Krew Pogromców. Cykl Cienie. Tom 1

Na początku wspomnę, że jest to debiutancka książka autorki i wielkie gratulacje!

Chociaż przyznam szczerze, że nie czytam książek o wampirach, to cała książka naprawdę mi się podobała.

Styl pisania autorki jest bardzo przyjemny. Podoba mi się również, że narracja jest pierwszoosobowa, bo taką czyta mi się najlepiej.

Mimo że książka ma dużo rzeczy do zapamiętania, takich jak na przykład zasady czy imiona, i przez to na początku trudno się w nią wciągnąć, to gdy już się wciągniemy, przestaje to być problemem.

Świat, który wymyśliła autorka, jest bardzo dobrze rozbudowany. Fajnie, że fantastyka miesza się tutaj z realnym światem.

Powiem szczerze, że rzadko czytam książki, których akcja dzieje się w Polsce, ale tutaj jest to wielkim atutem. Oprócz Polski akcja rozgrywa się także w Pradze i Szwajcarii, a dokładniej w Sankt Gallen.

Rywalizacja o Ase pomiędzy dwoma bohaterami, czyli Hugo i Cieniem, dodaje historii jeszcze więcej emocji i sprawia, że niecierpliwie czekam na kolejny tom.

Bardzo polecam tę książkę fanom fantastyki oraz osobom, które lubią wampiry i mroczne klimaty.

Asa to młoda kobieta, która niespodziewanie odkrywa świat pełen istot nocy. Świat ten wdziera się w jej życie z całą mocą i złem. Związana tajemniczą więzią krwi z Cieniem wampirem wojownikiem musi brać udział w śledztwach i intrygach. Czy jej uczucia są prawdziwe czy są wynikiem więzi jaka połączyła ją z wampirem. Czym jest tajemnicza księga? I co skrywa krew Asy i Cienia?

Pomysł na fabułę świetny. Autorka często wykorzystywane motywy wzbogaciła nowymi świeżymi pomysłami. Jest więc więź krwi, która łączy śmiertelnika z wampirem, jest magiczna księga, są też łowcy...

Autorka wykreowała świat nocy jako mroczny, bezduszny, z ciężkimi zasadami. Cień to prawdziwy wojownik, zaś Asa...no ona to taka płaczka, wiecznie smutna, wiecznie zmartwiona...trochę mi brakowało takiej zadziorności. Choć były chwile, gdy potrafiła się postawić i chwile, gdy zadziwiała mnie pozytywnie. Ciekawie wykreowani zostali bohaterowie drugoplanowi. Były istoty całkowicie przesiąknięte złem ale również takie, które mimo swego jestestwa pozostały osobami o pomocnym i dobrym sercu.

Jedynym minusem jaki mogę znaleźć w tej książce to początkowa fabuła a raczej największe wydarzenia, tak bardzo ważne dla akcji, działy się w tle. Dostaliśmy opis smutku Asy i jej przeżyć a w tle wspomnienie, że odbyła się walka, że najważniejsze wampiry prawie nie przeżyły. Brakowało mi takich opisów. Jednak z każdą stroną autorka coraz lepiej zaczynała sobie radzić z budowaniem napięcia i tocząca się fabułą. Czuć jak jej sposób pisania ewoluuje i to w bardzo dobrą stronę.

„Krew pogromców” to powieść z pogranicza urban fantasy i romansu paranormalnego, która próbuje połączyć dobrze znane motywy wampiryczne z emocjonalną historią o wyborach, tożsamości oraz cenie, jaką płaci się za miłość. Kiedy dostrzegłam zapowiedź tej książki u wydawcy, wiedziałam, że chciałabym poznać tą opowieść. Nie będę jakoś szczególnie się rozwodzić nad tym, jak bardzo lubię czasem sięgać po taką tematykę, bo myślę, że każdy z nas ma swoje przyjemności. Lubię obserwować, jak autorzy kreują mroczne i fantastyczne światy, narzucają im prawa i obowiązki. To propozycja dla czytelników, którzy lubią fantastykę osadzoną w znanych realiach, wampiry pokazane nie tylko jako drapieżniki, ale też jako istoty uwikłane w politykę i emocje, oraz historie, w których miłość nie jest wybawieniem, lecz wyzwaniem.

