Miej wyje**ne, będzie Ci dane. O trudnej sztuce odpuszczania

Miej wyje**ne, będzie Ci dane - moje motto od wielu lat! Czasami nie sposób się nie zgodzić z tymi słowami. Zauważyłam, że sztuka odpuszczania jest bardzo dobra i korzystnie wpływa na życie. Przede wszystkim dzieje się to za sprawą dystansu, który nabieramy do sprawy.

Bardzo chętnie sięgnęłam po książkę o jakże pięknie brzmiącym tytule „Miej wyje**ne, będzie Ci dane. O trudnej sztuce odpuszczania”. Byłam ciekawa co autorka w niej opisała i czy dowiem się czegoś nowego.

Na samym wstępie muszę przyznać, że współczuję autorce. Dążenie do sukcesu, który wymarzyli sobie jej rodzice, a nie ona… Uświadomienie sobie w wieku 30 lat, że najwyższa pora wziąć sprawy we własne ręce i zacząć robić to co sprawia jej satysfakcję… Uczucia kompletnie mi nie znane i naprawdę bardzo się z tego cieszę. To tyle zmarnowanego czasu, który można było poświęcić na realizację własnych marzeń, a nie czyiś.

Książka podzielona została na trzy rozdziały. W pierwszym poznajemy historię autorki o której już wspomniałam. Tutaj należą się dla niej ogromne brawa za odwagę, aby to wszystko opisać. Rozdział drugi to prezentacja kroków do tego jak mieć wyjeb***, aby było nam dane. Muszę przyznać, że z tego rozdziału nie dowiedziałam się kompletnie niczego nowego. Większość z tych kroków towarzyszy mi od dawna i nie potrzebowałam do tego żadnego poradnika, aby uzmysłowić sobie, że mogą one zmienić moje życie. Momentami odniosłam wrażenie, że opisane są one zbyt szybko, chaotycznie i częściowo potraktowane „po macoszemu”. Jednak jest to tylko moje subiektywne odczucie, które być może spowodowane jest własnymi doświadczeniami. Rozdział trzeci natomiast pomaga nam zdecydować co robić dalej i jak wykorzystać zdobytą wiedzę. Na pochwałę zasługuje także okładka i szata graficzna książki. Została ona naprawdę bardzo ładnie wydana, co tylko umiliło mi lekturę.

Ogólnie całość oceniam dość pozytywnie. Autorka nie jest wybitną pisarką, ale nie o to tutaj chodzi. Niektóre elementy bardziej bym rozwinęła. Jednak uważam, że dla laika tej cudownej „filozofii” ta książka może okazać się być bardzo pomocna. Dlatego zdecydowanie mogę ją polecić.

Ucieka od motywowania, które zastępuje tutaj odpuszczanie. Współcześnie zbyt wieloma rzeczami się przejmujemy, nawet jeśli nie chcemy i nas to do końca nie obchodzi, to środowisko nas przymusza do stosownej reakcji.

Świetne pomysły, jak obniżyć napięcie, unikać stresu, czuć się w życiu spełnionym. Autorka znalazła świetny patent na promocję książki i dotarcie do młodego czytelnika – teraz są modne pozycje za granicą w „fuck” w tytule, to ten sam styl.

Postawy nawyki, cele, narzędzia do pomiaru bieżącego stanu i planowania działania. Książka mocno ćwiczeniowa z dużą liczbą zadać do samodzielnego rozwiązania. Zachęca do pracy nad sobą.

Chyba każdy z nas zna powiedzenia dotyczące uczenia się (nauka to potęgi klucz), prezentacji swojej osoby (siedź w kącie, a znajdą cię), a część osób doświadczyła także – niestety – presji rodziców związanej z ich błędnym (i nieprzystającym do współczesności) przekonaniem, że perfekcjonizm, bycie najlepszym, zagwarantuje nam wysoką pozycję społeczną oraz szeroko rozumiane szczęście. Bardzo często dzieci są niejako zmuszone do obrania określonej drogi, wdrukowano im określony schemat postępowania, a także przekonanie, że ciężka praca, podejmowanie kolejnych wyzwań, branie na swoje barki coraz więcej i więcej, przyniesie pozytywne rezultaty. Takie dzieci czują presję, by być we wszystkim najlepszym, a jakiekolwiek odstępstwo od tej normy traktują niczym życiową katastrofę. Kolejne zajęcia, które mają rozszerzać umiejętności, pieczołowicie wypełnione zajęciami pozalekcyjnymi kalendarze, prestiżowe studia, rozliczne aktywności tworzące podwaliny przyszłej kariery … ta gonitwa tak naprawdę nigdy się nie kończy. Zawsze bowiem będzie coś, co trzeba zgłębić, zawsze będzie jakieś wyzwanie, które warto podjąć, które może przynieść korzyści w przyszłości. Czy starając się wpasować w ten schemat, w wizerunek perfekcjonisty, rzeczywiście jesteśmy spełnieni i szczęśliwi?

Gdyby tak było, zapewne nie mielibyśmy tylu przypadków wypalenia zawodowego, depresji, samobójstw. Gdyby bycie perfekcyjnym dawało pozytywne rezultaty dla nas samych również w dłuższej perspektywie czasu, to ludzie nie porzucaliby z dnia na dzień intratnych posad i nie wyjeżdżaliby na drugi koniec świata by uprawiać pietruszkę czy lepić garnki. Gdzie zatem jest ta granica, pomiędzy byciem obowiązkowym, sumiennym, a destrukcyjnym perfekcjonizmem? I co najważniejsze, czy po latach musztry, wychowania w duchu perfekcjonizmu i wypełniania narzuconych przez społeczeństwo ról, mamy jeszcze szansę na zmianę, zanim będzie za późno?

