Północ w Everwood

Od dziesięcioleci czytelnicy raczą się opowieściami bożonarodzeniowymi, które nastrajają i pozwalają poczuć słynnego świątecznego ducha świąt. Jest w tych wszystkich historiach coś przyciągającego i niezwykłego. I choć nie wszystkie kończą się dobrze, to jednak cieszą się niesłabnącą popularnością. Dziś słów kilka o bardzo klimatycznej i pięknej powieści, w której doszukiwać się można podobieństw do "Dziadka do orzechów" Hoffmanna.

Jest to historia młodziutkiej Mariette, która kocha balet. Żyje jednak w świecie rządzonym przez konwenanse i mężczyzn. Zaplanowano dla niej ślub i ustatkowane życie żony, czego dziewczyna nie przyjmuje do wiadomości i woli realizować własne cele. Wszystko obraca się jednak o sto osiemdziesiąt stopni w grudniową, wigilijną noc, kiedy to Mariette trafia przypadkowo do zaczarowanej krainy. Znajduje się w zamku króla, który zaczyna ją traktować jak własną zabawkę. Sen miesza się z jawą, równoległe rzeczywistości się przenikają, a dziewczyna zaczyna wierzyć w siebie i we własne możliwości.

Na początku XX wieku, kobiety traktowane były wybiórczo. Zawsze sprowadzane były do roli matki, kucharki i sprzątaczki, choć w tzw. wyższych sferach miały do tego celu służbę. Dziewczynka już od maleńkości była przygotowywana do rychłego zamążpójścia i uczona bezwzględnego posłuszeństwa w stosunku do męża. Zmienić się to miało dopiero za kilkanaście lat dzięki działaniom sufrażystek i emancypantek.

Powieść M. A. Kuzniar doskonale przybliża tamte czasy, dając jasny ogląd na sprawę. Autorka postanowiła jednak umieścić te informacje w baśniowej opowieści dla dorosłych, która mimo pięknej i niemal bajecznej otoczki niesie ze sobą potężną dawkę wiedzy i przemyśleń.

Nie trzeba jednak się martwić przesłodzeniem lub przejaskrawieniem pewnych rzeczy. Autorka wyważyła sobie wszystko i obdzieliła swoją bohaterkę zarówno dobrymi, jaki i złymi doświadczeniami. A robiła to po to, by ona sama mogła podjąć w przyszłości decyzję dotyczącą własnego losu.

Mówi się, że człowiek uczy się na błędach. Cóż, nie tylko. Pewne życiowe doświadczenia wpływają na światopogląd, zmieniają czasem poglądy i działają oczyszczająco. Nie powiedziane jednak, że to muszą być własne problemy. Może to być czyjś życiorys, zawarty w pięknej, baśniowej historii, która i przeraża i otula pięknem jednocześnie. Polecam!

Spełnienie marzeń przeważnie nie jest łatwe ani proste i jeszcze usiane trudnymi wyborami. Piękna, magiczna baśń nie dla osób, które dbają o linię.

"Północ w Everwood" M. A. Kuzniar przyciągnęła mnie okładką. No bo kto by mógł się jej oprzeć! I przyznaje się bez bicia, że głównie dlatego wzięłam ją do recenzji. Obawiałam się trochę tego co znajdę w środku. Na szczęście zupełnie niepotrzebnie.

Jedna noc zmienia całkowicie życie Marietty. Ucieka ona do baśniowego świata gdzie pozornie może spełniać swoje marzenia. Jednak zbyt późno spostrzega, że tak naprawdę to jest piękna klatka z której nie sposób się wydostać. A król krainy jest okrutnym tyranem, który krzywdzi swoich poddanych. Na szczęście magia jest wszędzie i dzięki niej można wszystko naprawić. A gdy pojawia się miłość, to co było niemożliwe staje się prawdziwe.

