Divine Violence. Seria Divine. Tom 1

"Divine Violence” to pierwszy tom serii Divine, i jednocześnie debiut autorki. Fabuła koncentruje się na dwóch silnych osobowościach, ale pochodzących z dwóch różnych światów, lekarki Seraphiny Silvy oraz Domenica Marchettiego, syna szefa mafii, których losy splatają się w dramatycznych okolicznościach.

Romans mafijny zazwyczaj kojarzy mi się z motywem aranżowanego małżeństwa. Rzadko kiedy zdarza się, że ten motyw tam nie występuje. W "Divine Violence" go nie ma, i to dla mnie duży plus. Nie żebym miała coś przeciwko niemu, ale miło od czasu do czasu przeczytać o czym innym.

Cieszę się, że autorka nie poszła w utarty schemat, dzięki temu dostajemy coś nowego, coś świeżego, coś nietuzinkowego.

Widać duży kontrast między bohaterami, Seraphina jest lekarką, nie zna realiów, czy zasad panujących w mafijnym świecie, do tego zajmuje się ratowaniem ludzkiego życia, w przeciwieństwie do Domenica, który bez skrupułów niejedno życie potrafi odebrać, a świat mafii to jego codzienność.

Podobało mi się to, że Sera nie uległa urokowi Domenica w szybkim tempie. Autorka pokazała jej wahanie, rozterki i dylematy moralne a ich znajomość rozwijała się stopniowo, mimo że sam Domenico nie był typem osoby cierpliwej 🤭

"Divine Violence" nie jest książką idealną, na upartego można by się kilku rzeczy doczepić, ale podpasował mi styl autorki i wykreowany przez nią świat, i jak na debiutancką powieść, to uważam ją za udany debiut. Czytało mi się tą książkę dobrze, płynnie przeskakiwałam z rozdziału na rozdział i z zainteresowaniem śledziłam losy bohaterów. Zdecydowanie fabuła wciąga, bohaterowie są wyraziści i dający się polubić.

Akcja rozwija się w dobrze wyważony tempie, nie brak tu emocji, czuć, że jest to historia mafijna, a zwroty akcji podkręcają całość, chociaż nie ma tu jakiegoś przesadnego dramatyzmu.

No i najważniejsze, po tym jak kończy się ten tom, jestem ciekawa dalszego ciągu i liczę na to, że nie będę musiała na niego długo czekać 😊 a to chyba najlepszy dowód na to, że podobała mi się ta historia, i że ją polecam.

"Nie wszyst­ko za­wsze musi być na po­waż­nie. Może cza­sa­mi warto po pro­stu… do­brze się bawić. Chcę po­czuć ten dreszcz emo­cji, który obie­cu­je każdy jego uśmiech. Pra­gnę być po­żą­da­na, chcę po­czuć, że na­praw­dę żyję".

Słuchajcie jestem tuż po lekturze "Divine Violence" i... nie wierzę w to, co się wydarzyło. Ta książka jest tak świetnie napisana, że ciężko jest mi uwierzyć w to, aby był to debiut literacki autorki! a jednak! :))

Powyższa powieść otwiera nam serię Divine opowiadając losy Seraphiny Silvy oraz Domenica Marchettiego. Ona jest chirurgiem i każdego dnia walczy o przyszłość pacjentów. On jest gangsterem, synem dona rodziny mafijnej, którego codzienność naznaczona jest krwią i niemoralnymi wyborami. Nie myślcie sobie jednak, że będzie to oklepany romans mafijny bo z oklepaniem ta książka nie ma nic wspólnego...

To co mnie przede wszystkim zachwyciło to fakt, że Domenico od początku książki nie zachowuje się jak zakochany kretyn wcielający się w rolę ogra, któremu wpadła w oko pani doktor i po 5 sekundach spotkania on ją kocha i musi mieć, a wszystko inne już się nie liczy nawet tragedia jaka spotkała jednego z członków rodziny. Nie. Autorka nie tylko stopniowo buduje napięcie pomiędzy bohaterami z tzw. "Gonieniem króliczka" bo Dom stara się z kobietą umówić a Ser stale mu odmawia, ale i w kapitalny sposób splotem niektórych wydarzeń sprawia, że pomiędzy tą dwójką rodzi się pewna więź. Bez spiny, bez ciśnienia. Spokojnie, naturalnie, tak po prostu zwyczajnie po ludzku przez co staje się bardzo wiarygodna. Druga kwestia to słownictwo jakie jest używane w tej historii. Zdecydowanie czytanie tej powieści było niezwykłą przyjemnością i odpoczynkiem dla głowy i...oka. Tak, kiedy trzeba było to bohaterowie klneli, jednak cała treść nie jest naszprycowana wulgaryzmami tak, że co którąś linijkę czytamy bluzgi. Absolutnie. Historia opisana ze smakiem nie dająca poczucia, że rządzą w niej jedynie prymitywne rządze a bohaterowie są na poziomie neandertalczyków. Kolejna kwestia to pochylenie się autorki nad zagadnieniami medycznymi a także językiem włoskim. Uwielbiam kiedy książka np. z medycyną ma coś więcej wspólnego niż tylko informację w opisie, że jeden z bohaterów jest lekarzem. Magdalena Mileszko zdecydowanie pochyliła się nad zagadnieniami medycznymi wprowadzając nas w ten świat i tworząc vibe jaki się z tym wiąże, za co należą się autorce ogromne gratulacje. Nie jest to jednak wszystko. W książce znajdziemy również wiele zwrotów w języku włoskim, nie jedynie pojedyncze słowa, co tworzy także poczucie, że mamy doczynienia z prawdziwą włoską rodziną.

