pozycja wywołała u mnie "ciarki". Fikcja literacka to nie to samo co tak naprawdę historię śmierci osób, które były takie jak my. Historie kogoś kto naprawdę cierpiał i kogoś kto te cierpienie zadawał.

Lekturę polecam dorosłym czytelnikom o mocnych nerwach, którzy godzą się z tym, że historie pozostaną z nimi na bardzo długo.

[zapraszam do siebie: [Adres usunięty]]

„Zbrodnie prawie doskonałe” to poruszające „kompendium wiedzy” na temat tego, w jaki sposób powstawało i funkcjonuje polskie „Archiwum X”. Przyznam szczerze, że jestem pod wrażeniem tego, co przeczytałam i o niektórych ofiarach czy sprawach wciąż myślę. Zdecydowanie darzę ogromnym szacunkiem policjantów, którzy nie pozwalają odejść w zapomnienie sprawom, których nie udało się rozwiązać w przeszłości, często spędzając niekończące się godziny nad aktami spraw, przesłuchując świadków i wciąż na nowo analizując to, co zostało zebrane. Jednak dobiła mnie świadomość tego, jak wielu morderców nigdy nie zostało postawionych przed wymiarem sprawiedliwości i pewnie nigdy już nie będzie. Oczywiście nie jestem naiwna, zdawałam sobie sprawę z tego faktu już wcześniej, ale dzięki książce Izy Michalewicz miałam okazję poznać ofiary i ich rodziny, które przestały być tylko anonimowymi nazwiskami z gazet czy telewizji, a ludźmi „z krwi i kości”, mającymi swoje własne historie, plany, marzenia, życie... I wszystko to zostało im odebrane w sposób nie tylko bestialski, ale również bardzo często na wiele lat bądź na zawsze już „bezkarny”. Książka kończy się lakonicznym „ciąg dalszy nastąpi”, więc już niecierpliwie wyczekuję kontynuacji, jeśli takowa jest planowana przez autorkę. Tym z Was, którzy kochają kryminały i zgłębianie śledztw od środka? Serdecznie tę pozycję POLECAM!

Ja jako fanka reportaży daję duży plus autorce za ogrom włożonej pracy w tę publikację. Wiele źródeł nie jest tak rzetelne, jak ta książka Pani Izy. Jedyny minus w moim mniemaniu to dość chaotyczny układ zdarzeń. Można to było lepiej wkomponować do całej treści. Niemniej bardzo polecam osobą interesującym się opisanymi zdarzeniami. Ja z tego reportażu dowiedziałam się o wielu nowych faktach, choć byłam pewna, że nic nie może mnie więcej zaskoczyć. Dość obszerna praca, ale czyta się dobrze. Zachęcam do wydania własnej opinii.