Z początku byłam lekko przerażona historią która zaczyna się w epoce gdy kobiety nie miały praw i nosiły gorsety. To nie za bardzo moja bajka. Ale w miarę czytania, książka nabierała coraz więcej magii. Gdy Marietta trafiła do Everwood ja już byłam kupiona. Te piękne opisy słodkiej, lecz okrutnej krainy mnie zachwyciły. Czułam się jakbym znów była małą dziewczynką i czytała baśnie. Znajdziemy tu miłość, przyjaźń, marzenia które się spełniają oraz bunt przeciwko niesprawiedliwości i oczywiście happy end. Mocno kibicowałam Marietcie. Postąpiła bardzo odważnie walcząc o siebie. Stała się moją inspiracją, bym jeszcze bardziej walczyła o moje marzenia. Ogromnie się cieszę, że tym razem książka która jest piękna na wierzchu okazała się taka również w środku. Dołączy do mojej kolekcji pięknych okładek.

Ta historia wykreowana jest na kanwie "Dziadka do orzechów", autorstwa E.T.A. Hoffmanna. Główna bohaterka Marietta ma wielkie marzenie. Pragnie tańczyć, by zostać primabaleriną. Plany córki nie idą jednak w parze z planami rodziców, którzy zamiast kariery tanecznej, wolą wydać ją odpowiednio za mąż. Wybranek jest człowiekiem, który w swojej przyszłej żonie budzi przede wszystkim grozę. Jednak to za jego sprawą, Marietta przenosi się do jednej z najbardziej baśniowych miejsc - do Everwood.

Wszystko tam jest baśniowe, zbudowane z lukru, piernika i śniegu, który nie topnieje. Ożywione postacie rodem z hoffmannowskiej historii tworzą niesamowity klimat. Cukierkowość przełamana jest z wyczuciem przez mrok. Dziecięca historia zawiera jednak elementy tylko dla dorosłych - na przykład opisy orgii, które mają miejsca w pałacu.

Ta historia to opowieść o dorastaniu, dokonywaniu wyborów, zakochiwaniu się, sprzeciwianiu i podtrzymywaniu własnego zdania. Połączenie dziecięcej bajki, baletowej interpretacji i dorosłej fabuły zdało egzamin, tworząc książkę, której magiczność dorównuje przekazowi.

Ja jestem zaczarowana 😉✨

Kto z nas, dorosłych, wierzy jeszcze w magię, w czary? Zapewne nikt, bowiem w świecie, gdzie wszystko da się zmierzyć, zwarzyć, udowodnić i sfotografować, nie ma dla nich miejsca. Magię rezerwujemy tylko dla okresu dzieciństwa, dla bajek i baśni czytanych maluchom, a i to powoli zamiera, bowiem pojawił się trend, by chronić dzieci przed postaciami, które nie istnieją, przed mówiącymi zwierzętami, tańczącymi miśkami czy śpiewającymi sowami. Ma być do bólu racjonalnie, dzieci (a następnie dorośli) mają twardo stąpać po ziemi. Po ziemi, na której nie ma miejsca na mrzonki, na magię czy życzenia spełniające się w inny sposób, niż tylko dzięki pracy własnych rąk.

W takim świecie pozbawionym magii wychowała się Marietta Steel, młoda dziewczyna, wychowująca się w arystokratycznym domu pod czujnym okiem despotycznego ojca i poddańczej matki. Jest rok 1906 zatem to nic dziwnego, że płeć piękna jest właśnie tak traktowana – ma dorosnąć tylko i wyłącznie do roli, którą będzie pełniła, czyli żon i gospodyń domowych. Dlatego właśnie baśnie czytane przez nianie zostały uznane za szkodliwe, rozbudzały bowiem tęsknotę za innym życiem. Dlatego też za szkodliwe uznano umiłowanie tańca przez Mariettę, bowiem – jak twierdzi ojciec – dziewczyna w jej wieku powinna szukać męża a nie skakać po Sali.