Główną bohaterką książki autorstwa Edyty M. Matejko pod tytułem „Krew pogromców” jest Asa, to młoda dziennikarka, która funkcjonuje w zwyczajnej rzeczywistości. Jej codzienność to praca, obowiązki i zwyczajne spraw. Wszystko się jednak zmienia w momencie, gdy przypadek prowadzi ją do świata, o którym dotąd mogła tylko czytać w książkach. Okazuje się, że wampiry istnieją naprawdę, a ona sama nie jest wobec nich obojętna. Początkowo Asa traktuje to odkrycie jak coś niemożliwego, niemal absurdalnego, ale szybko okazuje się, że nie ma odwrotu. Zostaje wciągnięta w konflikt, który trwa od wieków, a jej własna krew okazuje się kluczowa dla wydarzeń, które mogą zmienić układ sił w świecie nieśmiertelnych. Dziewczyna dowiaduje się, że posiada niezwykłe właściwości, czyniące ją kimś wyjątkowym i jednocześnie kimś bardzo cennym oraz zagrożonym. Na jej drodze pojawia się tajemniczy mężczyzna znany jako Cień, śledczy zakonu odpowiedzialnego za utrzymanie porządku wśród wampirów. Zostaje on wysłany, aby zbadać sprawę starożytnej księgi zawierającej przepowiednię o wybrańcu, a los splata jego misję z osobą Asy. Co przeznaczenie przygotowało dla dziewczyny? Czy Cień stanie się dla niej zagrożeniem, a może wybawieniem?

„Krew pogromców” jest książką, w której dużym atutem jest klimat, poczucie, że nadnaturalny świat może istnieć tuż obok naszej codzienności. Na uwagę zasługują także relacje między bohaterami, szczególnie napięcie i emocjonalna ewolucja między Asą i Cieniem. Autorka stworzyła interesujacy świat, w którym wampiry nie są jedynie mrocznymi istotami, ale częścią złożonej struktury społecznej z własnymi zasadami, historią i konfliktami. Edyta M. Matejko wykreowała powieść, której tempo bywa nierówne, a niektóre wątki aż proszą się o głębsze rozwinięcie. Nie odbiera to jednak przyjemności z lektury, bo historia ma w sobie potencjał i pozostawia czytelnika z ciekawością tego, co wydarzy się dalej. Na zakończenie mogę powiedzieć, że to powieść, która przede wszystkim opiera się na emocjach, tajemnicy i motywie odkrywania siebie w rzeczywistości, która nagle przestaje być bezpieczna i znana.

„Krew pogromców” jest to debiut, który pokazuje wyraźny kierunek rozwoju autorki z dobrymi pomysłami, emocjonalnym rdzeniem i światem, który może jeszcze wiele zaoferować w kolejnych częściach. To opowieść o wyborach, które mają swoją cenę, o uczuciach rodzących się w cieniu niebezpieczeństwa i o tym, że czasem dopiero utrata dotychczasowego świata pozwala odkryć, kim naprawdę jesteśmy.

Nie odmawiam sobie opowieści o wampirach. Lubię wracać do historii o nich w każdym, absolutnie każdym wydaniu. Od klasycznych, gotyckich narracji, przez romantyczne uniesienia, po współczesne urban fantasy. I choć nie wszystkie są dobre, ba, znakomita większość bywa po prostu słaba, to jednak śledzę ten nurt z pewną czułością i ciekawością. Obserwuję, jak się zmienia, jak próbuje odnaleźć nowy język dla nieśmiertelności, jak redefiniuje potwora i człowieka. Dlatego po kolejną historię o krwi, przeznaczeniu i mroku sięgnę zawsze.

Tym razem rzecz dzieje się w świecie Asy, młodej dziennikarki, która przypadkiem odkrywa istnienie wampirów. To nie jest jednak tylko opowieść o zetknięciu człowieka z nadnaturalnym. Asa nie wie jeszcze, że w jej krwi drzemie niezwykła moc, a jej los splata się z tajemniczym Cieniem, czyli śledczym zakonu pilnującego porządku wśród nieśmiertelnych. W tle pojawia się zagadkowa księga i przepowiednia o Wybrańcu, a akcja prowadzi nas przez Dolny Śląsk, Wrocław, Pragę i szwajcarskie Sankt Gallen.