Jeżeli o mnie chodzi to "Divine Violence" obecnie jest moim numerem 1 pośród debiutów jakie miałam okazje w ostatnim czasie czytać. Bywa niebezpiecznie, zaskakująco a historia porywa czytelnika do tego stopnia, że ciężko mi było tę książkę odłożyć nawet na chwilę. Zdecydowanie polecam 🖤❤️ #musthavebook #mustread

Ona ratuje życie, on je odbiera. Czy to może się udać?

Już na samym wstępie chciałam docenić autorkę za stworzenie kobiecych postaci, które nie są toksyczne. To bohaterki myślące racjonalnie, odważne i nieszukające sztucznych problemów. Zawsze najbardziej obawiam się o żeńskie postacie, gdy sięgam po mafijny romans i o to, jak zostaną przedstawione.

Tutaj Sera nie zakochuje się od pierwszego wejrzenia w mafiozie i nie stwierdza, że rzuca dla niego całe swoje życie. Potrzebuje czasu, aby dopuścić Dominica do siebie, a nawet wtedy wciąż myśli o konsekwencjach swoich decyzji. Bardzo podobało mi się też to, że jej przyjaciółka wspierała ją w racjonalnym myśleniu ❤

Relacja głównych bohaterów została poprowadzona w dobrym tempie. Dominic poznaje panią doktor, gdy przywozi swojego brata do szpitala po postrzale. Sera zajmuje się rannym bliźniakiem, a jej profesjonalizm sprawia, że Dominic zaczyna się nią interesować na tyle, aby zaprosić ją na kolację. Sera jednak grzecznie odmawia.

Dominic nie chce jednak używać siły ani szantażu, więc musi znaleźć inny sposób, żeby przekonać ją do wspólnego wyjścia. Los sprzyja mu podczas pewnej gali charytatywnej, która daje im okazję do wspólnego wieczoru.

„Divine Violence” to naprawdę dobry romans mafijny, do którego z przyjemnością jeszcze wrócę. Już teraz wiem, że nie mogę doczekać się kolejnego tomu.

Czasami trafiam na takie historie, które od pierwszych stron uderzają czytelnika wrózny sposób. W przypadku „Divine Violence” chodzi o kontrast, a jest mim życie i śmierć. Nie jako metafora, ale jako codzienność bohaterów. Magdalena Mileszko buduje opowieść na granicy dwóch światów, sterylnej sali operacyjnej i brudnych interesów mafijnej rodziny, robi to w sposób, który wciąga i zostawia czytelnika z niepokojem. Dawno nie czytałam książek mafijnych, dlatego chciałam sprawdzić, czy ten motyw mi się nie przejadł i czy będę w stanie mu się poddać. Pomyślałam, że ta pozycja będzie ku temu idealna. Czy ten motyw nadal bywa wiarygodny?

Główną bohaterką książki autorstwa Magdaleny Mileszko pod tytułem „Divine Violence” jest Seraphina Silva, to młoda, ambitna chirurg, która całe swoje życie podporządkowała ratowaniu innych. Chociaż stoi u progu zawodowej kariery, przyszło jej mierzyć się z trudnym doświadczeniem, które brutalnie podważa jej poczucie kompetencji i własnej wartości. Śmierć pacjenta to pierwsza tak dotkliwa porażka, która pozostawia w niej rysę, a przez to zaczynają przedostawać się wątpliwości. Jest ich bardzo wiele, o sens wysiłku, o własne granice psychiczne, o cenę odpowiedzialności za cudze życie. Domenico Marchetti czeka na wieści o bracie walczącym o życie na stole operacyjnym. On także stoi na granicy tylko, że jego świat od dawna nie zna niewinności. Ich spotkanie jest przypadkowe, Seraphina traktuje go jak jednego z wielu ludzi przewijających się przez szpitalne korytarze, jednak stopniowo odkrywa, że jego rzeczywistość opiera się na przemocy, lojalności wobec rodziny mafijnej i decyzjach, które stoją w absolutnej sprzeczności z jej wartościami. Do czego ich to doprowadzi? Czy cokolwiek można zbudować w tak odmiennych światach?

„Divine Violence” to nie jest historia o tym, że miłość jest magicznym lekarstwem i na pstryknięcie palcem wszystko naprawia. To raczej opowieść o tym, że miłość bywa wyborem ryzykownym, czasem wręcz autodestrukcyjnym. Czasami wystarczy chwila, aby na dobre zakorzenić się w czyjejś głowie i sercu. Takie spotkanie jest krótkie, niemal przypadkowe, a jednak staje się początkiem relacji, która nie powinna się wydarzyć. Ona poświęcona ratowaniu istnień, wierząca w etykę, procedury i odpowiedzialność. On to syn dona, wychowany w przekonaniu, że przemoc bywa narzędziem, a moralność jest względna. Styl autorki jest emocjonalny, intensywny, momentami surowy. Sceny są plastyczne, dialogi pełne napięcia, a relacja bohaterów rozwija się w rytmie, który pozwala zarówno na namiętność, jak i na zwątpienie. „Divine Violence” to książka dla dorosłego czytelnika, nie tylko ze względu na sceny erotyczne czy brutalność, ale przede wszystkim przez ciężar moralny, który towarzyszy każdej decyzji. To historia o przyciąganiu, o kobiecie ratującej życie i mężczyźnie funkcjonującym w świecie, gdzie ono bywa walutą. Podobało mi się, że autorka nie próbuje nikogo usprawiedliwiać ani wybielać, tylko pozwala czytelnikowi samemu ocenić, gdzie przebiegają granice akceptacji.