Nomen omen. Cykl wrocławski. Tom 2

Śniliście kiedyś o książce, którą czytaliście?

Dzięki uprzejmości Wydawnictwa Mięta miałam przyjemność przeczytać „Nomen omen”, a więc pierwszy tom „Cyklu wrocławskiego” pióra Marty Kisiel.

Pewnie zastanawiacie się skąd moje pytanie. A więc historia Salki Przygody i Sióstr Bolesnych wciągnęła mnie tak, że śniłam o niej, a budząc się musiałam dać sobie parę minut by ogarnąć, że jestem w swoim łóżku, w moim małym miasteczku, a nie we Wrocławiu.

Tak, dzisiaj Was zabieram do Wrocławia.

Salka uciekając od specyficznej rodziny przenosi się z Kotliny Kłodzkiej do Wrocławia. Tam wynajmuje pokój od ekscentrycznych sióstr Bolesnych. Jednak jej samotność nie trwa długo, bowiem niedługo pokój w tym samym domu wynajmuje jej lubiący wpadać w tarapaty brat - Niedaś.

Dopiero na Lipowej 5 Salka i Niedaś odkryją, co łączy ich rodzinę z siostrami Bolesnymi, a by odkryć tajemnicę swojej rodziny i wyciągnąć Niedasia z kłopotów będą musieli poznać historię oblężenia Festung Breslau i wydarzeń z lutego 1945 roku.

Uwielbiam siostry Bolesne: ich poczucie humoru, sarkazm, ale też oddanie sobie i wolę życia, mimo sędziwego wieku. Tylko w „Nomen Omen” spotkacie „babcię”, która gra w Warcrafta, kopci papierosa za papierosem i używa typowo gamingowego słownictwa. Jaga jest jedyna w swoim rodzaju, zresztą nie tylko ona.

Autorka zabrała mnie w niesamowitą podróż. Podróż, której towarzyszył strach o bohaterów, smutek za tym, co utracone, ale też multum śmiechu i przygód, bo w końcu nazwisko Salki zobowiązuje.

Pani Marta Kisiel ma talent do łączenia trudnych i bolesnych tematów z genialnym poczuciem humoru. Chociaż w „Nomen omen” poruszane są tematy związane z II Wojną Światową nie byłam ani przez moment zmęczona tą historią. Za to wszystko było opisane tak plastycznie, że miałam wrażenie, że spaceruje razem z siostrami Bolesnymi po ruinach Breslau czy z Salką po współczesnym Wrocławiu.

Jednak nie dajcie się zwieść, mimo całej obyczajowej otoczki, ta historia to dalej fantastyka, która wciąga i intryguje. Chociaż świat jest zwyczajny, zamieszkujące go postaci już niekoniecznie. Jestem ciekawa czy uda Wam się zgadnąć kim są niektóre ;) Ja jestem zachwycona i już nie mogę się doczekać, gdy będę mogła przeczytać drugi tom Cyklu.

l

Druga część cyklu Wrocławskiego, która powstała jako pierwsza... Pierwszym tomem jest "Toń", gdy w "Toni" zanurzamy się czasie i jego względności w "Nomen omenie" widzimy, jak tka się los. Kiedy młoda dziewczyna ucieka od rodziców na stancje do Wrocławia - Salomea Przygoda, nie wie, że jej nazwisko ściągnie na nią Nomen Omen i zapoczątkuje przygody. A miało być tak pięknie. W końcu z daleka od nadopiekuńczej, zwariowanej rodzicielki. Niestety dostaje piękne kombo - kamienice, rodem z filmów grozy owianą miejską legendą, niezwykłe trzy starsze panie - trojaczki, mistrzynie sarkazmu i niestandardowego zachowania oraz przyjacielską papugę. To chyba wystarczy, by dostać migreny prawda...o nie panny Bolesne, kamienica na Lipowej 5 i papuga Roy Keane, to tylko przedsmak. Przynajmniej los tak uważa...zsyłając jej na głowę młodszego brata Niedasia i...tak, jego zachowanie przyczynia się do ciągu dziwnych wypadków. Marta Kisiel przędzie ich losy z maestrią a potem tka opowieść, gdzie pod kolorowymi, pięknymi materiałami kryje się ból, zgnilizna, ropa i śmierć. Teraźniejszość odkrywa przyszłość, nici się plączą, gdy Mojry dają je w niewłaściwe ręce...a może właściwe, by zamknąć pewien przedział i odkupić błąd? Ciężko zdefiniować mi tę książkę. Znajdziesz odrobinę czarnej komedii, ciut kryminału i grozę. Odnajdziesz w niej śmiech, łzy, wojnę, miłość, sarkazm, morderstwo, ból...teraźniejszość i przeszłość. Wszelkie nici losu tkający dziwne, piękne, poszarpane życia ludzi. Pokazujące, że ingerencja w jedną nić może mieć długofalowe skutki dla innych nici życia.