Tymczasem balet jest dla Marietty wszystkim, tylko on pozwala przetrwać jej codzienność, ograniczonych rodziców, cały system zasad, których przestrzegać muszą kobiety. Dlatego też stanowcza decyzja ojca, że dziewczyna ma skończyć z tańcem i wyjść za mąż w wieku dwudziestu jeden lat, choć spotyka się z jej sprzeciwem, jest nieodwołalna. Marietta jest świadoma, że zbliżają się jej ostatnie dni na sali baletowej, choć paradoksalnie jest coraz lepszą tancerką. Taniec pozwala jej czuć się wolną, ale też dodaje odwagi. Dlatego też, mimo iż pieczołowicie ćwiczy do ostatniego przedstawienia, w którym brać ma udział, to w jej głowie rodzi się plan, by sprzeciwić się rodzicom. Dlatego też potajemnie bierze udział w przesłuchaniu do Zespołu Baletowego Nottingham, mimo iż bunt odradza jej nawet starszy brat. To szczególnie dla Marietty niezrozumiałe, bowiem to on jak nikt inny powinien wiedzieć, co ona czuje. Przecież mimo iż chciał zostać malarzem, ojciec zmusił go do podjęcia studiów prawniczych. Teraz Frederick maluje tylko w ukryciu, zaś płótna trzyma u swego kochanka, który oficjalnie jest tylko przyjacielem ze studiów, na dodatek zaręczonym. A mimo to brat ostrzega Mariettę przed konsekwencjami jej buntu prorokując, że ojciec jest w stanie posunąć się nawet do oddania jej do zakładu dla psychicznie chorych, gdzie w tamtych czasach trafiały wszystkie niesubordynowane córki.

Marietta ma jednak jeszcze jeden powód, by rozpaczliwie szukać dróg ucieczki. Otóż o jej rękę stara się tajemniczy przybysz, który niedawno zjawił się w mieście. Mówi się o nim, ze jest lekarzem, który porzucił praktykę, by zostać wynalazcą. Mówi się też, że jest bajecznie bogaty i podróżował po całym świecie. Jego wynalazki są faktycznie niezwykłe, znać niebywały kunszt ich twórcy, wydają się być niemal magiczne. Jednak Marietta, pomimo początkowego zachwytu prezentami, wyczuwa w doktorze Drosselmeier dzikie i potężne moce, które ja przerażają. Dlatego też, kiedy mężczyzna wpada w gniew po tym, jak odmówiła przyjęcia jego oświadczyn, Marietta jest zmuszona uciekać.

Chowając się w zegarze w sali balowej nie spodziewa się jednak, że…przeniesie się do innego świata, gdzie króluje magia. Marietta trafia do lodowej krainy, utkanej ze śniegu i słodyczy, zaś pobyt tu – mimo ostrzeżeń spotkanych na drodze osób – wydaje jej się spełnieniem marzeń. Kiedy trafia do zamku króla Geluma, ten zaś zatrzymuje ją, by dla niego tańczyła, dziewczyna jest szczęśliwa, jak nigdy dotąd. Już nie chce wracać do swojego świata, w którym zabrania jej się tańczyć, skoro tu może to robić bez przerwy. Tyle tylko, że szybko orientuje się, iż stała się zabawką króla i ma tańczyć dokładnie tak, jak on jej każde. A każda próba sprzeciwu jest karana, czy to tańcem, którego dzięki magii nie można przerwać nawet mimo bólu i krwawiących stóp, czy to głodówką. Marietta trafiła co prawda do złotej klatki, ale wciąż jest to klatka, a ona rozpaczliwie chce się z niej wydostać. Czy dziewczynie uda się odzyskać wolność? Jak zakończy się ta frapująca historia, która nie tylko otula nas magią, przywołuje czas dzieciństwa, ale i … przeraża? Przekonamy się o tym dzięki powieści pt. „Północ w Everwood”, opublikowanej nakładem Wydawnictwa Albatros. Książka autorstwa M.A.Kuzniar to swego rodzaju kompilacja „Opowieści z Narnii” i baśni braci Grimm, to wyjątkowa baśń dla dorosłych czytelników, która pokazuje, jak łatwo mogą nas zgubić marzenia. Równocześnie to pozycja pokazująca walkę o prawo kobiet do samostanowienia, przemiany społeczne i postawy wobec tych zmian.

