Nieszczęścia chodzą stadami. Nie zmienił się tylko blond. Tom 2

Bałam się tego, co znajdę w drugiej części książki Agaty Przybyłek. Po pierwszym tomie miałam bardzo mieszane uczucia, jednak postanowiłam dać autorce jeszcze jedną szansę i wcale nie żałuję swojej decyzji! Po średnio udanym debiucie dostałam ciekawą, lekko napisaną, zabawną i mądrą książkę.

Tym razem nie śledzimy losów Iwonki – poznajemy historię jej szalonej matki oraz kuzynki... Do Sosenek, prosto z Londynu, przyjeżdża bowiem chrześniaczka Haliny – panna z dwójką dzieci. Nie muszę Wam chyba tłumaczyć, że takie rzeczy na szanującej się wsi to wielki wstyd. Sytuacja jest tym gorsza, że jedno z dzieci jest... Wyjątkowe. A ta wyjątkowość może budzić duży sprzeciw społeczny i być przyczyną problemów nieszczęsnej panny Marty. Dodatkowo dziewczyna ciężko przeżywa powrót do rodzinnej miejscowości. Po kątach poukrywały się bowiem bolesne wspomnienia.

Halina, obawiając się o własną renomę we wsi, postanawia za wszelką cenę wykurzyć Martę z Sosenek. W tym celu używa całego swojego sprytu i robi się naprawdę wesoło! Kto czytał pierwszą część, ten wie, że matka Iwony jest niepoczytalna i nad wyraz kreatywna. Głodzenie, wyłączanie prądu i Internetu i zmuszanie do błądzenia po łąkach to tylko część z wielu pomysłów Haliny.

Jeżeli nie czytaliście pierwszej części – nie martwcie się – te historie są prawie zupełnie niezależne. Muszę przy tym przyznać, że Nieszczęścia są znacznie lepsze niż Nie zmienił się tylko blond... Agata Przybyłek popracowała nad stylem, językiem, kreacją postaci i fabułą. Książka jest bowiem napisana lekko (ale z nutą poetyckości), fabuła posiada intrygującą tajemnicę i niesie za sobą przesłanie, a postacie są różnorodne i stanowczo bardziej „ludzkie” niż wcześniej. Cieszę się bardzo, gdyż jestem przekonana, że z każdą następną książką będzie już tylko lepiej! Autorkę trzeba również pochwalić za poczucie humoru, którego w książce jest naprawdę mnóstwo – zarówno sytuacyjnego jak i słownego. Wielkie brawa za bohaterów, zwłaszcza za nieokiełznaną Halinę – jej teksty i zachowania sprawiały, że uśmiechałam się do książki.

Gigantyczny plus za wiedzę psychologiczną. Uwielbiam książki, które mnie czegoś uczą. Tym razem możemy dowiedzieć się nieco więcej o traumie i wpływie przeszłości na teraźniejszość. Ta wiedza jest wpleciona tak subtelnie, że nawet tego nie zauważycie, co też jest godne pochwały. Dzięki tej nucie psychologii Nieszczęścia zmuszają do refleksji nad tym, co tak naprawdę wpływa na los i nasze decyzje.

Oczywiście nie może być tak słodko... Strasznie działało mi na nerwy permanentne nazywanie Marty – Martusią. Jak miałam ją traktować jako dojrzałą kobietę i matkę dwójki dzieci, skoro ciągle brzmiało mi w uszach jej dziecinnie zdrobniałe imię? Potrafiłabym to wybaczyć, gdyby brzmiało tylko z ust rodziny, ale żeby tak narrator zdrabniał? Podobnie było w przypadku oczu Marty – trochę za dużo wzmianek o ich kolorze, mocy, magnetyzmie innych efektach specjalnych. Może Was to nie będzie drażnić tak mocno jak mnie, może nawet tego nie zauważycie, ale… musiałam wyrzucić z siebie całą irytację.

Kolejny minus, to niedosyt! Kiedy przeczytałam słowo „Epilog”, to nie wierzyłam własnym oczom. Zabrakło mi paru wyjaśnień, chociażby dokładniejszego rozwoju Londyńskiej historii Marty oraz wiedzy na temat poczynań niektórych bohaterów… Lukru na szczęście było znacznie mniej niż poprzednio – śmiem nawet powiedzieć, że bywało dosyć gorzko.

Jestem pod dużym wrażeniem tego, jak bardzo Agata Przybyłek rozwinęła literackie skrzydła. Na każdej ze stron widać, że w książkę włożono nie tylko mnóstwo pracy, ale również serca. Nieszczęścia są napisane w taki sposób, że spodobają się większości kobiet ze względu na humor i dużą przyjemność, którą niesie lektura. Dodatkowo z każdą przeczytaną stroną historia Marty coraz bardziej wciąga, ciekawi i intryguje. Krótko mówiąc – czekam na więcej!

💙RECENZJA💙

„Nieszczęścia chodzą stadami” to druga część z cyklu „Nie zmienił się tylko blond” Powiem szczerze, że tak jak pierwszą częścią byłam bardzo pozytywnie zaskoczona, wręcz zauroczona, tak tą jestem lekko rozczarowana. A już mówię dlaczego. W pierwszej części Pani Agata Przybyłek przedstawia nam smutną historię opisaną w przezabawny sposób, co totalnie mnie urzekło. Spodziewałam się, że w tej części również będzie mnóstwo śmiechu i będę się wręcz turlać po podłodze A tu niestety totalne rozczarowanie. Książka nie jest już tak zabawna, powiem nawet, że w ogole nie była zabawna. I tak jak w pierwszej części jedna z głównych bohaterek, mianowicie pani Halinka była cudowna tak w tej totalnie mnie irytowała. Mimo że książkę przeczytałam szybko, to nie wkręciłam się w nią tak jak się tego spodziewałam. Nie do końca podoba mi się również sama fabuła, ale tutaj nie chcę za wiele zdradzać, gdyż nie lubię streszczać książek w swoich recenzjach. Więc standardowo w kilku zdaniach przedstawię wam jej treść.



Iwonka, którą mieliśmy przyjemność poznać w części pierwszej, wyprowadza się z domu rodzinnego wraz z dziećmi. Matka Iwony- pani Halinka kiepsko radzi sobie po wyprowadźcie córki. Wybawieniem ma okazać się Marta, jej córka chrzestna, która powraca na wieś po dłuższym pobycie w Anglii. Okazuje się jednak, że Marta powraca z dwójką dzieci, kilkuletnią Marysią, oraz trzymiesięcznym Krzysiem. Gdy starsza kobieta odkrywa, że Krzyś jest czarnoskóry postanawia zrobić wszystko, aby nikt z mieszkańców Sosenek się o tym nie dowiedział. Skutecznie uprzykrza życie Monice, aby ta jak najszybciej opuściła wioskę bez skandalu. Jeśli masz ochotę dowiedzieć się jak zakończy się ta historia to zapraszam do lektury.

Książkę oceniam 3/5

372 str.

[Adres usunięty]