Książka, w której znajdziesz jasne, skrzące nici humoru, brudne zgnilizny i krwi...a wszystkie tworzące spójny, fascynujący, piękny, smutny, pełen nadziei z goryczą obraz. Trochę taki jak człowieczy los. Nomen omen.

Polecam z całego serca.

No czasami nie ma wyboru i trzeba uciekać i jakoś żyć dalej. Zgodzicie się? Pewnie wszystko zależy od sytuacji i możliwości danej osoby. Ale gdy dom jest nieprzychylnym miejscem, a mała miejscowość wie wszystko o wszystkich i postanawia dokładnie każdą, nawet najbardziej intymną, sprawę omówić, to marzy się o tym, żeby tylko się spakować, wyprowadzić i zacząć żyć na nowo w jakimś miłym miejscu, gdzie nikogo nie obchodzi kto, kim jest, czyli do dużego miasta – tak w dużym uproszczeniu.

Właśnie w takiej sytuacji znalazła się Salka. Jej matka jest osobą bardzo otwartą, która uwielbia omawiać sprawy swojej córki z innymi osobami – w szczególności te erotyczne sprawy. Młodszy brat ma robić doktorat na uczelni we Wrocławiu, a przynajmniej tak mówią plotki ojca, bo jakoś sama Salka w żaden sposób nie może w to uwierzyć. Tym bardziej że ona sama nie poszła na studia. Dziewczyna ma już tego wszystkiego dość i przy pierwszej okazji wyprowadza się z domu do Wrocławia, by tam móc choć na chwilę odpocząć od przytłaczającej rodziny oraz zacząć żyć według swoich zasad. Lecz początki potrafią być trudne. Czy Salka sobie poradzi? U kogo wynajmie pokój? I jakie przygody przyniesie jej życie?

Z tą książką mam tak wiele anegdot, że aż ciężko wybrać coś na dobry początek. Jednak zacznę od przyczyny, dlaczego zdecydowałam się właśnie z nią zapoznać – Marta Kisiel. Dotychczas nie miałam przyjemności zapoznać się z twórczością pisarki, a słyszałam o niej dużo pozytywnych opinii, w szczególności o jej fenomenalnym poczuciu humoru. Chciałam osobiście to sprawdzić. Szkoda tylko, że nie zauważyłam, że "Nomen Omen" to już drugi tom "Cyklu wrocławskiego". Jakkolwiek się staram, to nie jest mi dane czytać tomy serii w odpowiedniej kolejności... Też na odbiór tej powieści na pewno wpływał fakt, że słuchałam ją w audiobooku i jest to mój pierwszy w całości przesłuchany właśnie audiobook.

Do gustu przypadła mi koncepcja na całą powieść, ponieważ wyróżniła się ona niesztampowością. Dotychczas nie miałam okazji spotkać się z czymś tak niekonwencjonalnym. Tym bardziej że "Nomen Omen" powoli odkrywa swoje karty, by dopiero z czasem i to w dość powolnym tempie ukazywać niezwykłość historii. To ciekawy zabieg, który według mnie osiąga wyznaczony cel – zainteresować czytelnika. Wykorzystuje stare, dobrze znane czytelnikom motywy, ale robi to w sposób odmienny od tego, z czym zwykle się spotykamy, co pod względem pomysłu robi duże wrażenie.