Szybkie tempo akcji, a także wspaniale wykreowani bohaterowie, to tylko część atutów książki. Pozycja zwraca bowiem uwagę mnogością szczegółów, wspaniałymi opisami czy to wynalazków doktora czy całej krainy Everwood, a to sprawia, że czujemy się częścią wydarzeń, zaś magia, która pojawia się w książce, omamia również nas. W efekcie płyniemy przez kolejne strony niczym unoszeni magicznym pyłem, zatapiamy się w zachwycie i … oczekujemy kolejnej powieści autorki (równie magicznej, mam nadzieję).

Wystarczy rzucić mi hasło "baśń dla dorosłych" a daną lekturę wybieram w ciemno. Uwielbiam klimat towarzyszący takim opowieściom i uwielbiam bajkowe spojrzenie na świat. Miałam więc wobec prozy M.A. Kuzniar ogromne oczekiwania, które zostały spełnione już na pierwszych stronach, gdy fabuła otuliła mnie niczym ciepły kocyk i trzymała w swoich objęciach do samego finału.

Autorka nigdzie się nie spieszy tworząc opowieść spokojną, nostalgiczną, nastawioną na opisy bardziej niż na samą akcję. Z jednej strony powinnam narzekać na brak konkretnego tempa, ale z drugiej wyjątkowo mi to nie przeszkadzało. Miło było przystanąć na chwilę, poznać z bliska bohaterów i zanurzyć się w cudownym klimacie, który okazał się najmocniejszą stroną fabuły zaraz po kreacji postaci. Autorka przenosi nas w czasie, odrywa od pędu życia i wszechobecnej technologii pokazując, że w życiu liczy się coś więcej i udowadniając jak cenne są zatracane aktualnie wartości.

Akcja rozpoczyna się w roku 1906, w którym żyje Marietta Stelle, zagorzała miłośnika baletu, która marzy o sławie primabaleriny. Niestety pisany jej jest inny los, ponieważ tuż po Nowym Roku będzie musiała stanąć na ślubnym kobiercu i poświęcić się roli żony oraz matki. Nikt nie pyta ją o zgodę, wszyscy decydują za nią. Jednak przed pogrążeniem się w smutku Mariettę ratuje wizja nadchodzącego, ostatniego spektaklu na tle zjawiskowej, zimowej scenografii. Kobieta nie spodziewa się jednak, że pod wpływem czarów przeniesie się do Everwood i stanie oko w oko z zagrażającą jej życiu przygodą.

Bliskość Bożego Narodzenia, mnóstwo śniegu, nastrojowe tło oraz zima pukająca do okien porywają nas w wir subtelnie zaczarowanej opowieści, która ma wiele do powiedzenia. Marietta z jednych problemów pakuje się w drugie i trudno powiedzieć co jest gorsze, ale na pewno pobyt w cukrowym pałacu wystawi ja na ogromną próbę. Autorka wykazała się ciekawą inicjatywą a jej pomysł na wydarzenia zaowocował w historię zdecydowanie wartą uwagi, ponieważ wszystko tutaj krzyczało do czytelnika, że faktycznie trzymamy w dłoniach wyjątkową, wielopoziomową baśń. Mnóstwo emocji, klika mrocznych momentów aż w końcu piękny hołd dla pasji sprawiły, że lektura porwała mnie w swoje objęcia na kilka cudownych godzin.

To książka spokojna, nastrojowa, która rozkręca się dopiero w drugiej połowie, ale na pewno warta uwagi i pięknie wpisująca się w zimowe miesiące. M.A. Kuzniar stworzyła zaczarowaną baśń z elementami dla dorosłych, która pozwala wyciągnąć wnioski z losów głównej bohaterki oraz utożsamić się z jej problemami. "Północ w Everwood" idealnie sprawdzi się jako lektura na leniwe popołudnie, kiedy mróz maluje wzorki na oknach a my z kubkiem gorącej herbaty w dłoni marzymy, by przenieść się do wyjątkowego miejsca.