O tym, jak nauczyć się żyć na luzie, jak odpuścić pewne rzeczy, jak zadbać o niezbędny dla naszego zdrowia (tak fizycznego, jak i psychicznego) balans, pisze Katarzyna Czyż w rewelacyjnym poradniku „Miej wyje**ne, będzie ci dane. O trudnej sztuce odpuszczania”. Opublikowana nakładem Wydawnictwa OnePress pozycja, to dla wielu ostatnia deska ratunku, to bodziec do tego, by zmienić swoje życie. To lektura zarówno dla tych, którzy borykają się ze swoim perfekcjonizmem i nawet jeśli są świadomi, iż jest ON źródłem ich problemów, nie potrafią sobie z tym poradzić. To również lektura dla rodziców perfekcjonistów, być może pozwoli ona uświadomić popełnione w wychowaniu błędy i wspomóc dziecko w tytułowej sztuce odpuszczania. To wreszcie książka dla wszystkich, którzy chcą ruszyć do przodu, ale już bez przygniatającego ich barki ciężaru i głosu wewnętrznego krytyka w głowie.

Poradnik składa się z trzech części, możemy wiec potraktować zawarte tam informacje wybiórczo, choć ja zachęcam jednak – przynajmniej przy okazji sięgnięcia po książkę po raz pierwszy – do uważnej lektury wszystkich jej rozdziałów. Część pierwsza prezentuje drogę samej autorki, wszystko to, co ją ukształtowało, uczyniło z niej perfekcjonistkę, a ostatecznie wyczerpywało i odbierało radość z osiągnięć. Idealna córka, grzeczna dziewczynka i wzorowa uczennica, błyskotliwa studentka, najmłodsza doktorantka – to tylko niektóre z ról, które Czyż odgrywała na przestrzeni lat. W wielu z tych zachowań, życiowych wyborów znajdziemy odbicie swoich decyzji, dlatego też warto z tą krótką autobiografią się zapoznać, wyciągając (poprzez analogię) wnioski z doświadczeń autorki. Część druga to praktyczne podejście do tematu. Autorka opisuje narzędzia o których mówi na prowadzonych przez siebie warsztatach i szkoleniach. Zostały one zebrane w”7 krokach opuszania”, które prowadzą nas do pozbycia się perfekcjonizmu. Począwszy od kroku pierwszego, czyli nazywania emocji, po krok siódmy, czyli …humor, uczestniczymy w pewnej drodze, a właściwie procesie, którego wynikową musi być zmiana. Chociażby z tego względu, że zaczynamy rozumieć swoje emocje, potrzeby, uczymy się wyznaczać cele i relaksować. W części trzeciej znajdziemy wskazówki, w jaki sposób poprawić swoją jakość życia, oparte na różnych filozofiach i podejściach do rzeczywistości.

To wszystko składa się na niezwykły poradnik, który pomaga nam lepiej żyć. Lepiej, znaczy bez niepotrzebnego stresu związanego z perfekcjonizmem, bez szalonej gonitwy czy – przeciwnie – stania w miejscu w oczekiwaniu, aż wszystkie warunki będą doskonałe. Książka, napisana z dużym dystansem do siebie i życia, a także z humorem, pomaga nam osiągnąć stan, podczas którego mamy wyje**na na wiele spraw, które w innych okolicznościach miałyby na nas destrukcyjny wpływ!

Justyna Gul

Polecam!!! Daje dużo do myślenia i również ciekawe wskazówki co robić że swoim życiem dalej. Od dwóch miesięcy stosuję to motto i powiem szczerze, że się sprawdza :)

Książka zawiera mnóstwo inspiracji do wykorzystania w różnych aspektach życia. Dla osób chcących coś zmienić, iść do przodu, wprowadzić zmiany na lepsze - poradnik jak najbardziej do przeczytania (myślę, że nie jeden raz).

Poradnik zakupiłam przypadkowo. Zaintrygował mnie tytuł i postanowiłam sprawdzić, co jest w środku. Nie zawiodłam się. Jest fascynujący, daje do myślenia i pomaga zatrzymać się na chwilę, ażeby zastanowić się nad własnym życiem w tym pędzącym świecie. Jestem wdzięczna za taką lekturę. Dziękuję.

Najlepiej kiedy praca jest zarazem pasją, o taką należy zabiegać, wtedy nie czujesz wypalenia, bo nakręca cię optymizm i zainteresowanie. Nerwy są niezdrowe, są jak współczesna choroba cywilizacyjna.

Kapitalne! Po co terapie, psycholog, leczenie już chorobowego stanu. Lepsza jest profilaktyka i edukacja, zdobywanie wiedzy potrzebnej, aby nie wpaść w tarapaty. Zawsze uważam, że łatwiej jest zapobiegać.

Polecam. Książka młodej pani doktor do mnie trafia, ponieważ nie jest to publikacja akademicka, nudna, natomiast pasjonujący, błyskotliwy tekst korespondujący z emocjami czytelnika.

Autorka pisze prosto i bardzo osobiście, mam wrażenie prywatnego spotkania, indywidualnych konsultacji. Rewelacyjne jest skupienie się na pewnym etapie publikacji na budowie i pracy mózgu – to mody i szalenie wciągający przedmiot najnowszych badań.