Co sądzę o stylu? W końcu to zapowiedź czegoś wspaniałego w tym aspekcie mnie przyciągnęło do książki. Ewidentnie jest mocno dowcipny i pisarka w żaden sposób się nie ograniczała, co dodawało odpowiedniej pikanterii całej historii. Dzięki temu była też łatwa i przyjemna w odbiorze, choć momentami zbyt infantylna. We wspaniały sposób były opisane wydarzenia z dawnych czasów. Jedyną wadą pod względem stylu było niedopracowanie, ponieważ momentami miałam wrażenie, że niektóre wątki przedwcześnie się kończyły lub całkowicie urywały, co przecież nie jest pożądane.

Historia jest tak, jak wspomniałam na początku, wolnopłynąca, by dopiero z czasem zaskakiwać niesamowitymi zwrotami akcji i... ponownie być powolna. We współczesność wplatane są opisy historyczne dotyczące Breslau, czyli ówczesnego Wrocławia. Ten wątek wyjątkowo mi się spodobał, ponieważ mam wrażenie, że w ogóle w Polsce się o tym nie mówi, a przecież Wrocław obecnie to nasze miasto i w jakieś części też nasza historia. Powracając do fabuły, to wielką wadą, która niestety bardzo intensywnie zniechęcała mnie do całości, był mocno zamknięty świat. I nie mam tutaj na myśli faktu, że autorka sama go zamknęła, ale cały czas wkradało mi się podczas czytania poczucie, że w powieści jest dość klaustrofobicznie.

Bohaterowie też zawodzą, gdyż wydają się wyraziści i charyzmatyczni, ale tak naprawdę to są wykreowani wyłącznie pobieżnie, a główną rolę odkrywają pojedyncze, mocno wyolbrzymione cechy. Brakowało mi głębi ich osobowości. I przede wszystkim nie polubiłam Salomei... To nawet za mało powiedziane, bo mnie po prostu cały czas, dosłownie cały czas irytowała. Wydawała mi się niepotrzebnie przedramatyzowana i przez to ciężko było mi dostrzec jakiekolwiek inne jej cechy. Jednak żeby nie było zbyt dużo narzekania, to doceniam postać Matyldy, która dla mnie była jedynym wielowymiarowym bohaterem. Niosła ze sobą tajemniczość i nieuchwytność, co fascynowało.

Tematycznie "Nomen Omen" niesie ze sobą przesłanie, że nie można kierować życiem innych osób. W fenomenalny sposób ukazuje efekt motyla i uświadamia, że nasze nawet najmniejsze poczynania mogą pociągnąć za sobą wiele często nieświadomych dla nas konsekwencji. Na większość nie mamy wpływu, ale są decyzje, które trzeba dobrze przemyśleć, nie dać się impulsowi i emocjom. Inaczej wiele osób może zapłacić za nasze błędy.

Jak czytacie sami, "Nomen Omen" nie wywołał we mnie nadmiernego zachwytu. Zauważyłam wiele wad, które z trudnością akceptowałam i w większości moje oczekiwania nie zostały spełnione. Choć możliwe, że to efekt właśnie zbyt wygórowanych oczekiwań. Niemniej na pewno zapoznam się z pierwszym tomem "Cyklu wrocławskiego" i dam jeszcze jedną szansę pisarce.

Pani Marta Kisiel jest dla mnie osobą, która zasługuje na ogromny szacunek. Nie spotkałam dotąd człowieka, która by miał tak ogromny zasób fantazji w zanadrzu. Nie wiem skąd biorą się jej pomysły na książki, ale mam nadzieję, że nigdy się u niej nie wyczerpią.

Znam ludzi, którzy nie lubią tej dziedziny literatury. Nie wiedzą oni jednak, że w tej pozycji nie ma tylko wymyślnych postaci. A te, które takie są, potrafią dawać dobry przykład nie tylko dzieciom, ale i dorosłym. Sieją przestrogi i ukazują co się dzieje, kiedy nie kierujemy się intelektem, tylko impulsem. Pokazuje jak wyglądają konsekwencje niesłusznie osądzonych ludzi.