„- Pogoń za marzeniami to szczególny rodzaj cierpienia; nie jest dla osób o słabym charakterze ani tchórzliwych. Wymaga ogromnej siły i niezłomnej determinacji”.

Ach! „Północ w Everwood” otula swoim magicznym blaskiem i sprawia, że chce się ją czytać do ostatniego tchu! Ma w sobie piękny, zimowy klimat, który wpływa na czytelnika i jego emocje w każdym calu.

Początek zaciekawia, ale im dalej tym cała akcja nabiera rozmachu. Ten dynamizm połączony z kreacją bohaterów i aurą powieści daje wrażenie, jakby lektura przenosiła do innej krainy. Razem z bohaterką udajemy się w podróż do wymiaru, który na pierwszy rzut oka wydaje się idealny, ale jak wiemy, czasem pozory nie wystarczą.

Marietta jest marzycielką, która pragnie podążać własną ścieżką. Pragnie żyć na własnych zasadach, tańczyć i unosić się w odmętach swojego umysłu. Pragnęła dla siebie zupełnie innego życia niż jej rodzina.

Magiczna podróż przełamuje w Marieccie pewną barierę i sprawia, że dziewczyna staje się silna i pragnie walczyć o swoje marzenia. Piękny, lecz skomplikowany wątek romantyczny to idealne tło i dopełnienie do magicznej atmosfery. Fabuła bardzo na nim zyskała, a dodatkowo kontrast dobra i zła oraz mroku i światła przeplatające się między sobą potęgowały emocje.

Nawiązanie do baśniowego klimatu w wersji dla dorosłych sprawiło, że moje serce roztopiło się podczas lektury. Zamiłowanie, pasja, odwaga i silna to cechy, które rozwijają się u głównej bohaterki na przestrzeni kolejnych rozdziałów. Nie mogłam się oderwać! Polecam.

Początek XX wieku, Nottingham, miasto w środkowej Anglii, drobnomieszczańskie społeczeństwo i wszechpanujący podział powinności przeznaczonych dla kobiet. Gdzieś pomiędzy tym wszystkim Marietta – niezwykle utalentowana baletnica, która na przekór ogólnie panującym zasadom pragnie realizować swoje marzenie związane z tańcem baletowym …

Iście baśniowy charakter tej opowieści, sprawia, że podczas lektury odnosimy wrażenie, że znajdujemy się w niezwykle magicznym miejscu. Gdzieś, gdzie magia przeplata się z autentyzmem, gdzie niesprawiedliwość miesza się z obiektywizmem, w końcu gdzie marzenia kłócą się z rzeczywistością.

Gwarantuje, że podczas lektury nie zabraknie Wam heterogenicznych emocji, znajdziecie tutaj zwątpienie i ułudę, niesprawiedliwość i obiektywizm, a nade wszystko dość często będzie pojawiała się nadzieja.

„Północ w Everwood” to definitywnie retelling „Dziadka do orzechów”. I choć trudno było mi przekonać się do tej historii od pierwszych stron, tak w miarę kiedy akcja postępowała czułam się jakbym była częścią tej przygody. Do tego kreacje kobiecych postaci, które ukazane zostały jako skłonne do poświęceń i niezwykle zdeterminowane w dążeniu do obranego sobie celu… Historia niezwykle nastrojowa i idealna na zimowe wieczory.

“Północ w Everwood” to magiczna historia z bajkowym klimatem. Opowiada losy młodej dziewczyny, której największą pasją w życiu jest balet. Gdyby mogła poświęciłaby mu całe życie, jednak marzenie Mariett tłamszone jest przez rodziców, którzy nie wierzą w jej talent. Wszystko zmienia się w magiczną wigilijną noc kiedy to ucieczka dziewczyny zmienia całkowicie jej życie. Z jednej klatki niespodziewanie brutalnie zostaje wciągnięta w drugą, tym razem za złota. Jednak dobrze wiemy, że nawet złota klatka pozostaje więzieniem.