Wydawać by się mogło, że pomysł jest dobry, niestety, w praktyce nie wszystko wybrzmiewa tak mocno, jak mogłoby. Książka nie była zła, ale nie była też najlepsza. W trakcie lektury wyraźnie widać kilka potknięć fabularnych i braków konstrukcyjnych. Bohaterka przyjmuje istnienie świata wampirycznego z zaskakującą łatwością; brakuje tu głębszej refleksji, analizy, czy choćby wstrząsu egzystencjalnego, który w takiej sytuacji wydaje się naturalny. Jej reakcje bywają powierzchowne, jakby świat nadprzyrodzony był tylko kolejną sensacją do odnotowania, a nie fundamentalnym przewartościowaniem rzeczywistości.

Wątek romantyczny również pozostawia niedosyt. Relacja między bohaterami rozwija się szybko, lecz brakuje jej napięcia, pazura, chemii, która sprawiłaby, że czytelnik naprawdę zacznie im kibicować. Uczucie, które powinno być jednym z filarów opowieści, momentami wydaje się bardziej deklaracją niż doświadczeniem.

Cała narracja bywa chaotyczna, wydarzenia następują po sobie dynamicznie, ale nie zawsze logicznie. Uniwersum, które miało być mroczne i intrygujące, miejscami sypie się jak domek z kart. Zasady rządzące światem wampirów nie są dostatecznie ugruntowane, przez co trudno w tę powieść naprawdę się wgryźć i w pełni zanurzyć.

Trzeba jednak uczciwie przyznać, że książka spełnia swoją funkcję jako czasoumilacz. Czyta się ją dość szybko, a sama koncepcja młodej kobiety odkrywającej własne nadnaturalne dziedzictwo ma w sobie potencjał, który może przyciągnąć mniej wymagającego odbiorcę. Jeśli dopiero zaczynasz swoją przygodę z literaturą o wampirach i ta powieść będzie jedną z pierwszych, które przeczytasz, istnieje spora szansa, że odbierzesz ją bardziej entuzjastycznie.

Dla mnie to kolejny przystanek na drodze przez wampiryczny nurt, nie przełom, nie nowa jakość, ale też nie całkowita strata czasu. A że do opowieści o nieśmiertelnych zawsze wracam z sentymentem? Cóż. W tej relacji trudno o definitywne rozstanie.

„Krew Pogromców” to książka o pewnym Cieniu, który został przysłany na Dolny Śląsk, by odnaleźć zaginioną księgę i wyjaśnić zawartą w niej przepowiednie o wybrańcach. Asa, to młoda dziennikarka, która przez przypadek odkrywa świat wampirów. Nie wie jeszcze jak bardzo poznanie śledczego zakonu, pilnującego porządku wśród nieśmiertelnych wpłynie na jej życie.

To co bardzo spodobało mi się w tej książce to styl w jakim została napisana. Jest on lekki, a zarazem barwny. Autorka wspaniale oddaje mroczny klimat w malowniczym Wrocławia. Opisy tutaj pobudzają wyobraźnię i sprawiają, ze chce się czytać i czytać.

Chociaż mogłoby się wydawać, że wszystko tutaj jest oczywiste to wcale tak nie jest. To nie jest zwykły romans śmiertelniczki z kimś kto już nie pamięta kim był. Jest to również próba odpowiedzi na pytanie czym jest wolność wyboru.

Bardzo podobała mi się relacja głównych bohaterów, która rozwijała się powoli. To w jaki sposób poznają się i jak powoli ujawniają przed sobą swoją przeszłość.

Narracja tutaj jest pierwszoosobowa, dzięki czemu bardziej możemy poznać głównych bohaterów. Ich myśli i postępowanie.

Jeśli szukacie ciekawej książki o wampirach osadzonej w polskich realiach to bardzo polecam „Krew Pogromców”.