Bardzo spodobała mi się główna postać pani Salomei Przygody. Kobiety nie pierwszej młodości z dość sporym ilorazem inteligencji. Wciąż nieposiadająca drugiej połówki uciekła od rodziców, by móc rozpocząć nowe życie. Zamieszkała w pewnej Willi, która idealnie nadawałaby się na dom strachu i tajemnic. Willa jest własnością sióstr Bolesnych, które nie stronią od sekretów i niewyjaśnionych spraw. W niedługim czasie sprowadzi się tam również pewien chłopak. Z pozoru normalny...

Do pewnego czasu w książce jest nawet spokojnie, jednak ta sielanka nie mogła trwać wiecznie. W ich okolicy dochodzi bowiem do wielu napaści na kobiety. Mieszkańcy są mocno wystraszeni i niemal od razu oskarżają nowo przybyłą osobę. Czy jednak faktycznie to ON jest sprawcą tych napaści? Czy możliwe jest jednak, by działy się tam dość niewyjaśnione zjawiska, a prawda nie byłaby taka prosta? Niewątpliwie sami musicie o tym przeczytać, by na cały stos pytań odpowiedzieć samemu. Podpowiem wam tylko, że horror nie jest mocnym słowem w porównaniu z całą treścią. Nie polecam też czytać jej nocami, bo wtedy możliwe jest, że usłyszycie głosy na które wcześniej nie zwracaliście uwagi.

Jedno jest pewne. Magia istnieje. Ta książka jest tego najlepszym dowodem:-)

Pani Marta napisała wiele fantastycznych książek, które bardzo wam polecam. Wystarczy wejść na stronę Wydawnictwa Uroboros. Zajrzycie?

Pierwszym co mogę powiedzieć o tej książce jest to, że nigdy wcześniej nie czytałam czegoś takiego. "Nomen omen" Pani Marty Kisiel to książka z ogromną porcją humoru, niepowtarzalnymi postaciami, jakże wciągającą fabułą i wartościowymi przekazami.

Główną bohaterką książki jest Salomea Klementyna Przygoda - borykająca się z idącym za nią krok w krok pechem dwudziestopięciolatka. Salomea w ramach ucieczki od "szalonej" rodziny postanawia wyprowadzić się do Wrocławia. Niestety, nie udaje jej się uciec ani przed pechem, ani przed bratem Niedasiem, który pojawiając się we Wrocławiu doszczętnie rujnuje jej spokój wzamian zapewniając gigantyczną katastrofę.

Książka ta jest ogromnie pogmatwana, jednak dzięki temu zyskała swój niepowtarzalny urok, a pomimo zawiłej fabuły widać jak doskonale jest ona przemyślana. Autorka wprowadza świetnie zbudowane zwroty akcji oraz garść zaskakujących wydarzeń. Uwielbiam momenty w których pojawiła się doza horroru i kiedy można było na swojej skórze poczuć mrożący krew w żyłach klimat.

Bohaterkami, które od razu skradły mi serce były siostry Bolesne, specyficzne i fascynujące staruszki skrywające ogromny sekret. Ich historia oraz wszysto z nimi związane było bardzo zajmujące i magiczne. Wszystkie postaci powieści tworzą barwny zbiór osobowości, którego nigdy wcześniej nie spotkałam. Jedynym bohaterem, który odrobinę mnie irytował był Niedaś i jego młodzieżowy język, ale oczywiste jest, że stworzenie tej postaci w ten sposób było celowe i szczerze podziwiam autorkę za napisanie jego zakręconych wypowiedzi.

Pani Kisiel wprowadziła do książki trochę tekstów Mickewicza tu, trochę Słowackiego tam co bardzo mi się podobało - tak dawno nie miałam z nimi żadnego związku. Oprócz wszędobylskiego romantyzmu (yay!😄) autorka w przystępny sposób przybliżyła nam historię Wrocławia w stanie wojny oraz jej tragiczne skutki.

Jeszcze nigdy nie czytałam książki, która tak mnie rozbawiła oraz dawno nie spotkałam czegoś co wymagałoby pauzy, dobitnego przemyślenia, po czym powiedzenia długiego i głośnego "łaaaaał" (co wydarzyło się u mnie dokładnie na 203 stronie😎).