Czy czeka ją szczęśliwe zakończenie? 

Być może, tego oczywiście Wam nie zdradzę, jednak myślę, że macie świadomość jak wielką moc mają marzenia. W tej historii nasza główna bohaterka broni się rękami i nogami, aby postawić na swoim. Walczy każdego dnia, aby jej głos został usłyszany. Jednak jej los nie będzie usłany różami, a na jej drodze pojawią się kolce, które w dość brutalny sposób pokażą jej jaki skutek mają źle podjęte decyzję. 

Muszę przyznać, że bardzo podobała mi się ta historia. Z jednej strony była lekka i przyjemna, gdyż bardzo szybko wkręciłam się w ten magiczny świat, z drugiej natomiast wartościowa, pouczająca i wciągająca, przez co nie mogłam się od niej oderwać. Jestem fanką kreacji postaci, były one bardzo różnorodne i charakterystyczne, przez co nie dało się przejść obok nich obojętnie. Każdy w jakiś sposób przykuł moją uwagę i zapadł mi w pamięci. Najbardziej intrygowała mnie postać Drosselmeier’a i Legat'a, gdzieś tam z biegiem kolejnych stron chciałam wiedzieć co siedzi im w głowach.

Dodatkowo mogę powiedzieć, że magiczny świat, który został wykreowany wywarł na mnie bardzo pozytywne wrażenie. Gdzieś tam momentami, mogło być go więcej, jednak nie mogę narzekać na to co dostaliśmy, ponieważ mi osobiście bardzo podobał się wątek fantastyczny w tej historii. 

Jeśli więc lubicie baśniowe historie pełne intrygujących bohaterów, trudnych wyborów, walki o siebie, tajemniczego klimatu i lekkiego romansu to ta historia będzie idealna dla Was. Ja Wam ja mogę polecić! 💙

Uwielbiam, gdy książka, którą czytam, dosłownie przenosi mnie do opisanego w niej świata. 💙 Kocham to uczucie, gdy mogę zatracić się w opisywanej przez autora historii i niemalże poczuć się jakbym w niej uczestniczyła. ☺️ Tak właśnie bylo podczas lektury "Północy w Everwood" - przepięknej baśni dla dorosłych autorstwa M.A. Kuzniar. 🥰

Główną bohaterką książki jest Marietta, która od zawsze kochała tańczyć i tylko to w życiu chciała robić. 💃 Jej losy potoczyły się niestety inaczej, ale to marzenie pozostało na zawsze w jej sercu. ❤️ Pewnego dnia okazało się, że w pewnym sensie się ono spełniło, ale nie do końca tak, jak Marietta sobie to wyobrażała. 😯 To dobry przykład na to, że trzeba uważać, czego się sobie życzy... 🫣

"Północ w Everwood" jest lekturą pełną akcji i ma świetną fabułę, dlatego czyta się ją bardzo dobrze. 📚 Autorka idelanie przedstawiła w niej wszystkich bohaterów, a kraina, którą stworzyła, jest zachwycająca. 💙 Opisy tego kolorowego i pełnego magii świata sprawiają, że czytelnik przenosi się do niego, mogąc poczuć wszystko własnymi zmysłami. 😊

Klimat książki również zapiera dech w piersiach. Jest iście baśniowy, zimowy, ❄️☃️ mroźny i świąteczny. Uwielbiam! 💙 Cały czas nie jest jednak tak słodko i bajkowo. Ta historia ma również swoją mroczną stronę. 😈 Autorka zawarła tu bowiem również elementy okrucieństwa i brutalności oraz poruszyła trudne tematy znane z codziennego życia. 😔 Wszystko to sprawia, że książka nabiera nieco realizmu.

