Siostra Księżyca. Siedem sióstr. Tom 5

"Siostra Księżyca" rozpoczyna się niezbyt fortunnie zważając na okoliczności, w których Tiggy dowiedziała się o śmierci Pa Salta. Ba. sytuacja wydaje się mocno niesmaczna i to poniekąd przez nią byłam przekonana, iż piąty tom serii o siostrach D'Apliese okaże się tym najsłabszym. Tak się po części stało. Ale po kolei.

Tiggy, czy też Tajgete, to najbardziej uduchowiona spośród wszystkich adopcyjnych córek. Obdarzona niespotykaną wręcz intuicją oraz odpowiednim podejściem do zwierząt za swój życiowy cel obrała stosunkowo proste życie związane z ochroną zagrożonych gatunków. Poznajemy ją w trakcie rozmowy kwalifikacyjnej na stanowisko konsultantki ds. dzikich zwierząt w jednej z prywatnych szkockich posiadłości. Jej przyszły pracodawca, będący kardiologiem, wywarł na dziewczynie piorunująco dobre wrażenie. Jak się okazała - z wzajemnością. Tiggy otrzymuje bowiem nową posadę, a do zakresu jej obowiązków ma należeć opieka nad czwórką szkockich tygrysów. W nowym miejscu poznaje Beryl (gospodynie), prostodusznego Cala (z którym dzieli chatkę), Zarę ( nastoletnią córkę dziedzica) oraz Chilly'ego (starego Cygana, który jest powiązany zarówno z przeszłością, jak i przyszłością Tiggy). Spotkania z Chilly'm naprowadzają Tiggy na ślad biologicznej rodziny, a jego prorocze słowa przyczyniają się do odwiedzenia hiszpańskiej Grenady oraz zatopienia się w historii biednych gitanos, a także tańca flamenco.

Tiggy z pewnością da się lubić i doskonale widać to zwłaszcza w scenach interakcji z Zarą, jednak nie da się ukryć, iż przez większość powieści wydaje się nieco... bezbarwna. Trochę jak nasza milcząca Star. Inna sprawa, iż to chyba jedyny tom (no, może obok "Siostry Perły"), w którym faktycznie wyczuwalna jest obiecywana "magia". I to dosłownie. Przodkowie Tajgete byli nie tylko wybitnymi muzykami oraz tancerzami ( słynna babka Lucia), ale też pałali się szeroko pojętym znachorstwem oraz wróżbami i z tej tajemnej wiedzy czerpie Tiggy, podczas swojego pobytu w Hiszpanii, gdzie niespodziewanie odnajduje ją Charlie... Tak, ten sam wyidealizowany przez autorkę Charlie.

Podobnie jak w poprzednich tomach największą robotę robią części dotyczące przeszłości. Stronice gęsto przesiąknięte są potem, tańcem oraz ciężkim dymem z papierosów, a temperament malutkiej ciałem Lucii wręcz rozsadza od środka. Kolejnym atutem są poboczne postacie: buntownicza, a przy tym niegłupia Zara oraz prostolinijny Cal, którego chętnie widziałabym u boku samej Tiggy. Lucinda zafundowała nam również niezłą zagwozdkę odnośnie tajemniczego i dobrze ukrytego pomieszczenia znajdującego się w Atlantis, a scena z Elektrą wieńcząca powieść nastraja optymistycznie względem "Siostry Słońca". Nareszcie któraś z bohaterek okaże się mniej krystaliczna od pozostałych i dobrze ułożonych sióstr.

Jeśli nie macie dość tej rodzinnej sagi, to sięgnijcie również po "Siostrę Księżyca". W ostateczności nie była ona znowuż taka najgorsza. A i przy czytaniu dwóch fragmentów zdołałam uronić łezkę...

„Siostra księżyca” to już piąta część cyklu „Siedem sióstr”. Baśniowy klimat powieści i cudowne miejsca, które odwiedzamy sprawiły, że tego grubaska przeczytałam w dwa dni.

Opowieść podzielona jest pomiędzy mroźną Szkocję i gorącą Hiszpanię, pomiędzy przeszłość i teraźniejszość.

Główna bohaterka, kochająca przyrodę weganka, Tiggy, podobnie jak jej siostry otrzymała od przybranego ojca list, który daje wskazówki dotyczące jej pochodzenia.

Dziewczyna podejmuje się adaptacji dzikich kotów w posiadłości Charliego Kinnairda. Tam wśród śniegów Szkocji poznaje Chillego, starego Cygana, który odkrywa jej prawdziwą tożsamość i opowieściami o jej przodkach zachęca wahającą się dziewczynę do wyjazdu do Granady. Decyzję pomaga podjąć jej rodzące się uczucie do Charliego, który nie jest wolnym człowiekiem.

Tam, w gorącym klimacie Hiszpanii poznaje krewnych i odkrywa przejmującą historię swojej rodziny w rytmie burzącego krew w żyłach flamenco. Tam również jej związek z przyrodą okazuje się ogromnym darem, którym uczy się świadomie posługiwać.

Jaki wpływ będzie miała odkryta przeszłość na życie Tiggy? Czy mimo uczucia żywionego do Charliego zwiąże swą przyszłość z posiadłością Kinnaird, którą pokochała?

Cudowna opowieść o miłości i zaufaniu do natury i drugiego człowieka. O przyjaźni i trosce. Pełna przygód i trudnych decyzji. Jeszcze bardziej fascynująca i wzruszająca jest historia babci Tiggy, Lucii, gwiazdy flamenco i jej trudnej drogi do osiągnięcia sławy w okresie panującej w Hiszpanii wojny domowej. To jak dwie świetne książki w jednej.

