Nasza wina. Trylogia winnych. Tom 3. Wydanie filmowe

"Nasza wina" Ostatnia część trylogii to piękne, dojrzałe domknięcie całej historii. W Naszej winie wyraźnie widać, jak bardzo oboje bohaterowie się zmienili — zarówno jako osoby, jak i jako para. Nick już nie jest tylko zbuntowanym chłopakiem: zaczyna funkcjonować jak dorosły mężczyzna, pracujący, rozwijający się, podejmujący poważne decyzje. Noah z kolei kończy szkołę i powoli wchodzi w świat dorosłości, choć nadal czuje, że jej miejsce jest gdzieś pomiędzy przeszłością a tym, co dopiero ją czeka.

Różnice między nimi nadal są widoczne, ale tym razem bohaterowie uczą się, jak o uczucie zawalczyć, a nie przed nim uciekać. W ich relacji czuć większą stabilność, świadomość i pewność tego, czego chcą. To sprawia, że finał czyta się z ogromną przyjemnością i satysfakcją — autorka postawiła na zakończenie, które daje czytelnikowi oddech po burzliwej drodze, jaką przeszli bohaterowie.

To także część, w której jeszcze mocniej doceniłam postacie drugoplanowe. Ich wątki są dopracowane i mają znaczenie — dzięki nim świat przedstawiony wydaje się pełniejszy, a książka zyskuje na lekkości.

"Nasza wina" to finał, który zostawia czytelnika z uśmiechem. To ciepła, dojrzała i satysfakcjonująca klamra spinająca całą trylogię. Po wszystkich wzlotach i upadkach, dramatach i niedopowiedzeniach, dostajemy zakończenie, na jakie bohaterowie — i czytelnik — zasługują.

Współpraca: Wydawnictwo Harde

„Nasza wina” to ostatnia odsłona „Trylogii winnych”. Do lektury tego tomu podeszłam z dość dużą rezerwą, ponieważ poprzednia część bardzo mnie rozczarowała i obawiałam się, że z kolejną książką autorki może być podobnie. Czy tak faktycznie było? Już spieszę z wyjaśnieniem.

Muszę przyznać, że pomimo pewnych obaw odnośnie do tej odsłony, tym razem Mercedes Ron naprawdę mnie zaskoczyła, skutecznie zamazując tą częścią niesmak, który pozostał mi po lekturze „Twojej winy”. Oczywiście nie będę teraz twierdzić, że ostatnia część jest wręcz idealna, ponieważ nadal uważam, że jestem po prostu za stara na lekturę tej książki i było w niej wiele elementów, które można uznać za tak zwane czerwone flagi, ale ten tom bardziej przypominał mi lekturę „Mojej winy”, ponieważ została napisana w taki sposób, że właściwie strony przerzucały się same, a czytelnik płynął razem z fabułą.

Ci, którzy czytali poprzednią odsłonę doskonale wiedzą, co doprowadziło do rozpadu związku głównych bohaterów. I powiem wam, że będąc na miejscu Nicka, bardzo trudno byłoby mi ponownie zaufać Noah, zresztą jak każdej innej osobie, która dopuściłaby się podobnego występku. Jednak w tej odsłonie autorka pokazała, że ludzie potrafią wybaczać, chociaż droga do tego, by to zrobić, jest bardzo kręta i pełna wątpliwości. Niemniej jednak, pomimo że bohaterowie tej powieści są jeszcze bardzo młodzi, udowodnili, że wiek to tylko liczba.

Myślę, że na uwagę w tej części szczególnie zasługują postaci drugoplanowe, których historie naprawdę w tym tomie zachwycały. I mowa tutaj oczywiście zarówno o tych pozytywnych charakterach, które kibicowały i wspierały swoich przyjaciół podczas poszczególnych etapów całej historii, jak i również te, które odgrywały zupełnie inną rolę — rolę antagonistów.

„Nasza wina” to książka, która idealnie podsumowuje całą trylogię, pozostawiając czytelnika z uśmiechem na ustach i poczuciem dobrze spędzonego czasu. I chociaż nadal uważam, że jestem trochę za stara na to, by ta lektura chwyciła mnie za serce i sprawiła, że będę pamiętać o niej przez kolejne lata, z miłą chęcią obejrzę jej filmową adaptację, aby poznać losy Noah i Nicka z zupełnie innej perspektywy.