"Północ w Everwood" to naprawdę dobrze napisana i dopracowana w każdym szczególe opowieść, 📖 która dostarcza wielu emocji, trzyma w napięciu i pozostaje w myślach czytelnika na długo po zakończeniu lektury. 🥰 No i ta okładka - przepiękna! 📚💙 Gorąco polecam❗️😊

Marietta pragnęła jedynie tańczyć. Nie tak to jednak miało wyglądać. Powiadają, by uważać, czego człowiek sobie życzy…

Gdyby ktoś mnie zapytał, o czym jest fabuła książki “Północ w Everwood”, nie potrafiłabym krótko i zwięźle odpowiedzieć. Autorka bowiem w umiejętny, dojrzały i interesujący sposób połączyła ze sobą wiele kwestii, proponując czytelnikowi dopracowaną i dobrze napisaną historię. Kwestie istotne dla literatury obyczajowej zostały w tym przypadku połączone z mroczną i pełną napięcia nutką, pozostawiając jednak pierwsze miejsce dla baśni i elementu fantasy.

Podążając za Kuzniar przenosimy się do bajowej krainy, która wywiera niesamowite wrażenie. Dające do myślenia opisy, działające na wyobraźnię miejsca, magia zapachu i koloru. Podczas lektury bardzo łatwo to wszystko poczuć, zobaczyć i usłyszeć. Słodycz i gorycz tej opowieści wydają się opuszczać książkowe strony i otaczać czytelnika. Moim zdaniem przedstawienie Everwood jest największą zaletą powieści. Mocne, wiarygodne, spójne, działające na wszystkie zmysły. Coś wspaniałego.

Lektura zdecydowanie jednak nie jest zbyt przesłodzona i cukierkowa. Warstwy lukru i czekolady nie zakryły bowiem okrucieństwa, brutalności i słabości. Choć opowieść przede wszystkim sprawia wrażenie bajki dla dorosłych, a magiczne wątki wygodnie się w niej rozgościły, to nie brakuje w niej sporej dawki realizmu i tematów, których obecność w prawdziwym życiu jest właściwie obowiązkowa. Skomplikowane relacje rodzinne, walka o marzenia, konieczność podejmowania trudnych decyzji, źle ulokowane uczucia. Dla wielu z nas brzmi bardzo znajomo, prawda?

Od początku w książce wiele się dzieje. Ani przez chwilę nie pomyślałam, by powieść odłożyć lub zrobić sobie od niej przerwę. Mroźny klimat i świąteczne tło okazały się dobrym wyborem na wakacje. Książka towarzyszyła mi w trakcie leniwych urlopowych dni i świetnie się sprawdziła. Kolejne rozdziały przyniosły zmianę tematyki i dynamiki, ale moim zdaniem było tylko ciekawiej. Jestem bardzo pozytywnie zaskoczona tym, w jaki sposób Kuzniar poprowadziła swą opowieść, jak ładnie wszystko zaplanowała i zrealizowała.

Bardzo korzystnie w książce wypadają także kreacje postaci. Autorka postarała się zarówno przy tworzeniu charakterystyki głównej bohaterki, jak i osobowości drugiego planu. W historii przeplatają się dobre i mroczne dusze, zupełnie jak w prawdziwym życiu. Nie zawsze jednak można od razu rozpoznać, kto stoi po której stronie. I w tej kwestii zatem można znaleźć sporą dawkę realizmu i autentyczności.

Kuzniar ma lekki, przyjemny i wypracowany styl. Całość czyta się dobrze i szybko. Nie doszukałam się żadnych fałszywych nutek czy zgrzytów w opisach i dialogach.

„Północ w Everwood” to przekonująca i zapadająca w pamięć opowieść. Spędziłam z nią bardzo miło czas. Nie mam jej nic do zarzucenia. Dobrze sprawdzi się w tych chłodnym czasie. Nikomu nie zaszkodzi odrobina magii i fantazji.