Lucinda Riley, jest autorką wielu cudownych i pozytywnych powieści. Jej cykl „Siedem Sióstr” okazał się europejskim bestsellerem. Książka „Siostra księżyca” to już piąta cześć baśniowego cyklu. Jeśli nie miałeś okazji przeczytać, czterech poprzednich części, to oczywiście gorąco zachęcam Cię do zapoznania się z nimi. Tom piąty to opowieść o Tiggy, która jest jedną z adoptowanych córek. Po śmierci ojczyma, którego siostry nazywały Pa Saltem, Tiggy postanawia odnaleźć swoją prawdziwą rodzinę. Mają jej w tym pomóc wskazówki pozostawione przez ojczyma. Okazuje się, że dziewczyna jest potomkiem Gitanos, czyli hiszpańskich Cyganów. Nie chce zdradzać wam całej treści tej fascynującej książki, abyście mieli przyjemność z jej czytania. Jeśli chcecie poznać historię Cyganów zamieszkujących groty Sakromonto, zapoznać się z ich kulturą i zwyczajami a przede wszystkim zrozumieć ich nadzwyczajną miłość do flamenco, to serdecznie zachęcam do zapoznania się z tą baśniową opowieścią. Zwłaszcza, że czyta się ją bardzo szybko i przyjemnie. Nie sposób się od niej oderwać, książka pochłania od pierwszych stron, więc myślę, że warto poświecić jej swój cenny czas.

Mi pozostaje juz tylko, niecierpliwie czekać na kolejny tom, który mam nadzieje ukaże się już wkrótce.

Dodam też, że książka prezentuje się świetnie i warto ją mieć w swojej biblioteczce.

Oceniam ją 4/5

(576 str.)

@gusiolec

Czas na piąty już tom niezwykłych przygód siedmiu sióstr. Tym razem poznajemy bliżej Tiggy, miłośniczkę flory i fauny. Dziewczynę o wspaniałym sercu, łagodności, delikatności. Tiggy nie spotkasz na dyskotece czy w barze. Ta dwudziestosześciolatka spędza czas ze zwierzętami, kocha je, a one odwdzięczają jej się za jej czułą opiekę.

Tak jak było to w przypadku starszych sióstr Tiggy, dziewczyna nie może poradzić sobie ze stratą ojca. Ciągle ma przeczucie, że jej tata żyje. Czuje jego obecność, co nie pomaga jej w zaakceptowaniu myśli o jego odejściu. List, w którym Pa Salt zdradził jej, skąd pochodzi, czytała już wiele razy. Nie ma jednak na tyle odwagi, by odwiedzić odległą Hiszpanię. To jednak wkrótce ma się zmienić.

Dziewczyna rozpoczyna pracę w Szkocji, gdzie zajmuje się zwierzętami. Poznaje właścicieli posiadłości i mieszkańców okolicy. Kiedy zostaje przedstawiona Chilly'emu, "widzącemu", ten mówi Tiggi, że wiedział, że przybędzie, a teraz za jego sprawą wróci do domu, tam, gdzie jej miejsce.

Tiggy polubiła Chilliego i zaczęła spędzać z nim więcej czasu, a ON w zamian zdradził jej historię jej rodziny.

Życie Tiggy zaczyna się coraz bardziej komplikować. Dotychczas zajmowała się jedynie zwierzętami. Teraz ma na głowie także jednego z bogaczy, który bardzo chce spędzać z nią czas i nie przyjmuje odmowy. Do tego dochodzi zazdrość żony właściciela domu oraz kiepska sytuacja finansowa posiadłości. Kiedy dochodzi do próby postrzału, dziewczyna ma dość. Ucieka ze Szkocji i wyrusza do Hiszpanii, by odciąć się od trudnej sytuacji, ale i odnaleźć swoje korzenie.

W ten sposób my również poznajemy historię Sacromonte oraz mieszkających tam Cyganów, którzy zabawą umilali sobie życie. Widzimy narodziny gwiazdy flamenco, trudy życia, wojnę domową w Hiszpanii, mnóstwo niesprawiedliwości losu. Jesteśmy świadkami trudnych decyzji, wielkich wyzwań, chwil pełnych łez rozpaczy, ale i szczęścia.

Jak to wszystko wpłynie na Tiggy? Czy historia jej przodków rozjaśni, czy też skomplikuje jej sytuację życiową? Czy to możliwe, by dziewczyna została obdarzona niezwykłym darem tak jak widzący Chilly?

Tym razem czegoś mi zabrakło. Oczywiście, byłam zafascynowana losami Tiggy, a także jej krewnych, ale nie porwała mnie ich opowieść. Brakowało mi miłości, która w tej części serii nie ma łatwo. Nie jest głównym wątkiem, a bohaterowie nie są wylewni w swoich uczuciach.

Uwielbiam, kiedy autorka zapoznaje nas z dawnymi dziejami, zaciekawia nas historią. Sprawnie przeplata postacie realistyczne z fantastycznymi, operuje fikcją i faktami historycznymi, tworząc niezwykle fascynującą opowieść. A tym razem do tej mieszanki dochodzi jeszcze baśń. Magiczne moce bohaterów, ich widzenie, uzdrawiające dłonie, zdolności zielarskie, mogą przypominać czytelnikowi książki fantastyczne. Lucinda Riley bawi się gatunkami, by na końcu uzyskać niesamowity efekt.

Początkowo myślałam, że akcja będzie dość nudna, w porównaniu z poprzednimi częściami serii "Siedem sióstr". Jednak im bardziej zagłębiałam się w historię słynnej La Candelii, tym trudniej było mi oderwać się od książki.