"Nomen omen” jest zdecydowanie idealny dla fanów sarkazmu, ironii, czy czarnego humoru, co tłumaczy dużą część mojego oczarowania tą książką. Zakochałam się również w dyskretnym i nienachalnym wątku miłosnym oraz niesamowitym stylu pisania autorki. Podczas czytania tej powieści nie obyło się bez rozpaczy, która nadeszła w momencie ostatecznym - epilogu. Wspomnę tu słowa mojego chłopaka: "Nie spieszmy się czytać epilogów - tak szybko się kończą." Polecam "Nomen Omen" z całego serduszka! 💕🤗

Ps. Kocham bohaterów za ich ciągłe herbaty i ciasteczka!

Więc i cytat na koniec:

"-Herbaty?

-Herbaty."

Druga część powinna ciągnąć dalej losy bohaterów, prawda? No to nie, nie musi. Mamy tu więc nowe osoby w postaci choćby Salomei Klementyny Przygody z jej burzą rudych loków i tendencją do potknięć, przewrotów poślizgnięć i uderzeń losowymi części ciała w losowe przeszkody.

No i rodzinką: rozgadaną matką-joginką i tym podobne, ojcem hołubiącym tylko syna i owego syna, Niedasia studenta. Salka opuszcza rodzinną Kotlinkę Kłodzką i przenosi się do Wrocławia, o dziwo, na Lipową 5. Dziwnie zaczyna się już podczas jej podróży taksówką, bo zostaje wręcz wyrzucona daleko od adresu. Jakby taksówkarz czegoś się bał. No ale czego można, skoro w domu mieszka staruszka? Raz sypiąca łaciną (tą niepodwórkową) i przewiercająca wszystko zimnymi żółtymi źrenicami, raz wyluzowana, lubiąca palić, gotować i podśpiewywać pod nosem, czy nawet dziwnie szwargocąca po niemiecku. Babuszka z rozdwojenie (roztrojeniem?) jaźni? A to dopiero początek dziwów, na które Salcia niekoniecznie jest przygotowana.

W domu nie uświadczysz WIFI, a nawet analogowych telefonów zanim nie wrzaśnie się do głosów w słuchawce, by się koncertowo zamknęły. Nachodzą go dość dziwnie zachowując się osoby, znajdują się podejrzane pomieszczenia i pełno wszędzie nici. Ale to nie koniec dziwności, bo okazuje się, że Niedaś, od którego uciekała tak Salomea, jakoś ją odnajduje i… odnajduje też wspólny język (i instancje w WoWie!) z siostrą Bolesną, współwłaścicielką domu i niedoszłą ofiara wypadków w parku, który był, ale też nie do końca był prowodyrem. Trudno to wytłumaczyć bez spilerów, więc nie będę więcej się na ten temat rozpisywać. Grunt, byście wiedzieli, że są tu trupy i że Niedaś to Niedaś i co jak co, ale zapędów morderczych raczej poza MMORPG nie ma. Tak na marginesie: mam szczęście, że o Word of Warcraft choćby słyszałam, a i niejednego mobka w grach online zabiłam, bo pewnie takie rozmowy jak ta poniżej byłyby dla mnie trudne do ogarnięcia:

„-Dajesz, Jadźka, dajesz!!! (…)

– Agro! Ściągnij agro!!! (…)

– Uwaga, dziad rośnie, dziad rośnie! (…)

– Killnij gada!!! (…)

– A teraz kill shotem go, KILL SHOTEM!!!”

Co dostajemy w drugim tomie? Świetną powieść grozy, okraszona dużą ilością ironii oraz sarkazmu, którą z całej trylogii naprawdę chciałabym zobaczyć w wersji kinowej. Pani Marto, widzę potencjał jak u Kinga i Mastertona, choć ten drugi jest moim skromnym zdaniem niedowartościowany. Wartka akcja, trochę paranormalnych zjawisk, ale nie za dużo, kryminał, świetnie zaplanowane i opowiedziane postaci, twisty fabularne i dopracowanie każdej niteczki w tym ściegu. Btw. krawiectwo jest dość ważne w całej powieści. I dialogi, oj, dialogi są tu pieruńsko dobre! Co jak co, ale nie ma tu klątwy drugiego kiepskiego tomu!

Więcej na [Adres usunięty]